Meningen

Roman Polanski zakt met Oliver Twist door zijn eigen ondergrens heen. Het ziet er allemaal goed uit, maar de personages zijn nogal karikaturaal neer gezet, waardoor ik maar moeilijk mee kon gaan in het verhaal. Geen slechte film, eerder kinderlijk, maar van iemand als Polanski verwacht ik gewoon meer...

Alhoewel het onderwerp meer dan treurig is, maakt Tarantino van zijn 9e film een feestje. De sixties kleuren spetteren van het doek en zoals gebruikelijk is de muziek ook weer dik in orde. Het is natuurlijk WEL van belang om het verhaal van Charles Manson en Sharon Tate te kennen, anders mis je de clou volkomen. Kun je Inglorious Bastards begrijpen zonder kennis van WOII? Nou dan! dus even googelen jongelui en ontdek dat de jaren 60 een stuk minder flower power waren dan je grootouders je willen vertellen.

Op de lagere en middelbare school hadden de docenten het over politionele acties als het ging om de inzet van het Nederlandse leger in Nederlands Indië. Dat klinkt bijna onschuldig, alsof er een paar besnorde veldwachters heen werden gestuurd die de weerspannige plaatselijke bevolking op de bon slingerden.

Toen waren er natuurlijk ook al geluiden dat de werkelijkheid anders in elkaar stak. Een Journalist als Willem Oltmans maakte gehakt van dit narratief.

In de Oost laat Jimmy Taihuttu op slimme wijze een heel ander beeld zien. De rol van Marwan Kenzari als de charismatische Raymond Westerling, alias de Turk, is geraffineerd neergezet. Deze man sleept in zijn psychopathische hardvochtigheid iedereen om zich heen mee in een draaikolk van geweld. Als je dan zoals soldaat Johan gewetensnood krijgt wat kun je dan doen? Waar trek je de lijn tussen gehoorzamen aan je meerderen of ingaan tegen oorlogsmisdaden?

In de Oost wordt dit dilemma op een hartverscheurende wijze verbeeld.

Op de dijk laat subtiel de leuke en minder leuke kanten van het dorpsleven in Volendam zien na de verwerking van de traumatische café brand. Het verhaal is op het eind mooi rond met een aansprekend moraal.

Edo is helemaal klaar met zijn werk en wil er een paar maanden tussenuit, lekker zeilen, rondje Engeland en dan via Denemarken terug. Het laatste stukje zal zijn dochter hem vergezellen. Op zee opent midden in het verhaal, met een dobberend schip onder een onheilspellend bewolkte lucht. Daarna hinkstapspringen we door het verhaal heen om een paar keer op het verkeerde been te worden gezet. En dat doet net iets te gekunsteld aan in een verder aangename film.

Intense biopic over het leven en vooral het werk van Robert Oppenheimer. Christopher Nolan lijkt met iedere scene een mokerslag te willen uitdelen. Dat gaat lang goed, maar op het eind snak je als kijker naar een rustig moment. Maar de film zit virtuoos in elkaar. Verbazend dat deze film zo goed wordt bezocht, want het is beslist geen lichte kost.

De roman de 'acht bergen' van Paolo Cognetti was een jaar of zes geleden een fikse bestseller. Dus dan hou je je hart vast wanneer er een boekverfliming aankomt. Ik kan hier een hele lijst met mislukkingen opsommen, maar daar gaat het nu niet om.

Gisteren de acht bergen in de bios gezien en dat was een mooie ervaring. De film weet de sfeer van het boek heel knap te vangen en de omgeving, voornamelijk de Aostavallei, wordt majestueus in beeld gebracht door het Vlaamse filmersechtpaar Felix van Groeningen (van De helaasheid der dingen) en Charlotte Vandermeersch. Het vierkante beeldformaat is wel even wennen, maar het voordeel daarvan is dat je niet het idee hebt dat je naar National Geographic zit te kijken. Enig minpuntje vond ik de uitwerking van de relatie tussen Bruno en zijn vader. Tussen hen vindt een abrupte verwijdering plaats zonder dat helemaal duidelijk wordt wat er tussen hen tweeën speelt. Maar daar staat tegenover dat de vriendschap tussen de stadsjongen Pietro en de in de bergen gewortelde Bruno wel goed wordt verbeeld en verdiept. Let ook op het verhaal dat Pietro vertelt over de wijze waarop de bergbewoners van Nepal hun doden een laatste rustplaats geven. Daar zit een verwijzing in naar het einde van de film.