Meningen

Alien, een sfeervolle film die vooral onder de noemer psychologische horror valt, en ondanks dat er weinig gebeurt, wel bijzonder boeiend is.

Standaard der standaard, ruimteschip krijgt een noodsignaal binnen en besluit poolshoogte te nemen. Een recept voor problemen en ik vraag me dan ook of een dergelijke signaal en verschijnen van een tweede schip wel eens zonder catastrofale afloop is voorgekomen. Wijze les voor alle toekomstige ruimtepioniers, gewoon niet doen. Gewoon door gaan naar je bestemming. De ontdekking en daarop volgende problemen zijn niet van de lucht en pakken zacht gezegd vrij catastrofaal uit.

Waar Alien verder vooral in uitblinkt is stijl en sfeer. Soms moeten dingen in het tijdsbeeld gezien worden zoals de kolderieke wolkjes stoom boven de helmen van de drie die naar buiten gaan en tevens het scherm in de cockpit met de binaire codes. So what? Niemand die dat leest, net als al die knipperende lichtjes bij 'Mother'. Desondanks blijft de grauwe visuele stijl als een paal boven water, en zijn er shots, zowel technisch als sfeerverhogend, om van te watertanden. Voegt daarbij een aantal iconische scènes zoals bv Hurt op de etenstafel, een scene die ik als kind bij toeval eens zag in en film programma, en in shock was na afloop, de ruzie en ontmaskering van Ash, een uitermate passende soundtrack, en het 'kleine' onderbroekje van Weaver, een bewuste keuze van de regisseur heb ik wel eens gelezen, en je het een opvallend haast iconisch gebeuren. In als laatst een prima Weaver en vooral Holm aan te halen.

Een van mijn favoriete films, of top10, zal Alien nooit worden, maar een uitermate goede, bijzondere en boeiende film is het wel.

Prima sci-fi/thriller uit de Alien reeks. Meer dan voldoende spanning die bij tijd en wijlen behoorlijk opgezweept wordt en prima in beeld gebracht wordt. Ziet er allemaal meer dan prima uit met mooie sfeervolle muziek. Toch kan de film niet tippen aan zijn voorganger Prometheus. Het verhaal is simpelweg net wat te mager en komt niet verder dan de gemiddelde 'do's' en 'don'ts' als je door de ruimte zweeft en vreemde signalen binnen krijgt. Prima rol trouwens van Fassbender.

Meer dan prima vermaak.

Aardig actie vermaak, het beste los te zien van deel 1 en 2. Dat niveau komt bij lang na niet aan de orde.

In eerste instantie wordt een erg 'kunstmatig' verhaaltje uit de kast getrokken voor deze film. Iets dat desondanks door de buitengewone krachten van Ripley iets extra krijgt. Daarnaast is ten opzichte van deel 3 de invulling van cargo crew een aanvulling. Waar de cast van deel 3 voor het grootste deel niet boeiende karakters waren is de crew van The Betty behalve cliché wel kleurrijk met twee mooie dames in de vorm van Ryder en Flowers, brute eikel Perlman en de altijd bijzondere verschijningen van Wincott en Pinon. Daarnaast zijn de speciale effects voor deze film uit '97 best nog te doen.

Behalve dat weet Alien 4 nergens te verrassen, laat dat duidelijk zijn, er wordt niets getoond dat we nog niet gezien hadden. Toch weet de mix van actie met de nodige Gore en een aantal pseudo horror momenten best te vermaken met de ontstane en wanstaltige hybride als onsmakelijke toppunt. Daarom verdient 4 niet een beter cijfer dan 3 maar weet wel een fractie meer indruk te maken.

Op de vroege zaterdagavond opzoek naar een filmpje waar ik echt zin in had en dat werd deze Alien Romulus die wellicht niet het beste van het beste is maar waar ik wel erg geïnteresseerd in was.

En zoals te verwachten is het zoeken in de beginfase met een kort retro beeld van oude apparatuur waar meteen duidelijk is dat het visueel goed in elkaar gaat zitten. Desondanks is het de vraag waar we zitten met dit clupje volk waarvoor een aanvankelijk weinigzeggende en onbekende cast is opgetrommeld en het net zo de vraag is hoe dit in de Alien reeks gaat passen. En uiteindelijk doet het verhaal er amper toe met de reis naar een andere planeet waar men eerst nog de cryo-pods willen halen/stelen uit een verlaten en rondzwevend ruimteschip of station. Hoe komen ze zelf aan dit ruimteschip? Hoe weten ze dat dit andere vaartuig daar drijft? Hoe weten ze dat die apparatuur daar in zit? Waarom komt niemand anders op dat ding af? Waarom wordt dat niet opgeruimd of weggesleept want daar zit toch altijd geld in? Het verhaal rammelt wat dat betreft aan alle kanten of ik heb dingen gemist, maar laten we eerlijk zijn dat het er amper toe doet.

Wat er wel toe doet? Dat men eenmaal in die ene cryo ruimte iets laat ontwaken wat beter in slaap had kunnen blijven. Het is deze fase waar we op zitten wachten en het feest kan beginnen en dat doet het dan ook wel goed met een sterke soundtrack en goed opbouw rond de twee opgesloten mannen. Want de sfeerschepping is meer dan goed, zijn de settings mooi duister en naargeestig, is de soundtrack wat mij betreft ook 'top notch' en wordt het simpelweg interessant wanneer de creepy crawlers in actie komen. En het moet gezegd dat Romulus dan toch best wel genietbaar is een sterke visuele stijl, de aanwezigheid van Ash in die zin een leuke verrassing is, Rain zeker niet voor de poes is en wat mij betreft en überhaupt lekkerder dan Weaver en vooral de hybride op het einde best wel next level is. En een aantal dingen zijn echt wel knap gemaakt zoals de scène met al het rondzwevende zuur.

Minpunt is dan toch wel weer dat de film eindelijk niet zo heel veel nieuws toont en voor het gevoel een kwartiertje te lang duurt. Vermakelijk is het desondanks best wel ook al komt hij niet in de buurt van de eerste en de tweede Alien of Prometheus wat dat betreft.

Redelijk vermakelijk sci fi actie, die behalve Alien en Ripley zelf bar weinig nog met de eerste heeft uit te staan en nog verder van diens niveau afligt.

Ripley gaat andermaal het gevecht aan met Alien, in weer een andere omgeving, en weer een andere groep mensen om zich heen. Overigens wel een interessante omgeving met een gevangenisplaneet. Duistere hoekjes, lange schaduwen, stemmige muziek, opstandige toestanden onder de gevangenen, Ripley als vrouw en spanning verhogend element en daartussen een bloeddorstige Alien.

Ondanks een aantal aardig opgebouwde scènes, en passende sfeer binnen de donkere krochten van de bajes, weet Fincher verder niet te verassen en zijn de meeste momenten van slachting, gevechten, bedachte wapens tegen het wezen en de wisselwerking binnen de groep een herhaling van zetten. Hoewel niet slecht hebben we het eigenlijk allemaal al een keer gezien.

Desondanks is Alien 3 best te pruimen als actiefilmpje. Maar hoogstaand is het niet, en komt al helemaal niet in de buurt van Alien en Aliens.

Leuk en vooral erg vermakelijk actiespektakel die eerst te melig en dom overkomt, maar eenmaal terplaatse snel stijgt qua kwaliteit. Toch blijft de film veruit de buurt van de kwaliteit van de eerste Alien, al is het alleen maar vanwege het genre.

We vervolgden het verhaal van de eerste met het ontwaken van Ripley, waar vrijwel meteen een vies spelletje gespeeld wordt met de nodige belangen. Het duurt niet lang of men moet uiteraard vanwege problemen naar de planeet terug met militaire ingrijpen. Een beeld dat qua flinkheid, stoerheid en wapengekletter alle oorlogsfilms in een stofwolk achter ziet laat. Een moment ook waarop de film op een tweesprong staat; of een droogkomische niet bijzondere actiefilm, of toch verbetering. Gelukkig krijgen we dat laatste.

