Meningen

David Fincher is natuurlijk een vakman en dit zit ook weer goed in elkaar. Maar echt verrassend wordt het niet, daarvoor geeft Fincher in het begin teveel weg. Prettig is wel dat er geen romantisch gedoe of preutse seks door het verhaal wordt geweven. Daarin onderscheidt deze film zich sowieso van de meeste Hollywood bagger.

Men neme een sterrencast, een prachtig decor, een kofferbak vol mitrailleurs, een voice over en een ongeloofwaardig verhaal. Meng dit met een pollepel patriottisme, een flinke scheut flauwekul en garneer t met een toefje stupiditeit. Et voila: gangster squad. Kijk smakelijk!

Het geheugenspel begint nog veelbelovend: leuke setting, aardige acteurs... maar op een gegeven moment gaat het behoorlijk mis. Het plot rammelt en het motief voor de moord is te zot voor woorden. Ik vond Maarten Heijmans als hypnotiseur wel interessant, maar dat je het geheugen zo makkelijk kan manipuleren als hij doet voorkomen gaat er bij mij niet in.

Anna Drijver levert altijd, dus half puntje erbij voor haar.

Wat wil regisseur Mario Martone met deze film? Aantonen dat Giacomo Leopardi een genie is? Het zal allemaal wel, maar het beeld dat voornamelijk naar voren komt is dat van een fysiek en mentaal getroubleerde man die de hele dag in zijn nest ligt en 's nachts nogal hoogdravende rijmsels fabriceert. Het helpt ook niet echt dat er zonder enige introductie steeds nieuwe protagonisten opduiken. Ik ken Leopardi verder niet, maar heb toch het gevoel dat de arme man een betere film verdient.

Zelden zo'n eclectische film gezien; Joon-ho Bong gooit ongeveer alle filmgenres door elkaar, maar wat een film levert dit op... heb dubbel gelegen van het lachten en gehuiverd van het geweld. Wat een bijzondere film is dit! Moeilijk te plaatsen, slecht onder woorden te brengen. Gaat dit allen zien, hij draait nog in Middelburg.

Het Puttertje van Donna Tartt is een meesterwerk (vind ik dan) van bijna 900 pagina's. Tartt schrijft zo getailleerd dat het boek zelf haast een script is. Ik begrijp heel goed dat er om de rechten is gevochten. Want wat een verhaal! De regisseur wil helaas al deze pagina's in een film proppen. En dat gaat natuurlijk niet, dan worden er verkeerde keuzes gemaakt. Dat is waar het misgaat met The Goldfinch. Het gedeelte dat zich afspeelt in de buitenwijken van Las Vegas zijn magistraal beschreven. Theo een Boris nemen enorme hoeveelheden Wodka en andere roesmiddelen tot zich op een bodempje junkfood, het is pijnlijk maar bij vlagen ook hilarisch wat zich afspeelt in dat vreselijke oord. De lezer ziet dat het helemaal misgaat met Theo en is opgelucht wanneer hij vertrekt. In de film wordt dit niet voelbaar gemaakt. En waar is de moeder van Theo? Ze komt nauwelijks in beeld, terwijl ze zo belangrijk voor hem is. Ook het puttertje (the goldfinch) komt nauwelijks in beeld, terwijl daar echt nog wel wat over te vertellen is. Dan die rare tijdsprongen, dat haalt de vaart uit het verhaal. De muziek is om misselijk van te worden en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is met boekverfilmingen ook altijd hetzelfde: de film haalt het niet bij het boek. Ik ken eigenlijk maar twee uitzonderingen op deze regel: Trainspotting en The Godfather. Maar goed. ik wil beetje positief afsluiten. het verhaal is best interessant, de acteurs zijn aardig op dreef, zeker de jonge Theo en Boris, en het speelt zich allemaal af op locaties die je normaal niet zo snel ziet in een Amerikaanse film. Mijn tip: lees het Puttertje van Donna Tartt, of de verborgen geschiedenis. De laatste is haar fameuze debuutroman en is volgens mij nog niet verfilmd.

Wie van plotwendigen houdt beleeft veel plezier aan Gone baby bone. Gelukkig zit het plot goed in elkaar zodat het allemaal geloofwaardig blijft. Interessante film, knap geregisseerd en goed geacteerd, dat zeker, maar met te weinig memorabele scenes om echt te beklijven.

