Meningen

Beter dan verwacht.

Krijgt veel lagere cijfers dan deeltje 1, maar om heel eerlijk te zijn vind ik deze zelfs net iets beter. Meer liefde voor horror en ik kwam hier veel makkelijker doorheen. De keuze om al dat slechte CGI gespook weg te doen is dan ook goed gedaan.

Alleen wel jammer dat de acteerprestaties van een hoop acteurs en actrices echt beroerd zijn. Alleen Williamson, Cromwell en Dzundza lijken echt te willen. Madsen lijkt met tegenzin hier te staan, Henstridge is echt vreselijk, Lazard ook vreselijk en Helgenberger lijkt het ook opgegeven te hebben.

Effecten zijn iets beter zelfs, terwijl het budget kleiner is. Al was de landing op Mars in het begin niet erg goed. Het ruimteschip leek wel van papier te zijn gemaakt. Gelukkig gaat de film al snel over in echt leuke designs van de aliens waarmee de liefde voor horror echt voelbaar is.

De designs zijn dus ook lekker lomp en het hoogtepunt van de film. Wat wel jammer is aan de film, is dat het vorige deel in zijn concept ook leuke dingen deed, maar het onderzoek op zo'n alien is hier niet echt aanwezig. Nu is het vooral gewoon volop horror/scifi geweld met een beetje hetzelfde opsporingsbudget eromheen gedraaid.

Slotfase is leuk, al begint de film best saai. Pas als de designs de entree doen gaat de film echt vooruit, jammer dat de film ook tamelijk vaak afgeremd wordt door vele beroerde acteerprestaties. Ik ben zelf ook niet een voorstander van onnodig veel naaktheid en dat is zeker in het begin aanwezig helaas.

Ach ja, uiteindelijk toch iets meer mee vermaakt dan met deeltje 1.

Lomp en tamelijk saai derde hoofdstuk binnen deze weinig onderhoudende filmreeks, met specifiek de speciale effecten die allesbehalve overtuigend zijn. Zowel de praktische kant als de geanimeerde kant raakt kant noch wal, met erg lompe kostuums en houterige computerbewegingen als voornaamste voorbeelden. Het acteerwerk is daarnaast ver onder de maat en het verhaal neemt veel te veel tijd voor de behoorlijk dunne inhoud, een totale duur van 111 minuten is ronduit belachelijk te noemen. Enkel het redelijk ambitieuze einde maakt tot op zekere hoogte indruk, verder is Species III een absolute lijdensweg om doorheen te komen.

Ok.

Inderdaad een wat brave, maar ergens wel pakkende vertelling van jeugdliefde en problemen die dit met zich meebrengt. Het is niet dat deze film perse iets nieuws doet of ergens opvalt, maar het is een prima vertelling uiteindelijk.

Vooral Woodley vond ik goed eigenlijk. Normaal vind ik dat ze een beetje de verkeerde rollen kiest in films, maar hier past ze eigenlijk heel goed in het plaatje als de brave tiener. Teller was wel prima, maar maakt weinig indruk in een rol die veel indruk hoort te maken.

De film is braaf en visueel is het ook best braaf. Soms zit er een goed momentje in, zoals langere takes met langere gesprekken, maar deze zijn minimaal en vallen dus ook niet direct op. Qua locaties ook best prima, van de school zelf had wel iets meer gebruikt mogen worden.

De film moet het vooral van de chemie hebben die wel best geslaagd is. Het is ook eigenlijk uiteindelijk het enige wat de film echt overeind doet staan, want alle bijzaken zijn net wat te braaf en net wat binnen de lijntjes. Het doet het wat te weinig.

Prima romantiek, wat te subtiele komedie en ok drama. Cijfer is dus ook een ok.

Tegenvallend.

Ik had goede hoop voor de meest recente Bond-film van regisseur Mendez, die qua regiekunsten nergens echt te kort schiet. Zijn andere film, Skyfall, vind ik stukken beter dan deze Spectre, die naast het feit dat het iets langer duurt gewoon niet zo boeiend weet te zijn. Wat een leuke popcornavond had moeten zijn werd vooral een kleine teleurstelling.

Het eerste uur kijkt niettemin lekker weg en de opening is sterk. De vlotte manier waarmee Mendez uitpakt grijpt meteen de aandacht, en als de manier van uitpakken ook nog best spectaculair is heb je natuurlijk snel wat voordeel te pakken. Craig heb ik altijd wel een leuke Bond gevonden. Ik heb betere namen gezien in dezelfde rol, maar ook mindere. Craig heeft zijn positie naar behoren vervuld in mijn optiek.

Verder ziet het er audiovisueel duur uit en kent wat leuke settings. Helaas verslikt Mendez zich regelmatig wat in de effecten, want niet alle scenes komen er even lekker uit. De film is op z'n best wanneer er gewoon knokpartijen plaatsvinden, of misschien autoachtervolgingen. Cinematografisch maakt de film ook indruk en brengt Mendez de film naar behoren in beeld.

Een minder punt zijn de extra personages, in specifiek Seydoux. Rollen zoals die van haar remmen het verhaal een aanzienlijk stuk af waardoor je na een uur opeens tegen verveling aankijkt. De actie vermindert en sentiment neemt een prominentere positie aan, maar dat is niet voordelig. Voor het eerst begint de kijker de speelduur dan te voelen en dan gaat de film in hoog tempo achteruit, om niet meer boven water te komen met een beperkte en matige finale.

