Meningen

Op zondagavond klassiekeravond even aan de slag met deze A Hard Day's Night die ik niet kon laten liggen aangezien ik van jongs af aan altijd wel iets met The Beatles gehad heb. En eerlijk gezegd had ik hier wel iets van verwacht in de vorm van een documentaire, maar dat bleek bepaald niet het geval en eerlijk gezegd viel het dan ook meer dan een beetje tegen.

Want inmiddels had ik de informatie opgedaan dat het een halfslachtige comedy was die vooral gezien moet worden in de tijd van toen. En dat blijkt, want na de getoonde massahysterie in het begin, waar twee Beatles behoorlijk op hun bek gaan, is het flauwheid troef in de trein rond de opa van McCartney. Net zoals het terugkerende 'grapje' rond dezelfde man dat hij 'clean' is, typische Britse humor waarschijnlijk. Opvallend is wel hoe behoorlijk geknipt en gekleed het viertal hier nog is, de lossere periode met lange haren moet duidelijk nog komen.

Maar buiten dat, en natuurlijk het mooie tijdsbeeld, vraag ik me regelmatig af waar ik naar zit te kijken met op het flauwe af gort droge humor, dialogen en gedoe die nergens heen gaan met zelfs een Benny Hill achtige slapstick achtervolging. Juist, gaat het serieus worden? Neen, gelukkig fungeert de nog altijd ijzersterke muziek als welkome afleiding van een tegenvallende film. En gelukkig duurt dit zwaar tegenvallende geheel dan ook niet heel lang waarop ik slechts kon concluderen dat de muziek geweldig is maar zo'n product als een film me meer dan gestolen kan worden.

What's your plan General Schwarzkopf?

Ooit enorme verwachtingen van gehad nadat ons oog verwend was met Face/off en deze film een jaar later gepresenteerd werd als de actieknaller van dat jaar. Maar helaas, Hard Rain is aardig maar geen top.

De sfeer en setting met de overstroming en de zware regenval is lang niet gek en soms ziet het er echt wel mooi uit. Filmisch zitten er ook een paar hele aardige opnamen bij en de muziek doet sterk denken aan The Fugitive, die harmonica doet aan het begin bijna pijn aan de oren, even meende ik ook dat het een synthesizer was. Al met al is het verhaal wat te dun, de karakters krijgen niet echt veel diepte hoewel Driver er leuk als altijd uit ziet en Freeman uiteraard ook zijn uiterste best doet. Het blijft te vlak, de personages zien er bijzonder vol van kleur uit in de kou en water waar ze al uren in rond drijven, de sherrif besluit wel erg plotseling voor zijn eigen belangen te gaan maar het meest rap is de verandering qua gedachte van Phil die het ene moment de sherriff onder schot houd om daarna opeens braaf mee te doen. De kerkbrand is ook niet heel best trouwens. Ook opvallend hoeveel munitie men, doorweekt en al, bij zich kan hebben kennelijk.

Eindresultaat is redelijk, niet hoogstaand, aardige actie en een beetje spanning. Aardig hersenloos weg kijkertje waarvan ik denk dat er wel iets meer van te maken geweest was.

Hi! I'm a fucking car baby!

Filmpje die soort van op de radar verscheen na het zien van Nobody omdat hij daar regelmatig genoemd werd als vergelijkbaar. Na het zien van de trailer was ik toch wel definitief om en geïnteresseerd ook al was het cijfergemiddelde niet super. Niet iets waar ik van terug schrok want mede door het concept had ik al lang het idee dat je dit eerst moet zien voor je kan bepalen of het was is ja of nee.

Zowel het concept en de synopsis zijn duidelijk. Henry die ontwaakt in een laboratorium, opgelapt met de nodige techniek en futuristische foefjes, in bezit van een bijzonder incasseringsvermogen en de nodige achtergrond in vechttechnieken, een organisatie die het voorzien heeft op de techniek in Henry en een lieftallige en prachtige vrouw die plots bedreigt wordt. Let's get ready to rumble!!! En dat toch op een manier zoals we die eigenlijk nog niet eerder zagen, namelijk vanuit een 'first person' concept zoals in shooter game. Nieuw, anders, best wel tof als ik de trailer zo zag...

Maar in werkelijkheid is het toch even heel erg wennen. Behalve het magere plot rond Henry, het bedreigde vrouwtje en de constant opduikende en hulpvaardige Jimmy, stelt het hele verhaal verder bitter weinig voor. Maar dat hoeft op zich ook niet, en gaat niet perse ten koste van de kwaliteit. Wel staat daar tegenover de vraag waarom Akan dan weer telekinese kan en wat dat toe voegt. Niets als je het mij vraagt. En dan is er uiteraard de in beeld gebrachte actie, en dat is ook even wennen en de vraag of het nu veel toe voegt en hoe sterk de maag soms is.

Het duurt toch bijna tot halverwege, zo rond het bordeel en de achtervolging met de motoren, dat het 'first person' concept en de actie elkaar voor mijn gevoel echt vinden en 1+1 worden. Mogelijk dat het in het begin iets te chaotisch was qua montage en beeldvoering, toch vanaf de helft tot aan het einde zit ik er wel goed in en is Hardcore Henry echt wel een spectaculaire ritje te noemen die aan één stuk door jaagt en dendert met als hoogtepunten de eerder benoemde achtervolging per motor en het gevecht in de verlaten fabriek.

Hardcore Henry is dan ook een uitermate lekker stuk gewelsporno te noemen, ook nog eens doorspekt met humor, waarin het first person concept wel degelijk slaagt ook al moet je er even aan wennen. Zie nu al bijna uit naar een herkijk.

Ooit wel eens gezien vermoed ik, hoe de film verder scoorde op IMDb en MM was me niet bekend, dus ik liet me lekker verrassen wat dat betreft.

En ik moet zeggen dat de neo-noir achtige setting in het begin en het karakter Harley best wel uit de verf komt. Net als de oneliners en de actie bij de overval in het tankstation. HD and MM laat zich in eerste instantie best vergelijken met degelijk actiewerk uit de jaren '80 en dan met name Beverly Hills Cop en 48 Hours. Lekker mannenhumor, stevige en niet al te gestyleerde actie en kleurrijke karakters. Het is toch echter tijdens de overval op de transportwagen waar de glans er af gaat en de boel uitelkaar valt. Wat een stompzinnige actie allemaal net als de rare verschijning van de mannen in de lange jassen. Wat daarna volgt is een beetje een rommeltje wat de keuzes van de karakters betreft, een bad guy die niet aanspreekt noch eng is en wat relationele besognes die er eigenlijk niet toe doen. Grappig is op zijn minst de jonge Sizemore, Rourke heeft ook nog een normaal smoel, Vanessa Williams en Chelsea Field uitstekend uitzicht, Harley heeft toch maar een fraaie motor, die biljartstoot in het begin met de Eightball is toch wel erg strak, hebben we een prachtige locatie met een vliegtuigkerkhof waar allerhande toestellen waaronder Corsairs staan, klinkt het en ziet het eruit als een Baldwin dan moet wel een Baldwin zijn ook als is ie niet bekend, zien we Airwolf en hebben we met die zelfde helikopter een scène die er bijna één op één uit ziet met een scène in de game Max Payne.

Is het genoeg om de film te redden? Nee, had die overval er iets serieuzer uit gezien dan had HD and MM er een net een nipte voldoende uitgesleept maar nu niet.

Heel aardig prentje. Rauw, troosteloos en op het grove af. Beelden van de eenzame ouderdom versus de bijna sadistisch, lethargische, empathie loze jeugd en onderwereld, in een al even troosteloze en sombere wijk. Verder geen bijzonder plot of hoog staand verhaal in die zin maar, wel oerdegelijk.