Hoeveel plotwendingen kan een film aan zonder stuurloos te worden? Met deze vraag zit ik een beetje na het zien van Gone Girl. Lange tijd gaat het goed en zit je op het puntje van je stoel. Waar gaat dit heen? Wat bezielt Amy? Totdat...nou ja, ik ga het niet verklappen ook, kijk zelf maar. Het huwelijk is in ieder geval kut en het einde van deze film ook.

Ja....wat een leuke film, alhoewel het nergens echt leuk wordt. Aniston in een dijk van een rol, naast een piepjonge Gylgenhaal die niet goed lijkt te beseffen wat hem allemaal overkomt. Dit soort amerikaanse films verzandt bijna altijd in een formule met happy end, gelukkig is the good girl een uitzondering op die regel.

Die Grace moet een dijk van een inloopkast hebben gehad. Nicole Kidman ziet er werkelijk prachtig uit. Iedere scene heeft ze weer een andere magnifieke jurk aan, maar ja wat wil je met zo'n figuurtje, haar staat immers alles. Heur haar zit ook altijd goed, met name als ze ontwaakt. En de visagiste heeft een wereldprestatie geleverd. Chapeau!

Ook het camerawerk is goed verzorgd. Over het Monaco uit de jaren 60: niets dan lof, prachtig gevisualiseerd.

Met zoveel oog voor detail in de aankleding is het natuurlijk begrijpelijk dat regisseur Olivier Dahan schrijver Arash Amel geen tijd meer hadden om een beetje historisch besef te laten doorsijpelen in deze film. Desondanks heb ik er 2 uur welwillend naar zitten kijken en was van plan Grace of Monaco met een welverdiende dikke 2 sterren te belonen. Tot die speech op het eind. Au revoir et adieu, half punt eraf, we zijn tenslotte niet helemaal achterlijk.

Gravity moet je natuurlijk in 3D zien, helaas levert die Netflix functie niet bij het abonnement, desalniettemin ook voor de TV genoten van een bijzondere film. Een hoofdrol voor de aarde, een hoofdrol voor de ruimte en een bijrol voor de mens. Het verhaal van dr. Ryan Stone interesseerde me niet zo, die redt zich wel dacht ik nog, maar die beelden...magistraal!

Deze film heeft mij aangenaam verrast, vooral in de zin dat ik niet had verwacht dat de boertige Peter Farelly tot zoiets fijnzinnigs in staat zou zijn als The Green Book. Viggo Mortensen en Mahersahala Ali vormen een fijn acteerkoppel. Moest af en toe wel aan Intouchable denken, maar er zijn slechtere vergelijkingen, nietwaar?

Green Day, Green Goom? Ach whatever... Green room open sterk met een stel gasten in een busje op tournee door de States. De punk scene en de podia waarop ze spelen worden treffend getypeerd. Ik heb inmiddels genoeg Amerikaanse muzikanten gesproken om te weten dat een tour door de V.S niet valt te vergelijken met een tour door het gesubsidieerde clubcircuit in de Lage landen. Die gasten zijn echt dolblij met een fatsoenlijke P.A en een warme maaltijd waar groente in zit. Maar goed, het begin is prima, lekker sfeertje, leuke gasten, kom maar door met die punkband! Maar ik kreeg argwaan toen er een punkplaat werd opgezet en na precies één toon (1 nanoseconde in punktijd) de volgende scene kwam. Het gaat dus helemaal niet om punk of hardcore... beter dat ik de film toen had uitgezet. Alhoewel de scene waarin de band een optreedt voor een groep alt-right skinheads zowel grappig als spannend is. De band trapt af met een nummer van the Dead Kennedy's - Nazi punks fuck off - en spuugt de tekst in het smoelwerk van de skins. Daarna echter gaat het bergafwaarts en zit je uiteindelijk gewoon naar een rare slachtpartij te kijken. Iets met een meisje ofzo. Boeien! I'm so bored (The Damned)

Er valt veel, heel veel, aan te merken op Grenzeloos Verraad. Met name op het zwakke acteerwerk, al vond ik Peter Nillesen, die met verve de rol van wehrmacht officier Ludwig Mengelberg speelt prima. Deze film kijkt weg als een streekroman. Niet al te moeilijk doen, de emoties vet aanzetten en gaan met je oorlog op het platteland. Het mocht ook niet veel kosten, 3 ton al ik het wel heb. Zo bezien is grenzeloos verraad vooral grenzeloos goedkoop.