Eigenlijk pakt de film dus alleen uit tijdens de actiescenes, maar daar leek Mendez niet op te mikken. Er worden diverse pogingen gemaakt om dit verhaal wat dieper te maken, maar het bijbehorende sentiment is alleen maar vervelend. Naast die van Bautista mis ik ook wat eigenzinnige personages, want ik vond alles wel erg bekend terrein bewandelen. Uiteindelijk heb ik het grootste gedeelte van de film in verveling uitgezeten, maar dat neemt niet weg dat de actie knap is en het eerste uur vlot wegkijkt. Benieuwd naar de volgende film.

Blijft leuk.

Van onze eigen regisseur Jan de Bont. Speed is een lekker actiefilmpje dat erg lekker wegkijkt. Keanu Reeves speelt zijn rol best overtuigend, al acteert hier ook veel beter dan in films waar hij later in speelde. Ook andere acteurs en actrices maken indruk.

Lekker lomp bij vlagen, met veel bombastische explosies en een leuke schurk. De film is niet bijster spannend maar kijk vlot weg en voor je het weet is de film weer voorbij. De scenes in de bus zijn natuurlijk het hoogtepunt van de film, maar eigenlijk is de hele film gewoon leuk.

Leuke film van De Bont, absoluut aangeraden onder actiefans.

Oei.

Na bezinking maakt het allemaal toch minder indruk dan ik had gehoopt. Onze eigen Jan de Bont begon destijds veelbelovend in het genre met Speed. Die titel was dan ook vanzelfsprekend, maar veel Speed is er in dit geval niet aan. Vooral omdat je je uiteindelijk toch in een best traag toestel (cruiseschip) bevindt.

Film opent ook dramatisch. Matige actiescène gecombineerd met matige humor van Bullock. Het was niet bepaald een giller, terwijl deel 1 toch gelijk de toon wist te zetten met de lift-sequentie. Deze film weet dat niet, en na de matige opening neemt de film uitgebreid de tijd voor de introductie.

Bullock doet enthousiast mee, maar Patric was niet al te best. Vooral een wat stijve actieheld waarvan je al meteen weinig verwacht. Maar Patric had er hier wel heel weinig zin in denk ik zo, en dat is jammer, want dit soort films moeten het juist een beetje hebben van de actiehelden. Zonder actieheld blijft het wat leeg achter.

Dafoe is een leuke schurk, maar krijgt toch te weinig werk om een memorabele schurk te zijn. Hij kan het in ieder geval wel, want soms ziet hij er lekker gek uit. Jammer dus dat Dafoe maar weinig in beeld komt en voornamelijk door telefoons of televisies praat. Anders zie je hem wel door de gang rennen of iets dergelijks.

Actie zelf wordt beter naarmate de film vordert, maar binnen de boot komt het niet altijd even lekker van de grond. De korte overstroming was nog wel spectaculair, net als de onderwater-sequentie, maar de rest van de actiescènes vallen toch wel vies tegen. Later in de film, wanneer de wat grootsere thrillerstukjes erbij komen kijken begint de film heel langzaam op te leven.

De motieven om de held uit te hangen voor Patric laten ook wat lui schrijfwerk zien, er zijn namelijk geen motieven. Enkel heldengevoel, iets te makkelijk. Meerdere actiefilms denken wel makkelijk in dat opzicht, maar De Bont maakt het wel heel bont hier. De nodige actieclichés komen daar dan ook helaas bij kijken.

Laatste 20 minutenin de Antillen zijn echter deels de redding van de film. Want wat gaat het daar plots heerlijk groots en lekker aan toe. De boot die recht de kade invaart gevolgd door een spectaculaire waterachtervolging waren opvallend frisse en goede scenes. Het einde, met een mega-explosie, is wel de kers op de taart.

Die grootsheid en frisheid missen bij de overige 100 minuten, die toch terugvallen in een matig actiegeheel. Schrok er behoorlijk van, omdat het camerawerk doorgaans van De Bont bovengemiddeld werk is. Pas in de Antillen is de film daadwerkelijk goed, maar alles daarvoor heeft zeer weinig pluspunten, en het cijfer is er dus ook naar.

Tja.

Horror met dit keer voodoo en zwarte magie als uitgangspunt. Veel heb ik er nog niet gezien binnen deze categorie, maar dat maakt van Spell dan meteen een leuke ontdekking. Een briljante horrorfilm was het echter niet, terwijl Tonderai allang ervaren is binnen het vak. Dat de film niet professioneel is betwist ik dan ook zeker niet, wel dat het voorspelbaar is.

Hardwick is een meer dan waardige acteur. Tot zover ik weet is dit de eerste rol die ik van hem zie, maar het is een bekwame acteur. Wat mij betreft is het echter Devine zelf die de ster van de film is. Kan ook haast niet anders. Innemende, soms komische rol die je met gemak naar de buis laat draaien. Wel deed het gekibbel tussen haar en Beasley me soms denken aan een Madea-film en dat is geen compliment. Echt dreigende vijanden heeft Spell dan ook niet. Dat is niet altijd nodig voor een horrorfilm, maar wel als Tonderai op spanning begint te bouwen. Dat valt meteen in het water.

Links en rechts knappe cinematografie en dat resulteert in wat mooie shots. Het dorpje zelf vond ik dan wat minder, misschien dat het net iets te kaal is. Spell kent namelijk best heftige gore (de spijker), maar de vuile en smerige details ontbreken vervolgens. Bovendien is het concept van iemand die wakker wordt in een letterlijk gekkenhuis allesbehalve origineel en Tonderai slaagt er niet in om een gevoel van onheil tussen de beelden te vermengen. Erg interessant is het overlevingsverhaal dan ook niet.