Vanaf het begin valt op hoe goed de film er uit ziet voor een product uit '86 alweer. Hier en daar ademt het wel eens wat een Thunderbirds sfeertje uit, maar meestal zien de aankleding en effecten er best goed uit voor die tijd. Net als de sfeer en serieusheid van de film, die een enorm sprong maakt eenmaal op de compound. De spanning is om te snijden, de sfeer benadert die van deel 1 bijna, de ontwikkelingen zijn geweldig en andermaal is de strijd tegen de Aliens één op leven en dood.

Het niveau van de psychologische horror van de eerste wordt nergens aangetikt. Sterker Aliens richt zich veel meer op actie en kan daardoor beter actiefilm genoemd worden en eigenlijk ook nog best een verdomd goede. Wellicht na T2 een van de besten op dat vlak. Met een prima soundtrack en niet te vergeten cast is Aliens dan ook een prima film en een geweldig actiespektakel.

Maandagavond als weekend afsluiter even iets van de harde schijf met deze Alita Battle Angel die ik vooral had opgenomen vanwege de regisseur in de vorm van Robert Rodriguez. En met de gemiddelde Rodriguez film in gedachten zoals Desperado, Grindhouse of Sin City is Alita toch wel iets anders wat opzich niet verkeerd hoeft te zijn.

Van meet af aan is duidelijk dat de cyberwereld mooi en overtuigend gemaakt is, is de cast opzich ook niet verkeerd met Waltz, Connelly en Ali en lijkt Salazar een goede match voor de leading rol. Daarnaast is de actie meer dan oke te noemen die regelmatig richting superhelden Marvel niveau gaat en doet het Rollerball spel qau karakters en aankleding regelmatig aan Unreal of Gears of War denken, een hoog game gehalte wat dat betreft. Maar daar heb ik toch het meeste wel een beetje meegezegd binnen een film die overigens geen moment verveeld hoor, dat moet de film wel nagegeven worden.

Maar verder biedt Alita Battle Angel, buiten nog een coole titel, erg weinig. Want het verhaal....uhm verhaal? Alita is er opeens maar in wat voor wereld? Opeens is een Hunter Warrior en dan wordt dat rare spel gespeeld op straat wat op mij overkomt als indruk willen maken, stoer willen zijn, maar inhoudelijk is het allemaal bitter weinig en krijgt het geheel erg weinig of uitleg. In welk kamp zit Dr. Chiren bijvoorbeeld en waarom staat die loodrecht tegenover haar ex-man Ido? Het is niet allemaal even logisch nog vanzelfsprekend net als de urgentie om Alita om zeep te helpen als 300 jaar oude vijand. Waarom? Wat zal ze dan? Nu ontketen je juist zelf het gevecht, en waar Alita zelf betreft, dat serene lachje en die constante onderschatting gaat op een gegeven moment ook een beetje tegenwerken..maar goed dat haar battle suit zo sterk is want van tactiek nog slimheid moet ze het niet hebben. En dan Ed Skrein, wat een irritante man is dat toch...

Zoals reeds gezegd, vervelen doet het geheel niet echt, het is allemaal best vermakelijk en de soundtrack mag ook niet vergeten worden, maar met het cijfergemiddelde van IMDb met een 7,3 had ik hier toch iets meer verwacht.

Uitstekend en boeiend drama, waar wellicht wel een paar opmerkingen over te maken zijn, maar als totaal plaatje prima uit de verf komt.

Het verhaal van een Urugyaans rugbyteam dat neerstort in de Andes wordt in die zin gebracht, het boek ook wel eens geprobeerd maar dat was dermate droge van stof dat het niet boeide. Hoewel bedenkelijk dat het toestel in de problemen komt, ontstaat er na neerstorten een prima beeld van overleven in bizarre omstandigheden. Alle aspecten van domme tot slimme beslissingen, en hoop tot wanhoop, komen voorbij en geven het geheel vorm.

Ondanks kritische noten die te kraken zijn over bepaalde beslissingen, en vooral hoe men eruit ziet en overkomt na maanden lang hongerdieet op kilometers hoogte, is dit toch vooral een verhaal over de onverzettelijkheid van de mens. En met nadruk een goed verhaal. De diepte gaat het op persoonlijk vlak niet in maar alle gradaties van geestelijke teloorgang komt wel voorbij. Hoop, wanhoop, goede ideeën, slechte ideeën, het zogenaamde vieren van verjaardagen, het is een soort afdaling langs de ladder van hoge moraal naar de nietsontziende wens te overleven tot het befaamde kanibalisme. Voeg daarbij de opbouw tot de lawine en de strijd daar omheen, en de nietigheid van het bestaan, en je hebt met Alive toch heel wat.

Licht gedateerd en rauw is Alive niet echt. Een dergelijke film zou vandaag de dag snel richting een 18 rating gaan vermoedt ik. Desondanks is Alive een meer dan boeiend drama die vooral de overlevingswil en onverzettelijkheid van de mens onderstreept en erg prettig is om te kijken.

Klassieker zondag bracht deze All About Eve die ik net als zoveel oud materiaal uit een krat vol buitenlands en oude films haalde bij de kringloop Emmeloord. En daar zat tot nu van alles tussen met de goed bevallen Wuthering Heights en The Children's Hour, tegenover de niet zo bijzondere The Song of Songs en het tegenvallende It Started in Napels om maar eens wat te noemen. De vraag was uiteraard waar deze All About Eve zich ging scharen.

En opzich mag het idee er zijn rond de gretige Eve en de lichtelijke opgebrande Margot, en zijn de gevatte en snedige opmerkingen met haar entourage best leuk rond aanhankelijke en behaagzieke fan die tegen haar rolmodel opkijkt waar niet al te subtiel door Margot een cynische opmerkingen overgemaakt wordt. Want ondanks het gebruik heeft Margot het niet bepaald op fans. Boontje komt om zijn loontje zou je zeggen. Want subtiel smeult er het een en ander, en waar de ene wat beter op let en zich afvraagt wat er allemaal speelt wordt een ander subtiel in slaap gewiegd. Obsessief kopieer gedrag is wat we zien, waar veel op geraffineerde wijze naar eigen hand wordt gezet en het gras van de buren altijd groener lijkt. Temidden van dit is Davis een beetje eng, verlopen en wel eens wat irritant, iets dat dan weer bij de rol past. De knappe Baxter daarentegen heeft de perfecte uitstraling en imago om de zaken op slinkse wijze naar haar hand te zetten en laat net als 'Baby Jane' prima acteerwerk zien.

Toch duurt het mij allemaal te lang, is te saai voor een film van een dergelijke lengte, en is het teveel een praatfilm. Logisch natuurlijk, en wellicht dat één en ander in het tijdsbeeld van de jaren '50 gezien moet worden. Toch had ik hier niet heel veel mee ook al is het einde dan wel weer grappig, toch zit er wat mij betreft niet meer dan een 3 in.

The fault, dear Brutus, is not in our stars, but in ourselves.

Geïnteresseerd dat ik ben in muziek, betreft dat ook de artiest, of in dit geval een bekende naam als Tupac. Vaak zoals het geval Whitney Houston blijken er tragische verhalen achter dergelijke gevallen te zitten die daardoor meer lading krijgen of begrip wekken. Daarmee de reden ook deze Tupac eens onder de loep te nemen ook al zijn de beoordelingen niet super. Zo is Tupac uiteraard onderdeel van een soort mythevorming, wie kent Tupac niet? De best verkopende artiest na zijn dood die überhaupt postuum meer albums uitbracht dan levend. Dan het raadsel rond zijn dood en het geschetste imago van een heilige die anders was dan anders. Nou kom maar op dan...

