De Matchmaker (2018)

Uit nieuwsgierigheid bezoek ik af en toe dit soort films. Soms word je aangenaam verrast. Dit keer niet. De voorspelbaarheid zie ik door de vingers, en dat alles dichtgetimmerd en verklaard moet worden, tot een verkoudheidje aan toe, soit.

Of nee, trouwens, helemaal niet soit. Wat een onzin. Het is pure onderschatting van de kijker. En het was nog wankel dichtgetimmerd ook. Van het een op het andere moment draaide de hoofdpersoon 180 graden. Dat is geen karakterontwikkeling, dat is een totaal onaanvaardbare ommezwaai. Zo kan ik het ook. Maar zo zou ik het nooit doen, ik zou me doodschamen. Het zou je debuutfilm zijn, zeg.

En waarom moet iedereen van bordkarton zijn? Dit is de nerd. Dit is de vamp. Dit is de player. Dit is de grapjas. Dit is de stresskip. Mooi man. Lekker overzichtelijk. De Donald Duck heeft meer diepgang. Echt hoor. Donald Duck is soms ondeugend, soms chagrijnig, soms vriendelijk, net een echt mens. Daar kan Jeroen Houben nog iets van leren.

Het was jammer dat er nauwelijks goede grappen in De Matchmaker zaten. Er werd vrijwel niet gelachen in de bioscoop. De impliciete boodschap stoorde mij nog het meest. Dat typisch Nederlandse 'doe maar normaal'. De fotograaf mag zijn carrière niet najagen, die wordt pas gelukkig als hij settelt met zijn jeugdvriendin in het dorpje waar hij opgroeide. Zijn moeder vindt de man van haar leven niet via internet (want dat is nep), maar door een toevallige ontmoeting (want dat is echt). Ze leidde een gelukkig leventje als weduwe. Hielp bij de voedselbank, zong in de kerk, had veel voor anderen over. Mag niet. Ze moet aan zichzelf denken. Lekkere moraal. Kunnen we goed gebruiken in het huidige sociaal-politieke klimaat.

Wat dan wel weer interessant is: je verveelt je nauwelijks. De film heeft een enorm hoog tempo. Elke twee minuten gebeurt er iets wat je aandacht grijpt. Iets doms, maar toch. Daar hebben ze een formule (die ik niet ken maar die bij dit soort films ongetwijfeld de norm is) knap toegepast.

Een matige film waarin een fotograaf een klusje aanneemt om een promotiefilmpje voor een nieuwe datingsite te maken. Op zich een prima uitgangspunt voor een romcom, echter verliest de film soms de focus. De humor is afwisselend flauwtjes en leuk. Het feit dat het hoofdpersonage grotendeels onsympathiek overkomt, werkt niet echt.

2* voor sommige grapjes en de kat!

De insteek is wat anders dan ik verwachtte, en er zitten enkele aardige losse momenten in. Maar vaak genoeg wist de film me niet voldoende te interesseren. Zeker Bruijning heeft het charisma van een zak aardappelen. Daarnaast redt Schluter het ook niet in haar eentje natuurlijk. De film kijkt weg, maar daar is alles mee gezegd. Echt leuk of echt boeiend of echt dramatisch of wat dan ook wordt het nooit. 2,5*.

Romkom in de polder met een hele leuke cast. The matchmaker is neergesabeld in de pers en dat is ook wel een beetje terecht, want nergens wordt het echt grappig of romantisch. Toch heb ik me wel enigszins vermaakt, voornamelijk dankzij Arianne Schluter en Benja Bruijning

Dit is best een aardige film. Jammer dat we allemaal weer bekenden tegenkomen, zodat je soms denkt, 'heb ik dit al eens gezien'. Maar dat was dan Loes Luca in een andere film, of Georgina Verbaan, bla, bla, bla.

Maar de film wordt gedragen door Benja. En hem zie je nou ook weer niet te vaak.

Dus dat is dan wel een aardige hoofdrolspeler. En hij is leuk om naar te kijken.

Verhaal is voorspelbaar, maar ook wel leuk.

Film rammelt aan alle kanten. Acteerprestaties van Loes en Ariane zijn best ok. Deze 2 oudere dames vegen de vloer aan met de rest van de acteurs qua acteerwerk. Georgina kan goed haar ei kwijt als neurotische smetvrees dame. Had zo leuk kunnen zijn doch jammer... 3 sterren voor Ariane en Loes doch het geheel aftrek van 1,5" Gauw vergeten.