Meningen

Gebrekkige Ayer.

Street Kings zou uit de tijd moeten komen waarin Ayer zich nog stand zou moeten kunnen houden. Voor hem lijkt het helaas enkel bij bepaalde films te zijn gebleven, want Street Kings behoort tot de film die nergens in kan uitblinken. Niet in regie, en ook niet op het inhoudelijke niveau.

Wel heeft Ayer altijd het rauwe gevoeltje dat zijn films hebben goed onder de controle. Zijn films voelen heel dicht bij de straten aan. Het bloed voelt op realistische wijze, de cinematografie is best kwalitatief, Street Kings ziet er aardig uit. Het realisme gaat wel deels ten onder omdat de cast toch net wat te bekend is voor dit soort films.

Wel is het acteerwerk aardig. Reeves doet het best leuk, en ook Whitaker weet wat hem te doen staat met zijn rol. Bijrollen zoals die van Laurie en Evans doen het ook verdienstelijk. De eerste helft van de film kent ook nog wel wat grappige dialogen die voor een komische inslag zorgen, maar uiteindelijk is de film aardig serieus en gaat alle scherpte verloren.

Ondanks dat deze film nooit echt verveeld en visueel redelijk is, mis ik gewoon wat originaliteit en meerwaarde. Wat voegt een film als deze nou eigenlijk toe? Niet veel, want het kan niet op genoeg vlakken bovengemiddeld zijn. De actiescenes springen er ook niet bepaald uit en zijn schaars. Camera hobbelt er wel aardig achteraan, maar daar blijft het ook weer bij.

Street Kings behoort tot de soort film die je van Ayer kan verwachten. Niet briljant, professioneel geregisseerd maar nergens echt bovengemiddeld. Zodra Ayer iets doet wat niet vaak eerder is gedaan, dan pas steken zijn films er bovenuit. Zijn draai ligt wel bij de rauwe misdaad, maar hij krijgt er maar zelden iets uit dat solide en sterk genoemd kan worden.

Groteske onzin uitgesmeerd over 85 minuten, maar wel hele vermakelijke onzin. Regisseur Ryan Kruger heeft in ieder geval een duidelijke affiniteit met concepten die tegen het absurde aanzitten en ook de ruimte toebedeeld krijgen om dat te kunnen doen. Het levert een sterk aangezette wereld op die soms te nadrukkelijk weird probeert te zijn, maar een doordenderend laatste halfuur kent. Tussendoor is er echter te weinig aan de hand, met een handjevol acteurs die niet al te sterk voor de dag komen. Om de aandacht te verkrijgen van de kijker stopt Kruger er soms een uit de lucht gegrepen scène tussen waarin slachtoffers "smelten", zonder dat dit zich effectief in het geheel voegt. Zeker op satirisch vlak is het allemaal verder nogal eenvoudig en kinderachtig, maar Street Trash komt daarna in een actierijke, energieke en verfrissend praktische finale behoorlijk tot leven.

Koud kunstje voor regisseur Joe Carnahan om met beperkte middelen een erg ongeremd en vermakelijk verhaal op het scherm te toveren. Ook Stretch vangt je aandacht snel door zich volledig te storten in de vreemdheid van de omgeving. Patrick Wilson is uitstekend gekozen in deze gebalanceerde hoofdrol en wint het eigenlijk (te) gemakkelijk van zijn eigenzinnige tegenpolen. Het spijtige is toch dat Carnahan te lang bezig is met de humor, die eigenlijk niet al te treffend is. Een beetje lachen om schaars gekleedde outfits en het nabootsen van karikaturen, het niveau ligt in Stretch niet bepaald hoog. Gelukkig zit de vaart er verder goed in en kent het een visueel aantrekkelijke afwerking, al zet Carnahan de beste scène (introductie van Wilson) in de eerste minuten neer.

Gezellig en excentriek debuut van regisseur Baz Luhrmann, die wel gebaat is bij dit soort kleurrijke en vrolijke werelden. Op inhoudelijk vlak niet heel ambitieus, het gaat in Strictly Ballroom vrijwel puur om de karakterontwikkeling en amusante visuele invulling. Uiteraard beschikt Luhrmann niet over de budgetten waar zijn latere projecten veel voordeel mee wisten te bemachtigen, maar toch beschikken die projecten niet altijd over het pleziergehalte van deze film. Leuk geacteerd en met uitstekende chemie gebracht tussen Paul Mercurio en Tara Morice, deze film vormt met de relatief korte speelduur voortdurend een feestje om uit te zitten. Bij vlagen nogal sterk aangezet en clichématig, maar zoveel maakt dat voor het eindcijfer niet uit.

Hm.

Bravetown is een film die nooit echt indrukwekkend weet te worden, maar wel erg vermakelijk is in zijn geheel. Maar daarmee heeft de film een voorsprong op de andere films die ik doorgaans kijk, want high-school dramas gaan er bij mij altijd wel erg vlot in.

Het opent in ieder geval opvallend goed. Vooral de scenes in de disco waren opvallend kleurrijk en degelijk gebracht. Alleen valt het gelijk op dat de muziek nooit de overhand neemt in de film en vrijwel altijd op de achtergrond geplaatst wordt. Met het genre muziek voel je dan al twijfels opkomen.

Ook weer met een paar typische Amerikaanse acteurs erbij. In dit geval Duhamel. Aardig doet hij het echter wel, maar ik zie hem binnenkort in een Bruce Willis of Nicolas Cage veranderen. Ook Till doet weer mee, dit soort rollen zijn voor hem wel relatief veilig denk ik zo.