Een interessante basis heeft de jongeman sowieso al met twee Black Panther lieden als ouders. En de houding van Tupac is ook iets beter dan bijvoorbeeld het verongelijkte gedrag van de heren N.W.A in Straight Outta Compton die onbewust van hun eigen gedrag de vooroordelen en reacties oproepen. Tupac lijkt anders, bedachtzaam, zonder geweld en uitgesproken. Zo ook zijn boodschap met nummers als Brenda, niets mis mee.

Maar dan toch komt langzaam dat zelfde gedrag als in Straight Outta Compton in de film naar boven met veel verongelijkt gedrag, drank, drugs en wijven. Ieder vooroordeel van de industrie wordt weer bevestigd, tevens blijkt weer dat je een dergelijke jongen wel uit de achterbuurt kunt halen, maar dat de achterbuurt wel in zijn gedrag blijft net als de mannen in, je raadt het al, Straight Outta Compton. Het ligt altijd aan een ander en ook Tupac lijkt geen oog te hebben voor het beeld dat ze zelf creëren en juist vooroordelen en reactie uitlokt. Dan alle veroordelingen die Tupac ten deel vallen, als de man altijd zo onschuldig is heeft ie wel altijd pech dat hij in de buurt is. Mischien toch eens andere vrienden en milieu opzoeken? Neen, dat idee kan de kliko in zodra hij zich laat vrijkopen door de grootste randdebiel en mafkees van de rapindustrie namelijk Suge Knight. In tegenstelling tot de welhaast verstandige Dr. Dré laat Tupac zich steeds verder absorberen tot dat niveau. Ondanks de betere houding in het begin gaat Tupac toch mee in het wereldje, zover hij ooit een wereldverbeteraar geweest is of een heilige, de vervolmaking tot een stuk tuig is dan wel rond en zoals zo vaak komt boontje om zijn loontje. En nogmaals wat is die Suge Knight een verschrikkelijk figuur.

Interessant is All Eyez On zeker, supergoed niet al is het alleen maar vanwege al die incidenten die heel eenzijdig getoond worden waarin Tupac uiteraard altijd de onschuld zelve is. Met de muziek wordt dan wel weer fraai gewerkt en Demetrius Shipp Jr. toont toch wel buitengewoon veel gelijkenissen met Tupac en immiteert het loopje ook perfect. Maar daar houdt het wat mij betreft toch allemaal wel een beetje op, en net als bij Straight Outta Compton bekruipt mij het gevoel dat mensen uit een dergelijke laag van de gemeenschap of milieu vooral graag de schuld bij een ander leggen en niet zo heel goed in de spiegel kunnen kijken naar het beeld dat ze zelf creëren. Neen een mythe of heilige is Tupac zeker niet, eerder een voorbeeld van omhoog gevallen gedrag, het feit dat je met veel geld geen smaak koopt, een jongen als Tupac raakt wel uit de getto maar de getto raakt niet uit hem blijkt maar weer, en veel gedrag lijkt toch ook weer samen te hangen met wie omgaat. The fault, dear Brutus, is not in our stars, but in ourselfs.

Onbekende film en een eveneens onbekende achtergrond, iets dat opzich niet een probleem is. De matige cijfers voorspelden echter niet veel goeds. Maar goed, let's try... onderzoek bracht alvast dat Robert Durst, het karakter waar het in werkelijkheid om gaat, altijd is blijven ontkennen en januari van dit jaar overleed.

Dit drama, want een thriller noch romantiek kan ik dit niet noemen, gaat nog niet eens zo gek van start. Gosling zien we in een rol als vaker, een beetje vreemd, getroubleerd en vooral gesloten omtrent wat er allemaal speelt. Hij geraakt in een relatie met de jonge Kate maar al snel spelen er kleine dingetjes die door de jaren heen uitgroeien tot grotere problemen met de verdwijning tot gevolg.

Aardig is toch zeker achtergrond van David met een behoorlijke molensteen om de nek. Dat zelfde geld voor de familie waar hij uitkomt en diens macht en geld, maar ook zeker de dominante vader goed gespeeld door Langella. Ze zal er nooit bij horen is één van de opmerkingen aan het adres van David en oh wat heeft vader een hekel aan het financieel bijspringen van Kate en David. Ondertussen lijkt hij er genoeg in te scheppen dat ze afhankelijk van hem zijn en dat hij een vinger in de pap heeft. Opmerkelijk toch het gemak waarmee David de winkel opgeeft, nog raarder is het feit dat Kate er nauwelijks mee lijkt te zitten.

En zo kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Is David bang voor wat ooit was of voor wat hij gaat worden? Zucht naar goedkeuring, zware psychische klachten, moeder complex, verlatingsangst...er lijkt uiteindelijk heel wat te spelen in dit drama met een vleugje mysterie en echt duidelijk wordt het niet. Echt bijzonder boeien doet All Good Things ook niet, slecht is de film niet te noemen maar heel goed evenmin. En dat terwijl een dergelijke verhaal wellicht iets beters verdient had. Desondanks een voldoende voor de moeite.

Anti oorlogsfilm, naar het boek van de bekende schrijver, vaker gelezen dan ik me herinneren kan, die vooral door zijn vertelwijze voornamelijk in het begin, en een soort overacting en brave dialogen, best wel aanstekelijk werkt en veel charme heeft. Daarnaast is de film voor die tijd filmisch ook best knap gemaakt.

Een beeld als zo vaak wordt geschapen van dappere strijders en heroïsch de oorlog in gaan, een leraar die geen weet van de werkelijkheid heeft maar ze wel ophitst. De gebeurtenissen rond Himmelstosch zijn iedere kijker en lezer bekend en deze acteur zet dat personage ook weer voortreffelijk neer. Daarna vallen de best wel grote scenes op zoals de aankomst per trein die meteen al een grote setting vormt met explosies in de verte, een straat vol ruïnes, talloze figuranten en de nodige ruiters en karren. Voor die tijd op zich al een erg knappe scene. Maar de oorlogsscenes laten ook weinig aan de verbeelding over en ik vraag me af wat die bij het publiek los maakten in 1930. Vooral de Fransen die zich met man tot man gevechten op de Duitse loopgraaf storten vind ik een ingenieuze en overtuigende scene. Sowieso ziet de aanval en tegenaanval, het typerende landje pik van die tijd zonder enige winst, er goed uit en brengt zeker zijn boodschap. De gevechtsscéne op het kerkhof vind ik ook bijzonder krachtig en overtuigend, een gebeurtenissen die ook in het boek voorbij komt maar in de versie van '79 meen ik ontbreekt.

De boodschap van het boek en film wordt in die zin vrij ondubbelzinnig gebracht, de mannen zijn kanonnenvlees, het offer leidt tot niets en het lijden staat in geen verhouding tot wat dan ook. Verlies van jeugd en onschuld, een generatie in de bloei verwoest en dat terwijl de oude mannetjes in de kroeg, net als de generaals waarschijnlijk, op een kaart met kopjes zitten te schuiven als waren het denkbeeldige legers. Voor de realiteit hebben ze geen oren, net als de leraar, interessant moment hoe de jonge man vol idealen en bravoure verworden is tot een sombere realist en daar even zijn zegje over komt doen. Een tragische einde volgt uiteraard met een wanhopige en futiele boodschap om af te sluiten met twee prachtige beelden door elkaar, een eindeloos veld met kruisen en daardoor heen de troep marcherende mannen die we volgden. Gewoonweg beklijvend.

Een document van jewelste, prima gestalte gegeven aan de karakters en vooral met de grootse oorlogsscenes een productie die zijn weerga niet kende en wat mij betreft overtuigd de film nog steeds. Mooie filmposter trouwens.

