Kodachrome (2017)

E.O. ??? Dan heb je zeker nog nooit een E.O. film gezien? Daar heb je echt een teiltje bij nodig! Deze film heeft niets met geloof, God of Jezus te maken.

Maar dat terzijde. Het is best een aardig Netflix filmpje, niet heel erg origineel maar de sfeer is goed en er speelt een aardige cast. Een simpele maar toch degelijke roadmovie met een vleugje drama en af en toe een lach. Zeker niet slecht!

Goeie film waarin een man een roadtrip maakt met zijn vervreemde en zieke vader en diens zuster. Een nogal voorspelbare roadmovie met een prettig tempo. Drie mooie personages ingevuld door een fijne cast. De soundtrack is een beetje gemakkelijk, maar is wel mooi en weet de juiste sfeer te creëren. Een kleine 3.5 sterren.

En wat vond ik er nou van:

Een echte Roadmovie en daar hou ik toch wel van. Vooral als het ook om een mooi gegeven gaat zoals in deze film. Natuurlijk is de reden vrij simpel maar de verhouding tussen zoon en vader word zo bijzonder mooi uitgelicht. De drama over een vader die niet lang meer te leven heeft en op zijn laatste trip zaken tussen hem een zijn zoon uitgesproken wil hebben al doet hij net alsof van niet. 2 Kerels die recht tegenover elkaar staan en dus meer op elkaar lijken dan ze willen doen geloven. En dan de mooie rol van de persoonlijk assistente/verpleegster die daar tussen gevangen zit. Soms vergeet je waarom ze nou juist aan deze trip zijn begonnen. Ed Harris, Jason Sudeikis en Elizabeth Olsen spelen de sterren van de hemel. En als je dan ook ziet hoe mooi het is gefilmd heb je automatisch een pareltje te pakken. Ik heb erg genoten van deze film, ik hou van de lagen in de karakters en je raakt dan ook snel in het verhaal gezogen. (ik wel dus) Een ECHTE aanrader.

Kodachrome riep bij mij, als fotograaf, speciale herinneringen op. Ik heb tientallen rolletjes vol geschoten met deze unieke emulsie. Jaren geleden kon je deze film nog laten ontwikkelen bij Capi lux in Amsterdam, daarna nog alleen in Zwitserland en het laatste bij kodak in Kansas. Steve McCurry van Geographic heeft het laatste rolletje in 2011 laten ontwikkelen. De titel gaf bij mij dus een iets andere verwachting maar viel zeker niet tegen. Een mooie sfeervolle en karakter volle film met herkenbare (foto) elementen. De moeite waard om te zien.

“No matter how good something looks, you can't beat the real thing.”

Uitstekende Netflix film. Ed Harris, Sudeikis en miss ‘Lizzy’ Olsen zijn fantastisch samen, en ik zou een petitie willen starten om Olsen vanaf nu gewoon in iedere film te casten. Het verhaal heeft een wat voorspelbaar verloop en iedereen weet wel dat vader en zoon zich uiteindelijk zullen verzoenen, maar door het acteerwerk en het script is Kodachrome een indrukwekkende film geworden. Soms humoristisch, maar de film raakte bij mij ook een gevoelige snaar. Dit soort vader/zoon films hebben altijd wel een bepaalde emotionele impact, zeker als het zo goed wordt uitgevoerd. En nogmaals, Harris, Sudeikis en Olsen kan ik niet genoeg roemen.

Ik zal toegeven dat ik deze film voor een groot deel om de volgende reden heb gezien: Elizabeth Olsen. Want na het zien van deze film, heeft zij toch echt wel een plek verovert in mijn persoonlijke top 3 van beste en meest favoriete actrices van dit moment.

Het verhaal zelf sprak me in eerste instantie niet zo aan, maar na de trailer gezien te hebben, toch maar uiteindelijk gekeken.

En erachter gekomen dat Kodachrome een kleine, eerlijke film is met een verhaal die weliswaar wat lijdt aan voorspelbaarheid en sentimentaliteit (wat overigens eigenlijk niet eens storend is), maar vooral erg goed is door het werkelijk waanzinnige acteerwerk van de drie hoofdrolspelers. Daarnaast doen de mooie beelden van het Amerikaanse landschap, de sfeer en de muziek ook veel goed.

Jason Sudeikis staat centraal en is uitstekend met zijn behouden en introverte spel, maar ik moet bekennen dat hij, iedere keer als hij een scene deelt met Harris of Olsen, er bijna geen spaan van hem heel gelaten wordt. Want wat Ed Harris en 'Lizzy' Olsen hier neerzetten qua acteerwerk, is van zo'n akelig hoog niveau, dat het bijna belachelijk is.

