De Matchmaker (2018)

Vanaf 26 april 2018 in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

When the Saints go marching in..

Dat was leuk. Ik houd van dat liedje. Maar verder stijgt deze film niet op. Het is allemaal zo tenenkrommend. Enige diepgang kennen wij gewoon niet. Of anders is het euvel wel dat het er zoveel zijn. Alsof we niets anders kunnen maken.

Er zijn zoveel filmacteurs hier. En het enige waar we mee kunnen schermen is elke keer weer de polderjankcom.

Stop daar nu eens mee. Of kom nu met iets echt origineels.

De eerste film die me opnieuw laat geloven dat liefde mooi is, zoals de Verenigde Indianen dat kunnen, of iemand uit het schone Az-Oosten-ië, moet waarschijnlijk nog uitgevonden worden.

Of ligt in het verleden.

Nou oké, Benja was wel weer schattig. En Ariane mag haar e veranderen in een a zodat er Ariana staat..

Matig, slecht uitgewerkt, gewoon weer een productie om snel te vergeten.

Uit nieuwsgierigheid bezoek ik af en toe dit soort films. Soms word je aangenaam verrast. Dit keer niet. De voorspelbaarheid zie ik door de vingers, en dat alles dichtgetimmerd en verklaard moet worden, tot een verkoudheidje aan toe, soit.

Of nee, trouwens, helemaal niet soit. Wat een onzin. Het is pure onderschatting van de kijker. En het was nog wankel dichtgetimmerd ook. Van het een op het andere moment draaide de hoofdpersoon 180 graden. Dat is geen karakterontwikkeling, dat is een totaal onaanvaardbare ommezwaai. Zo kan ik het ook. Maar zo zou ik het nooit doen, ik zou me doodschamen. Het zou je debuutfilm zijn, zeg.

En waarom moet iedereen van bordkarton zijn? Dit is de nerd. Dit is de vamp. Dit is de player. Dit is de grapjas. Dit is de stresskip. Mooi man. Lekker overzichtelijk. De Donald Duck heeft meer diepgang. Echt hoor. Donald Duck is soms ondeugend, soms chagrijnig, soms vriendelijk, net een echt mens. Daar kan Jeroen Houben nog iets van leren.

Het was jammer dat er nauwelijks goede grappen in De Matchmaker zaten. Er werd vrijwel niet gelachen in de bioscoop. De impliciete boodschap stoorde mij nog het meest. Dat typisch Nederlandse 'doe maar normaal'. De fotograaf mag zijn carrière niet najagen, die wordt pas gelukkig als hij settelt met zijn jeugdvriendin in het dorpje waar hij opgroeide. Zijn moeder vindt de man van haar leven niet via internet (want dat is nep), maar door een toevallige ontmoeting (want dat is echt). Ze leidde een gelukkig leventje als weduwe. Hielp bij de voedselbank, zong in de kerk, had veel voor anderen over. Mag niet. Ze moet aan zichzelf denken. Lekkere moraal. Kunnen we goed gebruiken in het huidige sociaal-politieke klimaat.

Wat dan wel weer interessant is: je verveelt je nauwelijks. De film heeft een enorm hoog tempo. Elke twee minuten gebeurt er iets wat je aandacht grijpt. Iets doms, maar toch. Daar hebben ze een formule (die ik niet ken maar die bij dit soort films ongetwijfeld de norm is) knap toegepast.

Viel mij zowaar niet eens zo tegen.

Het is uiteraard allemaal heel erg voorspelbaar en cliche matig, soms erg flauw maar toch werd het nooit echt vervelend of irritant. Er passeren heel veel bekende namen en gezichten uit de nederlandse film wereld. Al kan dit in een oogwenk zijn. Een typische romantische komedie. Echter verschilt dit niet van een gemiddelde amerikaanse komedie. Dat zou je dan weer als een compliment mogen zien.

2.5*/3

De moeder draagt deze film met haar grapjes en charisma. De rest van deze film, de acteerprestaties en de teksten zijn oppervlakkig.

nou nou, een comedy met nul lachmomenten, succes er mee !

Een matige film waarin een fotograaf een klusje aanneemt om een promotiefilmpje voor een nieuwe datingsite te maken. Op zich een prima uitgangspunt voor een romcom, echter verliest de film soms de focus. De humor is afwisselend flauwtjes en leuk. Het feit dat het hoofdpersonage grotendeels onsympathiek overkomt, werkt niet echt.

