Meningen

Prachtig verteld verhaal van de mensenschuwe Memo die geen werkelijk contact meer kan leggen en iedereen in zijn omgeving wantrouwt. Gedoseerd komen we te weten wat er in de jeugd van Memo is gebeurd. Met een goede uitsmijter op het eind. Wat mij erg aanspreekt zijn de keuzes van de regisseur, die niet uitleggerig is en de keuzes verrassend vaak aan de kijker laat. Op deze manier wordt je in het verhaal getrokken en wordt de arme Memo van een personage een man die me nog lang bij zal blijven.

Prachtige melancholische film over oude mensen en dingen die voorbij gaan. Het is dat er voldoende humor in zit, een mens zou er treurig van worden.

Een film die in moet dalen. Het heeft me dagen gekost om uit te vinden wat ik er eigenlijk van vind.

Alleen daarom al de moeite van het kijken waard.

Nena hoort bij de beste Nederlandse films van de laatste jaren. De aankleding, de acteurs, het script... het zit allemaal wel snor om een term uit de jaren 80 te gebruiken. Maar het zijn vooral de droge humor, de soundtrack (met Pixies!) en het inlevende spel van Abbey Hoes die die film naar boven stuwen. Nena speelt zich af in een landelijk gebied aan de Duitse grens, ik denk Groningen, waardoor de Duitse taal de film binnen sijpelt, hetgeen een verrijking is. Welke regisseur durft het nog aan Goethe te citeren? Wunderbar!

Het jaren '70 sfeertje dat series als Starsky & Hutch en The Saint vroeger hadden is goed gevangen. Helaas geldt dat ook voor de melige humor en het rommelige script. Dus een prima film voor een avondje pretentieloos vermaak. Heerlijk met gekamde haartjes en cola en chips op de bank, net als vroeger.

Binnen een half uur al tweemaal de film op stop gezet. Dat gebral stond me zo tegen. Toch met frisse tegenzin doorgezet en tot mijn verbazing gloorde er na verloop van tijd wat sympathie voor de coprsballetjes, vooral Minne Koole acteert ijzersterk (waarom staat hij niet bij de 1e drie acteurs in de bescrijving?). Een film over opgroeien in de grote stad en vader-zoon relaties die het kijken zeker waard is als je jezelf over een paar klote-momenten heen kunt zetten..

Het is waar dat Martin Hodara de tijd neemt om dit verhaal te vertellen, maar dat vind ik juist wel fijn. Langzaam ontvouwd zich een familiedrama van formaat dat goed wordt uitgediept, alleen zitten er in het script wel een paar lijntjes die ik niet helemaal kan plaatsen. Het gaat te ver om hierop in te gaan zonder het plot weg te geven. Als je jezelf daar overheen kunt zetten kijk je naar een goed gemaakte film.

Er zijn best veel films met Nostalgia in de titel en dit is best een interessante. Het verhaal is wat aan de trage kant, maar dat is niet onaangenaam. Het is duidelijk dat regisseur Mario Marone goed bekend is in Napels, de stad waar Nostalgia zich afspeelt. Duistere smalle steegjes, oude huizen, bouwmaterialen en andere rommel domineren het ietwat grimmige straatbeeld. Geen stad uit een reclamefolder, zeker niet als je de dreigende aanwezigheid van de Gomorra daarbij optelt. Hoofdpersoon Felice Lasco, uitstekend gespeeld door Peirfrancesco Favino, is al veertig jaar weg uit Napels. Waarom wordt pas laat duidelijk. Maar hij is terug voor zijn oude moeder en blijft hangen in de stad die hem steeds meer bevalt. In de scene waarin hij zijn achtergebleven vrouw in Cairo belt zegt hij: 'er is hier in veertig jaar niets veranderd'. En zo oogt het ook; alsof je teruggaat naar de jaren 70. Mooiste scene is de badscène, die is goud waard. Maar toch blijft voor mij een beetje vaag wat Marone nou eigenlijk wil met deze film. Desalniettemin het kijken zeker waard. Hij draait nog in de betere filmhuizen.

In het dorp waar ik ben geboren stond vroeger een dominee op de kansel die de paus omschreef als 'de antichrist uit Rome'. Ik denk dat Sinaed O'Connor het hartgrondig met hem eens zou zijn geweest. Sinaed staat al vanaf haar debuut (prachtplaat) bekend als het lastige meisje. Degenen die haar toen een beetje raar of apart vonden, waar ik ook toe behoor, moeten deze muziekdocu echt even gaan kijken. Het verklaart veel over haar gedrag. Terugkijkend naar hoe de vnl Amerikaanse mannelijke presentatoren haar behandelen is ronduit gênant. Op een gegeven moment zegt er eentje tegen haar: 'ik accepteer toch ook jouw kale hoofd'.

Toen ze de foto van de paus verscheurde, verwoestte ze ook haar carrière. Zonde, maar het leverde wel mooie beelden op en achteraf gezien heeft ze gewoon gelijk gehad. Ben ik het na al die jaren toch een keer eens met onze dominee.

Met Nova Zembla is de ondergrens van wat je als kijker aan kan toch wel zo'n beetje bereikt. Doutzen Kroes op een schommel, veel spannender gaat het echt niet worden. Lachwekkend als het niet zo treurig zou zijn.