En zo komt het dat een film als Kodachrome, die schromelijk aan het grote publiek voorbij zal gaan, hoogstwaarschijnlijk niet de aandacht krijgt, die het verdient.

Want deze 'straight to'-Netflix-film is namelijk helemaal niet verkeerd. Een bescheiden juweeltje die ik dan ook aan iedereen kan aanraden.

Vooral de moeite waard door het personage wat Ed Harris neerzet, een personage die groter is dan het magere plot.
Hier had ik helaas wat meer goede hoop op, maar het verhaaltje rondom Jason Sudeikis en Elizabeth Olsen was nergens interessant en haalde de vaart behoorlijk uit de film.
De scene op het einde dat ze toch nog net even binnen komt lopen was natuurlijk al helemaal mierzoet en super voorspelbaar, dat hebben we nooit eerder gezien?

Maar afgezien van die irritatiepunten, was het voor 1 keer best wel te pruimen. Dit is vooral te danken aan Ed Harris en de beelden van de roadtrip zelf.

2,5*

Heerlijke roadmovie die bol staat van de clichés. Ondanks deze clichés en dat het allemaal zeer voorspelbaar is, is het wel een warme film. Karakterontwikkeling is zeer goed en de film tuft op een heerlijk tempo voort. Zeker een aanrader.

Kodachrome is een aardige roadmovie met uitstekend acteerwerk van Harris en Olsen. Sudeikis haalt duidelijk niet datzelfde niveau, ik vind hem beter passen in komedies dan in drama. Op de momenten dat hij hard zijn best doet om de traatjes te laten rollen en verdriet te laten zien, moest ik eigenlijk een lachje onderdrukken. De film is heel voorspelbaar en zeemzoet, natuurlijk sluiten vader en zoon vrede en worden de jongen en het meisje verliefd, maar wist mij wel te charmeren.

Zeer basic.

Zo'n film die eigenlijk op geen enkel moment weet te verrassen. Alle dramatische wendingen heb je wel al eerder gezien, de personages zijn ook bekende stereotypen en zelfs de onderlinge relaties en problemen komen niet bepaald fris over.

Aan de acteurs ligt het niet echt dat deze film niet weet te beklijven, anderzijds weten ze ook geen meerwaarde te bieden. Ze vullen hun personages aardig in, maar daar blijft het dan ook bij. Rest een film die een redelijk sfeertje weet te scheppen en af en toe wat luchtiger uit de hoek durft te komen.

Wanneer Olsen echter na een dik uurtje uit de film verdwijnt wordt het allemaal wat té klef en melig. Raso toont zich ook geen begaafd regisseur, hij kan een redelijk filmpje neerzetten maar daar blijft het dan ook bij. Alles is middelmaat eigenlijk, behalve dan de muziek, die is best slecht.

Echt slecht is het niet, maar ik vrees dat het niet lang zal blijven hangen.

2.5*

Ed Harris is dermate overtuigend en geloofwaardig als totale klootzak, dat het totaal ongeloofwaardig is dat zijn zoon (gespeeld door Sudeikis) met hem op een roadtrip blijft gaan.

Totaal ongeloofwaardig is daarmee ook de samenvattende conclusie!

Kodachrome is eigenlijk een behoorlijk basic filmpje waarbij een zoon met zijn vader en verzorgster op pad gaat. Hun relatie is niet goed en je weet natuurlijk dat er het een en ander gaat gebeuren dat ervoor gaat zorgen dat het perspectief wat verschuift en dat de onderlinge banden wat versoepeld gaat worden. Dat vind ik allemaal prima, zolang het maar geloofwaardig overkomt. Kodachrome slaagt daar met glans in. Ik houd wel van dit soort roadtrip films. Met Harris, Sudeikis en Olsen heb je een goede cast. De onderlinge chemie is sterk aanwezig en de spanningen zijn geloofwaardig. Het drietal weet de film overtuigend richting de eindstreep te trekken en dat is waar het om gaat. Ik geloof de emoties en het gebruik van de kodachrome rolletjes als plot device werkt verrassend goed. De film eindigt precies zoals je het van tevoren zou willen zien.

Niet perfect en zeker niet origineel, maar de uitwerking is effectief en bovenal ook erg sympathiek. Kodachrome is echt een film die met bravoure wordt gedragen door de drie hoofdrollen.