Verhaaltje is wel ok om te volgen. Braaf uitgewerkt drama die verschillende confronterende thema's tevoorschijn haalt. Enkele worden best degelijk uitgewerkt, enkele ook weer wat minder. Vooral het sentimentele einde bij de boom voelt nogal afgeraffeld aan. Ook het feit dat Till Duhamel de les begint te lezen richting het einde voelt wat vreemd aan, omdat het niet aanvoelt alsof Duhamel Till veel heeft geholpen.

Ook het dansaspect van de film is wat tam in beeld gebracht. DJ in mislukte groep, plots spuiten er hele vormen van creativiteit uit. Iets meer uitwerking op dat gebied. Het in beeld brengen van het dansen is ook wat terughoudend. Maar boeiend is het allemaal wel gelukkig.

Dat komt mede door het solide acteerwerk en het redelijke tempo dat erin blijft. Vond het wederom een lekker boeiende film. Braaf en binnen de lijntjes, maar bij vlagen wel met goede ideetjes. Vooral de disco-scenes in het begin waren echt heel gaaf. Ook fijn dat Till uiteindelijk niet mee ging dansen, dat voelde ik namelijk wel aankomen.

Slecht.

Het mag wel duidelijk zijn waarom een film als Striptease onder een gemiddelde score van 2,00* is uitgekomen. Je ziet het bij dit soort producties niet al te vaak, maar wat mij betreft is dit wel een productie die dat dik heeft verdiend. Voor een erg lange tijd is er namelijk geen touw aan vast te knopen.

Moore is ook weinig geschikt om deze film echt te dragen. Een nogal aanstellerig personage die niet over de nodige charme beschikt om dit soort films naar een degelijk einde te brengen. Anderzijds kan ik de rol die ze aanneemt nog wel respecteren. Het is wat anders en vooral gedurfder, het getuigt wel van lof dat Moore ze dan alsnog aanneemt. Deze ook goed uitvoeren is echter andere koek.

Enkele scenes zijn zo dwaas dat ze nog wel aan weten te slaan, verder is de film een combinatie van drama en misdaad met wat licht erotische tintjes tussendoor. Dat laatste zal wel voor een specifiek soort publiek zijn die naar deze film moest komen, de andere twee werken nauwelijks. Qua misdaad te veilig en binnen de lijntjes, qua drama vooral sullig en vervelend.

Als klap op de vuurpijl loopt de film tegen allerlei muren aan en valt het in meerdere kuilen, waardoor het verhaaltje er half en rommelig uit weet te komen. Liefhebbers van Moore zullen waarschijnlijk wat met de film kunnen winnen, maar ik kan er helaas weinig mee. Ik vond het vooral lang uitgesponnen onzin dat teveel wil, maar nergens echt aan kan komen.

Ik draag voor iedere overlevende van een terroristische aanslag een grote hoeveelheid respect, maar het verhaal van Jeff Bauman zoals regisseur David Gordon Green dat hier afbeeldt is niet bepaald motiverend. Het is dat de regie soms aardig sfeervol en Jake Gyllenhaal erg goed op dreef is dat Stronger op de middelmaat laat balanceren. Geregeld zijn de melodramatische scenes van de film doeltreffend, maar uiteindelijk neemt het obstakel waar Jeff overheen moet komen veel meer tijd in beslag dan wanneer hij dat eenmaal te boven is gekomen. Het is een grote, lange weg vol medelijden en wat mij betreft te weinig hoop. Normaal ben ik daar als kijker niet erg precies op, maar bij deze film maakte het me juist alert en nieuwsgierig. Bovendien vond ik de rol van Miranda Richardson als moeder bijna uitsluitend negatief.

Regisseur Malcolm D. Lee grijpt met elk project dat hij onder handen neemt steeds een heel ander idee aan. Soms wil dat best werken, maar Lee levert toch steeds dezelfde middelmatigheid af. Strung blinkt uit omdat de castleden erg hun best doen om diepzinnigheid mee te geven, iets dat ook wel vereist is als je de inhoud onder de loep neemt. Helaas slagen meerdere namen er niet in om enige vorm van eigenzinnigheid neer te zetten. Chloe Bailey roept in de hoofdrol weinig empathie op en bijrollen zoals die van Romy Woods en Lynn Whitfield zijn toch echt te belachelijk om te beklijven. Alhoewel de effecten nog wel aardig zijn en het mysterie voldoende in leven wordt gehouden, lijkt Lee de focus voortdurend op de stomende en lang uitgesponnen seksscènes te willen leggen. Liefhebbers van Bailey zullen daar vast geen probleem mee hebben, maar het zorgt er ook voor dat de wereld van Strung moeilijk serieus te nemen is en daardoor gevoelsmatig te lang duurt.

Mwa.

Ondanks dat regisseur Dowse binnen zijn carrière als regisseur altijd naar verschillende genres lijkt te trekken moet ik zeggen dat zijn films qua stijl steeds heel erg op elkaar lijken. Sommigen vond ik erg leuk, velen wat minder. Ook Stuber kan zich voor mij nergens in onderscheiden, ondanks dat de vulgaire kant van Dowse is getemperd.

Nanjiani en Bautista moeten het komische duo vormen van de film. De ontwikkeling tussen de twee personages springt echter van de hak op de tak. Zoals verwacht groeien ze toch op wonderlijke wijze naar elkaar toe, ondanks dat Dowse veel meer ruzie en gekibbel in beeld brengt dan momenten die de twee echt dichter naar elkaar zetten. Komisch zijn ze samen overigens wel leuk, apart wat minder. Vooral Nanjiani maakt zelden echt degelijke grapjes. Nogal uitleggerig en gerekt allemaal, bah.

De opening is best aardig geschoten, zat er ook gelijk rechtop voor. Wellicht dat de gemiddelde kijker het als chaotisch ervaart, maar het schudden en best interessante shots (zelfs van een verdieping springen) weten voor mij best redelijke actie te maken. Jammer is wel dat het overige gedeelte van de film wat simpeler in beeld wordt gebracht. Vooral zo'n Uwais wordt hier echt compleet verwaarloosd.

