Meningen

Voor de tweede keer gezien en weer tegen gevallen de hoge waarderingen en positieve commentaren ten spijt.

Het leventje van het gezin Stall dat verstoord wordt, is me te idyllisch, te suikerzoet. Vind persoonlijk de personages te vlak en stereotype, net als de dialogen die ronduit eenzijdig zijn. Bovendien sleept het zich maar voort. Niet dat het nu bijster slecht is, maar ik zie er helaas niet zoveel in. Redelijk thrillertje, meer niet.

Why are you doing this to me?

Wat een feest deze cultklassieker eindelijk in mijn bezit te hebben. Wat kan ik me deze film goed herinneren uit mijn tienertijd waar deze film uiteraard erg veel indruk maakte met Hauer in een opvallend foute rol en vooral de sadistische dood van Nash. Schrikbarend vond ik dat toen, dat je zoiets een ander aan deed. Daarna kruiste de film nooit weer mijn pad, want op tv kwam ik hem niet meer tegen.

Van zijn uitgebreide dialogen of bijzondere verhaal moet de film het niet hebben. De opening met het oppikken van de lifter is inhoudelijk ook niet bijzonder en even heb ik zo mijn twijfels, was dit nu zo bijzonder? Maar dan grijpt de film me toch met hetgeen waar de film zo sterk in is, en dat is spanning en vooral sfeer. En wat is de laatste sterk vooral in combinatie met de uitstekende soundtrack van Mark Isham waar ik veel elementen van The Beast Of War meen te horen. Fraai wordt er gewerkt met het duistere weer in het begin, of de zandstorm even later in combinatie met een verlaten tankstation, en vooral het constante opduiken van de lifter die overal een chaos van maakt. Een weinig spraakzame rol van Hauer maar hij speelt toch erg goed de kille moordenaar. Uiteraard wordt Jim juist voor de dader aangezien en moet de jongeman uit de klauwen van twee partijen zien te blijven. Grof is het geweld en de actie en dat past perfect. Verbijsterend is nog altijd de grove scene rondNash waar we niets van te zien krijgen, toch doet de verbeelding genoeg.

Slechte punten zijn continuïteitsfoutjes zoals het bloed dat op Jim's schoen drupt en een scene later weg is. Of de onbeschadigd zijkant van de auto na de crash met de bus. Tevens zijn alle rollenbollende politieauto's een beetje jammer en hadden eerder gepast in de Dukes of Hazard dan in deze film. Ook is het neerschieten van de helikopter wel erg sterk. Het zijn momenten die de film niet perse onderuit halen maar een echte topwaardering zoals een 4,5 of hoger wel in de weg staan.

The Hitcher is daarmee een uitermate simplistische film te noemen die bij dat credo goed vaart. Geen opsmuk of ingewikkeldheid, maar een ontzet fijne en spannende sfeerschets die overigens als genreduiding horror heeft. Dan wel psychologische horror uiteraard, maar thriller had de lading ook aardig gedekt, iets dat niet echt ter zake doet want dertig jaar na de eerste kijk overtuigd deze heerlijke cultklassieker nog altijd. Lekker!

Na de cult-klassieker een aantal weken terug moest het er dan toch ook maar eens van komen met de remake, ook al had ik er geen hoge verwachtingen van.

Een strikt kopie in die zin is het niet want met het stel onderweg voor springbreak is het plot al meer aangepast aan de huidige tijd. Knap wagentje heeft Jim overigens met de Oldsmobile 442, en zo mag zijn vriendinnetje er ook zijn in de vorm van Sophia Bush. Dat zijn al twee streepjes voor op de '87 versie. En zo mag de omgeving er ook zijn met de mooie kleurenfilters betreffende woestijn en lucht.

Maar daar is het beste ook al snel mee gezegd. Bean is een zwakke afspiegeling van wat Rutger Hauer brengt in de '87 versie. De opening met het konijn ziet er pijnlijk slecht uit om nog maar te zwijgen van het ongeluk dat Jim en Grace krijgen wanneer ze van de weg af raken. Een behoorlijke klap is het gevolg maar ondanks het niet dragen van gordels stappen ze zonder problemen uit. Wie schrijft en bedenkt zoiets vraag ik me dan af. Waarom moet het eindigen met een spectaculaire crash en niet een vastloper in een greppel ofzo, iets dat realistischer is. Maar het grootste minpunt aan de film zijn toch alle overbodige dialogen, en er zijn er een paar bij wat dat betreft die het niveau van Sesamstraat niet ontstijgen. En dat teveel aan dialogen is echt killing voor de film al is het alleen maar omdat het origineel zonder die opsmuk juist ontzettend goed vaart. '87 is juist zoveel krachtiger omdat het simpel is en gehouden wordt, en vooral om de duistere sfeer draait, iets dat ook al aan deze remake ontbreekt.

Heel misschien had The Hitcher enige kans van slagen gehad als het niet een remake geweest was van een film die op geen enkele manier geëvenaard wordt met dit product. Maar verder betreft dit toch een film die snel vergeten zal worden.

Best wel een bekende titel die bij uitkomst de nodige aandacht kreeg mede vanwege de bekendheid van het boek. Met de kennis en interesse die ik had richting het genre scifi en fantasy heb ik de film altijd een beetje weggezet als oninteresante onzin, maar met het breder worden van persoonlijke smaak door de jaren heen, en de activiteit hier op MM, toch er maar eens meegepikt aangezien hij op tv was. En het is simpel, THGTTG is absoluut geen topfilm, maar wel een een aardig en vermakelijk tussendoortje.

Het verhaal mag bekend zijn rond Arthur die ternauwernood gered wordt van vernietiging samen met aarde om aan een bijzondere zwerftocht door de ruimte te beginnen. Freeman is Freeman uiteraard een grijze muis die toevallig voor een rol gecast is en voornamelijk zichzelf neerzet heb ik altijd het gevoel, flets, kleurloos en simpel. Van Arthur hoeven we het dan ook niet te hebben. Gelukkig zijn er zat rare en buitenissige karakters die deze leegte opvullen want al zwervend door de ruimte komen we nogal eens een apart gevalletje tegen. De humor is een mix van hit or mis maar slaagt opzich wel in het beeld dat nagestreeft wordt van een komedie en dat het allemaal lekker flauw is. De cast is sterk met een aantal goede namen als Malkovich, Nighy, Ruckman, Stephen Fry, Sam Rockwel en Helen Mirren en doen het allen aardig, met name Deschanel is een traktatie voor het oog en erg leuk om in beeld te hebben. Aardig zijn een aantal aardige scenes zoals met de koddig Vogons en natuurlijk het debacle rond de ultimate question of the galaxy.

Ik geloof van kenners onmiddelijk dat de film het boek geen recht aan doet en daarmee is dan ook meteen mijn interesse voor het boek ontstaan. Zoals gezegd, niet super, niet spannend of iets dat erg bijblijft, maar best vermakelijk voor een keer.

Maandagavond nog effe deze Hitman aangeslingerd puur voor een comment en cijfer want zien deed ik de film al ergens ooit bij uitkomst en eigenlijk viel de film toen best wel tegen. De game speelde ik wel eens maar een echte fan was ik er niet van want ik ben toch meer van dik hout zaagt men planken terwijl zo'n spel meer subtiliteit vereist, net als bijvoorbeeld Splinter Cell.

Maar terug naar de film die me toch iets beter beviel dan zoveel jaar terug, en ach, de actie is best oké, er wordt een redelijk plotje geweven rondom verraad en bedrog waar de Hitman zelf onder vuur komt te liggen, is de cast verder best oké met Robert Knepper en Dougray Scott en is mijn eerste kennismaking destijds met Olga Kurylenko nog altijd een leuke want dat is toch echt wel een spannende en knappe dame. Natuurlijk kunnen we ook niet voorbij aan de actie die gelikt en strak genoemd kan worden en vooral de aanslag op broertje Belicoff een bepaald schoonheid heeft. Dan zijn er een aantal fraaie locaties en worden alle genres en checklists netjes afgewerkt.