Voor een voodoohorrorfilm mist het ook de originele ideeën. Dat gedoe met een popje is juist het makkelijkste wat je met dit soort concepten kan aanvangen. Ik ben wel blij dat Spell nergens uit de bocht vliegt, maar het eindresultaat is misschien net iets te safe. En safe is niet iets wat een film als deze kan gebruiken. Ik geloof ook dat dit helemaal geen veilige film hoort te zijn. Daarvoor zijn de gewelddadigere scenes te grof en het concept te gedurft. De finale vond ik tegenvallen (daar moest Tonderai juist harder uithalen), maar het kijkt als geheel meer dan aardig weg. Zoals veel andere horrorfilms blijft het wat steken in de middelmaat en mist dat ene ingrediënt dat het boven 't niveau kan laten uitstijgen. Het meest onvoorspelbare aan deze film is dat ze met een vliegtuig naar een tankstation rijden.

De stilering van regisseur Pablo Larraín deed me erg denken aan de films van Stanley Kubrick, maar als ik die naast Spencer hou is het verschil in kwaliteit toch aardig groot. Het ontgaat me volledig waarom een film, die erop uit lijkt te zijn om een persoonlijke band te scheppen met prinses Diana zodat de kijker haar leed meevoelt, zo afstandelijk in beeld wordt gebracht. Het is echt onvoorstelbaar hoeveel oninteressante shots en personages Spencer wel niet heeft. Daartegenover is de film erg knap gekadreerd en zitten er schaarse camerastandpunten tussen die indruk maken, maar visueel draagt deze film absoluut niets bij aan het lijden van Kristen Stewart. Nu we toch bij Stewart zijn aangekomen moet ik toch even tegen de stroming ingaan en veronderstellen dat ik het helemaal geen indrukwekkende acteerprestatie vind. Ze draagt vrijwel altijd dezelfde gezichtsexpressie en leunt sterk op een enorm zwaar aangezet accent, maar enige sympathie kon ik al bij al niet opbrengen voor haar verdrietige situatie. Het mag duidelijk zijn dat Larraín een kunstzinnige visie had voor de vertelling van dit verhaal, maar innemend, interessant, beklemmend en/of choquerend vond ik het allesbehalve. Punten voor zeer fijne details en een aardig geperfectioneerd gerealiseerde stijl, maar het blijft een film die ik snel hoop te vergeten.

Leuke Berg.

Berg is een regisseur die ik erg kan waarderen. Maar Berg heeft echter nog niet die film gemaakt die er echt als topper uitkomt. Als regisseur zelf zeker wel de kundigheid en vaardigheden om wat toe te voegen, maar een echte topper wil er toch niet helemaal uitkomen. Dan zou hij zich ook moeten losbenen van de wat bravere projecten.

Berg is in ieder geval steeds beter geworden door de jaren heen. De adrenaline vloeit altijd erg goed door zijn films tegenwoordig. De echt indrukwekkende films begonnen in ieder geval bij Lone Survivor maar de absolute topper is er nog niet van gekomen. Ook met Spenser Confidential nog niet.

Ook wel een beetje een veilige film voor Berg zijn doen. De actie is minder dan zijn voorgaande projecten en de adrenaline vloeit iets minder. Deze film is echter wel weer heel vlot en haalt daar de kracht vandaan. Dat lukt dan ook gelukkig best goed.

Wahlberg kan dit soort rollen wel redelijk. Soms kan ik hem echter wat minder serieus nemen. Goed dat zijn rol ook niet te serieus is, anders krijgen we die zooi die hij speelt in bijvoorbeeld The Departed of The Happening. Dan begint het melig te worden omdat hij het vooral moet hebben van luchtigheid denk ik zo.

Ook nog een aantal aardige bijrollen. Duke doet het best leuk. We zien een korte rol van bekende zanger Post Malone. Arkin is ook wel geinig. Eigenlijk doet niemand het echt slecht. Behalve het feit dat sommige rollen iets te standaard geschreven zijn. Dat blijven ook akkefietjes waar de films van Berg mee blijven zitten.

Actie is niet bepaald het genre van de film. Desondanks weet Berg vaak raad met hoe je de actie goed op je beeld kan toveren. De adrenaline komt soms weer goed naar voren. Zeker het moment waar Wahlberg met zijn vrachtwagen de auto's ramt van zijn vijanden is een typische Berg-actiescène om je vingers bij af te likken.

Voor de rest een hoop andere degelijke regiekeuzes van Berg die het tempo er erg lekker in weet te houden. Jammer dat het qua karakters wat standaard is en de actie wat grafischer en bruter had mogen zijn. Je hebt al een R-rating, dus waarom niet iets meer gedurfdheid? Ik weet dat Berg wel een stuk grafischer durft namelijk, en nu heeft hij alle vrijheid om dat te kunnen doen. Ook de actiefinale had wat langer door mogen gaan.

Maar voor de rest een lekker vlot filmpje van meneer Berg. Hij is goed bezig, maar nu mag het echte meesterwerk wel gaan komen. De regietalenten zijn aanwezig. Nu het script nog. En een portie heerlijke actie natuurlijk. Want dat is waar Berg nu zo goed in is.

Erg matig geheel.

Typisch snel kijkvoer waar Netflix denk ik niet al te veel voor heeft betaald. Vooral een showcase van enkele jonge acteurs die het graag willen maken. Daarom is het acteerwerk nog wel redelijk, maar de andere elementen falen genadeloos.