Gelukkig loopt de film vlot en kent het wat dolkomische situaties. De wereld wordt redelijk versierd en je wordt als kijker best betrokken bij het verhaal. Jammer is wel dat wat je ziet nooit iets anders is, maar van Dowse hoef je dat ook niet echt te verwachten. Stuber kijkt best aardig weg, maar het weet nergens in uit te blinken. Net als een godvergeten hoeveelheid andere films binnen hetzelfde kaliber hangt het daarom nog steeds op de middelmaat. Jammer.

Teenage slashers.

Ondertussen zijn dit soort films al tot in de eeuwigheid naar voren gebracht. Het ontstaan van dit soort films was destijds al met tieners, en sindsdien is daar niet veel verandering ingekomen. Omdat het echter al zoveel gedaan is worden dit soort films tegenwoordig in een modern sausje gegoten met wat odes aan vroegere films.

Student Body is daarin niet anders, maar ik vond het verder wel een erg flauwe bedoening. Sowieso voel je al direct aan dat ze te weinig budget hadden om met deze grote locatie iets degelijks af te leveren. Vervolgens worden er diverse pogingen gedaan om het visueel wat op te leuken, maar het resulteert eerder in veel halfbakken sequenties. In diezelfde scenes zitten vervolgens acteurs en actrices die niet kunnen acteren.

Het is dat ik het soms wat leuke kleurtjes vond hebben en dat de pogingen er wel zijn om er stilistisch iets degelijks van te maken, anders had ik deze film waarschijnlijk niet eens aangeklikt. Toch moet ik zeggen dat ze wel degelijk wat bekende namen erbij hebben weten te halen, zoals de dochter van komedieregisseur Kevin Smith. Had ik niet meteen verwacht.

Ondanks een traag middenstuk schiet de finale wel in een stroomversnelling en zijn de kills niet eens zo heel rampzalig. Had een stuk grover en explicieter gekund, maar ik heb ze erger gezien. Twist was flauwtjes maar in de tweede helft worden de personages voortdurend opgejaagd waardoor het moeilijk is om dan nog verveeld te raken. Jammer alleen van de wat makke eerste helft en een algemene afwerking die niet zo effectief is.

Lollig.

Ik kan er altijd wel naar kijken, bekende artiesten en muzikale talenten die zichzelf in het kader van vermaak voor lul zetten. Het fijne is dat Studio 666 er ook het budget voor heeft, en het netwerk. Meerdere cameo's hier die me compleet wisten te verrassen. Fijn eigenlijk, want dat versterkt meteen de funfactor van de film.

Foo Fighters is geen band die ik actief heb gevolgd, maar een aantal van hun nummers heb ik geluisterd en kan ik waarderen. Leuk dan ook dat Grohl actief meedoet met het opleven van de film. Loopt opvallend expressief te acteren. Ik kon er ook om lachen dat de overige bandleden met hem meedoen en uiteindelijk een behoorlijk bloederig lot ondergaan.

De film is sterk op het gebied van horror, toch mis ik wat extraatjes. De regie gaat bijvoorbeeld niet erg in op de cinematografie. Het huis ziet er iets te saai uit om aan te slaan. Niet genoeg sfeer en iets te haastig ook. Gelukkig hangt er wel een behoorlijk tempo en komen de geesten en demonen al aardig vroeg om de hoek kijken. Als we dan 30 tot 45 minuten verder zijn, begint het hakken en snijden.

Alle moorden zijn lekker over de top en het bloed mag rijkelijk in het rond spatten. En dan bedoel ik ook dat het echt in het rond spat. McDonnell begrijpt wat het publiek verwacht en wil hebben. Het ietwat zwakke narratief is dan al snel vergeven. Het is tenslotte ook een film die echt voor het plezier en de glimlachjes gaat. Die heb ik zeker gedurende de tweede helft in ontvangst mogen nemen.

Studio 666 is aan te raden voor de liefhebbers van redelijk smerige en expliciete horror. In de buurt komen van een Braindead doet het natuurlijk niet, maar dat neemt niet weg dat de film wel één van de bloederigste films is die ik sinds tijden heb gezien. Best fijn om tussen al de langzame en pretentieuze middelmaatwerken ook weer een film te kunnen zien die zichzelf niet echt inhoudt. Goed vermaak voor een keertje.

Regisseur Larry Cohen roept wellicht bij het grote publiek de meeste bekendheid op als scriptschrijver van enkele Hollywoodwerkjes, maar daarvoor dirigeerde hij ook horrorfilms (al moet The Stuff volgens Cohen niet gezien worden als pure horror). De film was geen hit toen het uitkwam, maar vormt op de dag van vandaag ideaal materiaal om uit te groeien tot cultfilm. De productie kende een budget van 1,7 miljoen waar ik als kijker sterk denk dat elke cent daarvan is opgegaan aan het spul zelf. Want eerlijk is eerlijk, wanneer het aankomt op de praktische effecten komt The Stuff met enkele geweldige scenes voor de dag. Er zitten opvallend veel grootschalige, spectaculaire horrormomenten in de film die goed werken en bovendien worden ze toepasselijk ondersteunt door een komische en satirische ondertoon. Spijtig zijn de behoorlijk slechte acteerprestaties, de uiterst ondermaatse geluidsbewerking en vooral de afgeraffelde montage. Er zitten nogal wat scenes in The Stuff die bot worden afgekapt en daardoor merk je geregeld de gedateerde look, maar uiteindelijk includeert het algemene filmgebeuren genoeg om als cultliefhebber blij van te worden.

Pff.

