Meningen

Hele aardige film die volgens meer dan goed een beeld laat zien van de aanslagplegers op Het Blonde Beest. Heb me verder nog niet in deze film verdiept over de achtergrond en informatie die gebruikt is maar het komt aardig overeen met het beeld dat ik reeds had door de roman van Laurent Binet genaamd HhhH en Hitlers Beul van Robert Gerwarth.

De mannen worden zonder veel omhaal of kennismaking per parachute gedropt. Het beeld dat er slechte communicatie was met verzetsgroepen en de voorbereiding en het materiaal ook maar halfjes was, lijkt wel aardige te kloppen. Dat de Britse dienst die dit soort operaties leidde nu niet bekend stond als heel professioneel en goed voorbereid sijpelt zo nu en dan goed door het verhaal heen. Dat Gabcik en Kubis zich eigenlijk maar moesten redden en vooral op zichzelf aan gewezen waren of de aanslag nu slaagde of niet is amper voor te stellen.

Heydrich komt praktisch niet in beeld, veel oog voor de voorbereiding en de uiteindelijk aanslag is mooi in beeld gebracht en zal niet veel van de werkelijkheid gescheeld hebben. Mooi detail overigens, Bothe, Heydrich dus, die na de aanslag slechts licht gewond naast de auto knielt, of op de drempel gaat zitten, met op de achtergrond de nog rokende granaatscherven die tussen het paardenhaar door de zitting naar buiten steken. Want dat was namelijk wat hem fataal werd, bloedvergiftiging door het materiaal wat in de zitting van de auto zat. En aangezien penicilline nog niet uitgevonden was slaagde de aanslag met terugwerkende kracht. Hitler stuurde overigens zijn lijfarts maar die kon uiteraard weinig uitrichten.

Het daarop volgende beeld van Praag in rep en roer, op het randje van een catastrofe, vind ik goed gebracht. Meer dan 12.000 mensen werden opgepakt in de jacht op de daders. De vergeldingen, massa executies, arrestaties en martelingen die volgden zullen zo ongeveer gegaan zijn. Weerzinwekkend de martelingen van Moravec, de zoon van de hospita. Ik vraag me dan trouwens af waarom zo'n jongen wist waar de twee zaten. Net als wanneer de twee mannen nog geen vijf minuten op dat adres zijn, er een dame binnenkomt die de hospita in de huishouding helpt, haar doodleuk vertelt wie het zijn om vervolgens te zeggen dat ze het voor zich moet houden. Tja, zoiets lekt uit natuurlijk...
Afijn de strijd in de kerk en de crypte, bekende info. Het was wachten op de brandweerslangen om het zomaar te zeggen.

Prima film die volgens mij niet veel van de echte lijn afwijkt. Bepaalde dingen komen goed over, toch is de film in het begin wat aan de trage kant en krijg je niet echt het idee dat ze in gevaarlijk bezet gebied zijn. Er had daar iets meer met spanning en muziek gedaan kunnen worden. Geen toperdetop maar wel een prima film over een voor velen onbekend onderwerp.

Mijn nieuwsgierigheid voor deze film was weken terug al ontstaan toen ik via een andere gebruiker bij deze film uitkwam en me inlas. Verrukt was ik dan ook dat ik deze film gistermiddag tegen kwam in een kringloop grenzend aan een rusthuis en gerund door bejaarden. Ze zullen ongetwijfeld niet geweten hebben wat ze in de kast staan hadden, maar misschien interesseerde ze het ook niet. Ik kon me in ieder geval niet bedwingen tot uitstel ondanks de enorme hoeveelheid films die ik nog liggen heb en zette me aan AntiChrist die van meet af aan weer des Trier is. Ofwel, mysterieus, onnavolgbaar, expliciet en bij tijd en wijlen schokkend.

AntiChrist begint typerend voor een Von Trier, expliciet, maar wel met een ontzettend fraai stuk film qua montage en camerawerk. Die eerste fase is bijna dromerig en poëtisch te noemen in stemmig zwart wit met prachtige muziek. Tevens komt daar ook het ongeluk in beeld om te vervolgen met de nasleep. Saai volgens sommigen, toch wordt er al heel veel gezegd, dingen die van belang kunnen zijn en toch wel op boeiende wijze verdriet en trauma in beeld brengen. Zoals de recensie van de Filmkrant rond deze film ook vermeld zijn de gesprekken toch echt wel van dusdanig hoog niveau die vervolgens aan kracht inboeten door het bloederige en chaotische laatste half uur.

Verdriet, schuld, trauma, verwerkingsproces, leven en dood, natuur, voortplanting, wraak, slechtheid, en vooral iets dierlijks. Het komt allemaal voorbij in dit onnavolgbare geheel, en waar de focus ligt op de inzinking van de vrouw die in een totale psychose ontaardt, is de man niet minder interessant. Waar is zijn verdriet en verwerking? Is de therapie op zijn vrouw de vlucht van eigen problemen? Spiegelwerking misschien? De beschuldiging van arrogantie en afstand tot het gezin is een gegeven dat zowel duidelijk maakt als een katalysator kan zijn voor zaken die in het laatste half uur plaats vinden. Sowieso is daar de betweterigheid dat hij haar zal helpen iets dat mede door zijn drammerigheid snel uit de klauwen begint te lopen. Raar zijn de zinsbegoochelingen met de dieren, de eikels op het dak of de geschiedenis van het woud, niet te vergeten het gedoe met de schoentjes. Het lijkt één grote waanzin waar van het de vraag is hoe het nu precies met elkaar in connectie en staat. De geest lijkt toch een Doos van Pandora waar we niet zelden van begrijpen wat er in schuil noch wat er los komt eenmaal geopend. Net zo ongrijpbaar is het laatste bloederige half uur die de film alleen maar verder vervreemd dan dat het inhoudelijk inzicht geeft.

AntiChrist valt vooral op vanwege zijn ontzettend sterke sfeer waarbij de muziek bijna wel in één adem genoemd moet worden. Daarnaast is het natuurlijk een acteurs film eerste klas met de focus vol op Dafoe en Gainsbourg. Een opzienbarende film waar veel over gepraat kan worden levert Von Trier wel weer af, en een beetje lastige film kan ik best verteren, maar wat VonTrier hier nu precies mee in gedachten had is me nog niet helemaal duidelijk.

I'm gonna fucking do it!!!

Op de gok mee genomen en vooral vanwege de goede waardering op IMDb en MM. Een goed voorgevoel had ik niet bij Anvil en ik begon er dan ook met de nodige scepsis aan mede door de onlangs bekeken film Spinal Tap. Want waar ik met de laatst genoemde er toch serieus instonk omdat ik serieus dacht met een bestaande band te maken te hebben wil Anvil mij in de beginfase niet overtuigen in die zin mede vanwege het zelfde foute beeld en de naam Robb Reiner.

Maar volgens AllMusic bestaat deze band toch zeker met de uitgave van inmiddels 18 albums en Robb Reiner de drummer is gelukkig toch echt iemand anders dan regisseur Rob Reiner. Desalniettemin is het foute beeld er onverminderd betreffende een tweetal 'rockers' waarvan het de vraag is wanneer je een dergelijke droom een keer moet loslaten, het succes komt gewoon niet en deze twee gasten ogen alsof ze niet volwassen willen worden, het lijkt tijd voor een wake up call, nieuwe kledingset, kappersbezoek en de realiteit om echte volwassen keuzes die zich richten op werk en gezin.

Maar gaandeweg blijkt Steve 'Lips' Kudlow toch een uitermate positieve en aanstekelijke persoonlijkheid die een onvoorstelbare begeistering, passie en emotie omtrent zijn bandje Anvil voor de dag legt met het 'I'm gonna fucking do it' moment als hoogtepunt. De laatste alles op alles poging blijkt een soort kantelpunt waarbij je zowaar in de jongens gaat geloven en ze begint te steunen in hun jacht naar hun droom. Vergeten is de geschifte en licht labiele manager Tiziana of de tour langs alle obscure oost-europese plekjes, of het optreden voor 176 toeschouwers. Samen met het optreden gedurende de trouwerij en een stoet aan vreemde vogels die de revue passeert, valt The Story Of Anvil te omschrijven als een film waarvan ik me regelmatig afvraag of ik er van moet huilen of lachen.

Behalve bevreemdend en een dosis spanning en stress richting het einde niet anders dan in andere bands, blijkt The Story Of Anvil toch een uitermate aandoenlijke en innemende film te zijn met een bepaalde gunfactor. En ik moet zeggen dat wat ik muzikaal hoorde niet eens heel gek vond en me met de tijd zeker eens in de band ga verdiepen indien mogelijk. En behalve heb ik me ontzettend vermaakt met een dvd die bijna niet af te spelen was, zo beschadigd was het schijfje, maar het bleek iedere moeite waard.

