Kodachrome (2017)

Ik zal mijn opmerkingen voortaan eerst aan u voorleggen ter goedkeuring.

Goed zo , je leert het wel

Ik dacht bij aanvang laten we eens een roadmovie bingo doen: romantisch lijntje: check, klassiek vervoermiddel: check, onmogelijke familieverhoudingen: check. Ok, dit is flauw. Een genrefilm volgend het boekje weliswaar, maar vooral in het 2e deel krijgt kodachrome wat meer diepgang waardoor het best een aardige film is. Wat mij vooral aanspreekt is de muzikale verhaallijn. En de humor is ook goed te verteren.

Er is veel tegen 'Kodachrome' (2017) in te brengen. Voor een film die de sfeer wil overbrengen van respectievelijk de muziekindustrie en de professionele fotografie, lijkt het weinig kaas te hebben gegeten van beide werelden. Zowel visueel als auditief blijft de kijker op zijn of haar honger zitten, en het blijkt toch vooral een formulematige genrefilm over een vader en een zoon die met elkaar op roadtrip moeten om hun problematische relatie onder ogen te komen. Maar eerlijk gezegd deed het me wel wat hoe Jason Sudeikis zich over de mythische klootzakkerij van zijn vader heen moet zetten tijdens hun laatste verzoeningspoging. Ed Harris zet dan ook de meest onmogelijke vaderrol neer als dominante figuur die tot de laatste snik verbale klappen blijft uitdelen. Steevast onder de gordel. Zelfs de lichamelijke vernederingen van ziekte en verval lijken hem niet te dwingen tot kwetsbare introspectie of sentimentaliteit. Ook een fijne bijrol van Elizabeth Olson als diens persoonlijke verpleegster, of een rouwdouwster die adequaat tegengas biedt wanneer haar cliënt grenzen overschrijdt. Een niemendalletje als 'Kodachrome' (2017) heeft genoeg charismatische acteurs om meer uit het voorspelbare materiaal te halen dan er eigenlijk inzat.

Mooie emotionele roadmovie tussen een stervende en verbitterde oude man die nooit heeft omgekeken naar zijn zoon en nu met hem een laatste trip wil doen. Dit in gezelschap van zijn verpleegster. Heel wat rauwe conversaties en netelige situaties, waarbij geen blad voor de mond wordt genomen. Er is een bepaalde chemie tussen Ed, Jason en Elisabeth die de film doet slagen. Verveelde geen minuut. Type roadmovie waar ik van hou. Genre Sideways, ook een roadmovie die het moet hebben van “diepzinnige” dialogen... Een van de betere Netflixproducties.

Ik word een beetje moe van de leden die meer energie steken in elkaar afzeiken dan gewoon hun mening over de film te geven.

Ik kan die mensen echt niet serieus nemen.

Inhoudsloze Rambo liefhebbers kunnen inderdaad dit soort films met een echte verhaallijn niet omarmen misschien ligt dat aan de leeftijd of gewoon domheid, zomaar wat schreeuwen zonder te kunnen onderbouwen. Deze film maar weer eens bekeken op Netflix en het verveelt me nog steeds niet, maar ja, dat snap jij toch niet [/quote]

Je hebt gelijk hoor. Ik zal mijn mening hier niet meer geven. Alleen die van jou telt. [/quote]

Ach, het is 't internet. Die reacties zul je altijd vinden.

Kan telkens alleen maar aan Paul Simon denken als ik deze titel langs zie komen.

Heerlijke film waar ik toch even door werd gegrepen, natuurlijk redelijk voorspelbaar want alles wat je denkt dat gaat gebeuren gebeurd ook. Maar toch goede muziek, er word goed gespeeld.

Wanneer je, zoals ik, steeds aan 'Nebraska' moet denken, dan is deze film niet om aan te zien.

Kodachrome is 0% origineel en 100% voorspelbaar. Alles verloopt precies zoals je denkt dat het verloopt en de eindscene zie je al vanaf het begin aankomen.

Maar alsnog is het een prima roadmovie die lekker wegkijkt met (om net als de film zelf, een enorm cliché niet te schuwen) een lach en een traan.

Het zoeken naar de traan neemt wel wat de overhand nu en dan. En naar het einde toe kakt Kodachrome soms wat in. Ook dat zien we natuurlijk vaker in dergelijke films.

Een tip voor iedereen die deze film nog wil gaan kijken: speel tegelijkertijd de cliche bingo. Dan heeft de film misschien nog iets wat je je over een week of wat nog herinnert. Het narratief zelf is tegen die tijd gegarandeerd weg, misschien dat je nog iets bijstaat van de mooie rol van Harris - maar dat kan over haast elke film gaan waarin hij speelt.

Verder lijkt de hele film welhaast het summum van vergeetbaarheid als doel te hebben. Nergens te slecht, nergens te goed. Soundtrack volstrekt vergeetbaar, totaal emotieloos zowel links als rechts. Cinematografie nergens opzienbarend, dapper of bijzonder. Alsof je een Olympische medaille hebt gewonnen voor het lopen met een gemiddelde snelheid, zo voelt het als je deze film uitzit.

De film begint niet slecht maar wordt al snel een pathetische, slappe brij.

Het enige positieve dat ik over de film kan zeggen is dat Ed Harris een goede acteur is.

De film gaat over een vader, die een beroemde fotograaf is en een nogal misantropische klootzak en zijn zoon, die werkt voor een platenmaatschappij.

Ze zijn vervreemd van elkaar, de vader is stervende en zijn laatste wens is om nog wat filmrolletjes te ontwikkelen van Kodachrome, wat enkel mogelijk is tot een bepaalde datum, maar daarvoor moeten ze honderden kilometers rijden om op de locatie te geraken waar ze nog deze rolletjes ontwikkelen.

Kon een boeiende roadmovie worden maar wordt alsmaar meliger.

Afrader! Pure tijdverspilling...

Toegegeven. 't Is een enorm melige film met de gebruikelijke wendingen en voorspelbaarheden. Maar ik moet toegeven dat Ed Harris ervoor gezorgd heeft dat het net boven het gemiddelde stijgt. Hij speelt de arrogante klootzak van een vader op een treffende en overtuigende manier.

3*