Volgens sommigen Gran Torino maar dan beter, ik zeg Gran Torino maar dan in dit geval zonder een beetje extra diepgang in de karakters.

En de volgende stap in mijn quest om de top 250 te voltooien. In november was het nodige en verplichte van Pixar en Disney aan de beurt, wat de ene keer voldeed en ik de andere keer lichtelijk overhypt vondt, nu was het de beurt aan Harry Potter, iets dat ik door de jaren heen succesvol vermeden heb wegens het vooroordeel dat het een jeugdreeks is, iets waar ik jaren terug al eens een beetje op terug kwam na het zien van één van de latere delen met mijn ex. Niet onaardig was mijn gedachten maar toch ook vooral niet mijn ding, en dat was in het geval van The Deathly Hallows 2 niet anders.

Dat ik überhaupt deze film ging kijken zonder me te verdiepen in de rest van de reeks was al een gotspe als ik het zo vernam, want dan begreep ik dingen niet, iets dat niet van toepassing is op mij want ik heb totaal geen interesse in het genre, afstrepen is wat telt voor mij. Want kort door de bocht gezegd is het toch hocus pocus en fantasie, men vliegt op bezems, tja, daar hoef ik de andere delen niet voor te zien om dat te begrijpen, het zal me werkelijk allemaal. Bovendien, waarom zou ik niet een oordeel kunnen vellen buiten mijn persoonlijke smaak? Lord Of The Rings is in die zin ook 'nonsens' maar kan ik ook beoordelen als zijnde goed, en het moet gezegd dat LOTR genre ontstijgend is. In het geval van Harry is dat niet het geval maar slecht is het allemaal zeker niet.

Wat we zien is wat we kunnen verwachten met de bekende cast en karakters in de vorm Sneep, Valdemort en Harry en the gang. De fantasy druipt van de muren af met tovenaars, trollen, monsters en weet wat meer, er wordt flink op losgetoverd tot vliegende bezems aan toe, en is er genoeg list, bedrog en strijd om wie aan welke kant staat. Het is de ultieme eindstrijd en daarmee de strijd tussen goed en kwaad met het nodige aan 'unresolved issues' uit het verleden. Visueel is het geheel kleurrijk en best wel mooi te noemen, wordt er lang niet slecht geacteerd, is er een behoorlijke cast en is dit zeker niet meer de kinderreeks hoe het begon is. Zo, daar had ik geen voorgeleide van 7 films voor nodig dacht ik.

Heb ik er verder iets mee? Nee totaal niet, maar slecht is het zeker niet en het is de moeite van het kijken wel een keertje waard. Hoe goed dit deel is ten opzichte van de andere delen of zich verhoudt ten opzichte van de boeken laat ik aan de experts over, toch hoeft dit van mij echt niet in de top250 te staan maar daar denkt een ander wellicht anders over. Sterker nog, de meerder spreekt...

Bij aanvang een twijfelgeval die binnen 10 minuten zijn eigen graf graaft en in de basis lijkt op bv End of Watch maar ver van dat niveau blijft.

De achtergrond van Jim als Special Forces houd nog een aardig begin in, maar eenmaal met zijn maatje verandert vooral Jim in een onuitstaanbaar figuur. Het is 'Bro' voor en 'Bro' na en heel veel dikdoenerij met de nodige drugs en drank. Het is daar waar ik volkomen afhaak en me afvraag wat ik met deze twee eikels aan moet. Dat Jim zijn toekomstige baan verspeelt door al dit gedoe kan op weinig sympathie van mij rekenen, de nasleep daarvan zal me ook werkelijk en is verre van geloofwaardig. Alsof ze voor een dergelijke functie in Colombia niet iemand anders kunnen vinden dan een werkeloze drugsgebruiker. Onnodig te zeggen boeit de film me dan allang niet meer.

De titel Harsh Times dekt zonder meer de lading, hard in de zin van zwaar, zijn de tijden inderdaad, maar zeker niet zoals Ayer ze bedoeld heeft en Harsh Times is daarmee wat mij betreft een bijzonder matige film die gerust overgeslagen kan worden. Zelfs de volgens sommigen goede acteerprestaties van Bale gaat aan mij voorbij die ik ten eerste niet bij hem vind passen en daarnaast veel te dik bovenop ligt. Héél, héél snel vergeten dit!

Had ik dit al eens gezien? Kennelijk niet, er van komen moest het toch een keer, dus bij deze. En het beeld vooraf, dat richting degelijk ging maar verder niet bijzonder, klopte wel een beetje.

De situering is nochtans aardig met een fractie Ardennen, de Skorzeny commando's, gevangenname en opsluiting in het kamp. Vooral de beelden van de aankomst bij het kamp maken indruk als veelomvattend en groots qua opzet. Het bombardement van de trein door de P-51 Mustangs is daarentegen allemaal weer een beetje to much qua opzet. Het komt allemaal wat te dramatisch over, idem wat de muziek betreft, en dan de wijze waarop ze de piloten duidelijk maken dat ze POW's bombarderen, tja...je gelooft het zelf. Duidelijk is voor mij dan al dat Hart's War een potje turven wordt wat goede en slechte punten betreft.

Fraai is het kamp zoals gezegd met de gebruikelijke verdeeldheid. Farrell is vooral degelijk, Willis ook aardig, maar van de acteurs vind ik Cole Hauser het sterkste. De soundtrack heeft aardige momenten maar is ook regelmatig aan de overdramatische kant. De zaak is interessant, toch is het ook twijfelachtig dat men in werkelijkheid zoveel vrijheid zou krijgen. Het zou kunnen, maar ik heb er nog nooit van gehoord. Interessant is ook dat de beklaagde eigenlijk moet liegen om een ontsnappingspoging te kunnen verhullen, om bij de ontknoping uit te komen met de ontsnapping en dat de rechtzaak puur als afleiding dient, aardig. Jammer is dan weer de aanslag op de fabriek. Zoals gezegd het blijft een potje turven.

Realistisch is het geheel niet te noemen, erger is dat de film me vrijwel niets zegt en ik puur aan de hand van notities nog het nodige kan oproepen in het geheugen. Nee, een toppertje is dit niet, en een herkijk heeft hier ook weinig zin, maar een voldoende voor de moeite kan er wel af.

Zonder twijfel een Tarantino special, niet perse zijn beste, maar wel hoogst vermakelijk.

De film kenmerkt zich, als bij zoveel van QT, door de kleurrijke karakters, een overdaad aan geweld en humor, bizarre dialogen en stijlwisselingen. De film heeft de eerste chapters even nodig op gang te komen, en dan met name de koets en de personages die onderweg opgepikt worden. Daar vallen toch wat mij betreft Goggins en Leigh meteen het meeste op. De film wordt daarna wel interessanter maar blijft wat mij betreft in de 'pleisterplaats' een slowburner in die zin die vooral drijft op veel oud zeer uit de Burgeroorlog, de vele raakvlakken of contradicties tussen de aanwezigen. Kunstig wordt met onderlinge wrevel eigenlijk de ware vraag en aanloop waar alles omdraait een beetje verhuld waardoor bepaalde dingen nog wat plotselinger komen. Want zijn er inderdaad mensen die Daisy willen bevrijden...?

Wat verder opvalt is de toch wat stroperige vertelstijl die constant van personage wisselt die vervolgens een behoorlijk lange dialoog of discussie met een ander aangaat. Heel veel gebeurt er dan ook niet, en moet de film het vooral van zijn ruzies en discussies hebben. De stijlveranderingen zoals deel 3 of 4 die plotseling vertelt wordt als de Twilight Zone doet dan wel weer erg goed. Ook grappig is OB die paaltjes met touwen neerslaat om de wc en de stal te kunnen vinden, niet alleen zijn hoed maar ook de gang van zaken in de sneeuw doet met toch heel erg denken aan Kurt Russell zelf in The Thing. Daarnaast is de stijl, aankleding en muziek nog wel even het noemen waard.