Met de SuperBowl tussen de 49'ers en de Chiefs van afgelopen maandag vers in het geheugen nog even bij het American Football gebleven wat gisteren resulteerde in Mark Wahlberg met zijn Invincible en woensdagavond in een herkijk van Any Given Sunday. En waar de eerste niet bijgespijkerd hoefde te worden gold dat wel voor Any Given Sunday die me toch weer beter beviel dan vorige keren.

Want zoals ik al schreef in mijn vorige comment viel deze film grandioos tegen de eerste keer waarna ik soms hoofdschuddend een stukje mee pikte op tv tijdens een uitzending. Toch viel het kwartje eindelijk een jaar of vier terug, en zo zette die trent zich door dat ik steeds meer zie in het door Stone geschetste caleidoscopische beeld dat ontiegelijk veel inhoudt en meeneemt. Heeft de film dan geen slechte punten? Ja,zeker. Zat zelfs! Maar Stone lijkt die juist in een soort van 'Self Fulfilling Prophecy', om mensen op de kast te jagen die het maar domme neanderthalers vinden die op elkaar in beuken, dik aan te willen zetten in een over de top beeld waarin niets en niemand gespaard wordt zelfs de criticasters niet. Wil je wat te zeiken hebben? Vind je het dom en ben je Aint-Amerika? Nu dan, brand los lijkt Stone te willen zeggen.

Toch is dat niet alles. Uiteraard zet Stone met nadruk de struggles tussen coaches, spelers en eigenaren neer. Of de rookie die na een paar wedstrijden al naast de schoenen loopt of de teloorgang van oudere spelers vol twijfel en zelfbeklag. Niet te vergeten de diversiteit en het puissante leven van de gemiddelde omhoog gevallen miljonair en mogen verschillende dingen met recht overhypte toestanden genoemd worden en blijkt maar weer dat geld niet samen hoeft te gaan met klasse of stijl zoals we ook regelmatig bij de gemiddelde voetballer zien. Tevens is er de eenzaamheid van de verliezer, de armoede die buiten het spel heerst in de prive sfeer en de angst om het 'vingerspitzengevoel' kwijt te raken, de vorm, de schwung, de touche. Het lijkt me erg eenzaam om een sporter te zijn als je niet zo'n omhoog gevallen zak met een overmaats ego bent.

Maar Any Given Sunday biedt behalve scherts, spot en vermaak nog meer. Want in de bij tijd en wijlen hysterische montage is ruimte voor een gevoel van geschiedenis, nostalgie, heldenvereering, de link naar vroeger dat een dergelijke sport een dynastie is, van generatie op generatie gaat, het zit in het bloed en vooral die link naar het verleden zie ik sterker dan ooit deze keer en geeft de film eigenlijk iets tijdloos en geeft tevens aan hoe belangrijk die sport is. Dan zou ik nog bijna de pompende mix van de sport zelf vergeten die in een ongelooflijke drukte, vibe en rush op je af krijgt met een zinderende soundtrack. Is het echt zo erg? Wel nee! Maar het past wel perfect in de mix van de druk, stress, hartslag 120 plus en de krijsende en verlangende massa op de tribune.

Is American Football dom gebeuk van een stel steroïde slikkende holbewoners? Nee, niet bepaald want in werkelijkheid is het een tactische behoorlijk ingewikkelde sport met ontelbaar veel posities, speciale teams, ontzettend atletische sporters en niet te vergeten een draaiboek vol met plays. Onthoud het allemaal maar eens en herinner het maar op het moment , maar dat zeg ik als NFL liefhebber die de afgelopen januari maand genoten heeft van de play offs waarvan Detroit Lions tegen de San Francisco 49'ers toch de beste was en de SuperBowl erg laat opgang kwam omdat men heel goed verdedigde. Als me iets gestolen kan worden is het wel die poppenkast die ze de halftime show noemen, maar dat geheel terzijde. Afijn, een half punt erbij voor Any Given Sunday, iets dat ik zoveel jaar terug ook niet had verwacht.

Het vervolg ook nog maar even aan de beurt terwijl het eerste deel daar opzich niet heel veel reden toegaf. Gaat het nog slechter worden of wordt het wellicht iets beter binnen een film waarvan ik me achteraf pas realiseerde dat ik hem wel degelijk gezien had in mijn jeugd. En eind jaren '80 begin '90 was dit vast leuk en vermakelijk, maar nu scoort het mijn inziens toch echt geen voldoende.

Verwacht ik van een dergelijke film realisme? Wellicht niet, maar toch. Een hoogst intimiderende vrachtauto jegens twee motoragenten, bouwvakkers hangend aan de laadbak van een vrachtauto midden op de snelweg of met een orang-oetan zomaar de kroeg in gaan en aan de bar zitten. Zoals reeds gezegd, Het kan allemaal maar. Toch lijkt Any Which Way You Can iets meer in te houden dan de voorganger waar het verhaal niets veel meer betekende dan de jacht van Philo op Lynn. Dan valt er voor een plot als dit, waar Philo geen trek meer heeft in de knokkerij, meer te zeggen waar de maffia zich er mee gaat bemoeien om een interessant gevecht voor Philo te organiseren. Iets met veel haken en ogen natuurlijk.

Uiteraard is dezelfde cast weer van de partij met onder andere Eastwood en Locke, kan Clyde niet ontbreken en zet de motorbende zichzelf ook weer voor schut. Maar buiten het kleine beetje meer verhaal en het behoorlijke gevecht tegen Jack Wilson heeft dit ook allemaal niet zoveel te bieden net als het eerste deel. Want het duurt te lang, gebeurt onvoldoende, is regelmatig flauw en zegt mij verder weinig tot niets en daarom een cijfer die hetzelfde is als het net zo tegenvallende eerste deel.

Herkijkweek zit er na morgen op en daar nam ik vanavond vast een voorschot op met een top 250 die ik nog niet had gezien. Waar ik in eerste instantie Seppuku via een obsure site aan de praat probeerde te krijgen eindigde ik uiteindelijk met deze The Apartment op Dailymotion die op deze manier prima te volgen was. Doch echt warmlopen deed ik bij voorbaat niet met de gedachte aan een komedie met romantische elementen die ongetwijfeld aan de oubollige kant zou zijn gezien zijn leeftijd. Maar dat vooroordeel viel toch ontzettend mee.

Het verhaal is duidelijk rond C. C. Baxter die eigenlijk te goed is en zich er mooi in heeft laten tillen want zeg maar eens nee tegen deze mensen die je meerdere zijn en promotie of degradatie/ontslag in de hand hebben. Zeg maar gerust dat het een vorm van chantage betreft, vooral wat Sheldrake doet die ook nog eens die ene dame er bij betrekt waar Baxter juist een oogje op heeft. Het verhoogt de inzet om het zomaar te zeggen en is een recept voor extra spanningen, iets dat toch wel een catastrofale wending neemt die niet verkeerd is want tot daar kabbelde The Apartment aardig voorbij maar wordt vanaf daar toch een stuk interessanter en krijgt meer lading. Overigens, zoals anderen ook al zeggen in hun comments, best een zwaar onderwerp voor een komedie.

Bijzonder zijn de methodes van de dokter om iemand wakker te krijgen, mag Shirley McLean er zeker zijn, heeft Jack Lemmon vooral de tweede fase een aangename charme over zich en heeft de film richting het einde een aangename feelgood vibe over zich met een boodschap die ongetwijfeld zal gaan over dat de juiste keuze in het leven vanzelf komt en veel dingen zoals geluk en liefde een kwestie van jezelf zijn en geduld hebben nodig heeft. Uiteraard is voor jezelf opkomen ook een niet te onderschatten issue. Ondanks het licht gezapig begin weet The Apartment het tweede gedeelte toch meer dan te overtuigen als vermakelijk en degelijk materiaal waar het dan ook een prima voldoende voor krijgt. Maar top 250 materiaal is dit mijn inziens niet. Maar goed, de meerderheid spreekt.

Na Dangerous Liaisons nog even aan de griezel en na veel gepieker en getwijfel viel de keuze op deze Cannibal Apocalypse en dat bleek niet best en was ik snel klaar mee.