Toch heeft de film niet echt de x-factor, vergeet je ook gemakkelijk weer wat er allemaal gebeurt is en blijf ik Olyphant niet een hele goede cast vinden die toch net niet zakelijk en kil genoeg vindt maar juist te zacht in zijn ogen en gezichtsuitdrukkingen, iets waar ik bij uitkomst ook een beetje moeite mee had. Verder is er natuurlijk sprake van weinig realisme hoe hij op blote voeten door een raam een verdieping lager valt en niets oploopt nog vies wordt, maar goed dat is ook niet zozeer waar de film omdraait. In dat kader is Hitman een redelijk geslaagde actiefilm te noemen voor wie daar van houdt maar komt het geheel over de rest van de linie toch allemaal net iets te kort en is men ondanks een geslaagde recette niet verder gegaan met delen of een trilogie zoals dat men wel gewend is in Amerika. Afijn, het is oké voor een keertje aldus het eindoordeel.

Serie films die ik net als LOTR lang gemeden heb omdat het niet mijn genre is, toch nu de kans maar eens gegrepen omdat de op tv waren. En ik moet zeggen, hoewel ik het in alles een kopie vind van LOTR en in alles ook net een tandje minder, zal The Unexpected Journey waarschijnlijk een prima film zijn binnen het genre, hoewel ik er niet echt warm van wirdt

De introductie voelt omslachtig aan met Bilbo's terugblik, maar na de ontmoeting met Gandalf en de dwergen die binnenstromen, is het bal in die zin geopend. Net als in LOTR moet er een reis worden ondernomen, komt men in Rivendel uit, wordt er ondermeer met Galadriel overlegt en zo zijn er zat van andere overeenkomsten met The Fellowship Of The Ring. We zien de ontmoeting met Gollem en de ontdekking van de ring. Het zijn voor mij de scènes met Azog die iets extra's hebben, wat ook vooral komt door het gebrek aan interessante en boeiende karakters. Een aantal gevechten valt op als mooi, McKellen is altijd een meerwaarde en Freeman doet het ook lang niet gek. Toch is daar het meeste wel mee gezegd in de positieve zin.

Kritische noten zijn dat het allemaal weinig vernieuwend is, die drie trollen en hun gekibbel rond het eten ronduit flauw vind, geen van de dwergen interessant is, er uiteraard erg geleund wordt op CGI wat opzich niet zo erg is maar zeker een minder mooie stijl heeft als LOTR met betrekking tot de kleuren en filters, dat vooral de strijd en ontsnapping bij het aardvolk een beetje ridicuul is en een wonder mag heten dat alle dwergen het overleven. Dan is er nog het geval Thorin die de leider en strijder zonder rijk moet voorstellen maar in mijn ogen een druiloor met de domste actie van de film en zinloos gefit aan het adres van Bilbo. Het gemis aan een sterk en innemend karakter als Aragorn is groot. Voeg daar de aanzienlijke lengte aan toe en iets onnodigs als vechtende bergen en dan ben ik er op een gegeven eigenlijk wel klaar mee.

The Hobbit, alle kritiek in het perspectief gezien, is tot op zekere hoogte vermakelijk voor een keer. En waar een ander zegt dat het zonde is voor The Hobbit reeks dat LOTR er is en er altijd bij wordt gehaald, heb ik juist het tegenovergestelde, deze film alleen al bevestigd nog maar eens dat LOTR een bijzonder geslaagd fantasy mix is die zelfs niet fantasy liefhebbers weer te overtuigen. Iets waar dit product niet inslaagt ondanks alle toeters en bellen, grote cast, en lieve duit die het ongetwijfeld allemaal gekost heeft. Eindresultaat 3-.

Het sluitstuk van de trilogie kan natuurlijk niet ontbreken, vanwege de minste waarderingen van de drie wel met tegenzin aan begonnen, maar een hele zware straf om deze te zien werd het niet.

The Battle Of The Five Armies gaat denderend van start met Smaug die wat frustraties heeft. Wat daar meteen in de negatieve opvalt is de verschrikkelijke overdaad aan rood die bijna naar het hysterische neigt. Iets dat later bij de eindgevechten weer voorvalt. Mooie kleuren filters betreffende de gevechten en personages maar dan op de achtergrond een brand met die foeilelijke kleur rood. Net als de showdown tussen Galadriel en Sauron. Waar Blanchett visueel prachtig gebracht wordt krijgt Sauron ook die vreselijke overhysterische rode kleur mee. Het is overkomelijk, maar mooi is anders.

Buiten de vluchtende bevolking en doordraaiende Thorin is duidelijk dat deel drie maar één ding op de agenda heeft, afsluiting doormiddel van een veldslag met alle betrokkenen. Gelukkig laat deze niet lang op zich wachten en na wat gekissebis tussen de partijen die samen moeten werken, zie ik voor het eerst in één van de drie delen de visuele potentie die je verwacht. Het slagveld en de vele gevechten worden prima en vooral mooi gebracht net als de kleinere persoonlijke gevechten, en voor het tijdens de trilogie betrap ik mezelf op een bepaalde betrokkenheid bij verschillende karakters. De vallende sneeuw is een erg mooi detail.

Minpunten zijn en blijven het gebrek aan sterke en boeiende karakters gedurende deze trilogie, het fenomeen dat de slag zomaar afgelopen is na het 'vallen' van Azog en het feit dat de drie films samen staan of vallen, en niet echt los van elkaar gezien kunnen worden. Een heel verschil met LOTR waar je de drie films en met name The Two Towers vanwege het overtuigende sub verhaal praktisch als standalone kunt zien. Iets dat van The Hobbit niet gezegd kan worden.

Nee aan mij is de trilogie niet besteed maar ik snap dat een liefhebber hier helemaal zijn hart bij op kan halen en dat ongetwijfeld ook zal doen. Daarnaast wordt voor mij bevestigd hoe geweldig The Lord Of The Rings is.

Het moet je ding maar zijn, een vereiste voor een dermate lange zit ten eerste. An Unexpected Journey was al niet in den bijzonder aan me besteed dus met lichte tegenzin deel 2 gestart.

Met bijgestelde verwachting ontspint The Desolation of Smaug zich in eerste instantie tot een aardige fantasyfilm met veel pracht en praal. Het gebrek wat aansprekende karakters betreft laat zich net als in Deel 1 andermaal gelden maar is overkomelijk vooral door een iets duistere sfeer die goed doet. Het is de ontsnapping in de houten tonnen die dan weer wat te overdreven en spectaculaire is en voor mij weer een bepaalde afbreuk inhoudt net als verschillende scènes die naar mijn smaak veel te veel uitgesponnen worden. Daarnaast vind ik net als in Deel één vooral de gekozen stijl in de speciale effects en de kleuren niet mooi. De al veel te lang scene tussen Bilbo, Smaug en het gevecht in de schatkamer vind ik niet mooi, net als de aanval op het dorp.

Nee, ook deel 2 is niet aan mij besteed, hoewel ik wel in wil zien dat een liefhebber van het genre er anders tegen aan kijkt.

En zo was ik bij nummer 4 van de dag aanbeland met deze Mongoolse productie in een ' De filmcollectie' uitgave waar ik ook Andrei Rublev en Werckmeister Harmoniak in heb dus. De conclusie daarvan was dat men niet alledaagse films heeft onder dat label. De vraag daarna was uiteraard of het ik iets ging vinden, maar daar later meer over.

Het verhaal is simpel en houdt niet veel meer in dan het kleine meisje dat een hond vindt en wil houden, iets waar vader optegen is omdat de hond of wolvenbloed in zich heeft of juist een spoor is voor wolven en ze al problemen hebben met deze roofdieren. Tja, het zal je maar gebeuren, dat je levensvoorziening op een dergelijke manier verwoest wordt, de zorgen zijn dus logisch waarop het verhaal zich kan ontvouwen. De vraag is dan toch wel een beetje waar het verhaal en plot ju eigenlijk heen wil, want gaat het om jonge naïviteit dat de kleine meid het gevaar van de hond nog niet in kan zien, of draait het juist om vader die met zijn 'levenservaring' een vooroordeel in die zin heeft over de hond? Of dit de boodschap van de film is blijkt iets te zijn dat niet helemaal wil uitkristalliseren.

