Meningen

Er is dus een paar jaar geleden iemand wakker geworden met het idee om het boek van Paulien Cornelissen te verfilmen als romcom. Dat is niet erg, maar dat vervolgens niemand zegt: 'slecht idee, moet je niet doen', dat is wel erg.

Tallulah komt hortend en stotend op gang. Tijdens de scene met de moeder van de baby, een zeer karikaturale rol van Tammy Blanchard, was ik even bang dat we een film voor lolbroeken gingen zien met gesleep van baby's en infantiele grappen. Het duurt dus even voordat Sian Heder de juiste toon heeft gevonden, maar dan gaat het ook crescendo. Vlotte dialogen, rake observaties. De personages maken een ontwikkeling door, in gang gezet door de manipulaties van Tallulah, waar ze van opknappen. Zelfs de loeder moeder is op het einde een menselijker geworden. Een feminine film met een sterke cast.

Dankzij deze film heb ik kennis gemaakt met Tallulah Bankhead, een actrice die vnl tussen de jaren 20 en 50 in de vorige eeuw actief was. Knappe vrouw, ongelooflijke losbol die nu vnl bekend is vanwege haar pittige quotes. Hou je van one-liners? Check Tallulah Bankhead maar eens, Churchill is er niks bij...

Clair obscur is een lichte voorgrond tegen een donkere achtergrond. Zo kun je deze film dan ook zien. De twee totaal verschillende levens van de vrijgevochten Chennaz en de eenzame, misbruikte Elmas komen met elkaar in aanraking en dat zet het spel op de wagen. Regisseur Ustaoglu legt niet veel uit en laat de kijker oordelen, wat leidt tot een intense film die zeker wel de moeite waard is.

Deze week liep op het strandpad in Domburg langs het prachtige jaren '30 huis dat een hoofdrol speelt in 'terug naar de kust'. 's Avonds de film nog eens opgezet. Wat een drama in de negatieve zin van het woord. Linda de Mol is een zeer matige actrice en ziet er niet uit met dat die malle pruik. Zelfs Arianne Schluter, die ik hoog heb zitten, viel tegen. Filmisch is het dik in orde, wat wil je met zo'n pracht locatie, maar het grote manco is het script. Vanaf het begin voel je op je klompen aankomen waar het heengaat. Maria Vos (Linda de Mol) is een veel te stabiel personage, dus als kijker kun je er maar moeilijk in meegaan dat zij alle ellende aan zichtzelf te wijten heeft. Met een fikse drank- of drugsverslaving was ze veel geloofwaardiger geweest. Zonde van de tijd en de moeite dit. Het lijkt me een goed idee dat Alex van Warmerdam eens een stranddagje Domburg plant en zich laat inspireren door deze bijzondere plek. Ik wil hem er met plezier rondleiden.

Fraai vormgegeven drama met prima acteurs. Het verhaal is onderhoudend en Alicia Vikander is geknipt voor de rol als Vera, een sterke vrouw die het nogal voor haar kiezen krijgt. Regisseur James Kent mikt erg op de emotie en krijgt dat bij mij best aardig voor elkaar. Vind de loopgraven en de oorlogshandelingen nogal keurig in beeld gebracht. Het wrede en onmenselijke van WOI lijkt wat te worden ontweken, al waren de beelden in de veldhospitalen geen pretje. Had iets rauwer gemogen, dan was de pacifistische boodschap harder binnen gekomen

Fijne film die een inkijkje geeft in het proces van het scenario schrijven en film opnemen. De oorlog speelt op de achtergrond, maar doet er niet zoveel toe. Had een niemendalletje kunnen zijn, maar is het toch niet, dankzij sterk spel, leuk verhaaltje en de Britse humor.

Het kan niet vaak genoeg gezegd worden: Eddy Redmayne zet een formidabele Stephan Hawking neer en ook de grime afdeling verdient een pluim. Aan het begin laat de geniale jonge hoofdpersoon er geen misverstand over bestaan: hij gaat zijn studerende en werkzame leven wijden aan het verschijnsel tijd.

Vervolgens krijgen we veel persoonlijke beslommeringen en (of in) weinig tijd. Dat had ik liever andersom gezien, want na het zien van the theory of everything ben ik veel te weten gekomen over de persoon Hawking en maar weinig over zijn ideeën.

Een wat kluchtig 19e-eeuws drama uit zweden. Lasse is een oudere dwarskop die het niet makkelijk heeft gehad in het leven. Nadat hij en zijn vrouw zijn uitgekotst door de dorpelingen uit het nabijgelegen gehucht nemen ze hun intrek in een bouwval op het landgoed van een baron. Lasse kan jagen als de beste en onderneemt, tot groot ongenoegen van de baron, strooptochten op zijn uitgestrekte landgoed. Wat volgt is een kat en muis spel tussen Lasse en de baron. Intussen moet Lasse ook nog wat relatieprobleempjes met zijn tobbende vrouw oplossen. Spannender wordt het in Tjuvjagaren niet, maar het verhaal kabbelt genoeglijk voort en je kunt als kijker rustig even naar de wc gaan of een drankje halen zonder iets te missen.