Dat de film low budget is mag van meet af aan duidelijk zijn, buiten dat ziet de opening er zwaar onbeholpen uit met de aanval van de soldaten op het grotten complex. De effecten zijn over de top en lelijk, er wordt slecht geacteerd, de soul achtige soundtrack is niet op zijn plaats en het wapentuig klopt in sommige gevallen niet met de tijd en wat er in het gebruikte archiefbeelden uit de helikopter stapte. Oké, opstart moeilijkheden, kan gebeuren en wellicht wordt het nog beter ondanks het flauwe en amateuristische begin.

Maar nee, er zit geen verbetering in met een verhaal dat sleept, de focus op de getergde Hopper en de dolende Bukowski en Thompson met tergend slecht acteerwerk, voor het gevoel totaal geen lijn dat het ergens heen gaat of horror en bij tijd en wijlen vervelende humor. Cannibal Apocalypse sleept zich dan ook voort waar ik praktisch naar het einde snak en die niet een minuut te vroeg komt. Dat richting het einde eindelijk een beetje de pleuris uitbreekt, zoals Thompson die de vrouw pakt in het cellenblok, Mrs. Hopper die zelf ook een beetje bijtgraag wordt en later het gehobby met een flex en een beetje Gore tot gevolg, is allemaal veel te laat en veel te weinig.

Nee, dit was drie keer niets en mijn inziens een verschrikkelijke tijdverspilling, snel nog even in de kast kijken of ik nog iets anders heb.

I'm not going! I'm not going! I'm not going!

Gisteren de geest gekregen omdat hij op tv was en de film maar even uit de collectie gevist. Wat vond ik dit destijds, toen ik de film op mijn vijftiende of zestiende zag, een stomvervelende en rare film. De best Vietnamfilm ooit werd er gezegd...maar waarom dan? Een vraag waar ik toen geen antwoord op had, maar nu tientallen jaren later, een zoveelste herkijk en het inzicht om de filosofie achter de film te begrijpen, wel. Een mythisch product is dan ook het eindresultaat. Waar Platoon vooral erg treffend het beeld van de gewone jongen laat zien, gaat Apocalypse Now vooral in op de filosofie, ontaarding, smerige praktijken, belangen van hogerhand en hypocrisie van het geheel. Voeg daar een regisseur aan toe die tijdens de opnames herhaaldelijk over zelfmoord sprak, Harvey Keitel die eerst gecast werd voor Willard en na enkele weken aan de kant gezet voor Sheen, een Brando die veel te zwaar op de set verscheen en daarom weinig in beeld komt, zich tevens minachtend over het script uitliet en naar eigen zeggen de meest belangrijke dialogen zelf aandroeg en toevoegde, rampzalige verlopen opnames door storm, een misgelopen tijdsschema en veel te duur, voeg daar nog enkele waanzinnige geruchten bij als dat men echte menselijk lijken gebruikt en dat Kurtz op een echt iemand gebasseerd is, en je hebt al heel wat om over na te denken. Dan vergeet ik nog te zeggen dat Sheen ergens tijdens de opnames een hartinfarct kreeg...

De film begint treffend met het beeld van Willard, duidelijk iemand die uit de jungle gekomen is, maar is de jungle ook uit hem? Neen! Treffend komen daar de beelden van een beschadigd en door PTSS geteisterd iemand die het liefst de roes van oorlogsvoering weer opzoekt om vooral niet na te hoeven denken. Achteraf vraag ik me af, mede door de gespeelde muziek van The Doors - The End, ohw wat heerlijk, of er misschien met de eindscène gestart wordt en Willard juist terug is na zijn missie...Kippenvel brengt de doordraaiende Willard tijdens die scenes. Wat doet oorlog toch met een mens. De hypocrisie van het hele verhaal, oorlog in het algemeen, wordt daarna al snel gebracht in het verkrijgen van de missie. Zoals Kurtz zelf op een gegeven moment zegt; jonge piloten bombarderen burgers met napalm maar ze mogen geen fuck op hun toestel schrijven want dat is obsceen. Zoekend naar de ware aard en missie van Willard, iets dat treffend wordt vertelt door Willard zelf, neemt zijn aanvang op de rivier. Een aantal iconische scenes komen voorbij als het eerste optreden van de Air-Cav met zijn biologerende leider Kilgore. De helikopteraanval op het dorp met Wagner uit de luidsprekers is episch, de toestand met de Bunny's vermakelijk, hun verhaal achteraf weer bedroevend, het gedoe rond de jonk waanzin, de Franse plantage is een draai om de oren, toch is de nachtmerrie-achtige trip rond de Do Lung Bridge voor mij de sterkste. Verontrustend zijn de panikerende mannen in het water, de totaal doorgedraaide en wezenloze soldaten die geen mannen meer zijn maar eerder geesten, karakters overigens uit de koker van co-scriptschrijver Michael Herr die dergelijke verschijningen meemaakte in Khe Sahn en dit beschrijft in zijn boek Dispatches, voeg daarbij de carnavaleske muziek...pfff...the horror!

In de filosofie van de film schijnen vooral veel verwijzing naar het geloof te liggen zoals het hindoeïsme en het boeddhisme. Zo zou de afdaling van de rivier een tocht langs alle zeven chakra's van het menselijk lichaam symboliseren. Tevens zouden er veel kenmerken van de Griekse mythologie zijn. Dingen die interessant zijn, toch hou ik het liever wat simpeler en zie de film vooral zoals hij vaak beschreven wordt als een soort afdaling in de hel en het ontdekken van de duisterste plekken van de menselijke zielen. Eigenlijk zoals Conrad het in zijn boek Hart der Duisternis beschrijft, weliswaar tijdens ivoor strooptochten in Belgisch Congo. De volledige ontaarding en degeneratie van menselijke waarden. Maar toch is daar niet de kous mee af, want de theorieën die Kurtz erop na houdt van opoffering, inzet en bereidwilligheid om te doen wat moet gebeuren snijd wel degelijk hout. Een bepaald inzicht en eerlijkheid kan Kurtz op dat vlak niet ontzegt worden, wellicht ook een reden om hem op te laten ruimen. Een legerleiding die liever domme soldaten heeft die blindelings opdrachten opvolgen in plaats van zelf denken. Bovendien is het tegelijk een schop tegen de schenen en een blik in de spiegel van wat men geworden is, en dat het niet langer de idealistische en ideologische oorlog is die er gevoerd word. Tevens is er de draai om de oren vanuit de Franse optiek. Zij vechten ergens voor, net als de Vietnamezen, maar waar vecht Amerika eigenlijk voor...? Kurtz lijkt vooral een verpersoonlijking van alles dat smerig is aan Vietnam, en vooral wat er onder het tapijt gemoffeld moet worden, iets waar Kurtz uiteindelijk aan toegeeft, klaar met wat hij uiteindelijk geworden is. Iets waar Willard zich toch voor laat gebruiken, wellicht daarom de tranen in de beginscene, bewustwording.

Dat Apocalypse Now vooral veel hoon oogstte onder critici, weliswaar wel verschillende nominaties ontving maar slechts twee won, is eigenlijk amper voor te stellen. De cinematografie is bij tijden wijlen betoverend, net als de natuur. Als acteur valt vooral Duvall natuurlijk op maar zijn kleine rolletjes van Ford ook leuk, net als de graatmagere en piepjonge Fisburne, die begin opnames 15 a 16 was, en een totaal onherkenbare Scott Glenn. De soundtrack, hoewel typische jaren '80 elektronisch, past best wel bij de sfeer. Dan is Coppola zelf nog even in beeld als cameraploeg en haal ik nog even de filmisch subliem gebracht helikopteraanval. Mijn God, wat is dat allemaal prachtig gefilmd en gemonteerd.

Om uiteindelijk weer terug te vallen op The End van The Doors, een apotheose waarin Jim Morrison uiteindelijk zingt 'father, I want to kill you' en verderop slechts 'kill, kill, kill...samen met het gitaarrif van Krieger die constant lijkt te veranderen, een ander tempo en volgorde lijkt te volgen maar nergens mis gaat. Een soort perfecte imperfectie, net als Apocalypse Now zelf die overal uit de bocht lijkt te vliegen, toch nergens een toon mist maar vooral de juiste aanslaat. De toon van ontmenselijking, vuiligheid en verlies van onschuld, de strijd tussen goed en kwaad. Filosofisch gezien iets om heel lang over na te praten, en iets waar veel mouwen aan te passen zijn. Apocalypse Now is met recht een soort van Pandora's Doos te noemen, iets waar onmogelijk de invloed en omvang binnen een eerst keer te bevatten valt.

En verder met de Apocalyps reeks en na Verdun nu Hitler aan de beurt en laat duidelijk zijn dat we geen oorlogsjaren mee maken maar de docu zich slechts richt op de jaren ervoor, zoals de titel al vermeldt, op de 'rise'.