Desalniettemin is het natuurlijk een plaat van een film waar het leven eigen onderhoud inhoud, de prachtige uitgestrekte natuur centraal staat en een cinematografisch hoogtepunt vormt. Het is prachtig in beeld gebracht en komen er nog verschillende dingen aan het licht over Mongoolse gebruiken zoals in dit geval het opsluiten van een hond in een grot als remedie voor een ziek kind, bedenk het maar eens. Toch is het niet allemaal goud dat blinkt ondanks een schat van een hond en een bijna naturelle vertelling want het is toch wel godallemachtig traag en saai. Ergens valt daar natuurlijk weer de tijdloosheid van het bestaan van die tijd en de omgeving in te beleven, toch vind ik het een hele zit die 90 minuten waar mij toch net wat te weinig gebeurt en de boodschap/filosofie te vaag blijft ook al is de circel met hond wel rond. Eindoordeel is dan ook aardig voor een keer maar echt pakken doet het mij in ieder geval niet.

Pfoe...wat een film zeg. Ge-ni-aal wat sfeer en muziek betreft. Wauw!

Oké een bijzonder verhaal. Zo spoor je niet als je in Alaska gaat wonen volgens mij wordt je gewoon knetter van die kou. Wat ik verder overduidelijk vond, is dat bij zoveel van die afgelegen gebieden de bevolking een cultuur en leefregels voor zich zelf hebben. En dus ook een soort rechtssysteem. Dat lossen ze dus zelf cq intern op. Daarnaast blijkt dat er kwaad bloed zit tussen de mensen in het dorpje en de politie door het weinig of niets doen aan de verdwijning van die andere kinderen. Daarnaast blijkt naarmate het einde van de film nadert dat die Vern vroeger al loco was, aldus de jager genaamd John. Maar de beste uitleg voor wat er allemaal gebeurt in de film komt uit de mond van Core de specialist op dierengedrag. Hij zag hoe wolven hun jong opeten en dat dit in de dierenwereld de term 'verwildering' draagt. Dat dit gedaan wordt om dingen recht te trekken, om de balans te bewaren. De Slone's zijn in die zin verwilderd, en daar vind hij haar in die zin helemaal in want ik neem aan dat hij daarom ook die twee agenten dood in het begin. De clou is dan ook lijkt me dat we allemaal denken dat hij haar wil doden maar dat dit helemaal niet het geval is.

Verder nogmaals geweldige onheilspellende en dreigende sfeer, prachtige rauwe natuur, mooie mysterie-achtige thriller met een beste schietscene ook. Deed me heel veel denken aan Wind River, maar die is vele malen toegankelijker en zo nu en dan sleept het allemaal een beetje.

Dat zijn ook de minpunten. Ontoegankelijkheid, plus dat het wat sleept in het begin +/- de sfeer, prima acteerprestaties en de geweldige muziek en toch wel een clou waar ik ook even over na moest denken.

3.5.

Gisteravond ook nog even deze The Holdovers meegepakt wat verder een behoorlijke onbekende titel was maar mij gedurende oudejaarsavond aangeraden werd te kijken als zijnde een film die wel wat voor mij was. En een film met vijf Oscar nominaties is altijd interessant ook al hoeft dit niet meteen iets te betekenen. Maar The Holdover bleek toch wel een behoorlijk sterk film.

Van meet af aan valt het tijdsbeeld op met een morsig beeld, typische kledij en kapsels, heerlijke soundtrack en de te verwachten gewoonten en regels binnen een dergelijke kostschool als Barton die leegloopt voor de kerstvakantie. Pech hebben zij die om wat voor reden dan ook niet weg kunnen en onder toezicht staan van een toegewezen leraar. In dit geval Paul Hunham die net zo min ergens naar toe kan maar buiten Barton ook weinig anders heeft, en laten we het zo zeggen dat Hunham een nogal aparte vogel is die vrij rigide is in zijn aanpak en opvattingen en de jeugd niet echt hoeft te rekenen op een gemakkelijke paar weken. En zoals men kan verwachten levert dit de nodige wrijving op tussen de leerlingen en hun oppasser met het nodige aan humor en snedige en gevatte opmerkingen.

Maar natuurlijk heeft The Holdovers wel iets meer om het lijf die vooral uitmondt in een karakterstudie van heel veel verschillende mensen met verschillende achtergronden. Geen mens is zonder schade, verdriet of vooroordeel waar ieder wel iets mee sleept aan negatieve ervaring. Zo is het natuurlijk erg sneu dat die jongens daar nog zitten waar de eenzaamheid en wanhoop afdruipt en vaak familiaire besognes aan vooraf gaan. Maar in het geval van Hunham is het niet anders die zich als een teek in de kostschool heeft ingegraven om maar aan de buitenwereld te ontsnappen, en zo heeft ieder huisje zijn kruisje waar op een gegeven moment een fraaie chemie onstaat die een beetje feel good is, een beetje cliche ook wellicht, maar wel meer dan voldoet en dingen uit het verleden onder ogen worden gezien en een nieuwe weg wordt ingeslagen.

En zo blijkt The Holdovers een meer dan fijnzinnig drama te zijn met een mooi tijdsbeeld, scherpe humor, een geweldige Paul Giamata, en dat terwijl er niet eens zo bar weinig gebeurt. Desondanks vermaakt en boeit de film. Vier sterren voor nu, maar wie weet op termijn meer.

Maandagavond als afsluiter deze Paul Verhoeven even afgewerkt puur omdat hij op tv was, dat ik met het meeste van Verhoeven niets heb mag inmiddels duidelijk zijn. Maar met de gedachte dat hij zelf ook doodongelukkig was met deze film vanwege bemoeienis van de producent was ik toch wel een beetje nieuwsgierig. Maar het bood geen soelaas want ondanks dat het hier en daar nog wel een beetje vermakelijk en spannend is heeft het geheel veel matige tot slechte punten.

Om dan meteen maar met de matige punten te beginnen waar meteen al de luchtige omgang met gevaarlijke dieren opvalt als dom en flauw. Het lijkt eerder spel en uitdaging dat een gorilla van 150 kilo is ontsnapt dan een gevaarlijke situatie. Iets dat net zo voelbaar is in de algemene sfeer binnen het team, het testen, de dieren of zelfs maar de aanloop rond de test op Caine zelf en foute grapje over Superman en Wonder Woman, dat zegt namelijk alles. Het gegiebel, gegil en gelach is niet van de lucht, net alsod je op highschool in het scheikunde lokaal zit inplaats van een schroeiend duur laboratorium, potentiëel gevaarlijke testen met neveneffecten, en dan ook nog eens één van de leden zelf die zich opoffert. Het heeft geen enkele schijn van professionalisme of serieusheid, het zijn een stel cowboys en nog dom ook. Caine krijgt praktisch een hartaanval op de tafel maar het team komt niet verder dan een beetje dom lachen als het toch goed afloopt. En dan vallen er nog kritische noten te kraken over waarom er niet meteen afspraken gemaakt worden dat Caine altijd wat draagt want hij is van meet af aan niet te vertrouwen vooral niet bij de vrouwen, is de jacht op Caine in de eindfase ook vrij onnozel waar ze constant die bril niet op hebben en had hij al vier keer dood moeten zijn in die eindfase. Bizar, bijzonder en ongeloofwaardig wat die man allemaal overleeft. En als ze in dat systeem met die deur codes kunnen komen waarom wissen ze die van hem niet als ze zo bang zijn dat hij ontsnapt?

