All Eyez on Me (2017)

Niet best. Shipp lijkt heel erg op Tupac, maar het is ook vrij duidelijk dat hij daarom gecast is en niet vanwege zijn acteertalent, want echt goed gaat het hem niet af. Dat geldt eigenlijk voor de hele cast, maar ze zitten dan ook met een beroerd script opgescheept. Vooral in de eerste helft is de editing ook echt heel erg erbarmelijk, al werd dat gaandeweg wel iets beter, totdat de film met de manier waarop Tupac's dood in beeld gebracht wordt weer grandioos uit de bocht vliegt.

Nee, als ik nog eens een film wil zien over de Amerikaanse rapscene zet ik Straight Outta Compton wel weer eens op.

Mooie film over 2Pac Shakur. Wel een lange zit, maar vond de film verhalend wel goed.

Feit of fictie, is moeilijk aan te geven. Uiteraard gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen, maar wellicht ook veel mooier geportretteerd dan het werkelijk is. Maar dat is om de film boeiend te houden. Over de grote lijn draagt de film wel een bepaalde sfeer over. Een sfeer die ikzelf 'From da Hood' zou willen noemen. Duidelijk dat dit een soort tribute of ode is aan 2Pac met een licht documentair tintje; maar het valt prima binnen biografie ofwel biopic.

Muziek is prachtig afgemixt en wordt uiteraard de drijvende kracht naarmate de film vordert. Shipp Jr. levert over het geheel prima werk af met zijn uitbeelding van 2Pac, zijn karakter, stijl, flow, etc. Maar er is maar 1 de echte legende en die zit in de hemel, dus voor wat je kunt krijgen, vond ik het een meer dan degelijke prestatie.

De film mist wellicht kracht, energie of agressiviteit die je van de echte 2Pac zou verwachten als je begrijpt wat ik bedoel. De interpretatie van 'Thug Life' is namelijk ook niet bij iedereen hetzelfde, maar na het zien van deze film hopelijk wel .

Demetrius Shipp Jr. lijkt in ieder geval op 2 Pac. Ik kan me echter niet voorstellen dat 2 Pac zelf erg gelukkig zou zijn met deze zeer oppervlakkige biografie die veel weg heeft van een verfilming van de Wikipedia over 2 Pac. Het belooft ook weinig goeds als je de afgebouwde Twin Towers ziet en er vervolgens "New York - 1971" verschijnt. De makers hadden alleen maar de Wikipedia-pagina over Twin Towers hoeven te lezen om te weten dat in 1971 weliswaar het hoogste punt was bereikt, maar dat het nog 2 jaar zou duren voordat ze werden opgeleverd. De jeugd van 2 Pac gaat in sneltreinvaart aan ons voorbij, met geen enkele aandacht voor zijn biologische vader [hij wordt genoemd, vervolgens genegeerd] en een ultrakorte verschijning van zijn stiefvader. Het is allemaal erg fragmentarisch en alles wat de gemiddelde muziekkenner al weet over 2 Pac komt allemaal netjes voorbij. Niets nieuws onder de zon dus, terwijl er overduidelijk zo'n fascinerend levensverhaal aan deze film ten grondslag ligt. Het enige interessante deel van de film behandelt zijn periode bij Death Row en zijn 'samenwerking' met de intimiderende, imposant Suge Knight, uitstekend neergezet door Dominic L. Santana die film steelt. Regisseur Benny Boom verspilt bovendien teveel tijd met muzikale fragmenten, die weliswaar leuk zijn voor de fans van 2 Pac, maar niets toevoegen voor filmliefhebbers.

Het verhaal van 2 Pac valt uiteen in een stuk of 6 periodes die voldoende dramatisch potentieel hebben voor een 6-uur-durende mini-serie. Het is eerlijk gezegd een beetje sneu dat het verhaal van zo'n icoon zo af te raffelen.

Goede film! Ben het niet eens met alle negativiteit op internet. Wel is deze film volgens mij een mix

Van een biografie, reportage en een speelfilm. Je wordt dus niet echt meegenomen in een verhaal van a tot z zoals in Straight outta Compton. Een beetje kennis vooraf over de beste man is daarom wel handig. Verder

Klopt alles mijn inziens in grote lijnen wel en zijn bepaalde fragmenten en personages echt zeer

Goed nagebootst (zoals bepaalde omgevingen maar ook Suge en Pac zelf). Naar mijn mening een

Dikke 4 van de 5 sterren! (Of 8 op schaal van 10). Mvg.