Ik had het ook moeten verwachten toen ik Steven de Jong op de voorgrond zag staan. Heeft als regisseur wel redelijk carrière gemaakt, maar tot nu toe heb ik alleen felle missers van hem gezien. Stuk! is een film waarvan ik verdenk dat de makers en bedenkers ervan totaal geen voeling hebben met de boodschap. Hopelijk is het boek dan zelf wat oprechter, want de film doet het vast geen eer aan.

Al vanaf het begin had ik een gevoel dat deze film sterk de mist in zal vliegen en daarin had ik ook zeker gelijk. Stuk! wordt met een toon en op een manier gebracht waar je alleen maar vraagtekens bijzet. Aan de ene kant lijkt er geprobeerd te worden om er een hoog tempo in te duwen. Vervolgens moet het ook sentimenteel en meeslepend zijn. Daarnaast lijkt het ook graag door tieners leuk gevonden te willen worden. Al deze doeleinden blijven echter voortdurend met elkaar botsen. Ze worden namelijk nooit een sterk, gebalanceerd geheel.

Dat zorgt ervoor dat de film niets minder is dan een puinhoop. Niks komt oprecht over. Het acteerwerk is werkelijk om te huilen. Je doet serieus wat verkeerd als Cabau er als de beste actrice uitkomt. Von Parijs heeft overigens wel haar momenten, maar de dialogen worden nooit overtuigend uitgesproken en daarom moet het vooral bij uitdrukking blijven. Wanneer dit na enige tijd ook simpelweg ongemakkelijk wordt valt haar prestatie helaas snel in het water.

De montage slaat nergens op. Trucjes met "glitchbeelden" slaan nergens op en voelen vooral random aan. De film laat het overigens ook duidelijk weten wanneer je het zielig moet vinden. Wanneer er een traan moet verschijnen zal je dit namelijk merken aan de muzieknummertjes die toeterend door de film worden gedrukt. Ik vond het werkelijk afstotend, maar het laat de film ook vooral vreemd aanvoelen. Niks gaat hier op een natuurlijke manier. Emoties worden weggedrukt door de vreemde stilering en prominente pogingen om modern aan te voelen.

Enige vorm van rauwheid slaat ook regelrecht de mist in. Je acteurs zichzelf laten uitkleden zal niet veel opleveren, vrees ik. Wanneer het dan op pesten zelf aankomt, doet de film dit ook behoorlijk in-your-face, waardoor het op mij overkomt als choqueren omdat het kan en niet omdat de boodschap daadwerkelijk binnen het interessevlak viel van de bedenkers. Ik merk overigens dat ik moeilijk uit mijn woorden kom als ik mijn gedachtes over deze film samen moet vatten, maar het sloeg simpelweg nergens op.

Uitermate rommelig verhaal dat van de hak op de tak gaat. Een stilering die modern wil overkomen maar vervolgens vooral de indruk geeft van oude-mensen-doen-hippe-dingen. Verhaal doet van alles en nog wat. In het eerste gedeelte lijkt er nog structuur te zijn (alhoewel nauwelijks), maar in de tweede helft gaat het vooral een pad op dat origineel moet zijn. Zo voelt het niet aan, eerder ongemakkelijk. Ik heb niet vaak films gezien waarin alles met elkaar botst. Compleet onkundig gemonteerd en opgenomen. Dat ik het als geheel nog punten geeft, komt vooral doordat sommige sequenties wel onderscheidend zijn. En voor de rol van Cabau (eerlijk is eerlijk). Veel kritiek op haar, maar het was wel de enige rol waarvan ik nog een beetje persoonlijkheid merkte. Verder rampzalig op elk vlak. Zonder twijfel de slechtste en minst oprechte pestfilm die ik heb gezien. A new low for Dutch films.

Potentieel.

Ik vond vooral de marketing van The Stylist erg interessant. Ze zijn tegenwoordig heel goed in het maken van aantrekkelijke posters voor brakke horrorfilms. Daardoor kwam The Stylist op mijn radar, maar ik moet zeggen dat het eindresultaat behoorlijk tegenviel. Ik wist niets over de korte film, maar ik hoop dat die wat boeiender is dan deze film.

Grootste probleem is vooral Townsend zelf, want daar moet het allemaal van komen. Gevargizian zet dubbel en dik in op de uitwerking en psychologische invulling van Claire, maar ze weet gewoon totaal niet te bekoren. De theatrale houding is een stoorzender, maar vooral het feit dat Townsend er zelf niets mee kan is tekenend voor de film. De trage en statische regie ondersteunt het personage nauwelijks, want als je Claire een beetje volgt kom je erachter dat het gewoon niet boeit. De dingen die ze doet zijn merkwaardig en toch laat Gevargizian het steeds heel "gewoon" aanvoelen, waarmee ik bedoel dat de excentrieke aspecten van het verhaal niet dusdanig overkomen.

Visueel viel het me ook tegen. Het mag duidelijk zijn dat het geld niet op de ruggengraat groeide, maar ik kon slechts één enkel moment eruit pikken die me echt lag (Feestje). Alles daarnaast is vooral tegenvallend en sfeerloos. Vooral dat laatste is een serieus probleem voor de film, want hierdoor kan het nergens spannend of innemend worden. Volgens mij heeft Gevargizian ook niet de moeite genomen om een cinematograaf in te huren, en als deze er wel was mag dit wat mij betreft meteen zijn of haar laatste project zijn. Natuurlijk kan je niet eindeloos experimenteren met weinig munten op zak, maar een beetje creatieve inbreng was van harte welkom geweest.