Sound editing is echt abominabel bijvoorbeeld. Hebben ze het eigenlijk wel geprobeerd? Het voelt soms zelfs ongemakkelijk aan. Ventilatie die in het achtergrond hoorbaar is, stemmen die ongemakkelijk hard praten van een afstand. Het lijkt echt nergens op.

Ook het verhaal is wel heel simpel. Als je het niet kan qua regie, probeer dan te schrijven. Maar dit is allemaal wel heel erg standaard. De film doet echt nooit zijn best om op te vallen. Bekende probleempjes, typisch drama en wat geforceerde humor. En allemaal werkt het gewoon niet.

Ook uitermate tempoloos verteld. 75 minuten was wel een juiste speelduur, want 90 minuten waren wel echt een behoorlijke opgave geweest voor deze film. Het wil weleens gebeuren. Maar meestal hebben dit soort films iets om op te steunen. Dat heeft deze film beslist niet.

Acteerwerk is echter wel solide. Op de vreselijke narration van Hawn na. Waarom dat er überhaupt in moest weet ik ook niet. Maar acteerwerk is wel redelijk voor de rest. Hier en daar wel wat zoutzakkerij maar het is nog best aardig gezien de dialogen die ze voor hun kiezen krijgen.

Centineo doet het vooral best leuk, Herman doet ook best vrolijk mee. Ik zie ook opvallend veel cameo's van bekende acteurs, maar hoe Israel die heeft weten te strikken weet ik echt niet. Moeten vast bekende van hun zijn of Israel heeft op diverse sets meegedraaid en vriendjes gemaakt.

Nee, dit was hem niet. Film die je inderdaad rustig over kan slaan. Wel nog extra punten voor enkele mooie surfplaatjes, een grappige animatie tussendoor en solide acteerwerk. Maar qua script, verhaal, dialogen en regie stelt de film erg weinig voor.

Oh zo leuk.

Niet verwacht, maar dit is ook wel een toppertje van een vrij oud jaartal. Ik had nooit verwacht een hoop leuke dingen tegen te komen en toch blijven ze iedere keer weer komen. Ook deze film was daarin een erg positieve verrassing.

De film is volledig gedragen door de kinderen, die gewoon de show stelen. Vooral Banner en Haig steken er gewoon ver bovenuit en spelen met hun lol en uitstraling iedereen er helemaal uit. De film is knotsgek, grappig, droevig en creepy in 1 pakket.

Dit is gewoon erg leuk om te volgen allemaal. Vooral de scenes met spinnen zelf zijn creepy, de humor is best prima en heb wel een aantal keer leuk moeten lachen, maar ook aan het einde weet het ook wel mooi te zijn.

Ik vind dit erg geslaagd, jammer dat dit niet meer aandacht heeft gekregen, want dat verdient hij zeker. Ik zal hier een remake op nog wel leuk hebben gevonden.

Het tempo waarmee regisseur Scott Jeffrey filmproducties aflevert (2021 alleen al kende maar het liefst 11 films van de beste heer) verraadt min of meer meteen dat Spider from the Attic weinig inhoudelijke passie kent. Liefhebbers van spannend vermaak zullen ook bedrogen uitkomen, aangezien het scenario een aanzienlijke hoeveelheid dramatiek in het geheel vermengd. Het duurt dus even voordat de spinnen uit zolder kruipen en zelfs dan kent de film geen hoogtepunten. De voornamelijke boosdoener voor het behoorlijk saaie schouwspel is de onbegrijpelijk donkere belichting, die ervoor zorgt dat je als kijker eigenlijk geen hand voor ogen kunt zien. Het was onnodig, omdat de computereffecten serieus kwalitatiever uitpakken dan de gemiddelde Asylum-productie (maar vergis je echter niet, het ziet er nog altijd belabberd uit). Uiteindelijk duurt de film slechts 83 minuten, maar elke seconde bleek een ware beproeving te zijn om door te komen. Geen plezier, geen stijl en geen eigenzinnigheid, enkel castleden die een oprechte inspanning lijken te leveren om er wat van te maken en een halve ster extra verdienen.

Spin Man.

Niet echt een favoriet figuur van me geweest, deze Spider-Man. Maar door de regisseur en best redelijke reviews toch maar een keertje opgezet. Hij is me nog redelijk bevallen ook, tot mijn grote verbazing. Raimi maakt er iets leuks van.

Maguire is best leuk als Peter Parker. Hij heeft een lekker droge uitstraling en weet zijn komische scenes ook best goed neer te zetten. Al vind ik Tom Holland net zo goed, maar krijgt het voordeel omdat hij wat jonger is. Ook wat leniger.

En dat is ook het pijnpunt, want Maguire is in zijn actiescenes soms vrij lomp en is het snel duidelijk dat het vooral uit de computer komt. Het verhaal is niet echt mijn favoriet en het is allemaal wat overdreven, maar toch wel prima uit te kijken. Schurk had ook wat leuker gekund

Leuk vervolg.

Beter dan deel 1 naar mijn mening, omdat de schurk wat interessanter was. Sowieso vind ik dit deel in alle opzichten een beter vervolg. De personages zijn interessanter, de schurken leuker en de effecten zijn beter. Raimi boekt vooruitgang.

Maguire is nog steeds wel een leuk personage als Peter Parker, ondanks zijn wat stroeve bewegingen. Het verhaal zelf boeide me niet altijd, maar omdat er genoeg actie in zit en er genoeg in gebeurd blijft hij wel lekker vermakelijk.

Leuk filmpje dat lekker wegkijkt, maar stiekem wel iets te lang duurt. Had zeker wel wat korter gemogen naar mijn mening.