Op briljante wijze wordt de spanning naar het koffie drink moment opgebouwd, waarna het hele gebeuren in een stroomversnelling raakt met de dood van verschillenden en een grote verassing waarna de hele aanloop voor de aankomst uit de doeken gedaan wordt. Geweldig is natuurlijk de lynchpartij op het einde, en ik kan niet anders zeggen dat het eveneens goed gevonden is dat de twee meest onwaarschijnlijke karakters, elkaars grootste vijanden, elkaar vinden en het geheel tot een bepaald einde brengen.

Kostelijke humor, een geweldsorgie in optimaforma, bloed en ranzigheid te over, heerlijke overacting van onder andere Goggins, Jackson en voor JJ Leigh die op het ranzige af is, en de oude Bruce Dern mag ook genoemd worden. Ten laatste te noemen dat de meeste acteurs allemaal bekenden zijn van vorige films, bijna iedereen komt wel in vorige films van QT voor of een samenwerking. Koddige momenten zoals dat geschreeuw met die deur iedere keer...de speelduur is nog al lang en ik moet zeggen dat ik Django Unchained toch nog altijd niets leuker vind, maar deze QT mag er zeker zijn!!!

En verder met Poirot met deze The Haunting in Venice en daarmee film waar ik het bestaan nog niet van wist nog het bronmateriaal van ken. De vorige Branagh Poirot verfilmingen zijn niet super, en er markeert het nodig aan, toch vermaakte mij het voldoende om deze The Haunting in Venice een kans te geven en warempel dit is volgens mij toch wel de leukste van de drie.

Probleem met de vorige twee films in mijn ogen, Murder on the Nile in The Orient Express, betreft dat de klassiekers te goed zijn en onbenaderbaar in het moderne jasje dat door Branagh en zijn team poogt te creëren. Een probleem dat met deze film wegvalt aangezien er geen origineel is en er dus ook niets is om mee te vergelijken. En dan wordt het voor mij toch snel andere koek, en in mijn ogen geen verkeerde koek. Want het nostalgische beeld van het fraaie Venetië en Poirot in rustte is meteen een die er stijlvol uit ziet en met veel humor. En in die hoedanigheid vervolgt de film zich ook met een fraai tijdsbeeld en natuurlijk prachtige locaties. Neem bijvoorbeeld het huis en de plafonds van de prachtige slaapkamers met daarna de wissel naar bij nacht en ontij en donkere straatjes.

Maar The Haunting in Venice biedt meer. Een Poirot op de proef gesteld, een allegaartje aan gasten als aanwezigen, Halloween in combinatie met een medium en een huis die niet zuiver op de lever zou zijn, en vooral een sfeervol geheel betreffende donkere gangen, achterdocht, een sinistere zaak en een storm die buiten op de gevel beukt. Wat sluipt er daadwerkelijk in de schaduwen van dit pand en wie vermoordt er mensen? Visueel is het geheel erg sterk te noemen, de sfeer en muziek zijn ook prima, de cast doet het naar behoren en Kelly Reilly is altijd fijn voor het oog. Uiteraard is iedereen verdacht en bezit de film ook nog een paar pseudo momentjes en dat doet het voor mij dan ook prima rond een cynische Poirot. De moordenaar heb ik op een gegeven al halverwege duurt maar dat kan voor mij de pret niet drukken.

The Haunting in Venice is wat mij betreft dan ook een leuke en sfeervolle zit waar ik me geen moment bij verveeld heb. Ik ben benieuwd of Branagh verder gaat en dat hopelijk doet met films die nog geen verfilming hebben.

Zaterdagavond griezelavond even aan deze The Haunting die destijds met veel tromgeroffel werd gepresenteerd, want na Speed was wel het idee ontstaan dat Jan de Bont alles in goud veranderde en dat bleek toch niet bepaald het geval met deze film die lauwtjes werd ontvangen en verre van goede cijfers heeft.

De kennis vooraf is een redelijke cast, iets met een duister ogend huis en de Scary Movie persiflages. Sowieso het eerste horror moment is toch vooral wanneer Owen Wilson ten tonele verschijnt in een verhaal waar weinig logica in voorkomt. Het draait om een slaaponderzoek, en dat doe je in een dergelijk vermeend spookhuis? Slapen kunnen ze sowieso al niet dus wat schiet je daarmee op? Maar fijn, slecht te noemen is ook al het moment wanneer Nell op de voordeur klopt en deze te vroeg open gaat, dat had kennelijk bij de tweede keer kloppen moeten gebeuren, desondanks blijft ze staan en maakt eerst haar tekst af wat pijnlijk oogt. Buiten dat voelt de vibe rondom het huis te eng en zelfs cliché aan, want alles is raar, donker en dreigend, en huppelen de twee dames Nell en Theo veel te vrolijk rond alsof ze op schoolreis zijn. Pluspunt is dan wel weer de prachtige Zeta Jones.

Maar de film komt de eerste nacht toch een beetje op gang, niet dankzij het slechte acteren van Wilson wat een irritatie is die man toch, maar met kleine subtiele dingetjes. De kindergezichtjes bijvoorbeeld, verschillende geluiden en een freak accident. Maar nee, enige hoop dat het nog iets gaat worden wordt de grond ingeboord door een soort van plot switch, want in plaats van vol gas horror verwordt het geheel tot een soort mysterie waar Nell de missing link blijkt te zijn die de zaak en reden van het spookhuis gaat ontrafelen. Tsja.... onderwijl wordt het pand praktisch afgebroken rond Nell, de rest heeft niets door of blijven evenmin bij haar ter controle of dergelijke. Voeg nog een aantal knullige dialogen aan het geheel toe, een finale die opeens heel gemakkelijk op zijn plaats valt en het feit dat het nergens echt spannend is.

Je zou bijna vergeten dat het best wel mooi gemaakt is, maar de angel voor goede en sterke horror er bij voorbaat al behoorlijk uitgehaald is. Wellicht dat horror een totaal andere discipline is dan Jan de Bont gewend is want je zou toch beter verwachten.

Fijn feestje chef, maar deze tent is dicht.

Ronduit briljante, boeiend en schokkende film over de ontaarding van een volk, of bepaalde delen, en behalve een waargebeurd verhaal, een treffend en realistisch beeld van de waanzin die de laatste maanden voort woede en ten dele al te zien was in Der Untergang.

Bijna apocalyptisch begint de film met een surrealistisch beeld, toch zal de jacht van de 'kettinghonden' (veldgendarmerie) niet veel anders geweest zijn. Ook daar volstond een volmacht, uniform, de waanzin van zoveel jaar oorlog en het aanstaande verlies om als een beest te keer te gaan. In eerste instantie is het aantrekken van het uniform een keuze tussen lompen en warme kleren, wanneer er een andere deserteur opduikt weet hij die af te bluffen met iets dat ik, op het einde door het mee zingen en de herkenning van een soort variéténummer, identificeer als ervaring als toneelspeler. Der Hauptmann Herold en Freytag gaan op pad.

Een vicueze cirkel van leugens, het verzamelen van troepen, maar tevens machtsspel met andere officieren en hun lugubere taken, sluit zich steeds nauwer rond Herold. Waarom doet hij bepaalde dingen? Om te overleven uiteraard. Hij doet er alles aan om zijn rol als 'Der Hauptmann' te handhaven. Tevens zien we toch ook de macht die een positie, uniform en aanzien met zich mee brengt. Ik persoonlijk vind toch het meest treffende het machtsspel tussen allen, vooral richting Hansen, rondom de gevangenen en hun lot. Tevens de verbijsterende momenten van een nachtmerrieachtige hallucinante roes, van drank, macht en geweld.

