Meningen

Zo, de boodschap wordt er flink ingeramd. Ben na de pauze stiekem een biertje gaan drinken aan de bar, dus eigenlijk mag ik niet stemmen, maar ik doe het lekker toch.

Het begin met die typische Amerikaanse voice-over vond ik zo uitleggerig met dat ik op de rode knop van de afstandsbediening heb gedrukt en een boek van Bill Bryson ben gaan lezen (altijd een goed idee). De volgende dag toch verder gekeken met lage verwachtingen. En dan valt het best mee. Alleen maar mooie mensen in mooie kostuums. Het verhaal stelt geen ene ruk voor, de humor werkt maar half, maar het tijdsbeeld van met name de jaren 70 is kostelijk weergegeven.

Daarom pers ik er met enige moeite 3 sterretjes uit.

De film heeft een interessante invalshoek: het scheelde maar een haartje of de Engelse regering was vredesonderhandelingen gestart met het nazi-regime. De wereld had er heel anders uit gezien zonder een man als Winston Churchill. Dat thema is prima uitgewerkt, maar verder wel veel effectbejag en grote gebaren. Nu is Churchill daar natuurlijk ook wel de man voor. Fijn ook dat zijn menselijke (oftewel minder aangename) kanten aan bod komen. Onderhoudende film over een sleutelmoment in de moderne geschiedenis.

Het leven onder Stalin was zo gruwelijk dat er bijna geen grappen over te maken zijn. Toch gebeurt het in en dat levert een best wel ongemakkelijk film op. Dat is meteen ook het knappe van The Death of Stalin. Het zo absurd dat je zou denken dat dit niet waar kan zijn. Maar het is dus te zot voor woorden, met name de ploertenstreken van Beria, en toch waar gebeurt. En dat zegt ook wat over het land dat Rusland heden te dagen is. Om treurig van te worden. Over 10 jaar een satire over Vladimir?

Demolition handelt over een rouwverwerking die niet helemaal volgens het boekje gaat. Het schuurt en het wringt en het is soms grappig ongemakkelijk en dat tilt de film uit boven de middelmaat. Fijn dat een acteur als Jake gyllenhal hier weer ouderwets op dreef is. Dat geldt in mindere mate voor Naomi watts, vond haar een beetje kleurloos.

Een film over het opgraven van een vroeg middeleeuwse boot. Dat klinkt saai en dat is het ook.

Het boek vond ik interessant, met name het schurende cynisme van Herman Koch sprak me aan, maar helaas haalt de film nergens het niveau van het boek. De scenes met die ober in zijn groene pak komen in de buurt, maar verder is het vooral futloos en ongeïnspireerd.

Wat was ik begin jaren 90 blij dat de grunge zijn intrede deed en de gevestigde hardrockers weg vaagde; waren we meteen van die kutmuziek en dat getoupeerde haar af. Dus met frisse tegenzin the dirt opgezet (vnl vanwege het affiche dat er punk uitziet). Om kort te zijn: wat een meevaller. Zo muf als hun muziek klinkt, zo fris oogt deze film. En zo heb je dus een hele leuke film met de slechtste soundtrack ooit, dat vind ik dan ook weer wel grappig.

Mooie tedere film over een opgroeiend meisje in een bevindelijk gezin op het Walcherse platteland. Je houdt je hart vast bij dit soort thematiek, maar God (of beter de HEERE) zij geloofd en geprezen dat Talullah Hazekamp Schwab er geen karikatuur van maakt. Ze heeft zich behoorlijk in de gereformeerde gemeenschap verdiept en maakt niet de irritante fout die bijvoorbeeld Paul Verhoeven altijd maakt door een kruis aan de muur te hangen zodra er in een christelijke huiskamer wordt gefilmd. De meeste beelden zijn inderdaad niet op Walchtern geschoten, zoals eerder werd opgemerkt, maar meerendeels in de zak van zuid Beveland, maar dat maakt wat mij betreft niet veel uit. De sfeer is goed gevangen en het boek adequaat verfilmd.

Best veel verhaallijntjes die op het eind allemaal afgehaakt moeten worden. En het gaat werkelijk nergens over. Ik weet; dat kan soms ook wel eens prettig zijn. Maar ik vond het boek, pardon de serie, beter.

Ik lees louter jubelende recensies en de reacties van de movievreters zijn ook niet mis. Maar ik ben er nog niet helemaal uit. Ik zie dat het heel goed is geregisseerd en geacteerd, maar het raakt me niet. Een auto is voor mij een handig vervoermiddel, meer niet. Zou dat het zijn? Misschien dat ik deze film nog eens ga bekijken, voorlopig 3 sterren.

Het is al lang geleden dat ik zo weggeblazen ben door een film. Hoe flikken die Denen dat toch? Dat je tijdens de aftiteling met een heel groot 'what the fuck' vraagteken op de bank achterblijft, met dagen stof tot nadenken. Wat als de rollen (lees de geslachten) waren omgedraaid? Waarom stelde Anne (een fenomenale rol van Tryne Dyrholm) zich op het eind zo hardvochtig op? Is er sprake van schuld en zo ja van wie? Films die een mens aan het denken zetten zijn vaak de beste. Wat dat betreft, en om vele andere redenen, is Dronningen/Queen of hearts een hoogtepunt.

Drommer heb ik gezien in de kleinste bioscoop van Nederland (die bevindt zich in Middelburg, zoek maar op).

In het begin had ik veel moeite om erin te komen. In het 1e half uur zit heel veel tekst in de vorm van een voice-over. Maar daarna ging de film vloeien en werd kwam het verhaal tot leven.

Zonder veel weg te geven wil ik opmerken dat deze film eigenlijk een vernieuwend soort romcom is, maar dan op zijn Deens. Vooral de verwijzing naar de zusters Bronte is spitsvondig.

De actrices die oma, moeder en kleindochter spelen zijn steengoed, vooral de buitengewoon intelligente kleindochter van 17, gespeeld door Ella Overbye, draagt de film.

Mooiste scene: de droom van oma op het eind met die groep dansers op een verlichte trap.

Zeer goed geacteerde en uitermate grappige film. Geen meesterwerk

In The duchess houdt Saul Dibb zich keurig aan de regels van het kostuumdrama. Iets te keurig naar mijn smaak. Het ziet er, van de aankleding tot de acteerprestaties, allemaal zeer verzorgd uit en het verhaal is zeker de moeite waard. Maar verrassend wordt het nergens. Wat dat betreft is The Ducches als film net zo ingesnoerd als Duches Georgina Spencer herself.