Voor zo'n legendarische en charismatische rapper die veel te jong heen ging is dit niet

de beloofde film die de man verdiend,het geheel en dus de man in kwestie komt allemaal wat zielloos over.weinig diepgang. Hij was een Poëet en man met een boodschap die de druk op het laats vaak niet aankon.

Maar ook de relatie met jada pinket is niet goed aangepakt en klopt gewoon TOTAAL niet !!.

Maar ook het "personage "Suge Knight ,waarvan een beetje kenner weet dat de man niet bepaald deugde,word hier wel erg weg gezet als een James Bond villain.A bit too much .

Biggie smalls is erg sterk ,,maar zijn eigen Biografie / Muziek Notorious (2009) komt vele mate beter uit de verf.

Ik had ook veel meer een film over de roots en de boodschap ( ja die is toe gegeven vaak gewoon tug life gansta ) die het geheel in zich heeft ,met wat omleidingen ,

oftewel : wat dreef de man nu echt ?

Het kijkt wel aardig weg en als je even een biografie wil zien die een beetje in de buurt komt ,'

Met wat leuke nostalgische terugblikken op de glorie hiphop jaren die de jaren 90 heten dan zal je vast een leuke ervaring hebben.

Maar in mijn ogen is het een gemiste kans.Die nergens raakt . Helaas de kogels wel .

1, 2, 3 and to the 4, Snoop Doggy Dogg and Dr. Dre is at the dow, wiegende kont close up, iemand?

Er mochten voor mij wat meer hoochies zoals dit ingezeten hebben maar soit.

Demetrius Shipp Jr deed het voor mij toch meer dan behoorlijk, de gelijkenis was echt treffend, beter dan Anthony Mackie in Notorious. De cameo van Woolard was ook cool gedaan. Verder de aandacht die er gegeven werd aan zijn relatie met zijn moeder wat over de top, maar wel te begrijpen.

De post courtroom interviews en filmfragmenten van Juice en Above The Rim vond ik dan weer heel goed nagedaan. Wat je wel mist is het beruchte spuuginterview-incident en de East-West Coast beef. De muziek, tja als je I Get Around, Cali Love en vooral Americaz Most Wanted hoort dan brengt dit je toch terug. Wat had Death Row goeie muziek zeg.

Maar, zoals Pesci zegt in het begin van Casino: "In the end, we fucked it all up"

Jammer dat deze film niet het niveau bereikt van Straight Outta Compton (2015). De acteur die Tupac Shakur speelt lijkt wel heel erg op de echte Tupac Shakur moet ik zeggen. Maar het acteerwerk van de cast vind ik zelf niet sterk overkomen, ook niet van de hoofdrolspeler. Bepaalde dingen kloppen ook niet eens. Tupac verdient een veel betere film.. Erg spijtig dit! Vanwege de muziek kwam ik de film wel door.

In het kader van mijn muziekopvoeding maar eens bekeken.

Ik heb best een eclectische smaak qua muziek maar hiphop/rap past daar niet bij helaas. Ik probeer het altijd wel maar het is gewoon niet mijn ding. Een paar nummers zoals California Love trek ik dan wel vanwege de aanstekelijke melodie.

Dan maar de achtergrond van de gangster rapper via deze biografische film bekijken.

En dat was best interessant, een problematische jeugd, invloed van de moeder, rivaliteit, foute figuren, uiteindelijk leidend tot de dood, het verklaart de oorsprong van de teksten.

Maar goed, op de gelijkenis van de hoofdpersoon na, ben ik te onbekend met 2Pac om te oordelen of het overeenkomt met de werkelijkheid.

Deze eens geprobeerd en ondanks dat ik Tupac niet echt kende, behalve van Changes (en deze zit er dan om de één of andere reden nog niet eens in ) en California Love, kon de film me toch wel boeien. Ook de lange speelduur verveelde niet.

De cast deed het niet slecht en verder zag het er prima uit.

Blijkbaar klopt het verhaal niet helemaal, maar vond het toch een mooie introductie en ben toch iets meer te weten gekomen over deze persoon.

Tupac is voor mij echt een nostalgische rapper en ik had denk ik meer een soort 8 miles-achtige film verwacht. Het viel een beetje tegen eigenlijk..
De manier van vertellen met flashbacks met de interviewer bijvoorbeeld. Dit vond ik best rommelig en verwarrend waar in de tijdlijn van het verhaal we nou eigenlijk zaten.

Het duurde een beetje lang, er zaten wat overbodige superkorte scenes in waardoor het eerste gedeelte van de film voor mijn gevoel te snel ging en het laatste gedeelte heeel lang duurde.