Naast het verhaal van Herold zien we toch ook de opkomst en alle gruwelen van het nazisme in het klein. De volgzaamheid en bereidwilligheid opdrachten uit te voeren tot op het einde en tegen elke prijs. Hoe het leger, oorlog, en vooral een uniform en de macht om te beslissen en vooral het machtsspel tegen andere tot grote hoogten kan gaan en je bizarre dingen kan laten doen. Iets dat we ook al zagen in Das Experiment. Zeg maar op de opkomst en ondergang van een generatie, de ontaarding van een generatie opgegroeid in de ellende na de Eerste wereldoorlog. Naast het Herold verhaal lijkt deze film vooral verder te gaan waar Das Weisse Band ophoudt. En op bijna gruwelijke nietsontziende wijze lijkt de regiseur een mea culpa te doen over de Duitse zonden in de Tweede Wereldoorlog. Iets dat niet alleen perfect lukt, maar ook nog met zwarte humor op kolderieke wijze, en bijzonder stijlvol in zwart wit met stemmige muziek, wordt gedaan. Vooral de executies en het moment waarop iemand niet dood wil is bizar, treffend hoe ze zich later tegen elkaar keren en hun eigen losgeslagen executieseskader vormen.

Behalve het nog te benoemen camerawerk is Der Hauptmann een verontrustende en hallucinante ervaring die je zeker meerdere keren moet zien. Een even kostelijke als verontrustende afsluiting zijn de beelden van 'Kriegsgericht Herold' die in de hedendaagse tijd rondrijdt en vreemd nagekeken wordt, maar vooral het lastig vallen en plunderen van argeloze mensen. Toen bijna normaal, nu niet voor te stellen. Der Hauptmann kan je daardoor samenvatten als stof tot nadenken en wat mij betreft rauw en realistisch.

Vrijdagavond even meegepikt op Netflix vanwege de in eerste instantie meen ik redelijke kritieken en de aanwezigheid van Tom Hardy die ik toch altijd wel van meerwaarde vind en Havoc had zo zijn goede punten maar toch was ik er niet heel erg kapot van.

En vervolgens vraag ik me af waar ik eigenlijk mee moet beginnen binnen dit toch wel clichématige format van een norsige smeris met een k*tleven die in de duistere straten van zijn stadje één of ander complot met de nodige corruptie iedereen achter zich aan krijgt. Och...ik roep altijd als eerste dat alles al een keer gedaan is en echt origineel zijn lastig is, dus dat reken ik de film ook niet heel erg aan. Verder is er een op het oog prima cast voor handen, is de pittige Mei Li erg prettig voor het oog en hebben we zowaar MMA'er 'The Karate Hottie' Michelle Waterson als de 'assassin', misschien dat Tom wat lessen had moeten volgen bij Master Ken. Uiteraard is er de visuele stijl die stripboek-achtige aan doet en in combinatie met donker, schaduwen en felle kleuren zeker mooi is en regelmatig aan Max Payne doet denken en is met de stap naar de grove en stevige actie snel de link naar een andere film als John Wick gemaakt. Hebben we het dan een beetje gehad met de goede punten? Mjoah...maar laat ik toch nog even de stevige actie benadrukken die dus echt wel goed en lekker is.

Maar helaas valt er ook heel veel aan Havoc op te merken zoals in de eerste plaats het karakter Patrick dat niet alleen de typische agent/mislukte papa is maar ook nog eens aartsgemeen en naar tegen agente Ellie. Waarom wat voegt dat nu toe? Dan is de opening om letterlijk van te kosten in de zin van dat je bijna een epileptische aanval krijgt van achtervolging tussen copcars en de vrachtwagen. Joh, moet dat mooi zijn? Ik vind het super en waanzinnig druk en over the top, en helaas komt dit vaker naar voren in de film waar de actie echt ontzettend sterk is maar het camerawerk en montage om van te kotsen. Het is zo wild, het trilt, het schokt, het is zo allemachtig chaotisch zowel in de discotheek alswel het huisje aan het meer, ik vind het regelmatig niet te doen. Dan lijden vooral de Chinezen bij het meer aan de Duitse ziekte want het is ongelooflijk hoe veel vliegend lood er is en zowel Patrick als die twee anderen niet worden geraakt. En verder veel van die kleine dingetjes, soms kan de tegenstander echt niet schieten en dan opeens weer wel, was de agent die de wasmachine opvangt door zijn autovoorraam kennelijk blind want dat zie je toch dat ze dat naar buiten gaan smijten? Is de scène waar papa Beaumont zoonlief beschermd zo houterig en gekunsteld dat het bar slecht is en wist ik na het zien van de trailer al dat Timothy Olyphant het gedaan had want deze man is zelden te vertrouwen.

Dus waar blijven we uiteindelijk met deze Havoc? Wellicht een hersenloos avondje vermaak maar diepte nog originaliteit zit er niet en ik kan dan ook niet anders zeggen dat het bar tegenviel.

Maar even meegepikt omdat het zo uitkwam en halverwege ontstond het vermoeden al maar pas bij enkele scènes van het militaire ingrijpen wist ik zeker dat dit toch al eens voorbij gekomen was in een ver verleden. Is het veel...? Nee. Vermaakt het...? Amper.

Clint Eastwood's eigen natte droom lees ik hier boven ergens. Heartbrake Ridge handhaaft binnen een bepaalde stroming zo jaren '80. Een grote naam voor de cast, een bonte verzameling als opvulling, een beetje heldenverering, een beetje oorlog maar vooral veel flauwe humor. Het is een beetje het formaat van de jaren '80 film die veilig overal tussen in blijft en Eastwood's schreef het zelf niet. Je vraagt je haast af wie wel en waarom want het kan haast niet dommer met het ronduit vreselijke karakter Stitch Jones of de nog dwazere bende van ellende die Highway in het gareel moet krijgen. Het zogenaamde ongedisciplineerd gedrag moet kennelijk grappig zijn, maar ik vind het nergens leuk en ronduit stupide hoe de mannen vooral niets willen en dwarsliggen, heb je daarom voor het leger getekend...?

Het gebruikelijke beeld van de de trainingen, de dwarse sergeant die doorzet en het uiteraard met zijn superieure aan de stok heeft/krijgt, de troep mannen die hij uiteindelijk voor zich wint, de relationele besognes...we hebben het allemaal al eens gezien. Imposant fysiek heeft Eastwood nog voor zijn 55 jaar, en ach zijn gebruikelijke gegrom en gemopper is wel aardig. McGill zoals gewoonlijk een vervelend iemand is wel aardig, de speelduur weer een minpuntje. En zo is deze Heartbreak Ridge een film die snel vergeten zal worden en een film die ik met de grootst mogelijke moeiteloos een voldoende geef.

Docu die ik tijdens de vakantie op pikte voor een eurootje en als het over Vietnam gaat ben ik als snel geïnteresseerd. Daar komt bij dat de film in '75 een Oscar kreeg voor beste documentaire, nou dat moet wel wat zijn toch...? Mwoah, niet helemaal naar mijn gevoel.

Redelijk toch op zijn minst het contrast in de opening met het voor de Vietnamesen idyllische beeld van hun land en hun leven op het platteland, de boer druk in zijn rijstveld, en dan plotseling de Amerikaanse soldaten die er tussen doorlopen en wordt daarna snel overgeschakeld naar een x-aantal mensen op de teksten waarin vooral het anti-communisme beleid wordt verdedigd en er op aangeeft wordt dat de oorlog in Vietnam vooral het tegenhouden was van het voortschrijdend communisme. Andermaal wordt er daarna weer een contrast gezocht en gecreëerd tussen piloten op de tekst over hun opleiding, opdracht en het slagen daarvan tegenover een getroffen dorpje waar een oudere dame haar zus heeft verloren en weet wat nog meer.

