Meningen

Zelden valt er in een loodzwaar drama zoveel te lachen als in Manchester by the sea. Regisseur Kenneth Lonergan weeft subtiel humor in in het verhaal en zo glimpt er toch wat licht in het leven van de arme klusjesman Lee. Hij verwacht niets meer van het leven. Dat stadium is hij voorbij. Aan sociale conventies doet hij niet en degene die hem verkeerd aankijkt kan een klap op zijn bek krijgen. Naast het voortreffelijke acteerwerk van Casey Affleck valt vooral op hoe geraffineerd Lonergan de vele flashbacks inzet. Het levert een kraakheldere film op.

Het verhaal is bekend, wellicht zelfs uitgemolken, vanuit het perspectief van Bob Woodward en Carl Bernstein, de twee journalisten die het watergate schandaal onthulden. Mark Felt laat de andere kant zien; wat speelde zich af op de burelen van de FBI? Eeuwig directeur en potentaat Hoover is net overleden en het Witte Huis wil de controle over dit machtige orgaan. Het gevecht dat volgt is zeer interessant en onthullend. Liam Neeson zet een prachtrol neer als de ijzige adjunct directeur die informeel alle macht in handen heeft, maar moet toezien hoe zijn dienst wordt gepolitiseerd. Tikje te vet aangezet af en toe en dramatisch op het randje, maar wie daar doorheen kijkt ziet een hoogst actuele film in een tijd waarin eenvoudig paralellen zijn te trekken tussen de corrupte president Nixon en Donald Trump. Mark Felt laat zien hoe je dit soort types aanpakt. En tijdens de aftiteling blijf je zitten met de vraag: waar is Mark Felt als je hem nodig hebt?

Subtiel drama over echtscheiding met uitstekende acteurs en een uitgebalanceerd script. Baumbach vindt de juiste toon en nuance en dat klinkt misschien wat saai, maar ik heb de hele film geboeid zitten kijken. Aanrader voor iedereen die een scheiding achter de rug heeft, er middenin zit of er nog mee te maken gaat krijgen. Nu ja... iedereen dus!

Romkom in de polder met een hele leuke cast. The matchmaker is neergesabeld in de pers en dat is ook wel een beetje terecht, want nergens wordt het echt grappig of romantisch. Toch heb ik me wel enigszins vermaakt, voornamelijk dankzij Arianne Schluter en Benja Bruijning

In zeker zin is deze film zijn tijd ver vooruit. Helaas wordt er met het filosofische uitgangspunt dat we als mens slaven zijn van computers weinig gedaan en is het vooral veel schieten en vechten.

Ongemakkelijk, pijnlijk, traag, hilarisch...wat een film! Zelden werden de mannenbroeders zo treffend getypeerd. Afgemeten in alles, behalve met de jeneverfles.

Deed me bij vlagen aan Alex van Warmerdam denken en dat is in dit geval beslist een compliment.

Kolderieke film met een spiritueel randje. Het verhaal is rommelig, maar Jeff Bridges maakt veel goed. Als langharige hippie sergeant-majoor doet ie nog het meest denken aan the dude die in militaire dienst is gegaan.

The menu is een vermakelijke film die boeiend blijft tot op het einde. De sneren naar de hedendaagse topkeuken zijn zeker herkenbaar, alhoewel ik al die flauwekul natuurlijk zelf niet kan betalen. Ralph Fiennes (Eergisteren nog gezien in Conclave) is weer goed op dreef en ook een pluim voor Annya Taylor-Joy (3 x y in 1 naam) met haar bijzondere oogopslag en frisse spel.

Een aantal mensen oftewel snobs wordt uitgenodigd op een eiland om eens goed uit eten te gaan. De kijker voelt natuurlijk al van verre aankomen dat dit geen gewone maaltijd wordt, nee, het loopt al snel uit de hand.

En daar zit wat mij betreft het manco van deze film; je kunt het als regisseur ook overdrijven. Na een tijdje wist ik niet meer precies waar ik nu naar zat te kijken.

nogmaals: vermakelijke filmervaring, maar op het eind lost the menu de verwachtingen niet helemaal in.