Maar goed, je kunt je ook afvragen hoe serieus het natuurlijk bedoeld is. Verder is het voor die tijd mooi gemaakt met het onzichtbaar en weer zichtbaar worden, ook hoe de vloeistof door de aderen loopt, wordt het mannelijk oog goed bedeeld met Mitra, Shue en Dickens, is de soundtrack wel oké vooral met Power Struggle van Sunna en natuurlijk Skunk Anansie met één van hun bruutste nummers, en is Bacon helemaal op zijn plek als fouterik. Toch is het belangrijkste en meest interessante deel van de film het morele vraagstuk wat je zou doen met de macht die het onzichtbaar zijn biedt. Nu raakt Caine wel heel snel op het verkeerde pad Sarah te betasten en al wat daar nog op gaat volgen, toch is dat niet ondenkbaar in de handen van een gewetenloos iemand. Het draait in die zin om zelfbeheersing en het houden aan afspraken, iets waar de rest van het team erg luchtig mee omgaat maar verder qua gedachten ook niet uitgewerkt wordt. Want waarom slaat Caine zo snel om? Bijwerking van het experiment?

Afijn, al met al heeft Hollow Man best nog wel leuke momenten en is best vermakelijk te noemen als soort van eind jaren '90 pulp die noch de diepte ingaat, nog van hoge kwaliteit is. Daarom geen voldoende voor dit geheel, maar er zijn ergere Verhoeven films

Vandaag aan de film-marathon tijdens mijn twee weken durende vakantie en wellicht dat er nog een film-marathon-dag gaat plaatsvinden. Voor nu werd er afgetrapt met een film van de kerstlijst in dit geval Home Alone, niet omdat ik de film zo graag zie maar puur voor een cijfer en een comment. En ach, dit brok jeugdsentiment vermaakte toch wel weer.

Toch moet de film het niet echt hebben van de opening en is het drukke huishouden een bron van irritatie. Wat een vervelende en betweterige kinderen allemaal, het tilt op van het onfatsoenlijk gedrag waar de 'agent' niet eens even fatsoenlijk te woord gestaan kan worden, doet vader Peter dat eindelijk wordt hij door Buzz meegesleept om pizza te eten. Wat doe je? Je staat toch met die agent te praten? Het mondt regelmaat uit in totale chaos waar Uncle Frank ook nog eens een onuitstaanbaar karakter is. Uiteraard hoort dit allemaal bij de film, bij het verhaal, waar het immers als voorzet dient voor Kevin's grote wens. En ik snap wat er door dat kleine ventje heen gaat. Toch is het absoluut niet het sterkste moment van de film en is het wachten op Kevin alleen en wanneer hij natuurlijk het huis moet verdedigen. Is het verder ook iemand opgevallen dat het kennelijk klaarlichte dag is in december om 8:00 in Chicago?

Het is natuurlijk de fase die daarna aanbreekt waar het om gaat, Kevin alleen die zich uitermate vermaakt, bijzonder redzaam blijkt, zich op geweldige wijze langs de caissière bluft met de boodschappen maar helaas toch een beetje opvulling is naar het echte moment. Want het moet gezegd dat het best lang duurt voordat de degens gekruist worden met Marv en Harry, maar wanneer dat gebeurt voldoet de film toch wel weer heel erg goed, ook al zijn de meeste vallen eerder kattenkwaad dan echte hindernissen. Toch is iedere klap, glijpartij, pijnkreet en valstrik kostelijk te noemen. Daarnaast zijn Pesci en Stern tweede geweldig gecaste acteurs voor deze rollen.

Ik lees hierboven ergens nog een comment van iemand die spreekt over incompetente ouders, een veel te wijsneuzerig joch, en veel feel good kerstgeslijm. Het is niet dat ik het er niet mee eens ben, sterker nog het is wel spot on, maar het moet natuurlijk ook een beetje in het tijdsbeeld van de jaren '90 gezien worden, met een regisseur die grossierde in dergelijke films en natuurlijk een leeftijds kwalificatie van 6 jaar. Het is en blijft een familie/kinderfilm waar de jaren heen toch regelmatig van genoten is tijdens kerst, en laten we dat toch vooral niet vergeten. Sterker, ik hoor mijn oma nog lachen om alle klappen die Harry en Marv krijgen. Is de film nog van deze tijd? Nee, maar voor goede herinneringen en een bepaald gevoel staat de film wel. En ik denk dat dat vooral heel zwaar weegt bij deze film.

Thats it, another Christmas in the trenches.

En waar je deel 1 kijkt hoort deel 2 te volgen, het is overigens wel het punt waar ik op hou, want 3 en 4 gaan in die zin natuurlijk nergens meer over en bezitten toch zeker niet de nostalgie van de eerste twee. Niet dat ik deel 2 verder ga verheerlijken want zo geweldig is het vervolg nu ook weer niet, het is lastig om herhaling te voorkomen, iets wat ten dele lukt door de andere setting, maar helemaal ontkom je er niet aan.

De McCallisters laten zich in die zin weer van hun slechtste kant zien door Kevin uit te lachen en na een tegenreactie te veroordelen waarop herhaling al snel op de loer ligt, maar alles lijkt in die zin goed te gaan tot het vliegveld waar zoals gebruikelijk die vreselijke irritante drukte van de partij is. Blij dat ik niet onderdeel ben van zo'n familie, buiten dat is het elkaar kwijtraken zo dom mogelijk. En had ik al gezegd dat de über nare Uncle Frank er ook weer is? Maar zo mist de familie ook een lid want waar is de knappe Heather? Niet bereikbaar voor dit deel? Afijn, de familie heeft andermaal een shit vakantie, zal je zo langzamerhand ook van balen lijkt me, terwijl Kevin zich prima vermaakt in de Big Apple.

Uiteraard valt andermaal de vergevorderde gewiekstheid van het jochie op om dingen te regelen en een hotelkamer te reserveren waar het personeel een opvallende rol heeft en best geinig in de vorm van Tim Curry, Rob Schneider en Dana Ivey. Teenkrommend vind ik persoonlijk dan weer de verschijning van Trump. Wel fraai de waanzinnige speelgoedwinkel die natuurlijk echt bestaat, weliswaar onder een andere naam, en waar Tom Hanks ook zijn voetstappen heeft gezet in de film Big. Toch is het slechts allemaal opvulling, net als in de eerste, waar het toch gewoon wachten is tot Kevin de serie aan boobytraps en obstakels klaar maakt in het bouwproject. Het is dan ook een opluchting als de film zover is want net als in de eerste is dit toch waar de film om gaat.

En hoewel we inmiddels het repertoire wel wat kennen met gladde oppervlakken, brandende hoofden, vliegende verfblikken en een brandend touw is het toch allemaal wel weer amusant en kostelijk hoe Harry en Marv er weer vol in vliegen en klap na klap krijgen. Ook hier is weer een scheiding tussen de wat serieuzere dingen en ronduit kattenkwaad maar dat mag andermaal de pret niet drukken waar net als in de eerste een getroubleerde anti-held opstaat to save the day, ook daar geen verrassing dus. Vernieuwend en orgineel is het natuurlijk allang niet meer en is het praktisch onmogelijk om niet in herhaling te vallen, toch hebben we het allemaal al eens gezien daarom wat mij betreft een halve ster minder dan de eerste.

Een film die me niet eens voldoende trok om een euro voor neer te leggen bij de kringloop maar gisteren toch plotseling op het menu stond nadat ik een verhuisdoos vol met films van een collega had gekregen. En Home of the Brave stelde niet teleur in de zin dat het aan de verwachtingen voldeed; dat het namelijk niet veel soeps is.

Een eenheid, die met de laatste dagen van hun Tour of Duty bezig is, geraakt tijdens een routine opdracht in een fel vuurgevecht met de vijand met aan weerszijden verschillende slachtoffers. Tot mijn verrassing wordt daarna al heel snel doorgeschakeld naar hun situatie bij thuiskomst. Daarmee wijkt HotB meteen al af van andere films en is atypisch te noemen, op zich niet iets dat erg is. Sterker, de gevechtsscenes zijn best aardig waarna het wachten is op wat komen gaat, en dat blijkt de strijd tot aanpassing na al hetgeen dat gebeurt is. Ook weer niet erg want PTSS kan goede films leveren blijkt.