Ok.

Spider-Man 3 had ik uitgesteld omdat ik weinig zin had in de speelduur en eigenlijk ook niet veel zin in nog zo'n "evilness overpowers the master" verhaaltje. Je weet dan ook eigenlijk precies hoe het gaat verlopen. Laatst toch maar aangezet uit pure verveling eigenlijk op Netflix.

Raimi heeft er uiteindelijk wel een degelijke trilogie van gemaakt. Wellicht qua visueel niet de beste regisseur, maar qua energie is hij wel de juiste man. De Spider-Man films vallen op door de lange, energiek geschoten actiescènes door de stad heen.

Camerawerk vond ik dus helemaal top, maar ook het tempo wordt er goed ingehouden door Raimi, waardoor dit deel van Spider-Man nooit saai weet te worden. Maguire is ook wel een logische keuze voor Spider-Man. Qua acteren plots een dipje, maar qua uitstraling helemaal de juiste keuze.

Paar bijrollen die het nog wel verdienstelijk doen. Dunst herhaalt haar kunstje weer een beetje. Leuk om Grace weer te zien. Ook nog een kleine cameo van Campbell. Wel leuk gezien de regisseur. Church was wel erg slecht, maar lijkt het wel te proberen, en daarom voel ik me een beetje schuldig als ik hem af ga branden.

Qua effecten zitten er soms aardige dingen bij. Vooral de designs van Venom en Sandman zijn erg geslaagd. Maar vaak is er heel erg duidelijk met green-screens gewerkt en hapert het visuele niveau regelmatig. Dat had nog wel door de vingers gezien kunnen worden in 2002 & 2004, maar in 2007 mag je zo langzamerhand wel iets groter uitpakken. Vooral gezien het budget, en ook wat Bay met 100 miljoen dollar minder kon doen bij Transformers.

Echter vermaakt de film wel behoorlijk, ondanks dat het allemaal wel erg voorspelbaar is en lang duurt. Finale is ook net wat te sentimenteel. Vond de verdwijning van Sandman nog wel gepast, maar de dood van Franco net wat te sentimenteel. Werkt ook eigenlijk totaal niet.

Vermakelijk gebeuren, maar deel 2 vond ik toch wel wat leuker. Schurken zijn hier weer wat leuker, maar qua verhaal valt het allemaal behoorlijk tegen.

Een drietal andere regisseurs nemen dit vervolg op de superheldenhit uit 2018 onder handen en gebruiken daarbij dezelfde hyperactieve animatiestijl. Wie het eerste deel gezien heeft weet dan ook wat hij of zij kan of kunnen verwachten, anders zal het visuele geweld wellicht een nogal overweldigende indruk op je maken. Juist omdat de grens gedurende het eerste deel zo werd opgezocht kwam dit vervolgstuk op mij persoonlijk een aanzienlijk stuk minder fris over, maar de animatie is behoorlijk knap en het tempo ligt onwaarschijnlijk hoog. De inhoud kent wat meer melodrama en opbouw, waarschijnlijk om alle registers open te trekken in het afsluitende derde deel. Het ontbreekt het geheel dan ook aan doeltreffende actiescenes en zekere hoogtepunten, maar de consistente stilering zorgt ervoor dat je als kijker moeiteloos door de 140 minuten komt. Het ADHD-gehalte ligt wederom hoog, de personages zijn sympathiek en er wordt een degelijk platform opgebouwd voor de toekomst, maar uiteindelijk mis ik eenzelfde soort wow-gevoel als dat het eerste deel me gaf.

Hetzelfde.

Geen hoogstaande film dit, dat nogal hetzelfde is als Homecoming destijds. Ligt er ook wel aan dat het dezelfde regisseurs zijn. Daarmee doet de sfeer, humor en actie een beetje dezelfde voetsporen als het vorige deel. Verwacht dus vooral een vlotte film.

Holland blijf ik wel een leuke Spider-Man vinden. Heeft echt een jonge en frisse uitstraling en past daarmee in een perfect luchtig sfeertje. Daarmee is de film zelf ook gewoon heel luchtig en doet genoeg om luchtig te blijven. Nergens drama of te veel romantiek, het blijft vooral bij komedie en wat actie.

Het blijft wel vooral bij komedie, met wel veel actie maar de toon van komedie hangt er eigenlijk dan ook constant in. Maar nergens wordt het echt briljant of zeer spectaculair. Ondanks de over-the-top beelden en verhaal, weet het nooit speciaal aan te voelen.

Gyllenhaal is best een prima Mysterio eigenlijk. Ik verwachtte al heel snel dat hij slecht was. Maar voor de rest probeert het verhaal ergens wel een beetje onvoorspelbaar te zijn met flink at actie in grote locaties dat wel opvallend is.

130 minuten voelt korter aan dankzij de toon, maar desondanks had het echt los mogen gaan. Je hebt een pittig over-the-top slotfase verhaaltje en dan weet je de actie nooit echt heel overtuigend te maken. Het blijft wat te tam naar mijn mening.

In de bios heeft het niet perse veel meerwaarde, maar als je wilt gaan, moet je vooral gaan. Het lijkt korter te duren, en de film neemt zichzelf weinig serieus. Maar desondanks is het nog echt "gaaf". Ondanks de leuke ideetjes.

Gewoon een lollige marvel.

Vind Holland nu al leuker dan Maguire. Ondanks dat de films van Raimi misschien wat beter zijn qua verhaal, vind ik dat Holland echt een leuk klunzig maar lollig karakter uitstraalt. Ook is hij nog fris en kan hij dus de rol nog best lang spelen.