Redelijk ingetogen Nederlands drama van Ben Verbong die na lange tijd weer eens een Nederlandse film aflevert. Zoals bekend is het verhaal losjes gebaseerd de relatie tussen Antonie Kamerling en Lisa Hoes. Goed geacteerd, maar slecht verstaanbaar, dus zet de ondertiteling aan.

Boeiende film, dat zeker. Maar waar ik me erg aan stoorde is de eenzijdige benadering van de drugsproblematiek. Er zijn zoveel verschillende roesmiddelen dat het totaal onzinnig is om alles op een grote hoop te gooien. Soderbergh laat de 15-jarige dochter van de baas van de Narcoticabestrijding in een paar scenes overstappen van joints, naar coke, naar heroïne. Wat haar daarna overkomt is het schrikbeeld van iedere ouder, maar kom op zeg, iets meer nuancering had de film geen kwaad gedaan.

Bijna tweeënhalf uur puur kijkplezier. Het is lang geleden dat we zo gelachen hebben in de bioscoop. Natuurlijk, het is soms plat vermaak zoals in de nu al beroemde kots scene; lachen om de superrijken die hun trekken thuis krijgen. Toch weet Ruben Ostland (The Square, The Tourist) er op zijn pesterige manier nog een laag onder te krijgen. Die van de sociale verhoudingen. wie zijn we als we op onszelf aangewezen zijn? Prachtige cast ook; met Woody Harrelson als de cynische, dronken kapitein, Zlatko 'I sell shit' Buric als bezopen Rus en Sunnyi Melles als superverwend takkewijf die de bemanning helemaal gek maakt. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet, want ik vind dat er in de plot hierboven al teveel wordt weggegeven. Gewoon gaan kijken, hij draait nog in een aantal filmhuizen.

Prachtig ingetogen drama met vaak schilderachtige beelden. De regisseurs houden het klein en volgen voornamelijk de lotgevallen van Higinio die ondergedoken zit in zijn eigen huis. Het is treurig te zien hoe zeer de tegenstanders van Generaal Franco hebben geleden onder zijn schrikbewind. Higinio is aanvankelijk nog monter en hoopvol, maar zakt gaandeweg in lethargie. Ook zijn vrouw Rosa is op een gegeven moment de wanhoop nabij. Uitstekend spel van Antonio de la Torre die geloofwaardig oud wordt, complimenten voor de grime afdeling. De moraal: als de oorlog uitbreekt moet je het niet hebben van je buren.

Bijzonder interessant uitgangspunt: verdachte van moord geeft zich uit voor journalist en betreffende journalist gaat op onderzoek uit. Ik ga er eens lekker voor zitten, want dit belooft wat. Maar helaas, om een boektitel van Herman Brusselmans te citeren: 'Plotseling gebeurde er niets'. Niks, Nada! Den denk je, er komt vast nog wel ergens een konijn uit de hoge hoed, maar nee, na een sterker opening sukkelt de film nog anderhalf uur door. Misser van regisseur Rupert Goold, als je zo'n sterk thema en een paar goede acteurs in handen hebt, maak er dan wat van man!

Ik heb me uitstekend vermaakt met Charlize Tully. Theron acteert goed, is bij vlagen grappig en durft zich helemaal te laten gaan. Heb blijkbaar niet goed op zitten letten en snapte daardoor het einde niet meteen. Nadat ik bovenstaande reacties had gelezen heb ik het einde nog een keer opgezet. En verrek, dan valt het kwartje!

Ach, het heeft allemaal niet zoveel om het lijf. Gemankeerd liefdesverhaaltje met haperend script en twee hoofdrolspelers die totaal geen klik hebben met elkaar. Toch zal deze film me bijblijven en wel om twee redenen: Rebecca Hall en Damian Jurado. Het is vooral de laatste die de film redt met zijn prachtige verstilde liedjes.

12 monkeys nu pas gezien, veel wisselende kritieken gehoord en gelezen, dus de film viel me alleszins mee. Paar dingetjes: Bruce willis acteert fantastisch, maar wat is er met Brad Pitt aan de hand? Overacting is in dit geval een understatement.

Wat als de aarde verlost wordt van de mens? Voor velen blijkbaar een dystopisch beeld, maar het zou ook een utopie kunnen zijn, maar net hoe je er naar kijkt.

Interessant kijkje achter de schermen van het Vaticaan en absoluut een origineel vertrekpunt voor wat een geweldige film had kunnen worden. Dat wordt het ondanks het prachtige acteerwerk van Hopkins en Pryce niet. Het verschil in religieuze opvattingen tussen Ratzinger en Bergoglio wordt al snel duidelijk, maar het is vreemd dat de achtergrond van de laatste veel meer aandacht krijgt. Er valt volgens mij over Ratzinger ook wel iets interessants te vertellen. Nog merkwaardiger wordt het wanneer eindelijk het grootste schandaal dat de Roomse kerk ooit teisterde aan bod komt: het kindermisbruik. Op dat moment wordt de geluidman om koffie, of pizza, gestuurd. Ik had werkelijk zin om mijn schoen door het scherm heen te gooien. Tel daarbij de gestileerde plaatjes van het pauselijk buitenverblijf en de Sint Pieter op en je hebt bij tijd en wijle het gevoel dat je naar een promo-film van het Vaticaan zit te kijken. Toch 3 sterren, omdat ik me geen moment het verveeld. Gezegend 2020 allemaal!