How is it, Baumer?

How... how is the spirit?

Excellent, eh? Excellent?

Na gisteren de versie van 1930 vandaag maar even de remake gepakt met het origineel nog in gedachte, en ik moet zeggen dat ik niet helemaal begrijp waarom deze versie zoveel minder scoort als de oude. Weliswaar wordt veel minder de 'anti-oorlog' troef gespeeld, en er veel meer een oorlogsfilm van gemaakt met alle gruwelen, toch doen ze wat mij betreft weinig voor elkaar onder.

Wat meteen al opvalt is dat er een hele andere scriptvoering gehanteerd wordt. Waar '30 in chronologische maar wel erg snelle volgorde voorbij trekt, volgt '79 in die zin een hele andere opbouw en vertelstijl met terugblikken naar de klas, de opleiding en eerste schreden aan het front. Waar '30 veel meer de lijn van het idealisme, valse heroïek en naïviteit benadrukt lijken de jongens in '79 veel minder door de leraar begeesterd en lijkt de in dienst intreding eerder een collectieve daad, en daarop volgend veel minder het verlies aan jeugd en onschuld, geschetst zoals in '30, maar een bruut beeld van dood en verderf. '30 lijkt meer gericht op filosofie, een psychologisch beeld en een boodschap met de ontmoeting in het volle klaslokaal. Paul '79 komt helemaal niet met een morele boodschap maar toont de beschadigde en opgebrande mens, iets dat niet door Kantorek begrepen wordt, en overigens een heel reëel beeld is. Je zou kunnen zeggen dat de afstomping en geestelijke schade subtieler in beeld gebracht wordt en ik kan simpel weg niet kiezen wat nu de betere van de twee is.

De kaart van de 'vuile' oorlog wordt nog verder getrokken met de verschrikking van het gifgas, de creperende paarden, de afschrikwekkende vlammenwerper en de omstandigheden met modder, ratten en de vele beschrijvingen van de doden en rottende lijken. Een wat mij betreft voor die tijd best wel goed en eerlijk beeld waar dezelfde scenes met 'landje pik' naar voren komen en veel schetsen van het menselijk lijden. De scene met de Fransman, die meer een stukje antioorlogsfilosofie benadert, is overigens een stuk uitgebreider dan '30. Als laatste te zeggen dat Holm uitmuntend is als Himmelstoss, de wraak hoogst vermakelijk is en dat de soundtrack best indruk maakt met een mooie stemmige melodie en een melancholieke accordeon.

De boodschap van de beide versies liegt er niet om, die komt in beide gevallen aan. Wellicht dat beide films door de verschil van toon en nadruk niet echt met elkaar te vergelijken zijn, ten laatste nog te zeggen dat ik persoonlijk de indruk heb dat '79 iets meer het boek volgt en situaties uit het boek behandelt dan dat '30 dat doet. Al met al doet de remake geenszins onder voor het origineel wat mij betreft, of dat moet het jeugdsentiment zijn omdat ik deze film tientallen malen gezien heb tijdens mijn jeugd en de film gruwelijk indrukwekkend vond. Prachtige filmposter trouwens ook weer, zelfs mooier dan die van '30.

Ja, ga jij in de hangende libero...

Helemaal kwam het me niet onbekend voor, ik vermoed dat ik de film dan toch wel eens gezien heb. Toch kan ik me beter de serie herinneren die ik meer heb gezien. Destijds best leuk.

All Stars betreft een meer dan leuke beeld van een groep mannen die met elkaar zijn groot geworden op het amateurvoetbalveld en lief en leed inmiddels gedeeld hebben. Toch lijkt de passie inmiddels een beetje doodgebloed, mede omdat de meesten andere prioriteiten hebben in het leven. Trouwen, kinderen, eigen zaak, zorgen voor ouders, werk, of juist problemen in de liefde...de aandacht en tijd gaat ergens anders inzitten en dat zondagse potje voetbal met de derde helft lijkt meer en meer bijzaak en zelfs afschafbaar.

Kostelijk is dat gefoeter op elkaar, de ruzies maar toch ook die voor elkaar en met elkaar mentaliteit die toch weer boven komt drijven. Daarnaast staat de film bol van bekende gezichten. Verder is dat liedje van Kamerling natuurlijk ontzettend bekend, iets dat mij een beetje te klef is en van mij eigenlijk niet hoeft. Grappig zijn bepaalde besognes zoals het trainingskamp, de toestand bij Poldervogels uit en de chaotische elektricien.

Uiteindelijk, hoe verassende, blijkt toch het voetbal weer te verbroederen en ook dat wat bind, alle andere dingen daar gelaten. Buiten alle problemen of dat men verder is met het leven en belangrijkere zaken heeft, blijkt het toch een team en staat vriendschap centraal en dat maakt All Stars een innemende, aandoenlijke en tevens leuke film.

Dat is een verklaring. Toch valt er behalve de ontdekking van het afluisteren en de enkele angstige blik van Woodward erg weinig op dat vlak voor terwijl je toch zegt dat er dingen voorvielen naarmate ze meer te weten kwamen. Eens...?

Ook een gevalletje de week van 4/5 mei, hij is op tv, laat ik hem even meepakken. Jaren terug al eens gedaan toen hij net uit was, en later nog wel een keer. En beide keren wist de film niet te overtuigen. Maar ja, ik hanteer nu eenmaal de regel iets eerst weer te zien voor een comment, dus gewoon effe kijken.

Allied opent in ieder geval stijlvol, dat is Zemeckis wel toevertrouwd, en even heb ik toch de twijfel. Want zo gek is dit toch niet? Wat was hier nu mee dan? Of verwachte ik teveel? Temidden van mooie locaties laat Cottilard haar klasse zien, zo goed zelfs dat Pitt bijna een fletse vleespop lijkt. De spanning tussen de twee komt hem ten goede en de actie tijdens de opdracht is sterk te noemen. De film bouwt met een goede soundtrack van Silvestri verder aan een prima basis. Hmmmm...wat was hier nu mis mee dan? Eenmaal terug in Londen is de bevallingsscene temidden van instortende huizen en vallende bommen wel een beetje to much ook al is het wel mooi gemaakt. De spanning stijgt daarna prima waarop Pitt toch beter tot zijn recht kan komen wanneer de paranoia groeit. Maar dan...o jee....ja, en toen wist ik het weer.

De toon en focus van Allied is vanaf de helft al stilletjes verschoven van oorlog en verzet naar een soort van romantisch drama. En om de een of andere reden voelt het richting het einde steeds melodramatischer aan. Een oorlogsfilm is dit de laatste drie kwartier amper meer te noemen. Maar de meeste pijn lijdt Allied vooral aan de werkelijk belachelijke actie van Max om Delamare te gaan zoeken met alle problemen en risico's van dien. En dat terwijl Max op de nominatie staat alle geheime operaties en inlichtingenboel rond de landing van D-Day te krijgen. Zoals gezegd, hoe graag Max ook antwoorden wil, het is een belachelijke actie en niet serieus te nemen. En dat is Allied in de notendop, een degelijke en best aardige film die helaas behoorlijk uit het lood getrokken wordt door een soort van genre wissel en een scenario debacle wat mij betreft. Niets bijzonders aan het einde van de streep is het wat mij betreft.

Eerste klas jeugdsentiment die ik niet kon liggen, tevens was ik wel nieuwsgierig of er iets van die sterke indruk van vroeger was overgebleven.

Aardig is het verhaal van het aandoenlijke draakje die in Bommel een vaderfiguur ziet en de zorg die Bommel wil dragen voor het dier. Toch blijkt ook al snel dat Zwelgje slechte eigenschappen heeft. Een aardige strijd tussen de verzorgende Bommel, twee boeven die het slechte uiteraard willen uitbuiten en de rest van het dorpje die zich bedreigd voelen is het gevolg.