Maar helaas, HotB strand onmiddellijk bij thuiskomst in nietszeggende scènes, dialogen en oninteressante karakters. Het duurt zowaar 1 uur en 6 minuten eer er zich een dialoog voor doet, in dit geval de dokter en zijn vrouw, dat ik even ga verzitten. Eindelijk denk ik op dat moment. Er valt het nodige te zeggen over de ontvangst van deze soldaten en hoe ze volgestopt worden met pillen, maar dat zijn dan ook de weinige interessante dingen. Behalve dat is het allemaal te cliché en te gemakkelijk, is het acteren van praktisch ieder beneden peil, vraag ik me af wie zo'n casting uitvoert en is zo'n 50 cent bij voorbaat al een zwakte bod en zijn zogenaamde gevoelige momenten zoals Vanessa die haar geduld bij de dokter verliest, Tommy die begint uit te delen in de garage en de dokter die zijn eigen Thanksgiving verstiert pijnlijk slecht te noemen.

Onnodig te zeggen was dit niet best geheel in lijn met de verwachtingen en kan deze film best overgeslagen worden.

En toen kwam ik bij de kringloop een box met twee films tegen genaamd Masters of Horror en die besloot ik mee te nemen vanwege de naam Argento. De tweede film op de disc genaamd Jenifer was van de hand van Dario Argento, nou die laat ik dus niet liggen en daar zat deze Joe Dante bij inbegrepen en daarmee een net zo bekende naam vanwege Gremlins, The Burbs en Beverly Hills Cop 3 om maar eens wat te noemen en daarmee eigenlijk prima films.

Dat dit geen garantie voor ander werk betreft bleek wel weer, want wat Homecoming nu precies voor moest stellen weet ik niet maar horror was het zeker niet. Homecoming lijkt daarentegen een soort van politieke satire waar de zombies willen stemmen en de politici juist onmenselijks zijn wat op zich dan wel weer heel toepasselijk is na de verkiezingen van gister. Satire dus, maar dan zou het grappig moeten zijn, iets dat het ook niet is. Het uiteindelijk resultaat is een flauwe film met zombies, op zich niet iets waar ik mijn hand niet voor omdraai, maar hier had ik toch eigenlijk heel weinig mee. Dan zag ik bijna nog liever hoe Dominique Swain gisteren naakt opgekauwd wordt in Nazi Overlord ware het niet dat dat een abomiabel slechte film was. Maar deze Dante scoort ook erg slecht.

Film waar van ik me altijd afvraag of me iets ontgaat, nu de derde of vierde keer zie ik echter het verhaal beter en duidelijker dan ooit met onderliggende filosofieën, maar is tevens deze keer voldoende om te weten dat het nooit echt wat zal worden tussen mij en deze film.

Een vrij uitzonderlijk verhaal speelt zich af in een wel heel naargeestige omgeving, geen wonder dat de dames koekoek zijn geworden. Een bepaalde triestheid sijpelt in alles door, zo ook in het leven van Cuddy die met armoedzaaier George de heilige taak opvat het nietsontziende land met al haar gevaren en niet vergeten lastige lading, te doorkruisen. Iets dat haar al snel niet in de jouwe kleren gast zitten, terwijl George het lijdzaam ondergaat.

Wat ten eerste opvalt en interessant is te zien betreft eigen de botsing en verschil in aanpak tussen Cuddy en George. Waar Cuddy moraal en fatsoen hoog in het vaandel heeft staan lijkt dat niet het geval bij George. Waar Cuddy zich vooral met hoogdravende zaken bezig houd lijkt George gericht op het praktische en goed uitvoeren van de taak. Grootste voorbeeld daarin is het graf dat ze wil fatsoeneren. Iets waarmee zichzelf onnodig in de problemen brengt en het daarna George kwalijk neemt terwijl het haar eigen beslissing is. Dan kun je over de lengte van de rit afvragen wie van de twee het meeste heeft om tevreden over te zijn, toch pleegt zij zelfmoord en lijkt George tevreden met de waan van de dag en geen plaatje of planning. Dan is er nog het nog het interessante fenomeen hoe Cuddy het geloof beleid maar het haar heen enkel moment verlichting geeft, iets dat niets met het geloof zelf te maken heeft maar juist met het juk dat zij zichzelf oplegt. George neemt het andermaal ook op dat vlak niet zo nauw en lijkt daar ook verder te zijn voor zichzelf. Andermaal de botsing tussen hoe het hoort en niet hoort, en een boeiend contrast tussen iemand die van alles heeft maar niet de mindset en iemand die geen fuck heeft en wel de mindset om tevreden te kunnen zijn. Dan is er nog het geheel waarin het onwaarschijnlijke karakter George zich toch opgezadeld ziet met de lading en er het beste van maakt. George zou in die zin ook als een soort van God gezien kunnen worden die zich toch over de zwaksten ontfermt, compassie toont, zelf verketterd is en zelfs straft. Genoeg daarover...laatste scène waarbij 'de steen' overboord gaat, iets dat door sommigen George te verwijten valt onder hij zo'n fuckup is, schat ik overigens in als synoniem dat het leven verder gaat.

Wat mankeert er aan de film? Simpel, traag is de film zonder twijfel, iets wat op zich niet veel hoeft uit te maken, toch voelt het bij deze film bijna aan als stroperig. Dan is er de naargeestige sfeer, iets waar ik normaal wel van hou, maar beide dingen tegelijk lijkt toch niet te werken. In combinatie erg de toch wat vreemde dingen blijft The Homesman een film die iets ongrijpbaars en afstandelijkheid houd. Iets waardoor de film nooit helemaal tot ontbranding komt. En dat ondanks de prima acteerprestaties, prachtige landschappen en Marco Beltrami die mij als filmcomponist steeds meer begint optevallen.

Een gemiste kans durf ik The Homesman niet te noemen maar wat het wel is of had kunnen zijn durf ik ook niet helemaal aan te zeggen.

Maandag als weekendafsluiter even iets luchtigs en daar liet deze Hook zich prima voor lenen. Qua leeftijd zou ik dit wel eens gezien moet hebben in mijn jeugd of tienertijd hoewel ik me daar zo vooraf weinig van wist te herinneren, toch kwamen een aantal dingen me wel een beetje bekend voor. Maar goed, Hook dus en daarmee een typisch product is van een al even bij tijd en wijlen typerende regisseur. Vooroordelen waren er reeds zat nu nog het eindoordeel.

Van de legende of sprookje of wat het ook mag zijn weet ik verder eigenlijk niet zoveel, wel bijzonder om dan een uitgangspunt te nemen van en volwassenen Peter die niets meer weet wat opzich niet verkeerd is. Wat we daarna te zien krijgen is weer zo'n typische gezinsleven zoals zo vaak in Spielberg films die bol staan van de chaos, herrie, disfunctioneren en flauwe humor, neem bijvoorbeeld Close Encounters of the Third Kind, ET en War of the Worlds, waar gezegd moet worden dat het in Hook vooral disfunctioneel is met een vader die altijd weg is en beloftes niet nakomt. Het beeld wat Spielberg doorgaans van het gemiddelde Amerikaanse gezin schetst is dramatisch en dood irritant maar dat terzijde. Sowieso is de aanloop iets aan de lange kant en niet echt veelzeggend, daar is toch echt de aanwezigheid van Hook en Neverland voor nodig.

En hoewel kinderlijk en op het musical-achtige af, met veel figuranten, beweging, sfeer en kleurrijkheid, krijgt het geheel iets meer sjeu en is niet moeilijk in te beelden dat dit voor veel mensen jeugdsentiment is en voor kinderen een erg fijne en vermakelijke film betreft. Spielberg probeert er in alles een beetje een sprookje van te maken met dialogen die een beetje rijmen, een feelgood sfeertje, en zijn sommige dingen knap gemaakt zoals Tinkerbell in het poppenhuis of andere fases verderop en natuurlijk valt er een redelijke boodschap in het geheel te bespeuren rond de gevaren van het volwassen worden, uit het oog verliezen wat belangrijk is en dat een keer contact moet blijven houden met kind in zichzelf. Leuk zijn dan nog als male fantasy de zeemeerminnen en is een pittig en sassy gekleed elfje als Tinkerbell niet voor de poes waar dat meteen een gruwelijke teleurstelling is omdat ik Julia Roberts verafschuw. Geef dan maar Ludivine Saugnier in Peter Pan uit 2003, damn! Dat is andere koek...