En dat zaadje wordt vroeg geplant in die zin, de Eerste Wereldoorlog, het verlies, de schaamte, de kameraadschap en het ontstaan van de dolkstootlegende. Dit samen met de onvrede na de oorlog is het begin tot de wording Hitlers ideeën, zijn greep naar macht, de omstandigheden binnen Weimar-republiek en de politieke onrust doet in principe de rest en vormt de voedingsbodem. Wat ik echter wel een beetje mis is dat de vader van de 'lebensraum' ideologie toch echt geopoliticus Karl Haushofer was die Hitler en Hess grotendeels begeisterde met zijn kennis, en deze niet in het geheel voorkomt.

Uitermate interessant zijn verder de politieke spelletjes, de slimheid om dingen voor elkaar te krijgen, maar ook de wreedheid om concurrenten als Röhm keihard uit te schakelen. De dorst naar machtig blijft heftig en als je dan eigen paleis in de fik moet steken om een ander daar de schuld van te kunnen geven...tja dan doe je dat. Macht doet rare dingen met de mensen en in dat kader is Hitlers Henchmen ook een echte aanrader, daar wordt de onderlinge strijd, jaloezie en vieze spelletjes uitstekend gebracht.

Dit allen samen gevoegd met ook nog een stukje privé, Eva en Geli, een fijne onheilspellende soundtrack en veel en mooi beeldmateriaal, maakt dit tot een prima documentaire en dat terwijl ik vooraf wel een beetje mijn twijfels had of bijna twee uren over Hitler wel zo interessant zou zijn.

Verdun, een diepe indruk maakte destijds de verhalen van een basisschoolleraar over het knekelhuis van Douamont, waarschijnlijk was ik ook de enige van de klas op wie het indruk maakte wat resulteerde in een omvangrijk werkstuk betreffende de Eerste wereldoorlog beloond met een goed cijfer. Het verhaal over het knekelhuis, ossarium, bleef mij altijd bij en werd een plek die ik absoluut eens wilde bezoeken dat in 2012, deze zomer tien jaar geleden, lukte. Ontzagwekkend, net als het nabije fort, waarop ik de jaren er na tot nu alles wat ik aan lectuur tegenkom probeer te lezen over het onderwerp Verdun met een aantal zeer sterke boeken tot gevolg. Tja...en dan kan een docu als Apocalyps daar niet aan ontbreken, een reeks die al heel wat pareltjes geleverd heeft en dus ook Verdun aandoet.

Ontstellend is in het geval van beide afleveringen de opening met de naakte mannen. Erich Maria Remarque rept in zijn boek over 'een verloren generatie die door de oorlog vernield werd, ook als ze aan zijn granaten wist te ontkomen.' Remarque zag de hel van Verdun niet omdat hij het laatste jaar van de oorlog pas zijn aantreden maakte en vervolgens vooral in de Belgische regio zat, toch kan zijn quote de geestelijke slijtageslag en erfenis in later leven niet beter omschreven worden. Beschadigd, gekweld, tot in einde der dagen verdoemd door het vallen van granaten, niets aflatende spanningen en voortdurende aanvallen die mannen opslokte aan weerszijden. In De Prijs Van Eer door Alastaire Horne wordt de omgeving op een gegeven omschreven als een omgewoeld en duistere wereld waarvan de horizon vurig opgloeide en een continue gedreun klonk alsof een enorme hamer keer op keer op een reusachtige aambeeld sloeg. Een ware hel zou je zeggen, onmogelijk om het op die wijze in beeld te krijgen, dat mag duidelijk zijn.

Maar Apocalyps Verdun slaagt wel zeker in een prima beeld qua aanloop, de omgeving en grote belangen. Immense voorbereidingen en de paniek en noodsprongen bij de tegenstander. De beelden zijn prachtige, toch van de daadwerkelijke strijd is niet zo heel veel te zien wat uiteraard logisch is en daarom geen minpunt. De ambiance is prima en de deplorabele omstandigheden vooral aan Franse kant die meerdere keren op het punt stonden om te staken moge duidelijk zijn. Interessant de strijd beide keren rondom Fort Douamont, de eerste keer een ongelooflijke tactische blunder van Franse zijde en de tweede keer een verschrikkelijke dure gok en hedentendage nog altijd een maanlandschap.

Mindere punten aan de docu zijn toch wel dat het nog veel uitgebreider gekund had. De strijd wordt nu enigszins afgedaan als een paar grote aanvallen terwijl het toch werkelijk een uitwisseling van lood en over en weer van aanvallen was gedurende circa zes maanden. In plaats van 90 minuten had de docuu wel twee uren kunnen duren en ik denk dat geen enkele detail.twee keer verteld zou zijn. Dan toch het afdwalen naar niet vervelende maar onbeduidende dingetjes zoals de hoeveelheid wijn en vlees, of het liefdesleven van Petain. Tevens wordt er weinig tactisch info gegeven naar het einde over het hoe en waarom van het instorten van het offensief.

Het mag echter de pret niet drukken want Apocalyps Verdun is toch zeker een uitermate degelijk documentaire te noemen met fraaie beelden, bovendien vreet ik alles betreffende het onderwerp. Daarom wat mij betreft toch zeker vier sterren.

Verassend en vooral mooie avonturenfilm waar inhoudelijk en qua geloofwaardigheid nog wel een stevig robbertje over de discussiëren valt. Maar de hoge waardering die ik geef is voornamelijk gebaseerd op de echtheid die de stam en de sets uitstralen qua intensiteit, maar ook het feit dat ze een bepaalde taal spreken en tevens de vele versieringen en de kleurrijkheid van de karakters qua botjes, oorbellen en tattoo's. Vind ik persoonlijk erg mooie en gedetailleerd.

De film begint met de nodige humor en het gevoel wat is dit en welke kant gaat dit precies op aangevuld met een beetje de gewoonten en hoe ze leven. Maar zodra ze eenmaal overvallen wordt komt er een bepaalde lading en spanning over de film. De ontberingen zijn talrijke die daarna volgen, en de profetie van het ziek meisje is apart, mooi maar ook een typisch the wraith of the gods achtig Mel Gibson dingetje. Het dorp, de tempel en het offerritueel, ik zit er ademloos naar te kijken. De sfeer, de extase, het oog voor detail en de bijna simpele gruwelijkheid dat de oogst mislukt is en wat doe je dan? Juist, een naburige stam gevangen nemen en offeren, simpeler dan simpel. Evenals de manier waarop de ex-offers worden vrij gelaten, of beter gezegd, moeten vluchten voor hun leven.

Hier is het wel waar de film wat aan zijn geloofwaardigheid verlies. De vlucht voor verschillende strijders met een pijl verwonding aan zijn buik en hoe hij de jaguar voorblijft. Tja....bijzonder allemaal. Toch misstaat het niet en stoort het niet genoeg voor een slechte beoordeling.

Eindresultaat is wat mij betreft een mooi vorm gegeven beeld van een stam in de maya-periode, het zij hier en daar best wel grof en bloederig. Het is hard en rauw bij tijd en wijlen, maar ook spannend en wel eens een beetje onheilspellend. Behoorlijk uitgebalanceerd kijkplezier met veel oog voor detail. Niets mis mee.

Oudje alweer en ooit al eens gezien, maar veel wist ik daar niet meer van behalve de uitkomst.

De film kenmerkt zich in eerste instantie met een behoorlijk authentiek beeld qua sfeer, aankleding en settings. Daarnaast valt de beste wel lange aanloop op, een aanloop overigens die op zich wel een aardige inkijkje geeft betreffende het astronautenbestaan. Trainen, trainen, trainen...wachten en onzekerheid. Vooral op dat moment. De ruimtewedloop is al gewonnen dus zit er geen prioriteit meer achter de ruimtereizen en dus zou het zomaar kunnen zijn dat de mannen nooit te doen krijgen waar ze al die tijd voor trainen. De opluchting is dan ook des te begrijpelijker. De problemen omtrent de ziekte en risico's die je daar mee loopt des te begrijpelijk en hoe kut ook voor Mattingly begrijpelijk dat Lovell een keuze maakt voor zichzelf en niet het team, hoe egoïstisch dat ook mag zijn.