Tot daar toe allemaal niet heel slecht maar het voelt allemaal wel wat warrig en chaotisch aan, en dat terwijl er met Lost Films of Vietnam en The Vietnam War van Ken Burns de afgelopen jaren echt kneiter goede docu's over Vietnam uitkwamen. De vlak daarna in beeld gebrachte ramptampende GJ's met twee Vietnamese dames waar je de sief overheen ziet kruipen maakt het geheel onwerkelijk, ongemakkelijk, raar en uit balans. Waarom moeten we dit zien? Maar vlak daarna lijkt toch de documentaire zijn ware richting in te slaan en intentie te tonen. Dat Vietnam slechts het toneel was waar alles zich afspeelde en het land zelf van geen importantie was nog de bewoners mag inmiddels bekend zijn. Die liepen alleen maar in de weg binnen en land qua mogelijkheden en gebruiken dat dichter bij de middeleeuwen was dan de 20ste eeuw.

Het beeld dat na de verbetering volgt toont toch vooral slachtoffers aan beide kanten. Natuurlijk waren de Vietnamesen slachtoffer, maar de verminkte 'draftees' waren natuurlijk net zo goed slachtoffer. En zo toont de docu een behoorlijke beelden van alle betrokken lagen aan beide kanten, van thuis tot in het veld, Noord en Zuid, arm en rijk, zowel politiek als economisch. En in die zin wordt een heel ander beeld getoond dan wat we al zo vaak zagen in de vorm van de jungle, tunnels, het Tet-offensief, Lang Vei, Khe Sahn of Hamburger Hill. Toch blijft het geheel ondanks de verbetering aan de rommelige kant en had het geheel bijvoorbeeld heel veel baat gehad aan een narrator. De documentaire hersteld zich dan ook van een matig begin maar top is het voor mij niet. 3.5.

Nou dit vond ik niet veel moet ik zeggen en had er wel wat meer van verwacht. Op zich wel een King liefhebber maar de regel dat de films gebaseerd op zijn boeken toch vaker niet slagen dan wel blijkt maar weer eens.

Redelijk standaard verhaal, over de jeugd van enkele kinderen a la It, The body en Dreamcatcher om maar een paar te noemen. Maar behalve het feit dat de jonge Bobby een vaderfiguur en vriend opdoet en een beetje een coming of age achtige groei doormaakt, voor zich zelf opkomt en uiteindelijk naar zijn moeder toe groeit, is het daar ook mee gezegd. Weinig meeslepends, weinig spannends, een lichte touch van iets paranormaals maar daar wordt veel te weinig mee gedaan. Het is een beetje noch vlees noch vis. Tv film op zijn best.

Vroeger een van mijn favoriete films, ondertussen niet meer maar nog steeds wel gewaardeerd als prima en onderhoudend film.

Combinatie van snelle en flitsende actie, en wat dieper uitgewerkte scenes met ruimte voor dialoog. Vooral de vlucht na de bankoverval en het shot van de rijdende auto met vurende wapens uit ieder raam is zeer spectaculair. De openingsscene, de overval van het waardetransport is ook fantastischPrima rollen van Pacino en De Niro die een interessante chemie hebben van respect en elkaar te slim af willen zijn. Tevens prima rol van Kevin Gage als de irritante en sadistische Waingro.

Enige punt van kritiek, toen al, en nu nog steeds, is de uiterste trage en naar mijn gevoel weinig toevoegende relatie tussen DeNiro en de fletse Brenneman. Ik snap dat dit 'nodig' is omdat De Niro tegen Pacino zegt dat niets een man zo moet binden dat hij niet meteen kan vertrekken als dat nodig is en op een gegeven moment na de wraak op Waingro moet De Niro die keuze ook daadwerkelijk maken als Brenneman in de auto zit te wachten en De Niro te voet vlucht met Pacino op zijn hielen maar toch. De film was denk ik qua lengte net wat beter te behappen geweest en de vaart is mij er net teveel uit daardoor.


Desalniettemin een hele aardig misdaadthriller.

Stond ook al heel lang op het 'to-see-lijstje' en eindelijk aan toe gekomen nadat ik hem voor vijftig cent bij de kringloop vond. Nu mag ik graag een Stone film zien en zijn andere Vietnam films zijn natuurlijk pareltjes met Platoon en Born on the Fourth of July. Dit was ter vervolmaking van de drie luik. Waar Platoon om het strijdende peloton in the bush gaat en BOTFOJ om de terugkeer en de trauma's van de Vietnamveteranen ontbrak natuurlijk de inkijk van de simpele Vietnamese boer in de rijstvelden. In die zin de bewoner, van een simpel dorp niet of nauwelijks van enige strategische belang, en de verscheurende strijd tussen het communisme en het kapitalisme, noord en zuid, die daar bijna dertig jaar duurde en de bevolking dagelijks van zijde deed veranderen en offers eiste.

Afgelopen zomer de werkelijk waar fantastische Vietnam documentaire gezien van Ken Burns. Hoewel een lange zit van meer dan 900 minuten is er geen beter overzicht van alle partijen en beter uitgelegd wat voor belangen er allemaal waren. Daar ontstond voor mij al een bepaald beeld over hoe de bevolking heen en weer geslingerd werd tussen de beide partijen en wellicht alleen maar keuzes maakte op basis van overleven. In die zin wordt de toon erg mooi gezet in het begin met het dorp, de Fransen, de Vietcong en vervolgens de ARVN en Amerikanen. De belangen, de druk, 'opvoeding', indoctrinatie en vervolgens strijd en gevangen name.

Wat daarna volgt is een mooi beeld van vlucht, schuld, misbruik en hopen op betere tijd. Wat een verschrikkelijke tijd voor al die mensen. Vooral die vrouwen die zich maar moedwillig lieten gebruiken om te overleven. De omslag, TLJ, het TET offensief, de vlucht alles komt in bepaalde mate voorbij. Teenkrommend is vervolgens de aankomst in Amerika, het cultuurverschil, het onbegrip. Gewoon erg goed gebracht. Leuke rol overigens van Conchata Ferrell.

In mijn ogen een super triest en mooi gebracht drama, het begin het dorp visueel, de strijd en gevangenname zijn erg goed net als de botsing van cultuur tijdens onder meer thanksgiving en tja, die ubergrote en belachelijke koelkast. Voor mij lijkt het even dood te slaan wanneer ze als kindermeisje verleid wordt door de grote meneer en het gejammer daarom heen, is natuurlijk niet minder belangrijk aangezien haar eerste kind daaruit voort komt.
Visueel is het tevens vooral in Vietnam, het dorp, de rijstvelden en het dal van grootse schoonheid. Werkelijk prachtig.

Nogmaals, meer dan prima drama.

James Lee Burke ontdekte ik nu zo'n vier geleden als schrijver van sterke neo noir thrillers met hoofdzakelijk dezelfde hoofdpersoon, Dave Roubichaux. En door de jaren heen heb ik al heel wat boeken verzamelt en gelezen waaronder deze titel genaamd Gevangene van de hemel. Een jaar voor het ontdekken van de boeken zag ik overigens al In The Electric Mist met Tommy Lee Jones, een film die ik toen ervaren heb als behoorlijk matig en waar ik nu met terugwerkende kracht totaal geen Dave Roubichaux in herken, Jones is veel te oud voor de rol. Alleen al vanwege die wetenschap was ik toch wel erg nieuwsgierig naar deze Heaven's Prisoners.

En het moet gezegd dat Baldwin in eerste instantie ook geen sterke match lijkt en teveel zijn best doet met een raar accent. Bovendien lijkt Baldwin net te gladjes, een pretty boy, voor de iets rauwere en hardere Vietnam veteraan Roubichaux. Wel aardig is dan weer het detail met de grijze haarlok. Toch komt de film het eerste half uur niet veel verder dan de indruk van een gemiddelde tv-film. Maar als de ellende zich begint op te stapelen en het vervelende volk bijna de deur plat loopt begint de film toch langzaam op te klaren naar een beter niveau met een Baldwin die de rol naar zich toe trekt in combinatie met een behoorlijke soundtrack en een aardig beeld van de omgeving.