Het begint allemaal veelbelovend; de stijve Engelsman David Crowhurst besluit in een opwelling mee te doen aan een solo zeilwedstrijd om de wereld, zonder tussenstop. Totaal onvoorbereid vaart hij de haven uit om even later zeeziek en kotsend over de reling te hangen. En dan heeft hij nog aardig een stukje te gaan met een schip dat zo lek is als een mandje. De vertwijfeling slaat toe en David weet het allemaal niet meer. Dat geldt helaas ook voor de andere David, regisseur David Marsh. In plaats van zijn fantasie te gebruiken en de kijker een spannend zeilverhaal in te sleuren zit je naar lullige flashbackfilmpjes van David en zijn gezin in beter tijden te kijken. Iedere keer als het een beetje spannend op de boot begint te worden, haalt Marsh de vaart eruit met een flashback. Kijk s aan, David krijgt een broodrooster van zijn vrouw... Zo jammer dit, hier had zoveel meer in gezeten.

Gedurende een warme zomervakantie volgens we de jonge Nour en zijn broers (alle vier geweldig gecast) die voor hun terminale moeder zorgen. De broers zijn rouwdouwers en sjacheraars. Nour is meer het gevoelige type dat moeite heeft zich staande te houden in de harde wereld van een Franse havenstad. Hij houd niet van voetballen, zoals zijn broers, maar wel van Pavarotti. Per toeval komt hij terecht in een zangklasje dat zijn leven zal veranderen. Klinkt als een zwaar sociaal drama, maar dankzij de droge humor komt er lucht in het verhaal, al wordt het in de ziekenhuisscene ineens wel erg kluchtig. Ben het met mijn bovenbuurman eens dat het 'zanggedoe' misschien meer een bijkomstigheid is dan een thema, maar wat de filmmaker hiermee beoogt is de cultuurkloof in beeld brengen. Een kloof die Nour wel weet te overbruggen en zijn broers waarschijnlijk niet. Wat ik erg goed vond aan deze film is dat alle vier de broers met een eigen lijntje in het verhaal goed uit de verf komen. Het open einde overtuigde mij niet helemaal, maar verder is het een heerlijke film.

Kan Frank Lammers please worden ondertiteld? Verstond er geen ene zak van. En dat terwijl ik op slechts een paar kilometer van Michiels huis ben geboren. In wilde mossels had ie zich een redelijk zeeuws accent aangemeten, maar dit slaat nergens op. Geldt ook voor de rest van de film, wat een patriottische aanstellerij. Admiraal de Ruyter verdient een betere film.

Fijne 'coming of age' film die zich afspeelt in het skate milieu ergens in de nineties. Dus geen I-phones en ander ongeries. De erg jonge Stevie vindt aansluiting bij een groep hangjongeren en gaat een zomer vol eerste keren tegemoet. Fraai vormgegeven drama waarin ook nog eens een boel muziekstijlen uit de nineties samen komen. Deed mij ook aan 'Kids' denken, maar mid90's pakt al met al wel wat luchtiger uit. En dat is ook meteen de terechte kritiek die ik bij de bovenburen vaak terug lees. Maar die beelden van de ondergaande zon en die gasten die dan op de middenbaan van de snelweg komen aangezwierd met de mama's and the papa's in de discman.... prachtig!

Met iedere film die ik zie begin ik Woody Allen meer te waarderen. Midnight in Paris is een regelrechte liefdesverklaring aan de stad en zijn (soms illustere) inwoners. Bijna in alles cliché: de beelden van het toeristisch Parijs, de one-liners van Hemmingway, de Fitzgerarlds, het romantische verhaaltje enz. Maar zo liefdevol en intelligent uitgevoerd dat ik popel om Parijs weer eens te bezoeken. Kan Woody Allen niet een film maken over Rotterdam? Lijkt me een leuke opdracht in het kader van city sponsering, krijg je tenminste waar voor je geld.

Zonder enige voorkennis begonnen aan deze film en dat raad ik eenieder aan. Daardoor bleef het lang ongewis welke kant deze film op zou gaan wat de spanning verhoogde, zeker omdat de dialogen scherp waren en het acteerwerk, met name van Florence Pugh, sterk. Helaas was het einde een tegenvaller; over de top.

Misericorde trapt af met een lange scene waarin een auto een typisch Frans dorpje nadert, het dorpje inrijdt en uiteindelijk stopt bij de bakker. Deze scene komt op een andere manier later nog een paar keer terug. Zo zijn er meer scenes die zich min of meer herhalen. En dat geeft de film een strak keurslijf dat goed werkt. Wat begint als een thriller, wordt gaandeweg een (Alex van) Warmerdamiaanse klucht. De film wordt ook grappiger naarmate het einde nadert.