De lancering is voor 1995 best nog aardig gemaakt en met al het publiek en familie op de tribunes, en de wetenschap wat er ooit met de Challenger gebeurde, best wel een kippenvel momentje. Een aardig beeld volgt van alle mensen en systemen in de controlekamer, scenes waar Ron Howard zelf volgens mij ook regelmatig opduik in een okerkleurige trui. Aan boord van de shuttle volgt ook een aardig beeld van de drie mannen en alle technologie, kunstig voor die tijd maar soms ook ongelooflijk ingewikkeld zoals het gedeelte waar ze eerst moeten ontkoppelen om te draaien en weer aan te sluiten op de LEM naar ik meen. Tot dan is het een prima film maar geen 'hoogvlieger', iets waar snel verandering in komt.

Prima wordt nog een leuk beeld gecreëerd van de mannen die een videoboodschap sturen, iets waar lauwtjes op gereageerd wordt. Het is de aanloop naar alle problemen die snel zullen volgen. De spanning stijgt ondanks dat de film zich even lijkt te verliezen in veel technische termen en protocollen. Toch weet Howard daarna de aandacht vast te houden en de spanning langzaam op te bouwen. Vooral de momenten waarin Ken Mattingly uit bed gehaald wordt om met spoed in de simulator passende oplossingen te bedenken vind ik erg goed uitgevoerd en hadden op zich wat mij betreft langer mogen zijn. Achteraf misschien wel hun redding gezien Mattingly een enorme kennis lijkt te beschikken en een opstartvolgorde bedenkt die voldoet. Ook goed de spanning, toch ook rust en discussies die men heeft in de controlekamer en al even interessant is hoe men iets bedenkt voor het koolstofdioxide probleem. De daaropvolgende opbouw na de blackout is hemeltergend.

Apollo 13 kenmerkt zich vooral als een uiterst degelijke film met een goed opgebouwde spanningsboog die goed overkomt en pakt ondanks het feit dat je weet dat het waarschijnlijk wel goed komt. Niet te vergeten is de best aardige soundtrack van Horner en de acteurs die allen goed voor de dag komen met Hanks, Paxton, Bacon, Harris en naar mijn smaak de altijd goed presterende Gary Sinise. Een van de weinige dingen die ik kan opmerken is dat het tijdframe onduidelijk overkomt. Plotseling blijkt men toch al drie dagen onderweg in de kreupel maanlander, maar heel duidelijk komt dat niet over. Behalve dat komt Apollo 13 langzaam op gang maar boeit vanaf de helft meer dan prima, is spannend, goed in beeld gebracht en geeft een meer dan prima beeld. Goede film, geen twijfel over.

Niet echt slecht, maar ook verre van goed.

Een film die ondanks zijn grootse cast nooit echt op toeren lijkt te komen en met een matig tempo naar het einde sukkelt. Het idee vooraf mag er zijn met de slechterik Irons en de twee kameraden die orde op zaken zullen stellen. Wat een ander beschouwd als een film over vriendschap noem ik in dit geval een verlies in randzaken en een gemiddelde film waar eigenlijk weinig gebeurt.

Al met al tegenvallend geheel, verder degelijk maar ook weinig noemenswaardig. Op naar de volgende wat mij betreft.

How can I be a racist when I have a black driver?

Maandagmiddag even aan de slag op Prime met deze The Apprentice die mij toch zeer interessant leek vanwege de hoofdpersoon en omdat ik Sebastian Stan altijd goed kan waarderen. Dus was het devies draaien met dat ding en eens kijken hoe het zat met Trump in zijn jongere jaren. En een aparte film en karakter is het sowieso...

Het beeld is vervolgens vrij duidelijk met de zoekende Trump gedurende heel wat jaren ergens eind 70 begint 80, met een fraai tijdsbeeld, passende soundtrack, en het typische beeld van Amerika omtrent de onderkant van de sociale ladder tegenover de bovenkant waar het altijd gemakkelijk is om van geld meer te maken en de mogelijkheden onbegrenst zijn met omkoping, afpersing en vriendjespolitiek. Tevens zien we tegelijk de grootsheid alswel de armoede van dat land met alle kwesties rondom zorg, raciale problemen en de afstand tussen rijk en arm in de notendop gepresenteerd. Opvallend is dat Trump eigenlijk vrij timide is, zelfs vrouwvriendelijk, en pas richting het einde die agressiviteit en die toon krijgt. Tevens is de cast prima met vooral Jeremy Strong op volle toeren als Roy Cohn en imiteert Stan op bepaalde momenten Trump ook heel aardig vooral fysiek, qua houding en lopen.

Mimpunt is sowieso wel dat we verder Trump eigenlijk niet zo heel erg leren kennen, hoe was hij, wat wilde hij, hoe was zijn jeugd en wat dacht hij, desondanks krijgen wel wel een ontzettend goed beeld mee van zijn ontwikkeling. Want waar zijn vader al een pareltje was die zoon Fred afzeikt omdat hij piloot is, betreft het toch vooral Roy Cohn die de aandacht trekt, en in al zijn weerzinwekkendheid interessant is en heel veel in gaat vullen wat Trump betreft. Want wat een invloed heeft die man gehad als je het zo ziet, want alles lijkt regelrecht uit de koker van Cohn te komen qua tactiek, reacties, een bepaalde directheid en duidelijkheid, deny everything and sue everybody die afpersing ook nog eens niet schuwt. Het is dan ook in de slotfase dat we Trump langzaam zien veranderen in de praatzieke fantast die hij is in combinatie met een bepaalde wansmaak en zucht naar easy money.

En zo valt The Apprentice toch op als concept waar Trump inderdaad de leerling is en Cohn de mentor. Als biografie van Trump schiet het allemaal net iets te kort en is het qua diepgang te kort door de bocht maar is dit absoluut een interessante fase rond het karakter Trump en de invloeden om hem heen.

Best wel redelijke film van een meer dan prima verhaal van de hand van Stephen King.

Grootste probleem van de film is dat, ondanks het aardige verhaal, de redelijk acteerprestaties en een best wel hele mooie opgebouwde scene van de ouder man in het ziekenhuis die Dussander herkent om zich vervolgens huilend in de armen van een verpleegster te werpen, die scene doet me best wel wat, de film nergens echt spannend wordt of wint aan een duistere sfeer die er wellicht wel goed bijgepast had. Het gevoel dat bespeelt had kunnen worden met de duistere fascinatie van de jongen en het idee van de oudere man die een nietsontziende en sadistische misdadiger is wordt te weinig uitgespeelt. Qua sfeer had er nog veel meer gedaan kunnen worden ondanks het prima verhaal en de wurggreep waar de twee elkaar in hebben.

Leuk om weer eens te zien maar geen top film.

En weer een spin-off van een nieuwe superheld, één die niet heel bekend is, althans niet bij mij, en wel vermakelijk is maar verre van super.

Een nogal bijzondere achtergrond komt naar voren met een kruising tussen een zeegodin en een mens, waarom dat Arthur zo bijzonder maakt en sterker is me een raadsel. Toch is de reddingsmissie op de onderzeeër wel vermakelijk. Een niveau dat in die zin doorgetrokken wordt gedurende de hele film, te begrijpen een mix van actie, spektakel en humor. En Momoa heeft zijn humoristische momenten. Fraai is de verschijning van Heard, de strijd in het Italiaanse dorpje is knap en ziet het er allemaal erg fraai uit natuurlijk net als de brede cast met oa Dafoe, Kidman, Wilson, Lundgren en Rhys-Davies.

Toch slaat de humor en sfeer regelmatig dood door die nonchalante don't know, don't care houding van Momoa terwijl de situatie op dat moment bijvoorbeeld wel serieus is. Daarmee wordt regelmatig de plank mis geslagen. Daarnaast vind ik de wapens, pakken en weet wat meer van de Atlantiers wel erg futuristisch ogen en waan ik me regelmatig in een kruising van Lord of the Rings en Star Wars. Om nog maar te zwijgen van de vreselijke cover van Africa en een nummer van Depeche mode die niet helemaal klinkt zoals hij zou moeten.

Aquaman is dan ook een partijtje turven tussen leuk en flauw en wordt de film nipt gered van een onvoldoende. Toch had hij van mij allemaal niet gehoeven, voegt het weinig toe en zal dit je genre moeten zijn om echt te kunnen waarderen vermoed ik. Een 2.8 is wat ik zou willen geven, naar boven afgerond een 3. Vooruit dan maar.

Na The Boxer nog even een beetje griezelen met deze Arachnaphobia die ik maar wat graag tegen wilde komen bij de kringloop. Zien deed ik de film al eens op tv niet lang na uitkomst en dus wist ik al dat dit horror met een knipoog was en gelukkig maar aangezien ik niet echt fan ben van achtpotigen. Toch stond deze film mij nog in herinnering dat dit gewoon erg vermakelijk was en dat bleek nog te kloppen.