Leuk is de verschijning van Kelly Lynch, gewaagd die van Hatcher. Verder valt op dat het boek toch wel behoorlijk goed gevolgd wordt ook al weet ik de details niet meer heel goed, toch lijkt het er zoals gezegd op dat men het boek behoorlijk handhaaft ook al loopt de ontknoping in Huize Rocque wel anders. Overigens ook een prima rol van uber fouterik Eric Roberts. Het maakt de film samen met een behoorlijke achtervolging scene en het nodige aan actie tot een prima thriller en weet zonder zelf een hoogvlieger te zijn gemakkelijk beter te zijn dan In The Electric Mist.

Gisteravond dan maar eens aan de Urbanus want dat was volgens collega's zo hilarisch. Nu had ik al eens het nodige gezien maar het moet gezegd dat ik er als kind/tiener al niet echt van overtuigd was en dat gevoel werd met Hector nogmaals bevestigd.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de bakkerij, de amateur wielrennerij, en andere belangen die spelen waarop Hector in beeld komt als hulp op verschillende fronten. En tja, een volwassen man in een weeshuis die nooit is opgehaald en daar de rest van de 'inwoners' hun speelgoed afhandig maakt, het moet je humor maar zijn. En zo vervolgt de film zich met Hector in de bakkerij waar er enkele momenten voorbij komen die best wel leuk zijn maar de toon toch vooral een koddig soort absurdisme cq slapstick betreft die mij te flauw is. De daar nog zeer appetijtelijk ogende Sylvia Millecamp en de altijd heerlijk arrogante Herbert Flack brengen er niet veel verandering in hoewel ik blijf hopen op verbetering.

Dat had ik halverwege wel zo ongeveer opgegeven maar het gebouwde apparaat, de rollen, is best wel sterk en kunstig met uitleg en bakkers apparatuur erin verweven. Bedenk het maar eens. En het moet gezegd dat er vanaf daar toch wel enige verbetering in het geheel zit met de scène waar Hector luidkeels al werkend in de bakkerij met Ella oefent terwijl Jos op de fiets zit ook best wel goed is. Jammer is dan weer dat stomme gepiel met dat viooltje en het feit dat het verhaal eigenlijk erg weinig voorstelt, dan zou ik nog bijna vergeten dat de wijze hoe ze de plaatselijke rijwielhandel een racefiets aftroggelen wel weer sterk is.

En zo eindigt de film met het gevecht tussen Hector en Gregoire die bijna symbolisch gezien kan worden voor de hele film, namelijk met leuke momenten en minder goede momenten, met geslaagd grappen en flauwe grappen. Heel slecht is Hector eigenlijk niet en het is dankzij een aantal goed geslaagde momenten dat ik geen dikke onvoldoende geef, maar een voldoende zit er toch echt niet in omdat het geheel voor mij toch regelmatig erg flauw en gedateerde aanvoelt.

Niet heel bekend met de geschiedenis dus kan ik moeilijk beoordelen of de film/script zich aan de werkelijkheid houdt. Ongetwijfeld zullen er wat dingen aangedikt en geromantiseerd zijn, zo is Willem Holleeder nergens te bekennen maar is er wel het fictieve personages Rem die zonder al te veel fantasie best wel bepaalde gelijkenissen met WH toont.

Anyway, naar de film, ondanks al het vorige gezegde toont zich het eerste uur toch een prima film met een mooi tijdsbeeld qua auto's, de oude bierkratten en bijvoorbeeld de groene telefooncellen, maar ook genoeg spanning en een mooie en zo nu en dan dreigende soundtrack van Junkie XL.
Het tweede deel van de film gaat meer over de vlucht van de daders en de jacht op hen, en de verandering van Freddy en zijn omgang met PTSS. Prima rollen overigens van Hauer en RSvA.

Mijn kritiek op de film is, waarom een relatief korte film maken voor zo'n enorm verhaal? Waarom niet een Riphagen achtige serie van drie of vier afleveringen? Nu blijven de karakters enigszins onderbelicht, de motieven om Heineken te pakken en de voorbereiding eveneens.

Uiteindelijk wat mij betreft een prima, spannende en vermakelijk film, maar er was veel meer van te maken geweest in een miniserie.

Tijdens het sporten en eten vanavond aan de slag met deze tragi-komedie die een maar al te bekende titel heeft en ach ja, ik kom de film regelmatig tegen bij de kringloop dus dat moest er wel een keer van komen. Maar een succes werd dit toch allerminst, sterker nog, ik zag deze bij tijd en wijlen vervelende film met heel veel moeite uit.

Toch lijkt het geheel niet slecht te beginnen, is de humor wat koddig en flauw, valt het nostalgische oude sfeerbeeld op met de kleding, matjes, auto's, straten, steegjes, en een op sommige momenten goed gekozen zwart wit stijl waardoor het iets authentieks over zich heeft. Daarnaast zal de film vooral draaien om de boodschap over het ontworstelen van afkomst en dat men kan leren van de fouten die er gemaakt zijn in plaats van te imiteren en het voorbeeld te volgen. Want hij pakt wel zijn verantwoordelijkheid waarmee ik al vrij snel door de goede punten van de film heen ben gepraat.

Want verder vond ik De helaasheid der dingen een straf om te kijken, want die vader en onkels zijn toch gewoonweg verschrikkelijk qua gedrag en niveau. Dat geslemp, die niveauloze liedjes op het einde, dat misselijkmakende geprofiteerd en macho gedrag, dat waanzinnig puberale gedrag rond de sociaal werkster. Wat een vervelend volk joh, wat een dom gedoe, wat een ellende. Nu begrijp ik dat dit de charme juist moet zijn met het armlastige milieu en gedrag waar jonge Gunther mee te maken heeft, toch staat mij dit allemaal teveel tegen om feeling te kunnen krijgen met de film en rest mij vooral medelijden met de veel te lieve moeder dan dat ik kan lachen om deze vorm van humor.

Afijn, het mag wel duidelijk zijn dat ik hier niets mee heb en onvoldoende tussen de lijntjes door kan lezen om voorbij verschillende struikelblokken te zien ongeacht het acteerwerk en andere pluspunten. Maar deze Belgische film was niet aan mij besteed.

.

Oorlogsclassic op de kop getikt via marktplaats en gisteren aan de beurt voor een beoordeling en ik was best nieuwsgierig na dit jaar eerder soort gelijke klassiekers afgewerkt te hebben met Pork Chop Hill en Sands Of Iwo Jima.

Wat van meet af aan opvalt naast het nostalgische en sfeervol zwart wit, is de locatie, het vernielde stadje, het rijdende materiaal dat correct oogt, en een blaffende sergeant. Het begint wat dat betreft goed om een heel klein beetje de verkeerde op te gaan met relaas van Homer dat aan de flauwe kant is. Maar goed, laten we niet vergeten dat dit een film uit '62 betreft. En daar moet toch meteen een pluim gegeven wordt rond de toon van de film. Waar oorlogsfilms uit de jaren '60 en '70 toch vaak een heroïsche klank, of juist humoristisch zijn, is Hell For Heroes wat dat betreft best wel scherp met de vermoeide mannen en vooral het karakter Reese die het geheel een onverwacht, en voor die tijd ongewoon, donker randje geeft.