Tegen de finale aan werd het gelukkig wat boeiender. Tussendoor opvallend gemene moorden (echter wordt geen enkele geweldsuitspatting bijzonder expliciet in beeld gebracht), al voelen de meeste horrormomenten aan als opvullertjes om de kijker niet te laten vergeten dat ze uiteindelijk naar een horrorfilm kijken. Het personage van Townsend is op zekere hoogte herkenbaar, maar de rare uitwerking en vooral het onvertuigende, theatrale acteerwerk van Townsend zelf doen een film als The Stylist de das om. 2,0* omdat het einde me wel bij is gebleven.

Meh.

Eigenaardige anthologiefilm van regisseur Karim Hussain, die duidelijk het experimentele heeft opgezocht met Subconscious Cruelty. Regelmatig heeft de film meer weg van een oefening in expliciet geweld, waar een halfslachtige omschrijving op wordt geplakt. Overtuigend als je over de juiste kwaliteiten en middelen beschikt, maar vooral vermoeiend in dit project.

Ovarian Eyeball (1,5*). Het kortste segment van de film. In principe niet veel meer dan het opereren van een naakt lijk met een plottwist. Hussain zal er vast een kunstzinnige definitie aan hebben geplakt en het laat dan ook wel wat open voor enige interpretatie, maar uiteindelijk is het toch vooral een bondige vingeroefening. Op visueel vlak in ieder geval te sloom om een goede indruk te maken.

Human Larvae (1,0*). Zonder twijfel het meest ambitieuze en uitgesponnen segment van de film. Helaas daarmee ook veruit het meest vermoeiende. Uitermate slecht geacteerd en gemonteerd, met een bijzonder oninteressante voice-over. Het gaat daarnaast echt helemaal nergens heen, enkel een bordkartonnen vertelling over een zielig mannetje dat zijn duistere fantasieën over de kijker heen spuwt. Totaal oninteressant in elkaar gezet en vooral een weinig doeltreffende poging tot shock.

Rebirth (2,0*). Absurd in de vormgeving en eigenlijk ook gewoon interessantdoenerij, maar het actievere camerawerk heeft zo zijn voordelen. Stukjes zoals Rebirth zie je in reguliere cinema eigenlijk nooit terug, wat toch wel een bepaalde aantrekkingskracht heeft. Het duurt gelukkig ook niet al te lang, anders is dit natuurlijk wel gapen geblazen. Het zou me verbazen als men hier daadwerkelijk een hoogbegaafde kunstvorm in ziet.

Right Brain/Martyrdom (2,0*). Eigenlijk zijn dit twee aparte segmenten, maar in/op vrijwel elke omschrijving en platform aan elkaar geplakt, dus wie ben ik dan om ze te splitsen? In ieder geval opent het nogal saai, met weinig imponerende personages en een traag verhaal. Wel een aantal walgelijke beelden die de kijker even wakker schudden, maar de lang uitgesponnen pornoscenes daarvoor zijn toch vooral erg goedkoop. Tweede helft staat in het kader van een aantal dames die Jezus betasten en opeten. Macaber en sinister, maar uiteindelijk volkomen inhoudsloos.

Gemiddeld komt dat neer op een 1,62*, afgerond naar een 1,5*. Een eindgemiddelde dat ik vooraf wel had verwacht, want dit soort experimentele cinema ligt me vaak niet. Toch is het leuk om dit soort dingen eens in de zoveel tijd te aanschouwen, vooral omdat het ook wel degelijk wat losmaakt op de digitale omgevingen. Kan me er wel wat bij voorstellen, maar het is niet voor mij.

Ondanks dat de titel verwijst naar de kleine stopmotion-demoontjes, is het vooral Anders Hove als bloeddorstig schepsel die de hoofdrol van antagonist opeist. Subspecies is dan ook niet veel meer dan een traditionele vampfilm, maar wel de eerste Amerikaanse productie die in Roemenië (na de val van het communisme) werd opgenomen. Dat levert wat authentieke beelden op en het acteerwerk is niet eens zo heel onaardig, maar de uitwerking van de horrorelementen is daarentegen uitzonderlijk armoedig. Weinig tot geen bloedvergieten en een gebrek aan spanning zorgen ervoor dat de film geregeld best saai wegkijkt en voor weinig opwinding zorgt, maar de slotfase is echter stiekem best entertainend. Zo levert regisseur Ted Nicolaou min of meer exact wat je van een 90s horror met budgettaire beperkingen kunt verwachten.

Het vierde deel van deze B-reeks is iets boeiender dan de vorige film omdat regisseur Ted Nicolaou er wat nieuwe perspectieven in stopt, maar het blijft desondanks van povere kwaliteit. Het voortdurend recyclen van dezelfde ideeën (materie zoals de bloedsteen en Radu de vampier) blijft namelijk niet doorlopend interessant. Het gebrek aan goede invalshoeken doet het geheel dus de das om, maar ook de visuele stilering (die erg vergelijkbaar is met de voorgaande delen) begint snel te vervelen. Het ultieme verschil is dat de makers hebben geprobeerd om Anders Hove te voorzien van meer menselijkheid, maar extra dramatiek en/of romantiek is niet hetgeen waar een reeks als deze profijt van heeft. Dat bewees het derde deel al, dit vierde deel doet dat opnieuw.

Ongeveer 25 jaar later blaast regisseur Ted Nicolaou nieuw leven in de oude reeks, wellicht om nog wat laatste centjes uit het basisgegeven te persen. Veel nieuwe of frisse inzichten heeft deze reeks namelijk nooit geboden en de heropleving brengt daar weinig verandering in, want dit keer betreft de inhoud een bekend oorsprongsverhaal dat in het eerste deel al uit de doeken is gedaan. De personages worden wat extra uitgediept en het figuur van Anders Hove krijgt wat meer achtergrond, maar bijzonder origineel of onderscheidend is het nergens. Hove is ondertussen ook een dagje ouder en zijn gemompel is werkelijk niet te verstaan, toch wel jammer als de hele film om zijn aanwezigheid moet draaien. Nicolaou gaat echter wel een aanzienlijk stuk sfeervoller te werk en de locatiekeuzes zijn erg sterk. Er wordt meer aandacht besteedt aan cinematografie en kleurgebruik, waardoor de productie een wat minder goedkope indruk achterlaat. De bijrol van Staša Nikolić is bovendien goed geacteerd, waardoor dit deel weer een kleine vooruitgang biedt ten opzichte van zijn twee voorgangers. Denice Duff keert trouwens terug als een ander figuur, dat bezorgde me in het begin even wat verwarring.