Je zal het toch treffen als iemand met spinnenangst dat je naar het platteland verhuisd en an passant dit in je schuur aantreffen. Toch lijkt dit in eerste instantie niet het ergste voor dokter Jennings die met een veteraan te maken krijgt die niet uit zijn praktijk wil en buiten dat de gebruikelijke schare oude vrijsters, dorpsgekken en andere kleurrijke karakters in een dergelijk gat aantreft. De introductie van het team in Venezuela is allemaal zo zo en had beknopter gekund, sterker nog ik twijfelde zelfs die eerste minuten wat ik er nu eigenlijk in gedaan had. Maar als het dan los gaat met spinnetjes die alle kanten op kruipen is dat allang vergeten en is dit een zeer genietbaar horror komedie.

De cast moet ook zeker even genoemd worden met een prima Jeff Daniels, Julian Sands Brits als altijd, Harley Jane Kozak voor het uitzicht en John Goodman als het vet aangezette karakter Delbert de insectenverdelger en is kostelijk maar balanceert ook regelmatig op het randje van over de top. Een aantal keren wordt er sterk opgebouwd zoals verschillende gebeten karakters en is de opbouw rond de finale in het huis van Jenning ook erg goed. En ja natuurlijk, het is weliswaar regelmatig overdreven, en ja je ziet de stok waar de generaal aan vast zit als hij zogenaamd over het been van Jenning loopt. Desalniettemin is het toch echt wel een kostelijke film die niet te lang is, niet een moment verveeld en mij niet teleurstelt na pakweg 30 jaar.

Voor de aardigheid meegenomen uit de kringloop vooral omdat de synopsis niet gek leek. Van de hand van Robert Harris overigens die met Fatherland een werkelijk boeiend boek schreef beloond met een film met Rutger Hauer in de hoofdrol. Een film die graag nog eens aan mijn collectie zou toevoegen maar dat gaat niet gemakkelijk worden denk ik. Hoewel Archangel als geheel tegenviel heeft het verhaal wel genoeg draagvlak dat ik het boek nog wel eens zou willen proberen.

En zo begint de serie ook. Een kleine terugblik, de kennismaking met Kelso en een web van vragen en mysterie dat zich langzaam ontplooit. Interessant is de beginfase zeker, maar helaas kan het geheel dit niet vasthouden. De landschappen en een eventueel cgi achtergrondje zoals in het geval waar Zinaida het duo langs een controle loods zien er goed uit. Sowieso ook het desperate en bij tijd en wijlen angstige sfeertje rond alle onzichtbare mechanieken binnen Moedertje Rusland zijn best wel treffend. Zo ook de ontknoping met het hele komplot dat men probeert te bereiken.

Maar toch heeft Archangel een paar valse noten die best wel lastig te duiden zijn. Want behalve de opening en het einde heeft de serie het middelste uur toch ontzettend veel moeite te blijven boeien. En waar dat nu precies doorkomt...? Wel staat als een paal boven water dat karakter R.J. onuitstaanbaar is en Gabriel Macht wellicht het minste presteert van het acteurs gilde.

Archangel is best degelijk te noemen, en is niet heel slecht, maar het is het toch voor het overgrote deel ook allemaal net niet op de een of andere manier. Wellicht slaagt de serie wel als geschiedenisles over de grootste dictator ooit, hoewel sexspelletjes, over engerds gesproken, volgens meer Beria zijn hobby was. Leiderschap en macht lijkt toch zelden normale mensen aan te trekken.

Ooit eens een trailertje van gezien en toen toch wel de interesse gewekt mede door Mikkelsen die ik toch altijd wel goed vind. Hoewel de cijfers en comments niet bepaald van een super film spraken toch de kans maar gegrepen toen hij onlangs op tv was.

Het verhaal mag bekend zijn van de eenzame overlever die gezelschap krijgt van een andere overlever waarna de essentie van het overleven en de keuzes daarbij veranderen. In eerste instantie draait het om eenzaamheid en structuur, maar ook angst, binnen het Antarctisch gebied waarin de overlever zijn dagen slijt. De eerste blijheid met uitzicht op redding of überhaupt een mens te zien wordt ruw verstoord in deze Cast Away die ook veel overeenkomsten heeft met The Revenant. Interessant is wel te zien hoe blij hij toch in eerste instantie een andere mens te zien, ook al is diegene in shock en niet aanspreekbaar. Net zo aardig is de waardering voor andere eten en de mogelijkheid om vuur te kunnen maken. Wat kan een mens afhankelijk van de situatie toch blij zijn met kleine dingen. De tocht die volgt is uiteraard één vol ontbering, ellende en gevaar, en natuurlijk met de vraag of het uiteraard veel uithaalt.

Toch echt vangen doet Artic mij nergens. De muziek is aardig, de landschappen fraai en Mikkelsen doet zijn best. Al met al is Arctic een aardige reminder hoe nietig de mens is maar verder zal het mij niet lang blijven.

Bloody hell! Na drie minuten al afgezet, de eerste tankbattle was al zo waanzinnig slecht dat we niet meer verder durven.

En de hoes promoot dan ook nog wel dat het CGI team van LOTR hier aan gewerkt had. Die zijn alleen langs geweest voor koffie dunkt me....

Argo fuck yourself

Een film waar ik de hoge waarderingen nooit helemaal van zal snappen, de Oscar voor beste film dat bewuste jaar evenmin waarmee hij Dark Zero Thirty versloeg.

Begrijp me goed dat ik het geen slechte film vind en dat hij dat evenmin is. Sterker, de film begint met mooie stemmige beelden wat de sfeer in Iran betreft. De bestorming en chaos rond de ambassade is goed. Het sarcasme van Arkin en Goodman die garant staan voor de dekmantel is bij tijd en wijlen geweldig. En uiteraard de spanning op het vliegveld en de uiteindelijke ontsnapping is goed en spannend. De soundtrack mag er ook zijn.

Toch beklijft het me nergens en spreken de personages me geen moment aan. Tony Mendez, dit jaar overigens overleden, evenmin. Aardig geacteerd wordt er wel, met name Arkin en Cranston vind ik erg goed, maar het is niet dat het bij blijft nog beklijft. Sterker dit is zo'n typische film waarvan ik weer helemaal vergeet hem gezien te hebben. Maakt al met al te weinig indruk. Zo is het beeld met de kinderen wel goed maar krijg ik nooit het gevoel dat het zo gevaarlijk is en men zo naar de zes zoekt.

Goed, weer gezien na lange tijd, spanning en verhaal is wel goed maar daar is het wat mij betreft me gezegd.

Tegenvaller tegenwoordig, en dat terwijl ik dit toch een steengoed film vond pak weg 15 a 16 terug.

Best aardig beginpunt wordt gecreëerd binnen een suburb en een aantal buren eerst op goede voet daarna steeds argwaanender. Op zich mag het plot met Michael die er langzaam ingeluisd wordt er zijn, en even is het de vraag of Michael niet gewoon spoken ziet. Maar puntje bij paaltje, ondanks de mooie ontknopingde bom in Michael's auto, blijven er teveel vragen hangen over het hoe en waarom. De vechtpartij en biecht van Oliver lijkt eerder plichtmatig als steekhoudend, net als de planning voor deze operatie om dan afhankelijk te zijn of Michael überhaupt wel op pad gaat en zich als bezorger laat gebruiken is speculatief. Stel dat hij braaf thuis blijft...? Net als het klem rijden en het plaatsen van de bom in zijn auto. Het had op veel vlakken anders gekund en daarom kunnen mislukken.

Desondanks is Arlington Road best nog wel een degelijke film te noemen die wel slaagt in de opzet te laten zien dat je nooit weet wie te vertrouwen is en dat de meest uitgebreide systemen nog niet alles eruit filteren en dubbele info opleveren. Aardige weer voor een keer maar een tegenvaller voor de doorgewinterde kijker deze tijd, en dat terwijl Arlington Road pakweg 20 jaar terug toch echt wel een meer dan prima psychologische thriller was.

Goh... Armageddon. Die moest er toch ook ooit weer eens van komen nadat ik enkele weken terug Deep Impact voor het eerst zag. Twee films over het zelfde onderwerp, beide met een eigen toon en benadering, en ook nog beide in '98 uitgebracht. Armageddon zag ik destijds in de bios en hoewel acceptabel voor de tijd op het hoogtepunt van de Hollywood blockbuster, ging er de jaren er na wel anders naar zien. Jarenlang andere films en smaak ontwikkeling deed de rest.

