Meningen

Zeer plot-gericht Frans drama. Dat het script behoorlijk is uitgekleed is op zich niet zo erg, maar als kijker kom je weinig te weten van de achtergronden van de protagonisten en kan het zo maar zijn dat je denkt: het zal allemaal wel.

Bijna ouderwets aandoende verfilming van de ontvoering van een joods jongetje door de boevenbende rondom de paus. Het aandoenlijke hoofdpersonage is eigenlijk te jong om een onvergetelijke rol neer te zetten, daarom focust het verhaal voornamelijk op de achterblijvers en dan met name de moeder. Het schandalige verhaal komt goed uit de verf en wordt op een klassieke manier verteld. De scene waarin Jezus van het kruis wordt gehaald vond ik echt geweldig...Had inderdaad wel wat korter gekund, maar dat zien we de laatste jaren vaker.

Red sea diving resort vertelt een verhaal dat waarschijnlijk bij weinig mensen bekend is: het transport van een grote groep Ethiopische Joden naar Israël. Zoiets kan al snel ontsporen in chauvinistisch spierballenvertoon, maar dat valt alleszins mee. Gideon Raff kiest voor een lichte en snelle toon, soms met wat humor, niet al te zwaar allemaal. Kortom, prima film!

Een kleine verrassing deze originele film op Netflix. Alhoewel het thema op papier loodzwaar klinkt, echtgenoot en vader moet het verlies van zijn gezin zien te verwerken, is dat het geenszins in de uitwerking. Ook wordt de nadruk niet al teveel op 9/11 gelegd, daar kom je als kijker later pas achter. Er zit veel humor in en onverwachtse momenten, zoals de vrouw die voor een behandeling bij de tandarts komt, maar hem liever een blow-job geeft. Goed dat klinkt ordinair, maar in deze film kwam het uitermate grappig over. Op het einde worden de clichés kundig vermeden en mag de kijker er zelf een happy in zien. Ik vraag me dan weer wel af of Adam Sandler na de opnames niet totaal van streek en volledig in de war naar huis is gecrost (op zijn bromstep).

Het is lang geleden dat ik zo gelachen heb, voor de TV nog wel. Heerlijk, al deze korte verhalen over wraak die het beest in de mens naar boven halen. Creatief en met liefde gemaakt. Damian Szafron is een regisseur die ik de komende jaren in de gaten ga houden.

Nog eens terug gezien na jaren, vond het vroeger een beetje saaiig. Wordt steeds beter naarmate ik ouder wordt blijkbaar. Vooral Emma Thompson kon me zeer bekoren. Dikke 4 sterren!

Riphagen is een van de betere Nederlandse oorlogsfilm wat mij betreft. Met name omdat, naast de smeerlapperij van de 'foute' Nederlanders, onverbloemd de onverschilligheid van de rest wordt getoond. Jeroen Koningsbrugge verrast door Andries Riphagen overtuigend als een schoft neer te zetten die overal mee wegkomt. Riphagen benut ieder moment om zijn opponenten te intimideren, zelfs de Duitsers. Niet alleen met zijn vuisten, hij is bokser, maar ook verbaal. Dat levert vuurwerk op. Daarnaast is hij ook charmant en palmt hij op gewiekste wijze Joden die in het nauw zitten in. Waarschijnlijk is hij niet eens antisemiet, maar een gewetenloze geldwolf. Hij wordt daarbij geholpen door de Duisters en de Amsterdamse politie. De laatsten komen er niet best vanaf. Paar kleine minpuntjes: de muziek is som iets te opdringerig en de dialogen zijn niet altijd verstaanbaar, maar verder een puike film.

WsFijne rock docu, met bijna al mijn favoriete bands uit de jaren 90 (laat ik niet flauw doen, het debuutalbum van Oasis is ook opgenomen op rockfield en vond ik indertijd fantastisch, daarna maakte ze ieder keer dezelfde plaat). Grappig dat de twee broers die rockfield bestieren het liefst tussen de varkens en op de tractor zitten, al die beroemdheden lijken hun weinig te doen er van hen hoef je ook geen opgepompte verhalen te verwachten. Wel wordt meer duidelijk over het tragische einde van de gitarist van de Charlatans.

Op een gegeven moment ergens diep in de jaren 90 waren 7 platen uit de Engelse album top 10 opgenomen in rockfield. Definitely maybe een wereldprestatie. Definitely maybe een prachtig tijdsbeeld.

Martin Scorsese vertelt het verhaal van de Rolling Thunder tournee vanuit het standpunt van Bob Dylan. Daartoe gebruikt hij oud filmmateriaal en zet soms acteurs in als de 'pratende hoofden' die blijkbaar horen bij een dergelijk docu-achtig verhaal. Een vreemde manier van doen waar ik toch wel moeite mee heb. Maar de live-beelden van dit getalenteerde zootje ongeregeld zijn werkelijk fantastisch. Dylan zingt en speelt beter dan ooit. Met die geschminkte kop en zijn priemden ogen trekt hij alle aandacht naar zich toe. Kijk hoe vuil hij kijkt naar zijn mede-muzikanten, hoe hij zijn rug toekeert naar een solerende Mick Ronson (Vraag aan Ronson; 'Kon je goed met Bob opschieten?' antwoord: Geen idee, hij zei nooit iets tegen me'). Hoe iedereen op het podium hem naar de ogen kijkt en een beetje bang van hem lijkt te zijn. Een control freak, die zelfs in de tourbus het stuur in eigen hand wil houden.

Is Bob Dylan een genie? Deze onvermijdelijke vraag, wordt niet eensluidend beantwoord. Wel zien we een muzikant in topvorm die worstelt met zijn band. Een man die worstelt met zichzelf en een masker opzet om de opdringerige buitenwereld op een afstand te houden. 'Mensen met een masker vertellen de waarheid' zegt hij zelf. Ik vraag me af of de waarheid voor Bob Dylan relevant is.

Eindelijk Rundskop gezien, met dank aan Netflix. De verwachtingen waren hooggespannen en zijn volkomen ingelost. Rundskop is een kopstoot recht in je smoel!