Effecten zien er natuurlijk goed uit, maar het verhaal stelt weinig voor. Natuurlijk hoef je van een Marvel geen ongelooflijk verhaal te verwachten. Ondanks dat was het af en toe wat saai, je aandacht blijft niet de hele film lang erbij.

Soms best sfeervolle scenes, zoals het beklimmen van het Monument. Keaton zet een best leuke maar soms wat cliche schurk neer. Soweiso leunt de film soms iets te veel op cliche maar daarbuiten was het een best vermakelijke film en krijgt het gewoon een voldoende.

Tof!

Als ik alle andere delen naast elkaar leg, dus Raimi, Webb & Watts, moet ik zeggen dat deze overduidelijk de betere Spider-Man is. En dat klinkt vreemd, want dit is een animatie. Normaal moet ik het niet zo hebben van animatie, maar dit was toch wel erg gaaf om te zien.

Maar ik ben wel blij dat ik deze niet in de bioscoop heb gezien. Moest flink wennen aan de ongelooflijke chaos die afgevuurd wordt op de kijker. Al die flashy-beelden die elkaar in zo'n ongelooflijk noodtempo opvolgen vonden mijn ogen niet leuk. Maar als het begint te wennen, is het heel leuk.

Prachtige animatie natuurlijk. Niet meteen verwacht van een Spider-Man animatie. Maar dit was echt heel gaaf. Sterk cameragebruik en een behoorlijke dosis creativiteit door de scenes heen gestampt. Onoverzichtelijk bij vlagen, maar ook heel gaaf.

Schitterend kleurgebruik, gave sets, hele gave animatie. Stemacteurs zijn wat minder, maar dat wordt eigenlijk allemaal wel een beetje kwijtgescholden door de overdonderende vorm van animatie. Ook de actie en enkele personages springen er bovenuit. In dit geval vond ik de Prowler erg goed gelukt. Ook de Kingpin is er eentje om moeilijk te vergeten.

Verhaaltje heeft niet al te veel om het lijf. Nou, er heerst wel een heel origineel idee, maar de uitwerking is bekend. Maar de slotfase zag er wel erg gaaf uit en de film kent een hele hoop gave actiescènes die allemaal in zo'n ADHD-manier gebracht wordt dat het wel blijft boeien.

Het noodtempo waarin de film passeert zorgt ervoor dat je je nergens verveelt, en de gave scenes met originele afwerkingen volgen elkaar in hoog tempo op. Soms best grappig qua humor, actie die volop weet te vermaken en een film die nooit in de buurt komt van vervelen. Ik heb erg genoten. Veel meer valt er niet te zeggen. Waarschijnlijk even wennen aan de flashy-animatie in het begin, en geen al te beste stemacteurs, maar erg gave animatie.

Vooruitgang.

Maar dat mocht ook weleens gebeuren zo langzamerhand nadat de vorige twee films van Spider-Man zo op hetzelfde niveau zaten. Dit is de eerste film sinds tijden die door Marvel is gemaakt die wel eens een ander pad durft te bewandelen. Het blijft altijd voorspelbaar en tot zekere hoogte onnodig sentimenteel, maar bewandelt nieuwe uitkomsten.

Wat die paden precies zijn zal ik niet te diep op ingaan, want dat verpest alle plezier die mensen kunnen krijgen die de film nog niet hebben gezien. Ik denk echter dat de gebruikers die de film wel hebben gezien weten wat ik bedoel, maar in ieder geval vond ik het weer lekker leuk bedacht. Opent ook genoeg deuren om weer wat nieuws te kunnen doen, en ik ben blij dat deze film eindelijk de ruimte gebruikt om iets anders te doen op dat vlak.

De film verbindt nostalgie met een continuatie van de lijn. Afzonderlijk van elkaar zijn die alleen niet zo sterk. De personages zijn niet veel interessanter dan dat ze vroeger waren en Doctor Strange krijgt maar weinig te doen hier. De eerste helft van de film is best vlot, daarna vertrekt het meer naar het sentiment dat niet heel bijzonder aanslaat. Daarnaast hadden die schurken ook veel meer uitwerking verdient, maar die ruimte ontneem je jezelf als je zoveel personages in een film plaatst die al achtergrond hebben.

Daarnaast is het schrijfwerk ook regelmatig ronduit banaal te noemen. Een enkele scene waarin alle Spideys even een traantje laten en ze hebben ons weer mee. Ik geloof het niet zo. Ook de simplistische redenatie om dat multiversum te openen vind ik gewoon een slecht excuus om wat over lui schrijfwerk heen te wrijven. Zelfs in een film van 148 minuten hangt het allemaal maar wat zwakjes aan elkaar, en dat is jammer om te zien, maar zeker te verwachten.

Verder wel optimaal vermaak met een lekker tempo en prima in elkaar gestoken. De effecten zien er mooi uit, de film zelf gaat lekker episch over de top en ik vond het prettig om te zien dat een superheldenfilm me weer optimaal aan de buis kon luisteren. Het is dan weliswaar een lange zit, maar nooit een vermoeiende zit. Deden andere Marvels dit ook maar, al kan ik het zien aankomen dat de nieuwe Doctor Strange-film ook leuke dingen gaat doen.

Kosinski goes Netflix.

Voor enige tijd ging het met deze dienst een wat betere kant op, maar ondertussen is het alsof ze de hoop op een Oscar hebben laten varen. Kosinski heeft best wat succes bereikt in zijn loopbaan als regisseur, ook op het gebied van concept. Je zou dus denken dat hij met genoeg vrijheid een heel eind kon komen, maar niets blijkt minder waar.