Gewaagde, overweldigende en originele bodyhorror van de Franse regisseuse Coralie Fargeat, die zichzelf hiermee onmiskenbaar onder de aandacht brengt voor een groter publiek. The Substance profiteert van een bijzonder intense benadering en uiterst moderne visuele invulling, waarbinnen door middel van overtuigende praktische effecten altijd de aandacht wordt getrokken. Demi Moore, Margaret Qualley en vooral Dennis Quaid zetten binnen dit gebeuren mogelijk hun beste rollen ooit neer, maar zelfs met slecht acteerwerk had Fargeat de controle waarschijnlijk nooit laten varen. De film brengt op overtuigende wijze allerlei invalshoeken, genres en ideeën bij elkaar zonder overvol of slordig aan te voelen, een knappe prestatie met zo'n ambitieuze inhoud. Kijkers zullen zich wellicht storen aan de absurdistische wending naar de slotfase toe, maar voor mij persoonlijk was het een bombastische kers op de taart. The Substance is een film die de kijker (ongeacht of ze dit zelf willen of niet) in elke gebeurtenis betrekt en in alle soorten en maten emotie weet op te roepen. Een talent en een kwaliteit die toch maar weinig regisseurs gegeven is. Voor mij wellicht ook de beste horrorfilm van 2024.

Half.

Van regisseur Bates Jr zat ik nog met Excision in het achterhoofd. Die film was een jaar geleden behoorlijk bijzonder. Bates Jr zet zijn bijzondere carrière met deze film in ieder geval voort, maar wel op een andere manier. Het resultaat is wat mij betreft hetzelfde cijfer waard.

Visueel best oké. De CGI is inderdaad niet al te best, maar Bates Jr weet dit redelijk te compenseren met grappige sets en kleurrijke omgevingen. Het deed me een klein beetje denken aan Blue Velvet qua sfeer en omgeving, maar dan meer emo-achtig. Zou me niks verbazen als de film daar inspiratie vandaan heeft gehaald.

De horror is ook bijzonder genoeg ingevuld. Erg eng wil het allemaal niet worden, maar vlot weet het dan wel weer te zijn. Jammer dat de CGI het voor een deel de grond in boort, en erg creatief is Bates Jr niet met de schurken. Het gaat hier weer om een oops-I-released-the-ghost verhaal.

Soms leuke dingen met de horror, maar de humor is dan weer bedenkelijk. Statisch geacteerd door Gubler en te makkelijk geacteerd door Dennings. Die stoere types ben ik zo langzamerhand wel zat. Het moment van de poster is ook zo'n scene die er niet in had gehoeven. De humor is toch niet grappig.

Zo trippy of gestoord als Excision is het overigens ook niet, visueel houdt Bates Jr zich wat in op dat gebied. Maar kleurrijk en bijzonder is het allemaal wel. Helaas is de horror net wat te tam en de humor gewoon niet zo leuk. Dankzij de look ken ik het nog een 2,5* toe. Ik denk overigens dat het met vlottere montage en opvallender gebruik van de camera stukken beter had kunnen werken.

Wel leuk.

Kende Clooney voor de rest als regisseur nog niet zo goed. Wel als acteur, en ik vind hem persoonlijk wel 1 van de betere acteurs die nu in Hollywood mag rondlopen. Als hij ook een goed regisseur blijkt te zijn zou dat natuurlijk geweldig zijn, maar tot nu toe heeft hij me nog niet volledig overtuigd.

Maar het is wel een goede stap. Suburbicon ziet er vooral goed uit. Leuke details in de omgeving. Mooie felle kleurtjes. Charmante inrichting. Het voelt echt aan als 1959. Bovendien zit er ook wel een vorm van frisheid in, dat de kijkervaring wel iets beter maakt.

Ook heeft Clooney zijn acteervriendjes erbij gehaald denk ik zo. Damon doet het in ieder geval goed, wat mij betreft zelfs 1 van zijn betere rollen. Moore vond ik dan weer echt heel irritant. Maar misschien was dat ook de bedoeling. Isaac & Jupe doen het ook zeker leuk vooral Jupe op jonge leeftijd al goed op dreef.

Film kiest toch wel zijn eigen paden en dat is leuk. Met dit soort omgevingen in de jaren 50 kan je ook echt bijna alles doen. Clooney weet daar echter niet alle potentie uit te halen, maar doet wel een degelijke poging om met wat nieuws te komen. Qua concept misschien niet bepaald vernieuwend, maar qua uitwerking heeft het wel wat.

Camerawerk is solide, vooral in het kantoor heeft het echt goede momenten. Sfeertje mag er ook zeker zijn. Maar spanning had er soms wat beter ingepompt mogen worden. Ook de zwarte komedie is nou niet precies heel hilarisch helaas. De combinatie met wat racisme maakt de boel wat kijkbaarder, maar voegt helaas ook niet te veel toe.

Film mist nog een beetje de laatste push om het bijzonder te maken. Iets specialer camerawerk bijvoorbeeld. Het heeft goeie shots, maar blijft toch iets te klassiek. Ook had de film soms wat harder gemogen. Het heeft toch al een R-rating, waarom niet extra hard uithalen met dat bloed? Daar laat de film toch wat kansen liggen.