Tja, waar te beginnen, want als ik begin te hakken blijft er niet veel staan vrees ik. Doe ik daar de film mee te kort? Ja, want Armageddon is Armageddon en daar moet je op een bepaalde manier naar kijken, vooral niet te serieus. Want is dit ook maar een moment serieus te nemen? Schieten op een boorplatform? Een stel raggedy ass roughnecks de ruimte in helpen voor een alles of niets missie? Een Rus die zichzelf doorlopend voor paal zet? Om nog maar te zwijgen van alle gedoe op de asteroïde met de armadillo's. En dan toch iets waar ik niet snel over val maar mijn hemel dat overdreven in beeld gebrachte heroisme voor vertrek. Die fly overs van straaljagers en overdaad aan wapperende vlaggen...het is toch regelmatig om hoofdpijn van te krijgen. Net als de montage in het begin met die drukke bike messenger en zijn hond. Wat een vreselijk snelle, bijna hysterische montage. Wat een drukte, binnen minuten eigenlijk al de eerste aanvechting om iets anders te gaan kijken. Gelukkig wordt het iets rustigere met de kennismaking van Harry.

Toch doet Armageddon iets wel goed. Zo is het bijvoorbeeld lekker om veel Aerosmith te horen. En tevens wordt er met Harry's crew wel een erg humoristisch stel karakters gecreëerd die vooral in de training en rond de testen echt hun moment hebben. Kostelijk zijn de gesprekken met de zielenknijper, niemand minder dan Yuri uit de Red Alert reeks. Een stel gekken zijn het, maar ja, wie anders krijg je ook zover om op een dergelijke dwaze missie te gaan. Ander voordeel voor mensen die van een beetje actie houden, er is geen saai moment in de film.

En zo kom ik na tweeëneenhalf huur tot de conclusie dat hoewel dit geen moment realistisch is wel leuker betreft dan Deep Impact. De karakters zijn een stuk leuker en waar Deep Impact de naam heeft een intelligentere en geloofwaardigere film te zijn heb je daar in dat geval geen fluit. Armageddon wil niet intelligent zijn is zelfs ronduit stupide, Armageddon zegt zoveel als dit is dom vermaak nou en? En dat valt de film en de makers dan wel weer te prijzen ondanks dat het mijn smaak niet meer is.

This story isn't about doping, but a story about power

Afgelopen weekend ook nog effe dit docutje mee gepakt over Armstrong die op Netflix stond, en het blijft een interessant onderwerp waar ik reeds de boeken van Landis en Hamilton las en eind jaren '90 zelfs pro US Postal en pro-Armstrong was en ook nog een Livestrong armbandje om had. En een verbijsterend verhaal blijft dit toch qua omvang en nasleep.

En wat is het toch weer een leuke trip down memory lane, want het jaar van de eerste Tour winst was tevens het jaar dat ik de wielrennerij intensief begon te volgen. Van meet af van was duidelijk dat je 'voor' of 'tegen' deze man was en het twijfelachtig was of hij onder de dope zat. In de wielrennerij is iedereen verdacht, ook Pogacar rijd de afgelopen jaren bizarre wattages, maar is iemand pas schuldig als het daadwerkelijk bewezen is. Fijn is vervolgens de vele herkenning met ontiegelijk veel bekende namen, ploegen, tenues en bepaalde momenten zoals het Simeoni incident of de val van Beloki en is er de herkenning met het boek van bijvoorbeeld Hamilton. Boeiend is daarna het beeld van de jonge heethoofd uit Texas die op 16-jarige leeftijd al over meer wilskracht en power bezat dan menig mens in zijn gehele leven zal hebben. Hard is dan ook de neerwaartse spiraal met alle rampspoed en is een hersenoperatie toch een detail die ik niet wist. 'Uit het diepste diep roep ik tot u, Heer!'

En ik moet zeggen dat het beeld na die tijd van Armstrong nier bepaald lekker is met heel veel aantijgingen, rechtzaken, moddergooierij, en het beeld van de grootste narcist ooit, behoorlijk kracht bijgezet door Armstrong zelf die over lijken lijkt te gaan indien nodig. Het beeld van een absolute asshole en kwal is compleet. Van de andere kant, waarom richt de wereld zich zo op hem? Hoge bomen vangen veel wind, right, maar zoals Andreu reeds zei volgt Armstrong de regels en het milieu van het peleton. Hij doet niets anders maar slechts beter, want iedereen wordt gepakt van Ulrich to Basso, Contador en Landis maar Armstrong nooit. Feit is dat Armstrong van iedereen het meeste te verliezen had met al zijn sponsors en natuurlijk de foundation, dus de strijd om de boel bij elkaar te houden moet hij harder en slimmer vechten dan wie dan ook. Was het oké dan wat hij deed? Natuurlijk niet, hij overtrad de wet en regels, en moet daarvoor boeten, maar binnen het peleton en wat gebruikelijk was deed hij niets meer of minder. Het is geen rakettechnologie, iedereen deed het, je had het nodig, en zoals Mark Lotz ooit zei, die de dope in zijn groentela liggen had naast de broccoli, 'dat spul is het verschil dat ik mee kan doen of niet, dat ik belangrijker ben voor mijn ploeg, dat ik zeker ben van een contract volgend jaar'. De belangen zijn simpelweg te groot.

En dat dus ongeveer keer duizend voor Armstrong waarvan ik zoiets heb nu gaan we de echte Armstrong zien want is het een act, is het een narcist die nu zielig gaat zitten doen om toch weer zieltjes te winnen? En het antwoord blijkt van niet, want na de ietwat theatrale biecht en een aantal jaren later zit daar op het oog toch een ontspannen man die open en eerlijk is, zichzelf lijkt en helemaal niet zo verkeerd is maar te dicht langs de zon wilde vliegen. Armstrong blijkt in mijn beleving toch wel een ontzettend markant persoon die met of zonder doping, was die terugkeer dan wel clean, tot opmerkelijke dingen in staat was en lang niet alles op dope geschoven kan worden. Als iedereen clean geweest was had hij er mogelijk nog altijd bovenuit gestoken maar dat is voer voor discussie.

Zoals duidelijk mag zijn vind ik dit een uitermate interessante documentaire waar bij mij toch wel een heel ander gevoel na afloop blijft hangen rondom Armstrong en het vooral een fijne terugblik op boeiende jaren wielrennerij was.

. En daar was de herkijk van deze film al, en gewapend met melig gezelschap, en de wetenschap wat te verwachten viel deze film al veel beter.

Na de eerste verbazing rond het getoonde ging ik nu veel beter mee in de lekkere foute sfeer en vele grappen rondom antiheld Ash die het uiteraard behoorlijk te verduren krijgt. En wat is het toch lekker fout zo voorbij de helft wanneer Ash op zoek gaat naar het boek. Het eerste gedeelte blijft nog altijd een beetje een hoog Monty Python gehalte hebben maar dat is overkomelijk. Lekker dus, en een flinke opwaardering qua cijfer.

Easy peasy Japanesey!

Op wegens ziekte uitgevallen gameavond maar effe lui op de bank en voor de herkijk van Snyder's Army of the Dead. En dat beviel toch meer dan prima waar de film wat mij betreft op cijferverbetering kan rekenen waar het me opvalt dat het cijfer gemiddelde toch tegen valt.

Goed, heel vreemd is dat misschien ook weer niet waar de Snyder stijl je toch moet liggen. Buiten dat heeft het qua humor en bepaalde karakters wel een bepaalde flauwheid. Maar buiten dat is het toch wel een lekker vet geheel met een aantal prachtige dames, is het lekker vlot, zit er genoeg actie in, is het grof, smerig, de nodige Gore, en is het wereldje en de zombies mooi vormgegeven, dan is de strijd met de interessante Alfa's goed te noemen en is de actie in het casino opvallend sterk te noemen en is Army of the Dead gewoon deze herkijk best wel lekker te noemen. Wat mij betreft een meer dan prima film binnen het genre.

Vrijdagavond het weekend ingeluid met iets soepels van Netflix en dat werd deze Army of Thieves waar ik best wel interesse in had vanwege het in mijn ogen geslaagde Army of the Dead. Maar achteraf ontbreekt het aan voldoende connectie tussen beide films en komt deze Army niet bepaald in de buurt van de andere Army.

Maar fijn, spil van dit deel betreft kluizenkraker Ludwig die gecharterd en getest wordt door één of andere bende die het voorzien hebben op de vier bekendste en vernuftigste kluizen die er bestaan, kluizen die in het intro een uitleg krijgen rond hun maker en diens voorliefde voor Wagner. Het is in die zin aardig vormgegeven en bedacht maar niet heel bijzonder buiten de zogenaamde reputatie van deze kluizen, en uiteraard laat het vervolg zich raden met een test en opname binnen het team van Starr en Cage. De rest laat zich daarna gemakkelijk raden met de nodige obstakels en stijgende moeilijkheidsgraad van de kluizen, het nodige aan amoureuze toestanden en vervolgens heibel binnen het team.

