Meningen

Ben geen fan van horrorfilms. Net als met romcoms kun je meestal op je klompen aanvoelen waar het heen gaat. Iets met de snollebol die er als eerste aan gaat en de maagd die het net nog redt. Waarom dat zo is; God mag het weten. Wat deze film toch interessant maakt is de metahorror. Net als Scream zit er hier en daar een knipoog in en wordt er gespeeld met de genrewetten. Zo heeft de blonde snol, die overigens een erg opwindende tongzoen demonstreert met een wolvenhoofd, heur haar geverfd en is dus niet echt blond. Ook valt er best wat te lachen: 'a virgin? me?'. Daarom 3 sterren, want van een spetterende cast moeten we het ook niet hebben. Ik hoorde dat de scriptschrijvers in 3 dagen dit script hebben geschreven. Lijkt me dus een gevalletje: puik idee dat een betere uitwerking verdiende.

Schitterende film over het meisje Cait (prachtige vertolkt door de Catherine Clinch) dat door haar ouders emotioneel wordt verwaarloosd. Heel terloops en uitermate subtiel zien we hoe ze opbloeit tijdens de zomervakantie bij haar hartelijke tante en aanvankelijk stugge oom op het Ierse platteland. Het stel is kinderloos en heeft in tegenstelling tot haar eigen ouders en hardvochtige zussen wel oog voor wat er in Cait omgaat. Ze bloeit op, de pijn lijkt te weg te ebben, maar helaas komt aan vakantie een eind en moet ze terug naar haar geboortedorp. Heb soms met een brok in mijn keel zitten kijken en genoten van dit strak geregisseerde pareltje.

Heerlijk licht getoonzet, fris gemonteerd, niet te uitleggerig. De kleuren, het huis, de acteurs... Call me by your name is een genot om naar te kijken en om te beleven. Want dat is het knappe van deze film: de kijker wordt in het verhaal betrokken en min of meer zelf een personage, als voyeur weliswaar, maar toch! Die scene tegen het eind waarin Elio op de bank zit met zijn begripvolle vader zal voor velen een hoogtepunt zijn geweest, ik vond m op het randje. Iets te zoet. Verder een dikke pluim (en ik wil naar Bergamo).

Deze film kan gezien worden als een lesje in opvoeding. De kinderen, fanatiek opgevoed door hun erudiete vader, een fantastisch Viggo Mortensen, komen er wel. Of toch niet? Vader kan zich veel pedagogieke vrijheden veroorloven met die schatten van kinderen, zo hangt het hele gezin halverwege het verhaal aan een touw aan een steile berghelling. Doodeng, onverantwoord, maar toch zetten juist dit soort scenes aan tot introspectie. Wat is dan wel een goede opvoeding? Afijn. De dood van hun moeder zet een roadtrip a la little miss sunshine in gang, die het harmonieuze gezinsleven onder druk zet.

Alhoewel soms op het randje qua sentiment, vliegt het meestal net niet uit de bocht. Zo wordt een scene waarin het hele gezin 'sweet child o' mine zingt' (jawel guns n roses) in plaats van larmoyant memorabel. Een dikke verdienste van de acteurs. Deze film heeft de potentie om te blijven hangen, misschien nog eens te herzien met kinderen of geliefden. Hipsters let op... captain fantastic kan ook gezien worden als het bewijs dat een baard van een paar maanden je ouder maakt.

Het optreden van Beck, in het begin van de film, is wat mij betreft ook meteen het hoogtepunt. Verder dreutelt het nog een beetje in rondjes door. Flets, dat is het woord dat in me opkomt.

Dit is een knap staaltje werk van scenarioschrijver maria goos en de vier hoofdrolspelers. De vlijmscherpe dialogen en het uitstekende acteerwerk tillen de film naar een hoger niveau. Als het niet zo door en door nederlands was zou ik zeggen: onnederlands goed.

Het type vader dat Dylan McDermott, neerzet is meestal de held: speels met zijn zoon, lief tegen zijn vrouw, actief in het kerkelijk en maatschappelijk leven, kortom de ideale vader, je komt ze op het schoolplein weleens tegen. Maar de nekklem die hij in de openingsbeelden aanlegt bij zijn zoon Tyler is veelzeggend.

Veel meer ga ik er niet over zeggen, anders vliegen de spoilers in het rond. Intelligente film, met plezier naar gekeken.

Zelden een film gezien waarin de titel zo mooi samenvalt met de inhoud als A Complete Unknown. Want aan het einde van deze film zijn we nagenoeg niets wijzer geworden van de drijfveren van de heer Bob Dylan. Wel weten we dat hij, op zijn zachtst gezegd, niet zo handig is met vrouwen. Gebrek aan empathie zouden we dat nu noemen. Maar is dat erg? Nee, wie Bob Dylan een beetje gevolgd heeft weet dat de man zich niet makkelijk laat kennen, dus het zou raar zijn als deze film een uitputtende karakterschets zou pretenderen.

Het mooie van A Complete Unknown is dat de beginfase van zijn carrière wordt verteld aan de hand van zijn muziek. En die is natuurlijk prachtig. Aangenaam zijn ook de scenes met oa Jonhy Cash, Pete Seeger en Joan Baez. Het is al vaker gezegd op dit topic: Timothee Chalamet is fantastisch. Hij kan er ook niet veel aan doen dat mij op en gegeven moment de gedachte bekroop dat Bob Dylan de muzikale versie is van Kuifje: hoe geniaal ook, zijn vrienden zijn boeiender dan hijzelf.

Conclave is een degelijk gemaakte film die een interessant kijkje geeft in de keuken van het Vaticaan. Ralph Fiennes is goed op dreef als kardinaal/manager die de herverkiezing van de nieuwe paus in goed banen moet leiden. Zijn preek aan het begin van de film maakt indruk. Persoonlijk had ik wel wat moeite al die verkiesbare kardinalen uit elkaar te houden. Op een gegeven moment suddert het wat te lang door, maar het verrassende einde maakt veel goed.

Contratiempo moet het hebben van de verrassende wendingen en dat werkt een tijdje, totdat na anderhalf uur de lol er wel vanaf is. Het einde vond ik dan ook nogal geforceerd.

Hoe blind kan een moeder zijn als het gaat om de wandaden van haar zoon? Het is een interessant uitgangspunt van wat een sterke film had kunnen zijn. Helaas wordt er nog een 2e verhaallijn doorheen geweven van de dienstmeid en haar kind. Daardoor raakt de focus uit het zicht. Toch 3 sterren omdat ik wel geboeid bleef kijken.