All Eyez on Me (2017)

Changes is na zijn dood uitgebracht, daarom.

Viel erg tegen. Hoofdrolspeler is perfect gecast daar ligt het zeker niet aan, maar de film zelf kabbelt wat voort en op 1 à 2 goede scenes na (ok als je dat schuddende kontje meetelt 3) verder een wat saaie bedoeling. En als je zo'n boeiend persoon hebt is dat toch knap. Een hele magere 2.5* vooral vanwege de hoofdrolspeler.

Ja aardige deuntjes, hoofdrolspeler lijkt sprekend en doet het goed, maar het verhaal was wat saai en voorspelbaar. Dat wereldje boeit me ook niet zo.

De demythologisering van rapicoon Tupac Shakur, helaas. In de jaren 90 was Rap de muziek die toonaangevend was en Tupac was de meest toonaangevende rapper. Met zijn teksten wist hij miljoenen jongeren te raken en zijn uitstraling maar ook zijn tragische vroege dood zorgde voor een iconische status gelijk aan Bruce Lee, Freddy Mercury, Che Guevara en Elvis. Deze biografie doet hem helaas geen eer aan. Demetrius Shipp lijkt een beetje op Tupac maar mist diezelfde uitstraling. Hij heeft ook niet diezelfde vloeiende maar ook intimiderende manier van praten die Tupac zo speciaal maakte. Het gebrek aan uitstraling is zelfs zo schrijnend dat gaandeweg de film vordert hij steeds minder op Tupac gaat lijken in mijn optiek. Tupac verwerd daardoor steeds meer tot een saai potlood en dat was hij niet. Een beter acteur die minder qua uiterlijk op Tupac leek maar wel die karakteristieke manier van praten had, had misschien beter geweest. Ook het verhaal sleept zich maar voort en echt boeiend wou het niet worden terwijl hij een bewogen leven heeft geleidt bol van conflicten. Misschien komt het omdat de familie van Tupac nadrukkelijk zich met het verhaal bemoeid heeft waardoor men te veel wil vertellen en het een saaie brei van gebeurtenissen vormt zonder dat het een goede plotlijn volgt die naar een climax werkt zoals bij Bohemian Rhapsody wel gebeurt. Soms heb je een film die je liever niet had gezien en dit is er voor mij zo eentje. Erase and reboot.

Ik vond het een erg goede film. Acteurs lijken sprekend op de echte “personages” (op Snoop Dogg na dan). De film duurt 2 uur en dat is ook ruim voldoende. Mooi hoe elk stukje levensfase is geportretteerd en het acteerwerk vond ik zeer goed.

oei, niet al te best.

De pluspunten:

- de zeer sterke gelijkenis van de hoofdrolspeler, zo erg dat het heel af en toe leek of ze echte stukjes erin hadden gestopt

- de tijd vliegt voorbij door de entertainmentwaarde

- de fijne 90's feel en dito hiphop uit de golden period

Maar het acteerwerk is vrij zwak, vooral Afeni Shakur vond ik erg slecht uit de bus komen en ook wat suffe vertoningen voor degene die Snoop speelt.

Verder komen er wat cliche matige scenes voorbij die misschien moeten aanzetten om het gangsta rap leven te verheerlijken maar weinig toevoegen aan de film en de persoon Tupac daarmee niet het krediet geven dat hij verdient.

Nooit geweten overigens dat hij een relatie had met de dochter van Quincy Jones.

The fault, dear Brutus, is not in our stars, but in ourselves.

Geïnteresseerd dat ik ben in muziek, betreft dat ook de artiest, of in dit geval een bekende naam als Tupac. Vaak zoals het geval Whitney Houston blijken er tragische verhalen achter dergelijke gevallen te zitten die daardoor meer lading krijgen of begrip wekken. Daarmee de reden ook deze Tupac eens onder de loep te nemen ook al zijn de beoordelingen niet super. Zo is Tupac uiteraard onderdeel van een soort mythevorming, wie kent Tupac niet? De best verkopende artiest na zijn dood die überhaupt postuum meer albums uitbracht dan levend. Dan het raadsel rond zijn dood en het geschetste imago van een heilige die anders was dan anders. Nou kom maar op dan...

Een interessante basis heeft de jongeman sowieso al met twee Black Panther lieden als ouders. En de houding van Tupac is ook iets beter dan bijvoorbeeld het verongelijkte gedrag van de heren N.W.A in Straight Outta Compton die onbewust van hun eigen gedrag de vooroordelen en reacties oproepen. Tupac lijkt anders, bedachtzaam, zonder geweld en uitgesproken. Zo ook zijn boodschap met nummers als Brenda, niets mis mee.

Maar dan toch komt langzaam dat zelfde gedrag als in Straight Outta Compton in de film naar boven met veel verongelijkt gedrag, drank, drugs en wijven. Ieder vooroordeel van de industrie wordt weer bevestigd, tevens blijkt weer dat je een dergelijke jongen wel uit de achterbuurt kunt halen, maar dat de achterbuurt wel in zijn gedrag blijft net als de mannen in, je raadt het al, Straight Outta Compton. Het ligt altijd aan een ander en ook Tupac lijkt geen oog te hebben voor het beeld dat ze zelf creëren en juist vooroordelen en reactie uitlokt. Dan alle veroordelingen die Tupac ten deel vallen, als de man altijd zo onschuldig is heeft ie wel altijd pech dat hij in de buurt is. Mischien toch eens andere vrienden en milieu opzoeken? Neen, dat idee kan de kliko in zodra hij zich laat vrijkopen door de grootste randdebiel en mafkees van de rapindustrie namelijk Suge Knight. In tegenstelling tot de welhaast verstandige Dr. Dré laat Tupac zich steeds verder absorberen tot dat niveau. Ondanks de betere houding in het begin gaat Tupac toch mee in het wereldje, zover hij ooit een wereldverbeteraar geweest is of een heilige, de vervolmaking tot een stuk tuig is dan wel rond en zoals zo vaak komt boontje om zijn loontje. En nogmaals wat is die Suge Knight een verschrikkelijk figuur.

Interessant is All Eyez On zeker, supergoed niet al is het alleen maar vanwege al die incidenten die heel eenzijdig getoond worden waarin Tupac uiteraard altijd de onschuld zelve is. Met de muziek wordt dan wel weer fraai gewerkt en Demetrius Shipp Jr. toont toch wel buitengewoon veel gelijkenissen met Tupac en immiteert het loopje ook perfect. Maar daar houdt het wat mij betreft toch allemaal wel een beetje op, en net als bij Straight Outta Compton bekruipt mij het gevoel dat mensen uit een dergelijke laag van de gemeenschap of milieu vooral graag de schuld bij een ander leggen en niet zo heel goed in de spiegel kunnen kijken naar het beeld dat ze zelf creëren. Neen een mythe of heilige is Tupac zeker niet, eerder een voorbeeld van omhoog gevallen gedrag, het feit dat je met veel geld geen smaak koopt, een jongen als Tupac raakt wel uit de getto maar de getto raakt niet uit hem blijkt maar weer, en veel gedrag lijkt toch ook weer samen te hangen met wie omgaat. The fault, dear Brutus, is not in our stars, but in ourselfs.

All Eyez on Me is een film waarbij ik nu juist niet meer weet wat ik van Tupac moet vinden. Gezien zijn oeuvre en leeftijd een succesvol persoon maar gezien zijn keuzes en levensstijl weer niet echt iets waar je jaloers op bent. Maar zoals gezegd blijkt het een, het ander te versterken.