Bijzonder en echt onderbouwd wordt de reden waarom het peloton opeens moederziel alleen in de betreffende sector zit niet. Desalniettemin is de vindingrijkheid om de moffen te bedotten wel erg leuk, vooral het radioverkeer is bij tijd en wijlen kostelijk. De Duitse patrouille die polshoogte komt nemen betreft toch een prima gevechtscene met de nodige schermutselingen tot gevolg en het gedonder met de vlammenwerper, knap gedaan allemaal. Tenslotte is de eindaanval uitstekend te noemen, heeft een bepaalde intensiteit en vooral het einde rond de bunker vind ik best sterk. Een van de echt slechte punten van de film is dat deze slag, de Siegfried Linie, de Hurtgenwald, zich in mist, regen, zompige klei en kou moet afspelen. Daarentegen is het droog, zeg maar gerust stoffig.

Rest mij nog wat info over de film zelf, Robert Pirosh, de man van Battleground Bastogne die eigenlijk zou regisseren maar na onenigheid met McQueen de pijp aan Maarten gaf. McQueen zelf die des duivels was omdat het afgesproken gage niet klopte. De omstandigheden van de opname locatie waar een hittegolf heerste waardoor verschillende opnames noodgedwongen in het donker gehouden werden om de acteurs te ontzien en een gemankeerd budget die vooral voor even gemankeerd materiaal zorgde en te weinig figuranten. In de eind slag zie je verscheidene keren dezelfde acteurs sneuvelen en heeft McQueen herhaaldelijk panne met zijn M3 Grease Gun die vastloopt op de losse flodders.

Dat Hell Is For Heroes nog dermate goed uitpakt is dan ook een wonder te noemen en ik kan niet anders zeggen dan dat ik dit een prima oorlogsfilm vind.

Film die me de eerste keer, alweer wat jaartjes terug, een beetje tegenviel. En ik moet zeggen dat ondanks het verhaal en aanklacht die uitgedragen wordt, en de kwaliteit die ik nu inmiddels wel zie, de film me toch niet helemaal raakt zoals ik dat zou willen.

Wat meteen vanaf het begin opvalt is de desolate en vervallen omgeving. Een grotere contradictie lijkt niet te kunnen bestaan tussen de uitgeteerde mensen, armoedige huizen en uitzichtloze situatie tegenover alle 'ja-knikkers' die alle kostbare olie uit de grond pompen. Iets waar de omgeving en de mensen weinig van terug zien, een aanklacht overigens richting het grote geld en bedrijven die van het geheel afdruipt. Aanvankelijk ogen de broers maar twee boeven, maar eenmaal met hun verhaal in het achterhoofd groeit de sympathie. Net zo goed als de passanten waarvan er verscheidene weinig anders over denken en niet van plan justitie te helpen. Onnodig te zeggen wordt de grens tussen goed en kwaad behoorlijk vaag.

Behalve de eerder genoemde aanklacht, blinkt Hell of high water uit in een uitermate sober en triest beeld van de omstandigheden in achtergebleven gebieden. Een strijd om te overleven voor velen. Voeg daarbij het nodige geweld, een uitermate sarcastische Ranger duo, een geweldige soundtrack van Nick Cave en je hebt heel wat. De prachtige natuur komt voorbij, met enkele mooie zonsopkomsten. Bridges kreeg dan wellicht een nominatie voor een rol die wel heel dicht bij Rooster Cogburn van True Grit ligt, vermakelijk, vooral de wisselwerking met zijn collega, toch vind ik persoonlijk dat Ben Foster de show steelt als grofgebekte, gewelddadige ex-bajes klant die het verdomd mooi kan vertellen. Overigens is Pine voor een keer ook meer dan te pruimen met zijn ongeschoren bakkes en staat hij hier redelijk ver van het anders te knappe en gladde imago. Sterker, Pine laat zien prima te kunnen acteren.

Hell or high water behoort niet tot de buitencategorie wat mij betreft, geen 4,5 of 5,0, en daar zeg ik met klem bij: nog niet. Een goede indruk laat de film zeker wel na als moderne neo noir western in een sobere omgeving die maatschappij kritisch is en met al zijn elementen behoorlijk in balans lijkt.

Tarantino als grote naam op de hoes en een cast met namen die aan het beste Tarantino werk doet denken. Hier had ik dan ook wel zin aan, en wat zou er fout kunnen gaan...uhum... behalve dat Tarantino ook zelf de regie doet...

Hell Ride lijkt op het eerste oog dan ook veel te hebben qua cast, verhaal, verbonden producent, en wat een gave filmposter trouwens ook. Maar wat komt het geheel waanzinnig slechte uit de startblokken. Kinderlijk gehakketak tussen Pistolero en The Gent plus een tweetal vage flashbacks vormen de opening die warrig en chaotisch genoemd kan worden. Wat gebeurt precies? Waar moet dit heen? Pistolero zelf is daar debet aan want Larry Bishop, overigens niet een bekende voor mij, komt eigenlijk totaal niet uit de verf als Pistolero en is simpelweg niet interessant. Het ontbeert Hell Ride dan ook in eerste instantie als een sterk hoofdkarakter.

Maar eenmaal over de helft zit er ietsje beterschap in het geheel. Het plot wordt iets duidelijker hoewel sommige dingen ook wel weer gemakkelijk te raden zijn, maar vooral Madsen is altijd leuk vooral in combinatie met tegenpool Balfour in dit geval. De muziek is aardig en de schare mooie vrouwen is wel weer van klasse met namen als Leonor Varela en Laura Cayouette. Jones uiteraard ook weer leuk als schmierende bad guy alleen jammer van dat overdreven Engelse accent, toch blijft Bischop met zijn matige dialogen zelf de zwakste schakel.

Toch ga ik Hell Ride niet heel slecht beoordelen want voorbij de helft is het toch best aardig voor een keer. Dat het ver, heel ver, van het Tarantino niveau afblijft spreekt voor zich. Een 2.7 of 2.8 was dan ook prima geweest, maar vooruit afgerond naar boven een 3 mede vanwege het aardige camerawerk en styling.

Gisteravond op de late avond nog even Hellraiser 2 aangeslingerd en daarmee een film die op mijn interesse kon rekenen omdat de eerste mij goed bevallen was.

Handig is op zich de terugblik naar wat er zich allemaal afspeelde in het eerste deel en hoe dat afliep waarop de film zich vervolgd met het welgevallen van Kirsty die begrijpelijkerwijs in een inrichting terechtkomt. Maar helaas heeft ze de pech met een bijzondere directeur/dokter te maken te krijgen die een ongezonde interesse heeft voor 'the dark of mankind and beyond'. Zoals te verwachten wordt de gehele cast van de eerste film wel zo'n beetje opgetrommeld, inclusief Pinhead zelf waar we ook nog een kleine introductie rond Elliot Spencer krijgen en daarmee een geval dat niet veel verschilt van Uncle Frank.

De viezigheid en liters bloed zijn zoals te verwachten niet aan te slepen, bezit de film enkele malen een sterke sfeer, is de muziek van passende waarde en is het fijn dat Pinhead door heeft dat Tiffany erin geluisd wordt. Toch valt me op dat het tevens allemaal een n herhaling van zetten is, want waar in de eerste Frank tot leven komt en opgekalefaterd moet worden geldt dat nu voor Julia. Sterk is dan wel weer 'the beyond' die ze aan Dokter Channard laat zien, van geen waarde vind ik de zoenpartij en zogenaamde aantrekkingskracht tussen de twee terwijl zij nog een bloederige lapvlees is.

En zo is het een beetje schipperen met deze Hellraiser 2 waar het nieuwe een beetje af is, waar ik mee bedoel dat de eerste mij positief verrastte en de tweede in feite naar een herhaling neigt. De sfeer is er zeker, horror en andere sterke momenten ook, maar in feite zagen we dit allemaal al. Slecht is de film zeker niet en kan op een voldoende rekenen, toch stijgt wel de twijfel om door te gaan met de reeks.

Uit 2004 alweer en een leuke afsluiter van de wekelijkse gameavond. Dan is licht amusement altijd lekker uiteraard. Desondanks ken ik de strip weinig tot niet en moet het puur van de Perlman films komen, maar dat is niet erg. Lang geleden is het wel dat ik beide films zag.