En het is allemaal wel oké, vermaakt opzich nog wel met eikel 'easy to hate' Brad Cage, twee niet bepaalde misselijke dames qua uitzicht in de vorm van Emmanuel en vooral O'Fee en humor die zijn goede momenten heeft. Daar staat tegenover dat het allemaal niet minder voorspelbaar is, nooit spannend wordt, Ludwig Dieter met zijn verwijfde pussy schrikreacties eerder irritant is dan komisch en dan zoiets belachelijks als de laatste van de drie kluizen achterin een hotsende en botsende vrachtwagen te ontmantelen terwijl de tweede kantje boord was en alles op gevoel en geluid moet, yeah right. Vervolgens is de enige connect met Army of the Dead enkel het karakter Ludwig, zijn nachtmerries en het einde wat best wel mager is.

Een verloren avond is Army of Thieves niet echt maar dit nog een keer kijken hoeft echt niet terwijl een herkijk van Army of the Dead me best wel leuk lijkt. Army of Thieves krijgt daarom een voldoende maar meer dan dat stelt het ook niet voor en is vooral aardig voor een keertje om dan snel te vergeten.

.

Ice my Lord?

Ice?! Certainly not! What do I look like, a polarbear?

Film waaraan ik begon met de veronderstelling deze al eens gezien te hebben, om op het einde tot de slotsom te komen dat het waarschijnlijk de miniserie met Pierce Brosnan betreft. Reeds jaren heb ik Rond De Wereld In 80 Dagen van Ravensburger, een uitermate leuk spel waar overigens veel van het verhaal te herkennen valt, zo ook de tekeningen op het spelbord.

Toch steekt de prent niet echt vlot en vanzelfsprekend van wal, is daar zelfs even twijfel wat dit nu is met de monoloog over Jules Verne als verteller en diens eerste verhalen op het witte doek. Iets waarvan de toegevoegde waarde een beetje raden is. Desondanks gaat de film zelf daarna van start met een braaf beeld van de onvermurwbare aristocratie. Een beetje humor en sarcasme zit er echter wel in verscholen. Fogg gaat een bijzondere weddenschap aan en is al snel onderweg, iets dat goed lijkt te doen, was het niet dat in de culturele rondreis, waar de film snel in verandert, er weliswaar veel oog is voor cultuur, kunst en gewoontes, deze scènes ook vaak veel te lang duren. Neem bijvoorbeeld de flamenco scene en het stierenvechten. Eenmaal onderweg gaat het wel weer en valt vooral de goedlachse Paspartou op. Zo nu en dan heeft de film hele aardige momenten, vooral prachtige natuurshots, maar wordt het als kijker nooit heel spannend in een reis die eerder voelt als culturele rondreis dan spannende weddenschap. De zogenaamde bemoeienis en sabotage van Fix lijken ook meer achtergrond dan serieus.

De uiteindelijke ontknoping is redelijk voorspelbaar te noemen met de tijdzone, en de acte de présence bij de club is dan wel weer grappig. Vooral het verschijnen van een dame in de herenclub, begroet als het einde van de wereld, lijkt vol sarcasme richting de omhooggevallen, volgevreten, saaie en vastgeroeste high society die vooral goed zijn in veroordelen. Eindresultaat is niet super, maar aardig voor een keer, iets dat veelal aan tempo en lengte ligt en het feit dat de film iedere vorm van spanning ontbeert.

Maar weer eens geprobeerd, en hoewel ik de ontknoping alweer vergeten was en toch weer verast werd, was ik tevens benieuwd wat ik er een tweede keer van zou vinden. De eerste keer benoemde ik de film als ondefinieerbaar, iets waar lastig de vinger op te leggen was qua inhoud en waarom het zo verloopt. Iets dat nog steeds van kracht blijft, toch zie ik bepaalde dingen wel beter en duidelijker.

Nu heb ik toch op zijn minst meer oog voor de benadering en psychologie voor het onbekende. In dit geval dus bij de eerste benadering van Banks en Donnelly. En dan toch vooral de weinig spannende maar wel realistische manier van contact zoeken en creëeren. Iets dat niet te vergelijken valt met de kolderieke toestanden in andere films met geluiden, lichtflitsen of zelfs maar een brutalerik die zich simpelweg voorstelt. Contact te krijgen en elkaar te begrijpen is toch ingewikkelder dan gedacht, een neemt zijn tijd in een bepaalde sereniteit. En waarom ook niet? Het is waarschijnlijk de chaos in de buitenwereld en de korte lontjes van andere wereldleiders die de boodschap vormen en het beeld van de mensheid tonen die we het ergst moeten vrezen. Namelijk gewoon de mens zelf, zijn angst, zijn snelheid en gemak om problemen op te lossen met wapengekletter en zijn vermogen signalen verkeerd te interpreteren.

Het is op zijn Villeneuve's mysterieus en sfeervol te noemen, met een aantal prachtige beelden zoals het object tussen de wolken, en dan is er die tragische muziek van Max Richter die in het begin en einde gebruikt wordt. Villeneuve lijkt zich op een zelfkritisch beeld te richten wat de mensheid betreft, en in principe kan dit idee breder getrokken worden dan gedacht, er zijn niet echt aliens voor nodig, zie maar hoe we elkaar behandelen in conflicten. Toch blijft voor mij de rol van Banks en haar verlies een niet te bevatten debacle. Schrijnend is haar verlies, een dwaalspoor uiteraard de intentie de kijker te laten denken dat dit al gebeurt is en geen toekomst betreft. Toch blijft voor mij de vraag wat de connectie tussen haar levensverloop is en het bezoek en poging tot communicatie met de aliens. Kan ze in de toekomst kijken? Helpt dit in de communicatie? Werd ze dit door de aliens of was ze dit al? Met de intentie de kijker te laten denken dat het verlies van het kind verleden is wordt er bewust extra mysterie gecreëerd, maar in mijn beleving wel iets dat tegen gaat werken en de film onbegrijpbaar maakt wat het ene voor het andere betekent.

Hoewel boeiend en interessant blijft het cijfer staan op 3.5.

Winnaar van vele Oscars om nog maar te zwijgen van alle nominaties waar de film op kon rekenen, dus dit was geen lastige keuze om mee te nemen bij de kringloop en te proberen. En hoewel het me verraste dat dit een geheel stomme film bleek te zijn, viel dit wonderwel in het potje.

Want dat de film geheel stom is was toch wel even een verrassing en drong ook niet helemaal door want men toont immers de film van Valentin, dat de montage tussendoor met de echte Valentin stil is zal bedoeld zijn om die sfeer en dat gevoel nog even vast te houden. Maar nee, de stemmen blijven uit en de muziek gaat door, iets dat mij verder totaal niet stoort maar het geheel een eigen identiteit geeft, een feature als het ware. Wat volgt is de ontmoeting tussen Valentin en Peppy waar meteen een bepaalde chemie is maar beide ook vrij snel daarna hun eigen weg gaan, de ene namelijk in een neerwaartse spiraal, de andere als een rijzende ster. En met Chaplin '92 nog in gedachten heeft The Artist ontegenzeggelijk veel raakvlakken en kenmerken.

Want ook daar is er tegenstand rond het voortschrijdend van technologie en ontwikkeling, want waar Chaplin tegenstander was is Valentin dat ook met een passende nachtmerrie tot gevolg. Daarnaast is er het harde realiteit van het leven in Hollywood waar geluk, roem en succes binnen korte tijd tot immense hoogte kan stijgen maar waar een reputatie binnen dezelfde periode aanzienlijk kan afbrokkelen. De open wereld vol glamour en grandeur blijkt toch opeens gesloten, cynisch en koud, en dat ervaart Valentin, een perfecte mix tussen Errol Flynn en Clark Gable net zo waar Peppy, de fraaie Berenice Bejo, juist de omgekeerde weg bewandeld.

Dit allen is in een meer dan perfect en stijlvol jasje gegoten waar de oude stijl meer dan overtuigende wordt gebracht en gehandhaafd met bijvoorbeeld de aftiteling aan het begin van de film, de cast meer dan prima werk levert, en sfeer en charme key is in deze film. Eindconclusie is dan ook dat dit een prachtige eigenzinnige film betreft die mijn inziens niet voor niets zo in de prijzen is gevallen.