Interessant is dan toch eigenlijk best wel alle facetten van de personages die voorbij komen en de vertaling er van. We zien ze op hun best, verzorgend en liefhebbend, we zien angst voor het onbekende en iets dat we niet begrijpen, en we zien uitbuiting, het gebrek van iemands eigenschappen. Dan is er Zwelgje zelf nog die misschien wel staat voor ontwikkeling, of het opgroeien met verantwoordelijkheden, je hoeft geen echte draak te zijn om grote problemen te veroorzaken. Misschien staat Zwelgje voor het vinden van je plek...

Anyway, Als Je Begrijpt Wat Ik Bedoel heeft me na al die jaren toch best vermaakt en dat ik dat zeg terwijl ik niet te porren ben voor animatie. Leuk om weer eens gezien te hebben.

Aardbeien met slagroom, en jij krijgt lekker niks vuile flikker.

Gisteren gevonden bij de kringloop en op de gok meegenomen. Begrijpen dat dit De donkere kamer van Damocles betrof gebeurde thuis pas toen ik de hoes iets beter bestudeerde. Mijn interesse voor deze film nam daarna snel toe met mijn eerste ervaring wat het boek betrof in gedachten. Het was niet zo dat het boek een daverende indruk maakte, het overgrote deel ervoer ik als bevreemdend en voor mij niet tastbaar, wat was dit nu precies met die rare Ducker? Pas met de ontknoping ontvouwde het verhaal zich als een Doos van Pandora waarop er veel mee duidelijk werd dan in eerste instantie leek. Zou de film dit ook allemaal herbergen was de vraag...

De film begint nochtans als het boek. Ducker is een figurant in het leven, vooral in oorlogstijd, wordt aan alle kanten voorbij gelopen en wordt zelfs niet serieus genomen door zijn eigen vrouw. Het verschijnen van een parachutist brengt niet alleen leven in de brouwerij maar zet ook een reeks aan incidenten en gebeurtenissen in gang. Voordat de saaie en degelijk sigarenverkoper Drucker het zelf beseft is hij onderdeel van het verzet met moord, handel, overdrachten en overspel als bijna praktische zaken. Toch blijft het een probleem serieus genomen te worden vooral door het thuisfront voor wie toch vooral lulletje rozenwater is en blijft.

Sterke punten zijn ongetwijfeld toch wel de mooie en onheilspellende muziek, Lex Schoorel zet toch op bepaalde momenten behoorlijk de halfzachte Drucker neer, en vooral de opbouw naar het laatste half uur waar alle twijfel naar buiten komt omtrent hoe en wat is erg sterk. Ook niet verkeerd, alle suggestieve opmerkingen en de aandacht voor de geestzieke moeder Drucker. Minder aan Als Twee Druppels Water blijft toch grotendeels het tempo, de lengte en het te weinig aan gebeurtenissen. Het sleept allemaal een beetje en ergens heeft de film last van het zelfde fenomeen als het boek. Namelijk dat je denkt wat is dit nu allemaal, en waar moet het heen. En voor de film is dit slechter dan voor het boek.

Het is dat het laatste half uur veel red en de ontknoping natuurlijk sterk is. Anders had dit zomaar op een onvoldoende uit kunnen draaien. De vraag is of een remake veel verbetering zal bieden, ik hoop dat dit ooit eens aan goede handen toe vertrouwd zal worden. Tot die tijd is Als Twee Druppels Water een degelijke verfilming, die het boek niet overtreft, maar die vooral in het tijdsbeeld qua tempo en stijl gezien moet worden. Daarom aardig maar zeker niet super.

I will speak for you, Father. I speak for all mediocrities in the world. I am there champion.

Een film die mij vroeger behoorlijk kon bekoren, maar is dat tien/vijftien jaar later nog steeds zo? Daarom liep ik gisteren met vrees naar de kast om deze uit de collectie te vissen. Maar... tweeënhalf uur later, een tijdspanne die letterlijk om vloog was ik toch weer helemaal in de ban van en overtuigd door dit kunststukje van Milos Foreman.

Het eerste wat ik moet zeggen over de film is correctheid. De beschrijving qua karakter en uiterlijk betreffende Antonio Salieri lijkt behoorlijk correct. Een stijf karakter met spartaanse leefgewoonten die zichzelf weinig tot niets gunde. Dan het verhaal dat hij iets met de dood van Mozart te maken zou hebben, schijnt uit de lucht gegrepen, en vooral gebaseerd op 'geruchten' . Wat we hier aan plot of complot te zien krijgen mag aangenomen als volledig fictief. Er schijnt wel een fenomeen te bestaan dat het 'Salieri-syndroom' heet die kenmerken heeft als jaloezie, het in diskrediet willen brengen en pathologische agressie richting het object van afgunst.

De film zelf, een meer dan kostelijk verhaal wordt voorgeschoteld met een bijzonder conservatief wereldje met een hele rits aan hoge heren die zichzelf enorm belangrijk vinden en veel te serieus zijn. De komst van de ronduit vulgaire losbol Mozart met zijn aanstekelijke lachje doet het zorgvuldig opgebouwde en gecontroleerde wereldje in Wenen behoorlijk schudden. Degene die het meeste er onder lijdt is Salieri die zich niet voor kan stellen waarom zo'n 'tokkie' met zoveel talent behept is. De shock en tegenstrijdigheid bij Salieri wordt kostelijk gebracht samen met de geniale gek Mozart die lachend overal doorheen walst.

De film is zowel kostelijk als bijzonder grappig en koddig. Een van te voren verwacht saai kostuumdrama wordt een bijzondere aanstekelijke en geenszins saaie film die de volle tweeënhalf uur boeit. Daarnaast is de aankleding, algehele sfeer en muziek top. De acteerprestaties van Abraham en Hulce zijn geweldig, zonder twijfel hun beide beste rol ooit. Om andermaal en als laatste het boeiende plot aan te halen met de ziekelijk jaloerse Salieri en goedgelovige Mozart en de vraag hoe ver de eerste zal gaan in zijn wraak oefening, zoals hij die zelf benoemd, op God.

Verbijsterd en intrigerend zijn de scènes waarbij Mozart ziek in bed ligt en Salieri schrijft. Een schier onmogelijke genialiteit en talent kom naar voren want zelfs ziek hoort de beste man het niet alleen in zijn hoofd perfect, hij dicteert het ook nog eens perfect zonder ook maar één nodige correctie. Totaal overzicht, alle maten, melodieën, tonen en teksten en in een dergelijk tempo dat Salieri het niet eens bij kan benen. 'No....no....I don't understand!' roept de laatste op een gegeven moment uit. De film eindigt in een treffend beeld, de pastoor gebroken, Salieri lachend als een gek met de kennis wat hij gedaan heeft en vooral de negatieve zelfkennis over wat hij vooral zelf niet is.

Amadeus overtuigd 35 jaar na dato nog altijd als prijswinnaar in '84, en is een bijzonder innemende sfeervolle en humoristische film.

En verder met The Amazing Spiderman die vorige week goede indruk maakte met het eerste deel die mij een stuk beter lag dan de Maguire films. Dus daarom had ik best zin in deel 2 met de vraag wie er allemaal uit de hoge hoed getoverd ging worden qua bad guys. Maar helaas werd deel 2 verre van wat ik had gehoopt.

Tijdens de opening, Rhino met zijn sleepwagen en de aangerichte ravage, is al snel duidelijk dat de goed bevallen ingetogen stijl uit deel 2 ingeleverd is voor veel, heel veel, spektakel. Zeg maar gerust dat de film erg visueel gericht is en als het ware gedurende de film regelmatig met de spierballen rolt. Op zich geen probleem, dat is wel al snel de humor, Spidey ondersteboven aan de politieauto gochelend met nucleaire canisters en ondertussen de telefoon nog even opneemt. Oh jakkes...om nog maar te zwijgen van de 'vol op de bek' begroeting van Gwen op de diploma uitreiking. Uhm...ik meende dat er problemen waren vanwege haar vader, snel bijgelegd zeker. Het beloofd weinig goeds, en daarmee een lijn die zich daarna doortrekt.