Maar verder kan ik niet zoveel met deze Hook, het spreekt me niet echt aan, maar zo slecht dat het een voldoende verdient is het zeker niet. Vooral niet met een Hoskins en Hoffman goed op dreef. Om tenslotte nog even de soundtrack van Williams erbij te pakken die zich gelukkig enigzins hersteld richting het einde maar het eerste half uur niet veel meer allure heeft dan een Telsel reclame of wacht muziekje, want het is echt afschuwelijk in het begin.

Zoals de titel al suggereert was dit een kwestie van hoop houden dat deze film iets ging worden, toch was de voornaamste reden Sandra Bullock om de film überhaupt op te pikken bij de kringloop.

De titel Hope Floats staat voor hoop houden ook al is de situatie nog zo slecht en dat is relationeel wel van toepassing op Birdee die in het begin van de film de wind stevig tegen heeft omtrent haar huwelijk, man, beste vriendin en kort gezegd haar wereldje instort.Terug naar de roots is de te bewandelen weg met het ouderlijk huis en een soort van 'homecoming' met volk dat enthousiast is maar ook mensen die niet zo stuk zijn van de terugkeer. Vooral de 'live' vernedering is iets wat de mensen is bijgebleven en waar nog veel spot om is. Begin er maar aan, op nul, met de nodige hoon, in case of a favour zoals rond het werk en de ervaring van slechts een huisvrouw om op terug te vallen.

Het is verlies, verwerking, en getting back in de saddle allover, en zo'n beetje ieder mens heeft dat wel eens meegemaakt en weet dat dit niet de meest gemakkelijk momenten in het leven zijn. Wordt daar verder dan nog inhoudelijk iets meegedaan in deze film? Nee, niet echt. Het kabbelt allemaal een beetje voort, heeft zo nu een dan eens een redelijk moment of een aardige grap maar biedt verder weinig behalve de reeds gebaande paden, cliché verwikkelingen met Justin en een traag tempo. De enige echte reden om te kijken is toch vooral Sandra Bullock die hier absoluut in haar prime is want wat is ze toch ontzettend leuk en mooi. Soe mij zo'n vrouw. Afijn, zoals ik al zei bij de intro van mijn comment, het was hoop die overheerste toen ik de film instartte maar dat bleek ijdele hoop en staat de film ernstig op de wip tussen een minimale voldoende en geen voldoende omdat het bijna twee uren lang vooral weinig te bieden heeft.

Aparte film met leuke aspecten maar ook mindere dingen.

Het uitgangspunt is heel aardig, vooral de mensen die aan Ig hun 'biecht' doen, over de meest vreselijke dingen die ze uit willen voeren, vind ik erg humoristisch. Vooral een acteur als Radcliffe te zien in een rol buiten Harry Potter is interessant, heeft zo'n acteur meer te bieden? Ja, best wel.

Een beetje gruwel, mysterie, liefdesdrama...het heeft van alles wat en is best aardig. Vooral de transformatie en terug is interessant en staat wellicht voor de mens zelf die zowel goed en kwaad in zich heeft, maar daar vaak ook mee worstelt. In dit geval zien we in tegenstelling tot de andere mensen kennelijk de ware gemoedsrust van Ig.

Hoewel leuk, vermakelijk en humoristisch weet Horns niet altijd mijn aandacht beet te houden. Eindoordeel is dan ook; leuk voor een keer, maar niet meer dan dat.

Op het gokje mee genomen bij de kringloop, wat te verwachten wist ik niet echt van dit verhaal en deze regisseur. Een trailer bracht niet heel veel duidelijkheid en de door de trailer verwachte Gore viel eigenlijk nog best tegen.

Dipsticks on tour naar het schijnt, een drietal yuppen op pad in Europa om zoveel mogelijk drank en drugs te consumeren en vrouwen te scoren, nou...het zal, en potverdorie dat toch meer dan een half uur van de film op? Wat is dit voor slappe meuk? Waar is the blood, Gore and violence? Dat Hostel binnen het half uur op een onoverbrugbare achterstand staat is dan al een feit, zelfs als het dan even losbarst rondt Josh, want daarna vervalt de film toch weer in een hoop din en traag gedrag rondom Jay voordat die eindelijk het summum van de film bereikt, en dat is ook zomaar weer voorbij.

Het mag duidelijk zijn dat Hostel een vieze tegenvaller is hoofdzakelijk door de verhaal op pad die gaat over drie vrienden die in de situatie aldaar geraken. Dat terwijl ik verwacht had dat het verhaal meer centraal zou staan om wat de situatie betreft, wat daar gebeurt, de hoeveelheid, en waarom. En dat gebeurt deels ook wel maar is veel en veel te weinig. Dan zijn er de acteurs die toch allemaal wel erg slecht voor de dag komen. En eng is het ook niet te noemen, eerder komisch vooral dat Aziatische meisje met haar oog, en dat ziet er ook allemaal best slecht uit. Afijn, duidelijk, wat een flutfilm.

Voor de twee keer en mijn comment van de vorig keer maar even aangehaald.

En eigenlijk is daar weinig aan toe te voegen. De nieuwerwetse taal valt nog steeds wel op, en ik blijf het bijzonder vinden dat Blocker een kleurling tussen zijn eigen troepen heeft, terwijl die toch meestal in afdelingen opereerde die waren samengesteld uit neger soldaten. Het zijn details die vooral de twee kijkbeurt er niet echt toe doen.

Wel valt de ijzersterke sfeer, de wreedheid en frustratie van het geheel, me de tweede keer nog meer op. Sterk is nog steeds Blocker die zijn frustratie uit op knieën in de steppe, en het gemak waarmee rauwheid en wreedheid besproken wordt. De trage sfeerschetst, waarin het harde en wrede leven onder de loep genomen wordt, maar vooral de wreedheid tegen die indianen is indrukwekkend en geeft stof tot nadenken. In 400 jaar tijd vond de grootste genocide ooit ter wereld plaats waarin elfeneenhalf miljoen indianen werden gedood. Niet te bevatten eigenlijk, en dat dit niet subtiel gegaan is blijkt wel weer uit het geschapen beeld van Hostiles. The Unforgiven wond er al geen doekjes om maar Hostiles maakt de de-mythisering van een genre wel compleet. Geen avontuur, geen frontier, geen romantiek.....maar angst, terreur en wreedheid. Mannen die in het reine moeten komen met het geen wat allemaal is voorgevallen. Voeg daar de fijne acteerprestaties van Bale aan toe, werkelijk fabelachtige landschappen en de minimalistische soundtrack van Max Richter, en ik ben binnen. Daarom na deze kijkbeurt een halve ster erbij.

En verder met de top 250 die deze vrijdagavond Bergman's Hostsonaten opleverde, en daarmee een voor mij volledig onbekende film die de lading mee had gekregen, van een kameraad die ook filmkijker en liefhebber is, dat dit zwaar werk betrof. Nu niet bepaald een motivatie, maar ja, het moet er toch een keer van komen en dat lukte met Engelse subs via Dailymotion. En zwaar werk bleek dit zeker, maar niet met de negatieve inslag zoals verwacht.

Snel is na de opening duidelijk dat dit een film is over moeizame relaties, vol van dialoog en drama, en het nodige aan toneelachtige elementen heeft zoals de uitgesproken gedachten en dialogen overduidelijk gericht aan de kijker. Duidelijk is ook meteen de balans tussen de grotendeels overheersende, bazige, pushende, veel aan het woord zijnde moeder tegenover de integere, onzekere, timide Eva die alles in zich heeft om een pleaser te zijn. En in die fase wordt er vooral om de hete brei heen gedraaid waar de spanning, afstand en wrijving vooral gezien kan worden in kleine dingetjes van afkeuring, een starende blik, een rode jurk of de uitgesproken twijfel of het allemaal wel goed gaat, om nog maar te zwijgen over de weerzin van moeder richting dochter Helena. Zoals gezegd, moeizame relaties staan centraal in een fase waarin men tevens de gemiddelde balans van de fases van een leven kan opmaken in geluk, blijheid, verdriet, of het gemiddelde belang van een relatie omwille van eenzaamheid of het willen krijgen van kinderen waarna slechts teleurstelling en een passieve voortzetting volgt. Duidelijk is wel dat geen van de karakters gelukkig is ondanks hun instelling, ervaringen of keuzes.