Feelgood movie van de EO, en dat is af en toe te merken ook: een kerkkoor, kruisje aan de muur, een opmerking als: 'Als die God van jou je kan vergeven, waarom kan je dat zelf dan niet?' Niet dat het wat uitmaakt, maar het valt op.

Mager verhaaltje over een zoon die zijn moeder die alweer jaren weduwe is aan de man probeert te helpen. Shot aan het begin van Ariane Schluter die met een big smile op haar gezicht door een villawijk fietst met op de achtergrond een mannetje met een bladblazer, ik word daar echt niet vrolijk van hoor.

Stompzinnige dialogen die voor humoristisch door moeten gaan. Haha, en van die opzichtige 'sluik'reclame weer. Krijgt ze een cadeautje van iemand, blijkt een bioscoopbon te zijn, zegt ze: 'O, wat leuk... een bioscoopbon, het leukste cadeautje in het donker...'

Ook zo idioot, heeft ze een date met iemand (Gene Bervoets uit Spoorloos) en die heeft het dan over 'Mijn vrouw Saskia.. ' (de vermiste Saskia uit Spoorloos natuurlijk). Maar hij was toch levend begraven?

Toch, over het geheel genomen nog best te behappen, met acteurs die niet zo heel erg op de zenuwen werken als doorgaans het geval is in dit soort films. En nog een kat die Etienne heet, daarom naar boven afgerond.

[quote]Ebenezer Scrooge schreef:

Feelgood movie van de EO, en dat is af en toe te merken ook: een kerkkoor, kruisje aan de muur, een opmerking als: 'Als die God van jou je kan vergeven, waarom kan je dat zelf dan niet?' Niet dat het wat uitmaakt, maar het valt op.

Vergeet het kruisje niet in het (typografisch erbarmelijke) logo.

Ja hij is voorspelbaar, jij hij is typisch Nederlands, maar soms wil ik gewoon even een heerlijk kneuterige film kijken op een druilerige dag.

En eerlijk is eerlijk, deze film verveelde me zeker niet.

2* voor sommige grapjes en de kat!

De insteek is wat anders dan ik verwachtte, en er zitten enkele aardige losse momenten in. Maar vaak genoeg wist de film me niet voldoende te interesseren. Zeker Bruijning heeft het charisma van een zak aardappelen. Daarnaast redt Schluter het ook niet in haar eentje natuurlijk. De film kijkt weg, maar daar is alles mee gezegd. Echt leuk of echt boeiend of echt dramatisch of wat dan ook wordt het nooit. 2,5*.

Romkom in de polder met een hele leuke cast. The matchmaker is neergesabeld in de pers en dat is ook wel een beetje terecht, want nergens wordt het echt grappig of romantisch. Toch heb ik me wel enigszins vermaakt, voornamelijk dankzij Arianne Schluter en Benja Bruijning

Dit is best een aardige film. Jammer dat we allemaal weer bekenden tegenkomen, zodat je soms denkt, 'heb ik dit al eens gezien'. Maar dat was dan Loes Luca in een andere film, of Georgina Verbaan, bla, bla, bla.

Maar de film wordt gedragen door Benja. En hem zie je nou ook weer niet te vaak.

Dus dat is dan wel een aardige hoofdrolspeler. En hij is leuk om naar te kijken.

Verhaal is voorspelbaar, maar ook wel leuk.

Film rammelt aan alle kanten. Acteerprestaties van Loes en Ariane zijn best ok. Deze 2 oudere dames vegen de vloer aan met de rest van de acteurs qua acteerwerk. Georgina kan goed haar ei kwijt als neurotische smetvrees dame. Had zo leuk kunnen zijn doch jammer... 3 sterren voor Ariane en Loes doch het geheel aftrek van 1,5" Gauw vergeten.

Een van de minder irritante romkoms uit nl. Uiteraard moeten alle vrijgezellen weer aan de man/vrouw. En uiteraard komt de ‘vrije geest’ de ‘verloren zoon’ weer terug in zijn ouwe nest een klein provinciaal dorp bomvol simpele zielen die het geluk uit de eenvoud filteren… ach ja boerenkool is toch beter dan tokyo? Nou.