Wel een leuke slotfase en een prettige kijkervaring. Zeker niet verkeerd dit. Nu hopen dat de andere films van Clooney het kijken ook waard zijn.

Boeiend.

En dat beschouw ik als een groot compliment. Weinig Misdaadsdramas weten me nog te boeien. Zelfs Matthew Vaughn was er niet in geslaagd me een gehele speelduur geboeid te laten kijken. Suburra slaagt daar op een gekke manier wel in.

Hoewel ik de film niet zo hard vind als sommige hier beweren, is hij zeker wel grauw. De grauwe realiteit is soms ook sterk in beeld gebracht, als voorbeeld de corrupte politiek en gaat de film nergens compleet over the top waar sommige misdaadsfilms wel naartoe willen gaan.

Voor een budget rond de 7 miljoen meer dan geslaagd, boeiend in beeld gebracht en en sterke finale. Hij duurt wel wat te lang en moet je in het begin wat zoeken, maar dat zijn geen enorme stoorzenders.

Heel vermakelijk.

Snyder is een van mijn favoriete regisseurs, 300 en Dawn of the Dead vond ik geweldig. En toen zag ik Sucker Punch staan, en heb die maar eens aangezet. Ik weet hoe Snyder werkt, dus ik wist ongeveer wat ik te zien zal krijgen.

Maar ik was toch redelijk verrast. Het begint heel deprimerend en droevig totdat Baby Doll in haar fantasiewereld met een paar andere de show steelt. Het is op sommige stukken iets wazig maar voor mij maakte dat niet echt uit. Met een redelijke vaart zit er naar mijn mening wat Matrix achtige actie in wat ik erg kon waarderen.

Browning zet een goed verlegen personage neer en zo'n beetje iedereen acteert wel goed. Snyder maakt het allemaal niet te saai en je ziet hoe veel lol de fantasiewerelden hebben. Ik vond dit zeker een leuke film om eens te zien.

Makkelijk in elkaar gezette televisiefilm met een vergezochte inhoud en een hoop domme beslissingen van de hoofdpersonages. Het voornaamste pluspunt binnen de wereld van Suddenly is dat het acteerwerk niet onaardig is, maar dat kun je natuurlijk verwachten zodra je jezelf versterkt met namen als Ray Liotta, Dominic Purcell en Brendan Fletcher. Niet meteen de meest noemenswaardige namen omdat ze (zeker recentelijk) een boel ongelukkige keuzes hebben gemaakt in hun loopbaan, maar wat ze hier laten zien is niettemin keurig. Jammerlijk is dat regisseur Uwe Boll geen grip heeft op een zekere mate van spanning en/of sfeer, waardoor zijn film uiteindelijk best saai is. Er mist toch een wat grotere scene en het ontbreekt de gijzeling aan de nodige dreiging. Suddenly leek Boll waarschijnlijk vooral om de centjes te gaan en dat is natuurlijk makkelijk gedaan als je dit soort non-verhaaltjes moet realiseren. Tot op zekere hoogte is het allemaal onderhoudend en degelijk geacteerd, maar binnen een dag of 3 alweer volledig van je netvlies verdwenen. De slotfase levert overigens wel wat onbedoelde hilariteit op, waarvoor een halfje extra.

Flauwtjes.

Suicide for Beginners is een beetje het schoolvoorbeeld van vrijheid met weinig budget. Dit soort films zullen waarschijnlijk nooit naar behoren gefinancierd worden. Daarvoor is de humor te edgy neem ik aan, waardoor dit eigenlijk altijd een beetje gedoemd is om nooit lekker uit te pakken.

Buiten de nogal zware onderwerpen die op luchtige manier worden benaderd is er alleen niet zoveel te bekennen binnen deze film. Je zou er misschien nog wel een aardig harde horrorfilm van verwachten, maar die belofte weet zichzelf nooit waar te maken. In plaats daarvan concentreert de film zich eerder op verhoudingen tussen personages, alleen worden ze niet erg sterk uitgewerkt.

De regie probeert her en der wat toetsen in te tikken om het als geheel wat interessanter te maken, maar buiten wat korte, aardige momenten qua editing weet het niet lekker los te breken. Ook de horroreffecten en algemene ideeën weten zelden goed uit te pakken. Ook een erg grote verspilling van een acteur als Sid Haig, waarvan zijn rol veel te veel uit de film wordt geknipt. Als centraal figuurtje vergat ik regelmatig dat hij nog in de film zat.

Het is allemaal te terughoudend en makkelijk om goed te zijn. Dat neemt niet weg dat het aardig wegkijkt, alleen is het qua humor eerder flauw en qua horror te afstandelijk. Ik moet wel zeggen dat het acteerwerk boven niveau lag, maar uiteindelijk zal je deze film snel weer vergeten ondanks de humor die veel mensen wellicht op de teentjes kan trappen.

Meevaller.

Ondanks een aantal hele slechte recensies van bronnen en MM // IMDB gebruikers vond ik deze film nog wel meevallen. Hij was een grote hype hier en ik kreeg de kans niet hem te zien in Nederlandse bioscopen maar verrassend draaide ze hem in een cruise die ik een aantal zomers terug deed.

Natuurlijk had ik veel meer verwacht hiervan, een stiekem had ik gehoopt dat de Joker ook deel uitmaakte van de Suicide Squad. Dus de trailer is misleidend.

De actie zit er goed uit maar er wordt steeds niet genoeg uitgehaald. Zoals een scene waarbij de hele groep tegen een soort mutaties vecht, daar had veel meer ingezeten.