Aanvankelijk snapte ik de titel niet omdat Miserocorde, zo begreep ik van mijn dochter, een soort stang is waarop dansers kunnen leunen als ze lang moeten wachten.

Even gegoogeld: Een miserocorde is een deel van koorbanken waarop monniken kunnen leunen tijdens het lange wachten. Ok.

En...genade of vergeving.

Aha, nu begrijp ik het.

Zo, de beginscène raust er lekker snel in met dat meisje op ski's. En het gaat maar door en door, net een meisje uit groep 8 die stuiterend van de red bull over haar schoolreisje wil vertellen. Er valt veel te zeiken over deze film; over het rammelende script, het personage dat Kevin Kostner neerzet (zelden zo'n ongeloofwaardige hork gezien, en dat moet dan en psycholoog voorstellen), de voice-over. Maar... Jessica Chastain maakt veel goed en het kijkt lekker snel weg. Een film dus om snel weer te vergeten.

Moonage Daydream is een volstrekt unieke documentaire, zoiets als dit heb ik nog niet eerder gezien. Het is veel, het is grillig, het is avant-garde, het is kunst, het is een beetje zoals Bowie zelf. Geen pratende hoofden maar alleen sound & vision, geput uit de vele spitsvondige interviews, concertbeelden en wat dies meer zij. En wat voor Bowies muziek geldt, geldt ook voor deze film; niet alles is even goed. Het is vaak net wat teveel van het goede. Gelukkig worden met name de jaren 70 goed uitgelicht, dan is hij op een artistiek hoogtepunt. Wel een film waar ik nog dagen over na heb lopen denken. Heb ook het gevoel dat ik de man beter heb leren kennen. Dan heb je het als documentairemaker heel goed gedaan.

Zelden zo'n fantastische Bijbelinterpretatie gezien. Ben met Mother! van de ene in de andere verbazing gevallen. Pas lang na het einde viel alles voor mij op zijn plaats. En natuurlijk zitten er scenes in die zwaar over de top lijken, maar met het Bijbelverhaal in het achterhoofd klopt het precies. Niet gedacht dat mijn christelijke opvoeding zo van pas zou komen. Ter afsluiting: hulde voor Jennifer Lawrence; wat een acteur!

Bijzonder sympathieke film. Leuk om hier met een 14-jarige naar te kijken, zelfde leeftijdscategorie als de hoofdpersonen ('oohhh, wat heeft die gast mooie ogen'). De hele film ademt een beetje een kwajongensachtige sfeer. En kwajongens zijn het, die twee, maar wel van het schattige soort.

Onderhoudende oorlogs/spionagefilm (whatever) die een interessant kijkje geeft in de verwikkelingen rond Sudeten land en het gestook van de Nazi's in Europa. De film volgt in grote lijnen de historisch gebeurtenissen aan de vooravond van WOII. Je zou een parallel kunnen trekken met het huidige tijdsgewricht, maar laten we niet teveel op de politieke toer gaan. Alhoewel de grote lijnen kloppen en het interessant is ditmaal het perspectief te kiezen van Neville Chamberlain, de premier van Engeland, had ik wel moeite met het gefingeerde verhaal van de twee vrienden, de Britse ambtenaar Hugh Legat en de Duitse diplomaat Paul von Hartmann. Alhoewel goed gespeeld komt het toch wat klungelig over als ze in een volle kroeg naast een Nazi-officier de aanslag op Hitler voor zitten te bereiden. De acteur die Hitler speelde is ook even wennen, maar Jeremy Irons als een zelfingenomen Neville Chamberlain is geweldig.

Zeer interessante film over 5 zussen die gewurgd worden door de sociale controle van hun omgeving. Zwaar onderwerp zou je denken, maar toch blijft de toon speels. Dat is voornamelijk te danken aan het geweldige vijftal, het plezier spat er vanaf, zelfs als ze hun hippe kleren moeten in ruilen voor grauwe hobbezakken. De zussen vormen een eenheid. Mooiste scenes zijn dan ook die waarin ze met zijn allen in bed liggen en lichamelijk vervlochten lijken met elkaar, kluwen van ledematen met vijf hoofden. Zulke meiden moet je de ruimte geven, niet beknotten, dat kan alleen maar verkeerd aflopen.