4,0*

Ik dacht bij aanvang laten we eens een roadmovie bingo doen: romantisch lijntje: check, klassiek vervoermiddel: check, onmogelijke familieverhoudingen: check. Ok, dit is flauw. Een genrefilm volgend het boekje weliswaar, maar vooral in het 2e deel krijgt kodachrome wat meer diepgang waardoor het best een aardige film is. Wat mij vooral aanspreekt is de muzikale verhaallijn. En de humor is ook goed te verteren.

Er is veel tegen 'Kodachrome' (2017) in te brengen. Voor een film die de sfeer wil overbrengen van respectievelijk de muziekindustrie en de professionele fotografie, lijkt het weinig kaas te hebben gegeten van beide werelden. Zowel visueel als auditief blijft de kijker op zijn of haar honger zitten, en het blijkt toch vooral een formulematige genrefilm over een vader en een zoon die met elkaar op roadtrip moeten om hun problematische relatie onder ogen te komen. Maar eerlijk gezegd deed het me wel wat hoe Jason Sudeikis zich over de mythische klootzakkerij van zijn vader heen moet zetten tijdens hun laatste verzoeningspoging. Ed Harris zet dan ook de meest onmogelijke vaderrol neer als dominante figuur die tot de laatste snik verbale klappen blijft uitdelen. Steevast onder de gordel. Zelfs de lichamelijke vernederingen van ziekte en verval lijken hem niet te dwingen tot kwetsbare introspectie of sentimentaliteit. Ook een fijne bijrol van Elizabeth Olson als diens persoonlijke verpleegster, of een rouwdouwster die adequaat tegengas biedt wanneer haar cliënt grenzen overschrijdt. Een niemendalletje als 'Kodachrome' (2017) heeft genoeg charismatische acteurs om meer uit het voorspelbare materiaal te halen dan er eigenlijk inzat.

Mooie emotionele roadmovie tussen een stervende en verbitterde oude man die nooit heeft omgekeken naar zijn zoon en nu met hem een laatste trip wil doen. Dit in gezelschap van zijn verpleegster. Heel wat rauwe conversaties en netelige situaties, waarbij geen blad voor de mond wordt genomen. Er is een bepaalde chemie tussen Ed, Jason en Elisabeth die de film doet slagen. Verveelde geen minuut. Type roadmovie waar ik van hou. Genre Sideways, ook een roadmovie die het moet hebben van “diepzinnige” dialogen... Een van de betere Netflixproducties.

Kodachrome is 0% origineel en 100% voorspelbaar. Alles verloopt precies zoals je denkt dat het verloopt en de eindscene zie je al vanaf het begin aankomen.

Maar alsnog is het een prima roadmovie die lekker wegkijkt met (om net als de film zelf, een enorm cliché niet te schuwen) een lach en een traan.

Het zoeken naar de traan neemt wel wat de overhand nu en dan. En naar het einde toe kakt Kodachrome soms wat in. Ook dat zien we natuurlijk vaker in dergelijke films.

Een tip voor iedereen die deze film nog wil gaan kijken: speel tegelijkertijd de cliche bingo. Dan heeft de film misschien nog iets wat je je over een week of wat nog herinnert. Het narratief zelf is tegen die tijd gegarandeerd weg, misschien dat je nog iets bijstaat van de mooie rol van Harris - maar dat kan over haast elke film gaan waarin hij speelt.

Verder lijkt de hele film welhaast het summum van vergeetbaarheid als doel te hebben. Nergens te slecht, nergens te goed. Soundtrack volstrekt vergeetbaar, totaal emotieloos zowel links als rechts. Cinematografie nergens opzienbarend, dapper of bijzonder. Alsof je een Olympische medaille hebt gewonnen voor het lopen met een gemiddelde snelheid, zo voelt het als je deze film uitzit.

De film begint niet slecht maar wordt al snel een pathetische, slappe brij.

Het enige positieve dat ik over de film kan zeggen is dat Ed Harris een goede acteur is.

De film gaat over een vader, die een beroemde fotograaf is en een nogal misantropische klootzak en zijn zoon, die werkt voor een platenmaatschappij.

Ze zijn vervreemd van elkaar, de vader is stervende en zijn laatste wens is om nog wat filmrolletjes te ontwikkelen van Kodachrome, wat enkel mogelijk is tot een bepaalde datum, maar daarvoor moeten ze honderden kilometers rijden om op de locatie te geraken waar ze nog deze rolletjes ontwikkelen.

Kon een boeiende roadmovie worden maar wordt alsmaar meliger.

Afrader! Pure tijdverspilling...