Hellboy en zijn ontstaan eind tweede wereldoorlog samen met de herrijzenis van een ontzettend illuster figuur uit de wereldgeschiedenis zijn de twee krachten die zich gaan meten en uiteraard is er één of ander waanzinnig plan om de wereld te laten vergaan. Waarom zou je dat eigenlijk willen...? Het maakt ook niet uit want voor een strip verfilming is het uiteraard meer dan genoeg samen met het nodige aan andere kleurrijke karakters.

En het is vooral de andere karakters die het leuk maken met Abe, Liz en vooral Kroenen, want Hellboy zelf is leuk maar komt uiteindelijk niet een zo sterk uit de verf. De grappen en oneliners zijn best oke maar Perlman komt zo nu en dan traag en stram over, mogelijk de grote vuist die hij moet dragen, eerder is het toch al de 54 jarige leeftijd die parten speelt. Heel erg is het allemaal niet want zoals al reeds gezegd is Hellboy prima te pruimen in de mix van humor, actie en kleurrijke karakters.

Tot het beste dat de stripwereld qua verfilmingen te bieden behoort Hellboy niet, maar leuk en vermakelijk is het zeker wel.

Zoals bijna iedere maandagavond even iets soepels als weekend afsluiter en dat werd deze Hellboy reboot die ik toch eigenlijk glad vergeten was. Bij uitkomst had ik al zoiets van zitten we hier op te wachten, wat gaat zoiets bieden en de films met Ron Perlman zijn prima. Desalniettemin overheerst dan toch de nieuwsgierigheid dus toch maar opnemen en even aanslingeren.

Buiten de vraag of dit een compleet nieuw verhaallijn is, of zich ergens na de Del Toro delen afspeelt, moet ik toch zeggen dat de film me alles behalve tegenviel. Minpunten heeft het sowieso maar de opening met de sombere en voor het gevoel aan lager wal geraakte Hellboy doet wel goed en David Harbour lijkt de rol redelijk te passen en behoorlijk aan zijn fysiek gewerkt te hebben. Dan moet ook zeker de soundtrack even benoemd worden met Motley Crue, Muse, Royal Blood, Alice Cooper en The Scorpions. En eigenlijk gaat het verder wel lekker van start binnen een verhaal overigens wat wel aan de warige kant is maar desalniettemin slaagt met het leuke gevecht met de reuzen en alles wat daarna volgt. En hoewel reeds gezegd dat het verhaal aan de warige kant is met veel karakters, namen en een overdaad aan monsters en wezens, vermaakt het toch best wel.

Want de cast is meer dan behoorlijk, het ziet er ook allemaal best goed en cool uit, is de bad guy rol redelijk ingericht met Nimue, heeft het geheel absoluut een bepaalde stijl en sfeer over zich zoals in het huis waar men het lichaam van Lady Hatton vind, en blijkt het geheel vooral in de finale ook nog het nodige aan lekkere Gore en gruwel te bevatten. Minpunten zijn dan weer dat de humor van Harbour in zijn rol als Hellboy nooit echt lukt cq aanslaat en dat zo'n rol van Lane als Alice dan uiteindelijk weer weinig toevoegt en overbodig aanvoelt. Puntje bij paaltje blijven slechts vragen over. Is het goed? Mwoah. Was dit deel nodig? Nope. Is het verder vermakelijk? Dat opzich wel. Het cijfergemiddelde hier op MM vind ik eerlijk gezegd wel te weinig waar ik zelf ook nog aan het wiken en wegen ben want een 3 is net te weinig en 3,5 iets teveel. Een 3.2 of 3.3 was meer op zijn plaats geweest.

Vorige week op game avond de eerste gezien, en deze week op de gameavond nummer twee aan de beurt. En hoewel wel eens gezien kon ik me er weinig meer van herinneren. Er naar uit kijken deed ik niet echt, sterker, ik had wel zin in wat anders. Desondanks toch even doorgezet en zowaar verrast met een leuke film. Waarom weet ik niet maar ergens leefde in mij dat dit een matige film zou zijn, maar dat viel gelukkig mee.

De mix is bekend met de jaren '50, een baas die de zaak in toom probeer te houden, een bad guy met plannen en uiteraard Hellboy met zijn maatjes. Natuurlijk is het alweer vrij snel bal, en hoewel een ander vooroordeel was dat deze film veel meer leunt op cgi en alles groter en over the top moet zijn, viel dat ook best mee. Kostelijk zijn een aantal scènes zoals die in het veilinghuis met de tandfeeen en de eerste ontmoeting met Nuada en heeft de film voldoende actie en humor.

Opvallend vind ik vooral dat Perlman beter in zijn element lijkt, vooral minder traag en log, en daarmee een betere acte de presence geeft dan in de eerste film. Maar het betreft niet alleen Perlman, de hele film voelt eigenlijk iets vlotter en gelikter dan het eerste deel en dat doet Del Toro toch knap ook al zal het toch ook liggen aan de mogelijkheden met een budget dat zo'n twintig tot dertig miljoen meer behelst. Voeg daar een uitstekende bad guy aan toe en dan zie ik Krauss door de vingers die zijn leuke momenten heeft maar ook regelmatig op het randje van ontzettend flauw bivakkeert.

En zo valt Hellboy 2 me ontzettend mee en bevalt prima als meer dan acceptabele comic verfilming. Sterker, ik vind dit deel beter, iets dat het stemgemiddelde ook uitwijst.

...there's nothing to be afraid of...

Wie mij 25 jaar geleden had gezegd dat ik ooit Hellraiser zou gaan kijken had ik drie weg voor gek verklaard. Nee, zoiets hoefde ik echt niet te zien. Maar tijden veranderen en samen met een verbredende filmsmaak kwam deze film met het al te iconische karakter Pinhead en dito filmposter op mijn pad terug via de kringloop. En dat werd kopen en kijken.

Het plot had bij aanvang geen verrassing voor me omdat ik lang geleden uit pure nieuwsgierigheid al eens had gelezen wat het gehele plot nu eigenlijk inhield. Toch is de horror in eerste instantie ver te zoeken en komt het geheel verrassend uit de hoek als gezinsdrama met de nodige lijken in de kast die omwille van het plot eerst onder de aandacht moeten komen. De terugkeer van Frank bevestigd dat het toch dat werkelijk om een horrorfilm gaat en doet dat met deze scène op even walgelijke als prima wijze. Knap gemaakt wat dat betreft. Het is de opmaat voor...ja wat eigenlijk...? Andermaal het gezin, Pinhead en zijn gevolg blijven nog steeds uit beeld. Iets wat ik op een gegeven toch wel anders verwacht had want zo goed wist ik het plot van Wikipedia ook niet meer.

Mager is tot op zekere hoogte het verhaal dat niet heel veel meer inhoud dan de samenwerking tussen Frank en Julia, op de achtergrond speelt Kristy die de zaak niet vertrouwt. Maar het verhaal is niet waar het om draait met Hellraiser, sfeer, mysterie en vooral de ijzersterke soundtrack zijn key in die zin en zijn goed verzorgd. Ook fraai het pak en de verandering van Frank iedere keer. Het horror gedeelte gaat richting het einde in een soort overdrive wanneer meer mensen blootgesteld worden aan de krachten van de puzzeldoos met verschillende verschijningen en het opdagen van Pinhead en zijn crew.

Met een aardige finale komt Hellraiser tot een einde waarna de film me zeker niet is tegengevallen, sfeertechnisch en qua muziek, maar de hardcore gruwel horror, sowieso met de slagzin dat pleasure and pain niet zoveel verschillen, die ik verwacht had bleef enigzins uit. Maar een slechte film is Hellraiser geen moment die op zijn manier boeit en interesseert.