De film lijkt zich te vervolgen met een liefdevol beeld van verzorging betreffende het zusje, een inhoudelijk psychologisch sterke uitleg van de beschadigde Eva over barrières, angsten en patronen, maar overheerst toch het beeld van de moedeloze Eva die vooral de confrontatie uit de weg lijkt te gaan en gaandeweg ondersneeuwt. Maar dan toch explodeert de boel midden in de nacht eigenlijk op bijna onverwachte wijze. En wauw! Hier zit ik toch echt even gebiologeerd naar te kijken, dit acteerwerk, deze intensiteit, dit gevecht tussen deze twee dames die duidelijk nog een appeltje met elkaar te schillen hebben, zeg maar gerust dat de aanval geopend is, jarenlange frustratie zich een weg naar buiten zoekt en moeder zich probeert te verweren. En goh...wat komt me dit allemaal bekend voor, want wat is moeder Charlotte een herkenbare mix van mijn eigen vader en moeder waar ik het best moeilijk mee gehad heb, iets dat ook zijn sporen en reeds uitgesproken verwijten heeft mee gebracht. In mijn geval had ik ook een door psychische problemen op zichzelf gerichte moeder waar ik op vroege leeftijd in een omgekeerde ouder/kind relatie werd gedwongen, daartegenover was mijn vader er vooral niet, en verder stug, hard en veeleisende. Hoe dat kwam? Net als moeder Charlotte, liefdeloos opgevoed in een wereld waar gepoetst moest worden en het gelul beter achterwege kon blijven.

En zo blijkt Hostsonaten in eerste instantie een film die als een stug en taai drama van start gaat waar je de aanwijzingen tussen de regels door moet lezen om vervolgens te exploderen in een tweede deel vol van rauwe emoties en een voor mij herkenbaar raakvlak. Veel lijkt er niet opgelost in de nasleep waar iedereen toch weer terug lijkt gevallen te zijn in hun eigen gewoontes. Gelukkig is mij dat beter afgegaan richting mijn ouders. Maar buiten enige twijfel staat dat Hostsonaten een klasse film is met een ontzettend sterk tweede deel.

What else you got, Crockett and Tubby?

Wat had ik destijds een trek in deze film, het duo van het kostelijke Shaun of the Dead weer bij elkaar voor een actie comedy, en wat viel de film me tegen de eerste keer. De comedy lukte in mijn ogen maar matig en de actie liet lang op zich wachten. Matig in vergelijking met Shaun of the Dead. Toch kan ik anno 2021 de film beter verteren.

Wat ten eerste opvalt is de balans tussen het duo, waar ze beide in SotD twee onbenullen spelen, is nu de chemie heel anders met Pegg die veel serieuzer is. Ook iets waar ik aan moest wennen. Toch is dit wel een humoristische wisselwerking. Een veel te fanatieke smeris, weggepromoveerd naar een slaapstadje om daar te midden van incompetentie en luie agenten een groots complot te ontrafelen. Hoewel dom gehouden lijkt de rest van de Salfordse politie macht vooral ook niet moe te willen worden en lijkt PC Angel volgens hun geesten te zien.

Kostelijk is de achtervolgingscene op de winkel dief waarbij Frost als een olifant door een aantal hekken heen banjert. Tevens is dat het geval met de heggenknipper, zijn dialect en diens wapenverzameling. Daarnaast is de spot richting het Hollywood politie beeld wel erg gevat en sowieso het gezochte contrast tussen de veel te serieuze wout tussen de ingedutte collega's, te midden van een al net zo bijzonder complot de net zo contrasterende is met zijn inwoners en uitvoerders. De tegenstellingen kunnen niet groter. Grappig als laatste de western achtige apotheose met een behoorlijke geweldsuitbarsting.

Zoveel jaar later, 13 zo'n beetje, bevalt Hot Fuzz toch meer dan vroeger met de gezochte tegenstellingen waar ik nu meer oog voor heb. Vooral nog erg aardig om te benoemen is de rol van Timothy Dalton. Het maakt Hot Fuzz tot een behoorlijke film hoewel het geheel Shaun of the Dead toch zeker niet benaderd.

Ooit wel eens gezien, maar hoe ik er toen over dacht weet ik eigenlijk niet meer. De vrees voor iets heel slechts werd eergisteren dan toch overwonnen door de nieuwsgierigheid of het leuk was of niet, en Hot Shots verraste me toch best wel.

En de eerste grappen op het vliegdekschip zijn best gevat en goed bedacht, de draak wordt best aardig gestoken met de beelden zoals we die kennen van een carrier om daarna verder te gaan met praktisch iedere bekende film uit de jaren '80 en '90. Rambo, Dances With Wolves, Rocky, Top Gun, het is niet eens allemaal te benoemen of zo snel te herkennen als de situaties zich opvolgen. De eetscene is natuurlijk van het iconische soort die iedereen wel kent lijkt me, en uiteraard is Loyd 'wrong moment to stop sniffing glue' Bridges van de partij voor iets onzinnigs als dit.

Opvallend is dat Sheen en Jon Cryer elkaar hier al tegenkomen, en voor wie denkt dat daar de Two And A Half Men link ophoud heeft vast gemist dat Ryan Stiles (Herb Melnick) ook van de partij is. Fraai is uiteraard Golino maar mogelijk nog mooier is Kristy Swanson, juist die ene waar Sheen een vrij dol ritje mee maakt in The Chase. Wat is de comedy werel kennelijk toch klein. Cary Elwes is overigens uitstekend gecast als de Iceman tegenpool.

En zo is het waarschijnlijk dat ik de film nu leuker vind dan vroeger, en de verklaring daarvoor is simpel. Die ligt namelijk aan het feit dat ik als kijker nu veel van de gepersifleerde scènes ken en dus de grap ook beter snap. Afijn, een Oscar winnaar hebben veel hier natuurlijk niet mee maar anderhalf uur ongecompliceerd lachen kan zeker.

Vorig jaar in september was de eerste aan de beurt en afgelopen week kwam deel twee er eindelijk van. En net als de eerste is dit toch ook weer een kostelijke film mits in de goede bui. En ik maar beweren dat comedy niet mijn genre is.

En wat wordt de boel weer lekker op de hak genomen door Sheen en de zijnen. Het begin is nog even inkomen want Saddam met zijn bedroutine is geinig maar wordt op een gegeven iets te lang doorgevoerd en net iets te flauw. Gelukkig verschuift de focus daarna snel naar de gespierde Sheen met zijn maar al te herkenbare Rambo parodie. Uiteraard is de fantastische Lloyd Bridges ook weer van de partij en wordt het vrouwelijke deel op heerlijke wijze ingevuld door Valeria Golino en de net zo fraaie Brenda Bakke die het klooster danig in de war brengt.

Maar het zijn uiteraard de maar al te sterke en herkenbare gepersifleerde momenten uit andere films waar het omdraait. Rambo twee en drie komen aan de beurt, er is een knipoog naar Terminator en Commando, zelfs Apocalyps Now wordt even aangedaan en Basic Instinct komt ook nog even langs. En dan vraag ik me achteraf af wat ik allemaal niet heb herkent. Geweldig zijn natuurlijk het gevecht rond de patrouilleboot en de improvisatie als de pijlen op zijn.

En verdomme, wat hebben we toch weer gelachen met dit deel die wat mij betreft op het zelfde niveau zit als de eerste. Grappig om op zijn minst nog even te benoemen de kleine rol van de steen en been klagende Rowan Atkinson en uiteraard is Ryan Stiles ook weer aanwezig terwijl er kennelijk dit keer geen plek is voor Jon Cryer. Kortom heerlijk allemaal.