Sowieso leunt de film gewoon te veel op starpower. Hemsworth is uiteraard gekozen om gewoon wat extra kijkers naar het scherm te trekken, maar hij past totaal niet in de rol. Het is alsof je een olifant cast om een muis te spelen. Het werkt gewoon niet. Teller is wel wat beter, de overige rollen zijn echter vooral onzichtbaar. Pogingen om chemie op te bouwen vallen dan ook snel dood.

De vormgeving is best leuk gedaan, al is het duidelijk dat het beperkt opgebouwd blijft. We bevinden ons in beperkte locaties. Ze zijn wel op hun eigen manier boeiend, al doet Kosinski net te weinig om er dat extraatje uit te persen. Visueel ontbreekt het gewoon aan kracht op het vlak van montage en editing, terwijl je met onderwerpen als drugs en hersenspoeling juist leuke trucjes kan uithalen.

Het is een vlak gebeuren dat makkelijk wegkijkt en het niveau van een Netflix-original makkelijk bereikt, maar vervolgens kan het weinig extra's doen om het niveau ook te ontstijgen. Kosinski zal tussen al zijn succes waarschijnlijk met enige teleurstelling terugkijken op deze film, maar hij heeft het toch echt zelf veroorzaakt. Halve film. Leuk vormgegeven hier en daar, loopt lekker, maar daar houdt het ook weer zo'n beetje op.

Best geestig.

Binnen zijn genre is het zeker 1 van de betere. Spiders 3D was blijkbaar een deel 3 uit de reeks, of in ieder geval onderdeel van een of andere trilogie, maar ik had nergens maar een beetje het gevoel dat dit een deel uit een reeks betrof. Misschien zijn het allemaal zelfstandige films?

De film komt totaal niet traag op gang. De vaart zit er direct in, wat films zoals deze erg goed kunnen gebruiken. Al in de opening gaat er iets mis. Er wordt wel even een korte introductie gedaan van de typische zielige en ongelukkige familie maar daarna gaat het al snel over in thriller en sciencefiction.

Het zit de film voornamelijk tegen dat het allemaal erg serieus gebracht is. De rollen zijn opvallend dramatisch voor een film die enkel over grote spinnen gaat. Acteerwerk is overigens ook best dramatisch. Ik heb eigenlijk geen enkele rol gezien waarvan ik dacht dat ze wel potentie hadden.

De effecten zijn ook best matig, maar in vergelijking met een gemiddelde SyFy-film is het nog wel te doen. De bewegingen zijn uiteraard erg nep, maar de versiering van de spinnen vond ik nog wel geinig. Overigens was het budget 7 miljoen, wat tot een aantal leuk gedecoreerde omgevingen leidt en een behoorlijk spectaculaire finale.

Die finale is vooral de doorslag, want door de film heen wil het allemaal niet erg entertainend worden. Het tempo ligt best hoog, maar het is de braafheid van de film en de ontbrekende dreiging van de spinnen die het tegenwerken. Eenmaal de koningin tevoorschijn komt begint het weer echt leuk te worden. Natuurlijk afgeremd door de effecten, maar oh zo groots en bombastisch.

Lekker spectaculaire slotfase dus met boordevol actie en opvallend grootse scenes voor een film zoals deze. De poster van de film is daarom niet eens zo misleidend. Het budget heeft echt wel voordelen gehad. Maar uiteindelijk vraag ik me af of de effecten zo bedoeld zijn of juist een daadwerkelijke poging waren tot grootste effecten.

Kwalitatief wat beter dan de andere films uit zijn soort, maar toch erg serieus opgezet en niet al te interessant tijdens het eerste gedeelte. Ik was wel positief verrast dat de slotfase zo bombastisch in elkaar geschroefd zat. Dat redt de film van een lager cijfer, maar uiteindelijk blijft het niet bepaald een goede film.

Gewoon.

Niet een al te vernieuwende film dit die natuurlijk behoorlijk op kinderen gericht blijft. Het is een boekverfilming waarvan ik het al snel knap vind dat je het kan verfilmen, maar dat is maar mijn mening. Wel leuk om Highmore te zien trouwens.

Highmore en Bolger doen het daarom ook prima als de 3 (ja, een dubbelrol) kinderen. De rest acteerde wat flauw, Parker vond ik bijvoorbeeld niet al te overtuigend en de trollen en monsters zagen er nogal houterig uit en alles behalve geloofwaardig.

Uiteindelijk een prima filmpje met hier en daar wat spannendere elementen te vinden. Geweldig is het nergens, maar het kijk wel redelijk weg en het verhaal doet zijn best hier en daar om origineel uit de hoek te komen. Als het visueel wat beter was geweest, had het een voldoende gekregen.

Vermakelijke, maar ook een ietwat flauwe en weinig ambitieuze komediefilm met romantische insteken. Regisseur Marco Petry gooit enige vorm van inhoud overboord en zet zich vol in op het concept en de maffe personages die daarbij komen kijken. Helaas zijn dat geen personages die zichzelf maar een moment onderscheidend kunnen opstellen. Ondanks de soms absurde gebeurtenissen ademt Blame the Game daarmee een nadrukkelijk been-there-done-that gevoeltje uit. De castleden vallen daar niet voor aan te kijken (want die leveren enthousiast werk af), maar de humor evenals het verloop van het verhaal bieden simpelweg te weinig verrassing. Gelukkig is het allemaal binnen een oogwenk weer afgelopen dankzij een gezond tempo.

