Meningen

Gisteren met puberdochter gekeken. Zij is van mening dat Nederlandse kinderfilms onovertroffen zijn en ik ben het eigenlijk wel met haar eens. Zeker in dit geval.

Tja, ik vond het een vermakelijke film. Lekker losjes wordt een verhaal verteld over zwendel & corruptie, in hoofdzaak vanuit het standpunt van de gedupeerden. Ik ken de details onvoldoende, maar er zitten een paar rake observeringen in die op een humoristisch manier verteld worden. Het einde is wat geforceerd en activistisch.

Normaal gesproken skip ik de films waarin Julia Roberts acteert, ik trek haar niet zo, maar deze viel me best wel mee. Er is door mijn voorgangers al genoeg gezegd over de plot en de intenties van Leaving the world behind, dus dat laat ik achterwege. Ik vond de film af en toe verrassend en zeker onderhoudend. Je zou het een rampenfilm zonder ramp kunnen noemen en dat is verfrissend, omdat we al die clichés die bij dergelijke films de revue passeren inmiddels wel kennen. De running gag (Friends) vond ik erg grappig. Als ik ooit prepared moet zijn, gaan de complete Friends collectie zeker mee in de ondergrondse bunker.

Lee heb ik ervaren als een beklemmende film die gedragen wordt door een fantastische Kate Winslet. Het leven van Lee Miller kent vele hoogte- en dieptepunten, dus de verfilming daarvan kan gewoonweg niet saai zijn en dat is het ook niet geworden. Lee laat de ellende van WOII zien, maar gelukkig zit er ook wat luchtigheid in, zoals in het frivole begin aan de Franse Riviera waar ze een mondain leven leidt.

'Creatie is de enige reactie op tirannie' zegt een vriend ergens tijdens een drankgelag en dus creëert ze beelden op een bijna manische manier. Die scene in het bad van Hitler is wat mijn betreft nu al iconisch, net als de originele foto die collega David Sherman van haar maakte. Google maar even...

O man, wat een drama! Het verhaal is nogal voorspelbaar en met die opgezwollen soundtrack wordt de dramatiek er flink ingewreven. Hollywood op zijn best. Heb me dan ok geen moment verveeld. Waar ik me nogal over heb verbaasd is het kapsel van Brad Pitt (Tristan). Die loopt er de hele film bij als de zanger van een commerciële rockband. En dat aan het front van de 1e wereldoorlog. Zou het echt?

Millennials, Generatie Z, Y.. whatever. Leuke verfilming van het afscheidsfeestje van een stel twintigers. Vilein, gevat en grimmig. Niet bijster origineel, maar wel zeer onderhoudend. Ik heb me geen moment verveeld

Leviathan geeft een kijkje in de Russische ziel en daar wordt een mens niet vrolijk van, alhoewel er gelukkig ook nog wel wat te lachen valt. Zoals in die scene waarin er geschoten mag worden op de portretten van Russische leiders door de jaren heen. Poetin zit daar niet bij (die moet nog wat rijpen), maar hangt met zijn uitgestreken hoofd wel prominent aan de muur van het kantoor van de corrupte burgemeester. Een man die het leven van sommige burgers in zijn gemeente knap lastig maakt. Indrukwekkende film, zou niet niet meer gemaakt kunnen worden denk ik zonder een enkeltje Siberië.

Inderdaad, 2 films voor de prijs van 1. En zoals de meeste deelnemers op dit forum vind ook ik de 1e beter dan de 2e. Niet alleen is India filmgenieker dan Australië, maar het is toch vooral het 8-jarige natuurtalent Sunny Pawar die de show steelt. Dat jongetje zit zo in zijn rol dat hij niet eens hoeft te acteren. Werkelijk formidabel. Toch vind ik de film als geheel nog best geslaagd en had Lion best 1 van de 4 Oscarnominaties mogen verzilveren.

De luxe-jachten, de kronkelende lijven, de drugs, de botox, de follies... het is allemaal leegte. Sorrentino pakt weer groots uit met Loro, het verhaal van een volwassen man met de geestelijke rijpheid van een 12-jarige. Zo'n man moet je nooit de leiding over een land toevertrouwen, zoveel is wel duidelijk. Prachtig & Pijnlijk!

Opmerkelijk debuut van Maggie Gyllenhaal. Het niet alledaagse verhaal over een moeder die geconfronteerd wordt met haar eigen keuzes ten aanzien van haar gezin, wordt op een rustige en weinig spectaculaire manier verteld. Omdat het decor het Griekse vakantie eiland Spetses is krijgt de film een warme en lichte speelsheid die mij erg bevalt.

Teveel plotlijntjes, teveel cliches, teveel kerst, teveel overdaad, teveel tenenkrommende momenten, teveel mensen... het is allemaal teveel, behalve humor, dat is er veel te weinig in deze veel te vermoeiende film.

Geslaagde verfilming van het gelijknamige boek. Het is een lange zit, maar de spanningsboog blijft onverminderd hoog en dat is mede te danken aan het goede spel en de prachtige beelden. Wat ik interessant vond aan dit verhaal is dat het totaal anders afloop dan ik in het begin verwachtte. Begaafde ingenieur wil een levenswerk bouwen, heeft wat geluk, heeft wat tegenslag en dan...?

In Hollywood was ie er wel gekomen, onze gelukkige Per, maar in Denemarken pakken ze dat anders aan. Ik kijk teveel Hollywood denk ik en dan raak je geconditioneerd. Kijken dus, is de moeite waard.