En ja, het is wat het is, buiten een enkel geslaagd grapje zoals de elektrische experimenten of wanneer hij zijn telefoon probeert te pakken met zijn web, is het toch allemaal behoorlijk flauw en is het allemaal vet over the top. Ja ja...oké, het is een verfilmde comic, maar toch, het is zo'n breuk met de vorige film. Gelukkig krijgt Spidey hierendaar nog wel wat diepte met twijfel rond zijn ouders, zichzelf en Harry, is Harry trouwens ook een lekker eng ventje, en zijn er weer problemen met Gwen, maar het is allemaal verre van goed. Het is aan het fraaie karakter Electro te danken dat het nog allemaal iets is want Electro is met recht een sterke en interessante bad guy die het nodige aan dreiging heeft en knap gemaakt is.

Toch blijft dit twee deel een gevalletje dat ver uit het lood hangt, mooi voorbeeld in dit geval is de constante focus op Electro waar de ontwikkeling van Harry eigenlijk maar bijzaak lijkt en Green Goblin in die zin nog heel even op mag draven om voor mijn gevoel afgeraffeld te worden. En verdorie zeg, wat verknallen ze dit deel toch, bah! Niet dat het zó slecht is want ach voor het vermaak is het wel oke en mag de soundtrack en cast best nog even benoemd worden, maar dit deel is niets beter dan de Maguire films waar de eerste The Amazing Spiderman beterschap toonde. Maar helaas krijgt dat deel niet ger vervolg zoals in graag gezien had, en komt er dan ook geen voldoende.

Nog even wat luchtig vertier met deze The Amazing Spiderman die ik normaal links liet liggen, maar nu bij de kringloop niet kon weerstaan. Ik was ooit wel enorm fan van de tekenfilm die begin 2000 uitgezonden werd op Nickelodeon, maar de films met Maguire konden mij nooit echt bekoren met de flauwe ondertoon en een Maguire die me gewoon niet aanspreekt. Het is de reden dat ik Garfield en Holland ook altijd links liet liggen, tot nu dus...

En het is best effe wennen met de voorgeleide betreffende zijn ouders, is MJ ingeruild voor Stacey en zien we een nieuwe bad guy. Toch klopt het allemaal wel, zagen we Bryce Dallas Howard in Spiderman 3 al als Stacey en kwam Docter Conners ook al in meerdere delen voor. De rest is gesneden koek met Uncle Ben en Aunt May en de highschool perikelen. En tja, de kritiek op de Maguire Spiderman films is hier toch ook wel weer van toepassing waar toch de humor overheerst en het vooral naar een familiefilm neigt dan naar een duistere comic a la Batman of X-Men.

Maar toch doet Garfield en deze The Amazing Spiderman het best oké en beter dan Maguire wat mij betreft. Waarom? Kennelijk omdat het tiener imago beter bij de sullig ogende Garfield past dan Maguire. Daarnaast is het een tikje duisterder met The Lizard en vind ik de humor best leuk zoals met de autodief. Zo is de ontwikkeling van mens tot half spin ook leuk en is het grappig om Irrfan Khan andermaal te horen spreken over Richard Parker. Sluit dit dan beter aan bij de tekenfilm die ik regelmatig zag....mwoah...toch heb ik meer met deze uitvoering dan de Maguire films maar dat mag onderhand wel duidelijk zijn. Duidelijk is dat deze Spiderman het kennelijk toch een beetje anders wil doen en buiten de reeds gebaande paden wil blijven en dat is altijd te prijzen.

Wel nog een opvallend dingetje is dat Dr. Conners op een gegeven moment spreekt van verbeterd zicht, toch zien we Spidey op een gegeven nog met zijn bril op terwijl zijn ontwikkeling al grotendeels geweest is. Het mag de pret niet drukken binnen een film die mij prima vermaakte daarom een prima voldoende wat mij betreft.

Halloween zelf was ik opzoek naar iets leuks en ik was een beetje besluiteloos tot ik me deze film herinnerde en daarmee een stukje sentiment uit de jaren '90 die ik als tiener toch regelmatig zag en me herinnerde als een film met Eric Roberts in een sympathieke rol. Afijn, duidelijk is dat de film me toen erg beviel dus kom maar op met YouTube waar de slechte beeldkwaliteit de pret niet kon bederven.

Het verhaal is maar al te duidelijk rond de drukke striptekenaar Josh die vaststelt dat zijn crush opgehaald is door een erg oud uitziende ambulance om vervolgens spoorloos is verdwenen. Zelf zoekend naar antwoorden slaagt hij er in getuige te zijn van nog een ontvoering maar richtten de verdenkingen zich als snel op Josh zelf rond een snel stijgende lijst verdwenen diabetes patiënten. Gelukkig krijgt hij hulp van agente Sandra Malloy die niet bepaald bang is aangelegd en wel van aanpakken houdt. Wat nu precies de basis is van het script is me onbekend ondanks de suggestie die gewekt wordt met de aanwezigheid van Stan Lee. Een grote naam als James Earl Jones vult de cast verder aan met Red Buttons, de bekende parachutist aan de klokkentoren in The Longest Day, als humoristisch sidekick van Josh.

Hoewel Roberts zich regelmatig schuldig maakt aan overacting past het eindelijk ook wel weer bij het verhaal dat opgeleukt wordt met de spooky ambu en diens naargeestig klinkende sirene. Daarnaast maakt het vrouwelijk schoon veel goed waar ik altijd wel blij ben met Jannine Turner die ik later toch nog maar wat graag in zou ruilen voor Megan Gallagher met haar 'van-dik-hout-zaagt-men-planken' mentaliteit. Maar buiten dat allemaal, is het verder een goede film? Nee niet echt. Zit er verder iets zinnigs in het plot of motief van de dokter? Nee, wat een bulshit met die diabetes onzin. Doet dat er allemaal verder toe? Niet echt, want The Ambulance is gewoon een heerlijk wegkijkertje voor een avond en vermaakt mij best wel als typisch jaren '90 product. Het gevoel wil dan ook best een 3,5 geven maar dat is simpelweg te veel dus een 3 wordt het.

Van Amelia Earhart is wel een interessante film te maken zou je zeggen, vooral met namen als Hillary Swank, Ewan McGregor en in iets mindere mate Richard Gere. Toch komt de film onvoldoende uit de verf wat mij betreft.

Zoals gezegd spreekt een karakter als Earheart en de afloop van haar luchtvaart ambities genoeg tot de verbeelding om een interessante film of zelfs serie van te maken. Fraai zijn natuurlijk bepaalde momenten in de lucht met fraaie shots van de landschappen, tevens is al het gedoe om haar vooral maar niet te laten vliegen in het begin wel interessant. En deze vrouw heeft uiteraard de nodige huzarenstukjes gepresteerd, en dan moet je toch vooral niet bang aangelegd zijn, de gedachte aan een noodlanding in de oceaan, geen kans op redding of zelfs maar contact met het vaste land. Vind zo'n toestel maar eens. En dat zijn toch de momenten die de film behoren te maken, waar de film om draait, en wat wordt er uiteindelijk weinig mee gedaan.