Beste Slee verfilming.

De wat zwaardere momenten maken deze film ook compleet. Schram weet eindelijk zijn draai een klein beetje te vinden in de verfilmingen, al blijven de karakters soms nog steeds ongeloofwaardig, het is allemaal een stuk menselijker.

Ik het het boek ook gelezen, verrassend genoeg, en die is wel wat zwaarder dan dit. De scenes zijn soms bijzonder verontrustend om te zien en dat is goed om te doen, want het onderwerp is toch wel relevant deze dagen.

Een wat betere film, ondanks het nog beperkte acteerwerk en het iets te suffe einde. Het had daar het boek zelf wat beter moeten volgen, maar het onderwerp mag zeker aanwezig zijn en is eindelijk niet onnodig mierzoet gebracht.

Onderhoudende, maar veel te lange horrorthriller waarin regisseur Gavin Wiesen met een totaal belachelijk concept aan de haal gaat en dit op de meest serieuze manier uitwerkt. Weinig tijd voor humor dus, ook al is het gegeven van een kwaadaardige geest die bij flesjedraaien wordt overgedragen volstrekt van de pot gerukt. Gelukkig is het acteerwerk best aardig, loopt zeker de aanloop best vlot en hangt er een mate van professionaliteit in de lucht eenmaal het op cinematografie aankomt. Je zult dus geduld moeten hebben voor de speelduur, maar de wereld van horrorfilms heeft slechtere dingen voortgebracht dan Spin the Bottle. Ietwat jammerlijk dat de gegenereerde effecten er niet sterk uitzien.

Half.

Eerder gekeken omdat ik zin had in een recente horrorfilm en er eigenlijk bijna niets anders was dat me interesseerde. Aanvankelijk was ik ook niet van plan om The Spine of Night te zien, maar toch trok de status van dat het een brute en bloederige animatiefilm was me wel. Op dat gebied maakt de film zijn status zeker waar.

Er komen genoeg gruwelijke beelden voorbij en veel personages leggen op grafische wijze het lootje. Vergeet alleen niet dat het een animatiefilm is, dus het ligt er aan hoe heftig je het bijna constante geweld zelf vind. Gelatt & King leggen verder de nadruk op detail ondanks de redelijk simpele look van de film. In de geanimeerde beweging zit echter veel talent, maar in de animatie zelf niet echt.

Achtergronden en setpieces worden best lelijk tot leven getoverd en ook een sfeer breekt niet echt door. Het helpt dan ook niet dat de film de meest corny dialogen mogelijk includeert. Ik vond het wel jammer, want ze hebben wel nagedacht over een verhaal en de makers verrassen je voortdurend door hoofdpersonages snel te laten sterven. Veel wendingen, veel nieuwe personages die komen en gaan en een tempo dat best lekker doordendert.

De stemmencast is bekwaam in z'n vak en brengen de personages aardig tot leven. Ook genoeg brutaliteit en bloed dat over het scherm spuit, gecombineerd met een duidelijke liefde naar het fantasygenre. Verder miste ik vooral detail in de achtergrond en opvulling. Ondanks de magische aanpak breekt er nooit een aardige sfeerzetting door, maar het was gelukkig apart genoeg om niet meteen vergeten te worden. Ietwat jammer van de simpele look.

Lompe spionagekomedie met een schmierende Paul de Leeuw binnen een dubbelrol, waar je uiteraard een liefhebber van moet zijn. Spion van Oranje profiteert van benodigde droogheid binnen het eerste halfuur, maar daarna lijkt regisseur Tim Oliehoek niet helemaal te weten hoe de verhaallijn moet worden doorgezet. Wat daarop volgt, is dan ook niet veel meer dan een vermoeiende aaneenschakeling van dode grappen en een heleboel vreemde stemmetjes. Najib Amhali zorgt gelukkig voor schaarse humor binnen dit relatief slecht geacteerde filmproject dat snel uitgewerkt raakt, maar toch opvallend groots uitpakt qua schaal voor een Nederlandse film.

Halfje erbij na herziening, want de terugkomst van regisseur Darren Lynn Bousman levert betere kwaliteit op in vergelijking met de voorgaande delen. De traps zijn gemener, het verhaal is wat boeiender en de rol van Chris Rock is excentriek genoeg om op z'n minst boeiend te blijven. Wanneer het op de serieuzere momenten aankomt valt Rock inderdaad door de mand, maar zijn geschmier is stiekem best entertainend en de overige bijrollen doen het niet verkeerd. Eigenlijk is Spiral gewoon een boeiend stukje detectivehorror met een zeer capabele visuele vormgeving, maar naarmate de finale vordert valt het dan toch door de mand. Nogal ridicuul slot dat erg goedkoop oogt en de wending is niet bepaald verrassend, maar onderhoudend is het allemaal gelukkig wel.

Flauwe griezelfilm met een veel te lange aanloop en betrekkelijk weinig aandacht voor het uiteindelijke concept. De duur waarbij de personages door het bos rondrennen is erg kort, alhoewel het genoeg potentie toont voor wat spanning. De locatiekeuzes zijn namelijk best effectief en de speelduur is niet te lang, waardoor het extra raadselachtig overkomt dat regisseur Federico Alotto zijn karakterontwikkeling de meeste voorkeur lijkt te geven. De finale is nogal afgeraffeld en het posterfiguurtje komt niet meer dan enkele minuten in beeld, een spijtige uitkomst voor wat best bruut vermaak had kunnen vormen.