Met de OS op de achtergrond nog maar effe een filmpje en dat werd deze Grave of the Fireflies die ik tot mijn grote verrassing wist te vinden op een site met alleen maar animatie waar Mononoko-Hime ook op te zien valt. Enige probleem was dat het niet te casten viel naar de tv maar met goede kwaliteit en Engelse subs was daf geen enkele zorg, dus de laptop maar op schoot. En ja, daar is mijn standaard verhaal en punt weer over animatie, ik kijkt het vanwege de lijst, en als het goed is zal ik het ook een knap cijfer geven maar het blijft animatie. Maar dat lijkt met de eerste fase van GotF toch anders uit te pakken.

Natuurlijk is het mooi gemaakt, sterk van meet af aan ook de kwaliteit van de geluidsmontage, en na de eerste tonen van de soundtrack weet ik dat tragiek en ellende de hoofdmoot gaat zijn en het gevoel en emotie aangesproken gaan worden. En natuurlijk is dat altijd beter dan steden met geesten, reuze babys, vliegende draken en weet wat voor andere wezens dat zich op houdt in bossen. De opening van GotF liegt er dan ook niet om met de brandbom bombardementen van de Amerikanen waar ik wel eens over gelezen heb, in het geval van Tokio, dat mensen uit paniek in de de rivier sprongen maar die al dermate was opgewarmd dat ze leven werden gekookt. Dan is de Little Boy of Fat Man op het hoofd en done with it nog niet eens zo heel erg. Het beeld vervolgt zich met een wegvaagde stad, verwrongen lijken en het onvermijdelijke nieuws rond moeder. Dit is toch zeker niet voor kinderen zou ik zeggen, want dit zijn ronduit afschrikkende beelden animatie of niet.

De film vervolgt zich met een beeld waar broer en zus het leven weer proberen op te pakken maar lopen net als in Lore, onlangs gekeken, aan tegen de hardheid van de mens die veroordeeld, egoïstisch gedrag vertoont en praktische in alle staten is. De vijand komt niet zozeer van boven maar schuilt ook onder de mensen en zelfs familie om je heen. In het verder op zich simpele verhaal komt vooral de struggle to survive naar voren waar de Japanners ook maar gewoon mensen waren die zuchten en leden onder de oorlogshandelingen en daarmee een beeld betreft waar we zelden iets van horen of zien. De ellende die volgt plus ontknoping liegt er vervolgens niet om wat deze anti oorlogsfilm betreft en is zoals verwacht met tragiek en emotie overladen.

Verrassen doet deze GotF bij fasen met een goed oorlogsbeeld en diens ellende, toch duurt de fase en het overleven er na wel eens wat te lang en is regelmatig een herhaling dat ik me toch afvraag of hier niet meer uit te halen geweest was. Desalniettemin maakt het geheel een goede indruk en ben ik gul vanmiddag met vier sterren, al zou het alleen maar gaan om het feit dat het serieuze zaken behandeld en geen fantasie shit.

Overdonderende gewelsorgie die wel een zekere indruk maakt, maar mij niet helemaal vangt voor een hoog cijfer. Ik moet ook zeggen dat ik weinig meer weet van dit voorval, toch ook alweer heel wat jaartjes geleden, en dus ook redelijk onbekend met de echte details.

Rustig gaat de film van start met het hotel die een oase van rust is. De gehersenspoelde extremisten zijn echter al in de buurt en te midden van alle gasten, die zich in de extreme luxe wentelen, is het een kwestie van tijd voor men de aanval opent. Dit gebeurt dan ook in alle hevigheid waarop een best wel schokkend beeld opgebouwd wordt van onmachtige hulpdiensten, gasten in doodsangst, personeel dat het beste er van probeert te maken en terroristen die van onder tot boven door het hotel trekken en alles afschieten/executeren. Het is een dermate bruut beeld dat het voor mij juist eigenlijk zijn doel een beetje voorbij schiet en kracht verliest.

Fantastisch is overigens de geluidsmix en montage, en de zo nu en dan behoorlijk opgebouwde sfeer, spanning en dreiging in combinatie met muziek. Interessant is het kijkje binnen bepaalde gebruiken, een opvallend land waar men elkaar slecht behandeld, en vooral vrouwen als oud vuil en gebruiksvoorwerpen ziet, maar toch heel gedienstig en gedisciplineerd kan zijn. Hoeveel Arjun een interessant karakter te noemen is, is daar ook meteen één van de grotere punten van de film mee genoemd. Het ontbreken van echte interessante karakters. Daarnaast irriteer ik me ook wel een beetje aan het geschetste beeld tussen personeel en gasten aan één kant, en de terroristen aan de andere kant. Vooral de terroristen worden wel erg laf, sadistisch en hersenloos afgeschilderd met eenmaal een menselijk momentje van één van hen, het telefoontje. Daar tegenover staat slechts één valse noot van de gasten, de oude vrouw die een korte ogenblik alles met donkere ogen en donker haar verdenkt. Net wat te zwart wit en op het gemoed naar mijn smaak.

Hotel Mumbai is desondanks een niet aflatende en spannende stroomversnelling van geweld te noemen en voldoet in die zin prima, toch had ik hier net iets meer van verwacht.

Onverwacht goede en aangrijpende film. Ik weet nog wel dat de hele situatie speelde in Rwanda maar deze film is me altijd een beetje ontgaan. Waarom weet ik niet.

Prima verhaal, mooi vanaf het begin de verschillen en spanningen tussen beide partijen in beeld gebracht zo ook later wanneer bepaald personeel niet naar Don Cheadle wil luisteren. Prima geacteerd ook door Cheadle die een zeer bescheiden maar toch sterke rol neerzet. Verassend spannend op bepaalde momenten zoals wanneer er toch een konvooi mag vertrekken, die bedreigd wordt door de rebellen en de VN troepen onder Nolte de nodig problemen hebben de situatie weer onder controle te krijgen.

Al met al bescheiden maar toch spannend drama die niet schuwt de gruwelijke realiteit te laten zien van wat er gebeurt is.

Behoorlijk stuk jeugdsentiment die ik ooit in mijn jonge jaren op tv zagen, en indruk maakte, en op de middelbare school voor mijn Engelse boekenlijst las. Veel verrassing had het verhaal dan ook niet, nieuwsgierig was ik wel aangezien er veel verschillende versies zijn.

Degelijk en rustig is het begin, zeg maar gerust dat het wat aan de droge kant is en wel eens wat swung mist. Er is uiteraard het bekende verhaal van de familie Baskerville geplaagd door de legende van een spookhond dat gebracht wordt door dokter Mortimer die hulp zoekt voor deze zaak. Een zaak die Holmes wel aanspreekt. Net zoals we gewend zijn van Hercule Piorot ontwikkelt zich hier ook een verhaal met veel verdachten en motieven en nog wat bijkomende schade.

Aardig zijn toch de vergezichten en natuur, sowieso wordt de film al stukken beter op locatie, is de cast prima met Brian Blessed, Denholm Elliott, Connie Booth en valt vooral Glynis Barber op van Dempsey and Makepeace, wat is dat toch een fraaie dame. Het raadsel wie het gedaan heeft, hoewel geen verrassing voor mij, blijft tot op het laatste prima verborgen en wordt op Holmes achtige wijze prima uitgespeeld.

Deze The Hound Of The Baskerville valt dan vooral op als degelijk met een kwieke Sherlock Holmes. Toch is daar al veel mee gezegd, uiteraard heeft de film zo zijn beperkingen in leeftijd en speciale effecten, maar dat is niet het grootste minpunt. De film voelt vooral erg correct en stijf aan, zoals gezegd zonder echt swung, zeg maar gerust saai en niet echt spannend. Het is dat Ian Richardson als Sherlock Holmes nog wat humor in de strijd weet te gooien, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Een voldoende zit er evenwel nog wel in voor het sentiment dat ik voor dit verhaal voel, en het was leuk de film gezien te hebben.