Amelia zal vooral een leuke film zijn als je van een romantische kantje houd, want wat wordt er veel tijd verspild aan de driehoeksrelatie met Putnam en Vidal, en wat interesseert het me verdomd weinig. Het gaat over Amelia Earheart, niet alleen een pionier in de luchtvaart maar tevens een verdwijning en raadsel dat nog nooit opgelost is. Neergestort op zee? Geland op Saipan en daar geëxecuteerd door de Japanners op verdenking van spionage? Of zijn de op Nikumaroro gevonden botten toch echt van haar? Ook weer een conclusie met haken en ogen want de hoogleraar die dit in 2018 bepaalde komt tot die conclusie na het berekenen van gegevens uit papieren, het echte skelet is namelijk foetsie. Dan is er de mysterieuze foto waar Earheart, de navigator en het vliegtuig op te zien zouden zijn...en een ander artikel opperde ooit eens dat ze ergens bij een inheemse stam zou leven. Wie het weet mag het zeggen...

En met al deze theorieën is ook meteen het grootst debacle van de film aangestipt, zo interessant, zo mysterieus, zoveel om iets mee te doen, toch komen regisseur en scenarist niet verder dan een hoop relationele besognes en echt kennen doe ik het karakter Earheart totaal niet, net zo goed dat ze interessant is. Had er dan een miniserie van gemaakt met haar jeugd en een degelijke karakteropbouw. Nee, een waardeloze film is net wat te hard gezegd, maar veel bijzonders is dit zeker niet.

The most glorieus page in German history will never be written...

Boeiend drama die wel eens meer indruk gemaakt heeft, desondanks een bijzonder degelijke en informatief interessante film.

De eerste stappen in 'Der Endlosung' worden gevolgd vanuit het oogpunt van ingenieur/militair Gerstein die meteen al in het geweer komt als familie van hem ten slachtoffer valt van Atkion T5 die botweg neer kwam op het ruimen van gehandicapten. De ongelofelijke kille berekenendheid van het geheel komt daar al prima naar voren. Tegen eigen wil geraakt Gerstein steeds verder in het proces betrokken vooral als leverancier van de pesticide Zyklon B die vooral gebruikt werd als ontluizingsmiddel. De scene waar Gerstein een kennismaking krijgt met het nieuwe doel voor de pesticide is ijzingwekkend. Zonder met choquerende beelden te werken is de blik van Gerstein genoeg, net als de man in burger die met verkrampt gezicht door het kijkgat staart. Andermaal weer die kille berekenendheid bij sommigen.

De film vervolgt met een tweedeling waarin Fontana gevolgd wordt die het Vaticaan op de hoogte stelt. Hoewel een fictief personage valt niet te ontkennen dat de katholieke kerk een kwalijke zaak pleegde. Maar dat kan over de hele wereld gezegd worden. Ooggetuige van de Warshau-getto Jan Karski moet tegenover Roosevelt gezeten hebben die op zijn beurt alleen maar verzuchtte dat de kampen en transporten geen strategisch doelwit waren. Dat men liever dingen aanviel en plat gooide waar eigen troepen baat bij hadden. Dat de Joden en hun lot relatief onbelangrijk waren is wellicht een algemene conssesus die niet alleen in het Vaticaan speelde. Verder komt er op dat gebied een verzameling ijdeltuiten, profiteurs, machtswellustelingen en mensen die simpelweg te weinig te vertellen hebben voorbij. Schandalig is hoe men zich aan tafel vol zit te proppen en de landkaart met alle cijfers over de Joden in Europa als onbelangrijk rondgaat. De frustratie bij beide mannen, Gerstein en Fontana, is hoog en maar alle te goed te begrijpen.

Amen is een redelijk onbekend en misschien wel ondergewaardeerd film over het karakter Kurt Gerstein die tot op de letter gevolgd wordt. Nooit is overigens duidelijk geworden of hij nu echt zelfmoord pleegde over vermoord is. Uitstekende rol overigens van Tukur. Kassovitz ook goed maar vooral Muhe vind ik erg goed als de gewetenloze en kille dokter die nog even het beeld bevestigd van hoe velen ontkwamen. Wellicht dat hij Mengelle moet voorstellen. Amen is wat dat betreft een uitstekende film over een redelijk onbekend deel van de Holocaust.

Onvoorstelbaar mooie en goeie film. Prachtig in beeld gebrachte aanklaagt tegen de op materialisme, ego en geld gerichte maatschappij die buitenbeentjes en mensen die niet in de maat willen lopen niet pruimen, en dat tot in de kleinste vorm. Mooie worsteling in die zin ook met het 'perfecte plaatje', het gevecht met de sleur en in die zin Spacey's strijd tegen de mid-life crisis. Dit overigens aangevuld met een generatiekloof van jewelste, een generatie die de strijd met die zelfde kloof, op geheel eigen en persoonlijke wijze aangaat.

Prima prestaties van alle acteurs, messcherpe dialogen, absurdistische en tegelijk trieste situaties, heerlijke over the top karakters zoals Benning, Cooper en Gallagher, Spacey die zich overduidelijk helemaal kon laten gaan in deze rol en hilarische scene's zoals de drive in, de radiografisch bestuurbare auto, Benning die zwetend in het ondergoed het huis schoonmaakt en de ruzie onder het eten over Spacey's ontslag. Gewoonweg heerlijk, omdat het klopt.

Top film!

Een film die ik de eerste keren saai en langdradig vond, maar inmiddels steeds meer ga waarderen qua tijdsbeeld en sfeer.

De film begint wat rommelig, waar ik het vooral even zoeken vind welke personages van belang zijn. Het draait echter al snel om Lucas die een syndicaat neerzet, en Roberts zonder precies te weten met wie hij van doen heeft, de strijd met dit syndicaat aanbindt. Ontstellend beeld van New York, de foute Wouten stad dient zich aan net als in Serpico bijvoorbeeld. Zoals gebruikelijk in het genre is het een komen en gaan van namen en mensen die niets of een klein beetje toevoegen, het deurtje hier, autootje daar en huisje zus en zo principe dat zich uren lang afspeelt zoals in de gemiddelde Godfather of de recentere The Irishman. Iets waar ik normaal niet voor te vangen ben, toch springt American Gangster er op positieve manier boven uit op dat vlak.

Scott weet op vloeiende en vlotte wijze bijna drie uur vol te weven, zag namelijk de ongecensureerde versie met 17 minuten extra, zonder dat de film begint te vervelen. Dit komt mede door een mooi tijdsbeeld, fijne muziek, maar vooral twee acteurs in al even boeiende rollen die mijn aandacht tot op het einde vasthouden. Scott slaagt vooral in een geweldige mix wat dat betreft in dit geheel. Boeiend zijn de beide levens van de mannen en vooral de offers die ze er voor brengen. Lucas ontbreekt het weliswaar aan niets tijdens Thanksgiving, terwijl Roberts eenzaam een armoedig broodje staat te smeren, toch kan Lucas ook verre van leven zoals hij dat wellicht zou willen aangezien hij altijd op zijn tenen loopt. Verder is uiteraard de grote cast het noemen waard met rollen van onder meer Brolin, Elba, Ejifor en Gooding Jr.

American Gangster is wat dat betreft een film die ik steeds beter ga waarderen en die prettig is om te kijken ondanks dat er weinig spectaculairs gebeurt. Boeiend, stijlvol en leuk.

De vrijdagavond bracht deze American Gigolo en daarmee alwaar zo'n titel die in de jaren '80 naar het schijnt indruk maakte en gewicht in de schaal legde en was het zelfs een behoorlijk succes in bios.

De vraag was of ik de film nu al eens had gezien hoewel ik bij voorbaat kennis had van bepaalde scènes maar daar hoef je tegenwoordig een film niet voor gezien te hebben. Maar gaandeweg ontdekte ik toch wel dat ik over de gehele lengte momenten herkende en was het vooral de scene waarin Julian samen met een oude tang een andere oude tang een hak zet en zich voordoet als een Duitser en vervolgens de situatie afsluit met een of ander raar huppeltje of dansje die ik herkende en mij herinnerde dat ik mij toen ook al afvroeg wat deze man mankeerde en de film verder niet serieus kon nemen.