Meh. Gewoon meer van verwacht denk ik.

Ik vond het een erg goede film. Acteurs lijken sprekend op de echte “personages” (op Snoop Dogg na dan). De film duurt 2 uur en dat is ook ruim voldoende. Mooi hoe elk stukje levensfase is geportretteerd en het acteerwerk vond ik zeer goed.

The fault, dear Brutus, is not in our stars, but in ourselves.

Geïnteresseerd dat ik ben in muziek, betreft dat ook de artiest, of in dit geval een bekende naam als Tupac. Vaak zoals het geval Whitney Houston blijken er tragische verhalen achter dergelijke gevallen te zitten die daardoor meer lading krijgen of begrip wekken. Daarmee de reden ook deze Tupac eens onder de loep te nemen ook al zijn de beoordelingen niet super. Zo is Tupac uiteraard onderdeel van een soort mythevorming, wie kent Tupac niet? De best verkopende artiest na zijn dood die überhaupt postuum meer albums uitbracht dan levend. Dan het raadsel rond zijn dood en het geschetste imago van een heilige die anders was dan anders. Nou kom maar op dan...

Een interessante basis heeft de jongeman sowieso al met twee Black Panther lieden als ouders. En de houding van Tupac is ook iets beter dan bijvoorbeeld het verongelijkte gedrag van de heren N.W.A in Straight Outta Compton die onbewust van hun eigen gedrag de vooroordelen en reacties oproepen. Tupac lijkt anders, bedachtzaam, zonder geweld en uitgesproken. Zo ook zijn boodschap met nummers als Brenda, niets mis mee.

Maar dan toch komt langzaam dat zelfde gedrag als in Straight Outta Compton in de film naar boven met veel verongelijkt gedrag, drank, drugs en wijven. Ieder vooroordeel van de industrie wordt weer bevestigd, tevens blijkt weer dat je een dergelijke jongen wel uit de achterbuurt kunt halen, maar dat de achterbuurt wel in zijn gedrag blijft net als de mannen in, je raadt het al, Straight Outta Compton. Het ligt altijd aan een ander en ook Tupac lijkt geen oog te hebben voor het beeld dat ze zelf creëren en juist vooroordelen en reactie uitlokt. Dan alle veroordelingen die Tupac ten deel vallen, als de man altijd zo onschuldig is heeft ie wel altijd pech dat hij in de buurt is. Mischien toch eens andere vrienden en milieu opzoeken? Neen, dat idee kan de kliko in zodra hij zich laat vrijkopen door de grootste randdebiel en mafkees van de rapindustrie namelijk Suge Knight. In tegenstelling tot de welhaast verstandige Dr. Dré laat Tupac zich steeds verder absorberen tot dat niveau. Ondanks de betere houding in het begin gaat Tupac toch mee in het wereldje, zover hij ooit een wereldverbeteraar geweest is of een heilige, de vervolmaking tot een stuk tuig is dan wel rond en zoals zo vaak komt boontje om zijn loontje. En nogmaals wat is die Suge Knight een verschrikkelijk figuur.

Interessant is All Eyez On zeker, supergoed niet al is het alleen maar vanwege al die incidenten die heel eenzijdig getoond worden waarin Tupac uiteraard altijd de onschuld zelve is. Met de muziek wordt dan wel weer fraai gewerkt en Demetrius Shipp Jr. toont toch wel buitengewoon veel gelijkenissen met Tupac en immiteert het loopje ook perfect. Maar daar houdt het wat mij betreft toch allemaal wel een beetje op, en net als bij Straight Outta Compton bekruipt mij het gevoel dat mensen uit een dergelijke laag van de gemeenschap of milieu vooral graag de schuld bij een ander leggen en niet zo heel goed in de spiegel kunnen kijken naar het beeld dat ze zelf creëren. Neen een mythe of heilige is Tupac zeker niet, eerder een voorbeeld van omhoog gevallen gedrag, het feit dat je met veel geld geen smaak koopt, een jongen als Tupac raakt wel uit de getto maar de getto raakt niet uit hem blijkt maar weer, en veel gedrag lijkt toch ook weer samen te hangen met wie omgaat. The fault, dear Brutus, is not in our stars, but in ourselfs.

All Eyez on Me is een film waarbij ik nu juist niet meer weet wat ik van Tupac moet vinden. Gezien zijn oeuvre en leeftijd een succesvol persoon maar gezien zijn keuzes en levensstijl weer niet echt iets waar je jaloers op bent. Maar zoals gezegd blijkt het een, het ander te versterken.