En eigenlijk is dat het wel, waar de noir sfeer geen moment van de grond komt, het karakter Julian ook geen moment interessant is waar Gere er natuurlijk wel de kop voor heeft, seksueel gebeurt er geen sodemieter, is het allemaal aan de slappe voorspelbare kant en snap ik ook vooral niet wat al die wijven, met name Michelle in zo'n vent ziet met de wetenschap wat zijn handel is. Maar dat zal de gemiddelde en vooral onbegrijpelijke psychologische aantrekkingskracht zijn die rondom het gemiddelde stuk tuig met losse handjes hangt, want ja een bad guy is zo lekker spannend.

Afijn, ik snapte toen en nu nog steeds de drukte niet rondom de film, had ik hier meer van verwacht? Ja eigenlijk wel, het levert dus niet en kan ook absoluut niet op een goede cijfer rekenen.

Eens even voor de herkijk en dat mocht opzich wel na zoveel jaar en het gevoel dat ik AHX best waardeer en een goede film vind maar het net niet helemaal top notch is voor mij. En waarom dat is ontdekte ik gisteravond tenvolste waar ik zo nu en dan even pauzeerde om mijn mee kijkende vader zo nu en dan dingen en het tijdsverloop uit te leggen.

Want waar de film opzich duidelijk van start gaat met de actie van Derek jegens de boeven krijgen we de volledige afloop daarvan niet te zin en verzandt de film toch een beetje in een overdaad van geswitch tussen heden verleden met een overdaad aan namen, karakters en eerdere gebeurtenissen en verstandhoudingen. Is het onbegrijpelijk? Nee, dat niet. Maar heel soepel verloopt het ook niet en heb ik regelmatig de vrees dat mijn vader moeite heeft het verhaal te volgen met het geswitch, en ik moet zeggen dat mijn gevoel op dat moment over het geheel rommelig is, het voelt rommelig aan tot dat Derek uit de gevangenis komt en zijn relaas vertelt waarop het allemaal iets chronologischer wordt.

Desalniettemin bezit American History X een uitermate gelaagd beeld over haat en vergeving, over vooroordelen en juist gedrag dat breekt met stereotypering, maar vooral het opgroeien en gehersenspoeld worden in een giftige omgeving vol haat en woede, iets dat een soort van domino effect van beinvloeding meebrengt. Maar gelukkig zien we ook dat dit ten goede kan keren en dat een mens nooit alleen staat, hulp uit onverwachte hoek kan verwachten en hoopvol en tolerant kan worden. Een mens verandert, een mens krijgt inzichten, een mens wordt wijzer, maar dit komt niet in alle gevallen op tijd. 'Oh God! What did I do?!'

Afijn, een sterke film met goede cast en een meer dan behoorlijk verhaal. Vooral Ethan Suplee is weergaloos als dikke neo-nazi. De vier sterren staan en blijven staan.

Vooral eens geprobeerd vanwege de goede kritieken en stemgemiddelde, maar mij kon het allerminst bekoren.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond semi zwervster Star die een bepaalde chemie en aantrekkingskracht voelt tot loud mouth Jake en zijn gang, het aansluiten en mee gaan is slechts een formaliteit waarop het zwerven van deze groep begint met een veelvoud aan locaties, mensen, situaties, feestjes en relationele besognes. Pluspunten zijn toch wel het camerawerk, men zit de acteurs boven op de huid en het voelt dan ook authentiek aan, alsof je er bij bent. Dat zelfde geld voor het acteerwerk dat naturel aanvoelt. De stijl van het geheel is best mooi te noemen, het weet het leven in al zijn treurigheid te brengen maar laat ook een bepaalde uitgelatenheid en uitbundigheid zien, alsof het wil zeggen leef! Foute keuzes bestaan niet. Je zou zeggen tot daar alles goed, maar nee. Het zijn slechts deze punten die ik er met moeite heb uit weten te filteren.

Want het beeld van deze zogenaamde groep buitenbeentjes, die anti kapitalistisch en anti Trump zouden zijn, en een vrijgevochten rebelachtige wegpionier, 'en we zien wel waar we terecht komen', opvatting willen uitdragen mislukt volkomen bij mij. Ik zie van meet af aan een stel etters eerste klas die zich niet willen gedragen, kunnen gedragen, vervelend tegen elkaar doen, een rare groepschemie hebben, alleen maar klote muziek draaien, onfatsoelijk gedrag vertonen zoals in winkels op de kassa klimmen of over auto's lopen, echt nergens bij stil staan zoals de domme Star die zich toch drie keer in een situatie begeeft die gemakkelijk in verkrachting of groepsverkrachting uit zou kunnen monden, een verheerlijking van wispelturig en promiscuous gedrag, en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Dit zou dan een ode moeten zijn aan het gedrag van jonge mensen met de beleving dat alles nog kan en je wild mag gedragen en meer van dat soort bla bla. Ik zie onvolwassenheid ten top en eerder een vlucht voor verplichtingen en de realtiteit van het leven. Want waar moet dit nu verder heen? Wat is de zin van die abonementjes verkopen en liegen tegen de mensen dat het gedrukt staat? Wat een onzin en slap geouwehoer, heb je dan echt niets beters te doen met je leven...?

Afijn, het mag duidelijk zijn dat ik dit een onwijze zaad film vond waarbij ik smachte naar het einde. Knap gemaakt? Zeker. De inhoud? Braak! Het is de stijl van de film die ik opzich niet af wil vallen, want een bepaalde kwaliteit zit er wel in net als het acteerwerk. Daarom toch nog een 2.5, maar als het alleen aan het verhaal zou liggen..? Afijn I rest my case.

Jaren terug al niet onder de indruk, en nu definitief tot de conclusie gekomen dat dit geen film voor mij is, zelfs een teleurstellend geheel lijkt.

Oplichtersduo Prosser en Rosenfeld worden gesnapt door de FBI en gedwongen mee te werken aan een uitgebreide smeergeld operatie. Iets dat vooral Rosenfeld met tegenzin doet, niet alleen omdat hij begrijpt wie de rekening moet betalen als de waarheid aan het licht komt maar ook omdat er hele grote jongens met geld en connecties in de val gelokt worden. FBI agent Dimaso heeft alleen maar oog voor zoveel mogelijk eigen eer. Opzich niet een onaardig verhaal, zij het niet dat de film zich verliest in eindeloze dialogen en een legio aan karakters en kleine gebeurtenissen die zo herkenbaar is voor het misdaad genre. Iets waar ik zelden echt mee uit de voeten kan. American Hustle begint stijlvol maar na een uur glijd mijn oog steeds vaker na de display om te constateren dat we echt nog niet over de helft zijn. Zo rond de twee uren snak ik letterlijk naar het einde...

En dat is jammer want hoewel spanningsloos weet Russell er zeker een bepaalde sjeu aan te geven met de schmierende karakters en fantastische muziek. De film zou in die zin best qua stijl en combinatie met muziek als voorbeeld genomen kunnen worden voor een degelijke en mooi eind jaren '70 beeld. Maar ja dat verhaal... humoristisch zijn overigens wel de bevliegingen van Irv's vrouw, uitstekend geacteerd door Lawrence. Bale en Cooper ook in goede doen. Vooral de wisselwerking en het gekissebis tussen de twee vanwege Prosser is vermakelijk vanwege de nodige wrijving. Dan is er natuurlijk de cast met de vele namen.

Een acteursfilm mag het dan verder zijn, maar ondanks de cast, goede prestaties en fijne muziek is het niet genoeg dit saaie product vlot te trekken en kan ik niet anders zeggen dat American Hustle een behoorlijke tegenvaller is.