De cast is uitstekend, met een enthousiaste Margot Robbie, Jared Leto en Will Smith. Dus je vraagt je toch wel af waarom deze slechte recensies krijgt. Omdat je (of ik) steeds een gevoel krijgt van dat er veel meer uit kan. Meer actie, meer monsters en misschien een langere speelduur. Het gekwebbel fantasie tussen Quinn en Joker was ook niet erg interessant.

Maar een prima filmpje hoor

Erg leuk.

The Suicide Squad is de officiële omkeer voor DC, en als ze dit vol kunnen houden met hun toekomstige films overwinnen ze de concurrentie met Marvel met gemak. The Suicide Squad vormt eigenlijk precies het resultaat waar de fans al jaren agressief en energiek om hebben geschreeuwd. Ik was blij verrast in de bioscoop.

De cast is bekend en speelt leuk, maar het is vooral de regie van Gunn die de film naar een hoger niveau tilt. Voorheen vond ik hem niet bepaald geweldig als regisseur. Ik vond hem iemand waarin zich een goed regisseur schuilt, maar nooit de ruimte kreeg om die eruit te laten. Dit is de eerste film waarin ik hem volledig in zijn element zie. Hij leek lekker zijn eigen ding te mogen doen, en dan komt er dus een leuk resultaat uit.

In zijn geheel luchtiger, grappiger en gedurfder dan een gemiddelde DC-film. De meeste superheldenfilms zijn zo veilig als het maar kan om die extra centjes binnen te halen, Gunn lapt de regels aan zijn laars, en doet lekker wat hij wil met een groot budget. De film komt regelmatig verrassend uit de hoek, en dat mag al vroeg blijken na de lekkere openingssequenties.

Visueel mist de film soms wat kleur en zeker richting de finale is dat een klein probleem, maar het tempo is erg lekker en de actiescenes volgen elkaar geweldig op. Lekker bloederig ook verder, met een sterke focus op de gore en leuke personages. Stallone en Cena vormen de verrassingen van de film op het gebied van acteren, en vooral Cena speelt hier veruit zijn beste rol tot nu toe.

The Suicide Squad is precies de film waarvan ik had gehoopt dat het zou zijn. Deze best bloederige film kent een heerlijk tempo, een aardig visueel randje en goed acteerwerk. Het is jammer van het soms kleurloze verloop, verder is dit ongeveer de beste vorm van vermaak die je van een superheldenfilm kan verwachten. Absoluut een heerlijk dingetje om op een avondje te zien. Bloederig, humoristisch en vlot. Een heerlijke combinatie.

Ondanks dat regisseur Joe Lynch al meer dan een decennium in het horrorvak heeft gedirigeerd komt hij er maar bekaaid vanaf met Suitable Flesh, tevens zijn nieuwste film. Het betreft een geïnspireerd verhaal op H.P. Lovecraft, waardoor je als kijker al kan verwachten dat er een surrealistische benadering aan wordt meegegeven. Die komt er ook, maar de film weet er pas echt mee op te leven in het laatste halfuur. Daarvoor wordt een relatieopbouw uitgewerkt tussen een zeer matig acterende Heather Graham en evenzeer niet-overtuigende Judah Lewis. De film hangt niettemin af van hun acteerwerk en chemie, waardoor bijna het volledige eerste uur inwisselbaar is. Verder kent Suitable Flesh een licht "All Bark No Bite"-gehalte, wat duidelijk wordt door middel van de buitengewoon vulgaire dialogen die worden ontmanteld door de tamme beeldspeling. De finale dendert lekker door en kent genoeg verrassing om de film goed te kunnen ondersteunen, maar tegen die tijd heb je als kijker al veel te veel moeite moeten doen om door de rest van het gebeuren heen te komen.

Matige toevoeging aan het Necrostorm-universum. Ik had de kopie van deze film al voor enige tijd binnen, maar zag deze voor een lange tijd over het hoofd. Dankzij een speelduur van 63 minuten toch maar even opgezet op een luie avond. Ik ben wel een liefhebber van Necrostorm, alleen is Suite 313 nogal matig. Niet meer dan logisch dat Pederis maar een enkele toevoeging mocht regisseren voor dit universum. Om te beginnen is vooral het hoofdpersonage storend, mede dankzij de nogal hinderlijke voice-over. Constant vulgair en onsympathiek, Pederis maakt het ons niet makkelijk om enig medeleven met zijn situatie te tonen. Conceptueel biedt de film wat leuke ideeën, vooral de trucage dat je de hele tijd over de schouder van de agent meekijkt is leuk. Qua gore haalt de film ook regelmatig uit, al is de film zelf vooral een poging op een wat sfeervollere en spannendere Necrostorm-film. Dat lukt nauwelijks, daar moet Necrostorm zich ook niet mee bezighouden. Daar ligt de sterkte van dat bedrijf namelijk helemaal niet. De bedreigingen zijn daarnaast nogal idioot, de editing is amateuristisch en de onophoudelijke voice-overs doen alle opbouw teniet. Het tempo zit er gewoon niet in. De finale is gelukkig net wat beter, maar tot die tijd loop je vooral rond in een kaal appartement waar te weinig gebeurt. Dat een film van 63 minuten aanvoelt als 90 lijkt me dan ook niet de bedoeling.

Wat voor regisseur Phil Alden Robinson een makkelijke politieke thriller had moeten zijn mondt al snel uit in een gematigde film met een ondermaatse Ben Affleck als Jack Ryan. Dit personage heeft al een aantal keer de hoofdrol mogen vertolken in een aantal boeken, maar The Sum of All Fears rechtvaardigt dat aantal amper. Het zijn vooral de opvallend grootse en behoorlijk bombastische actiescenes tussendoor die voor de positievere indruk weten te zorgen. Het politieke gehalte voelt vooral makkelijk en gehaast aan, met betweter Affleck die gemakkelijk met jan en alleman in contact kan komen (inclusief de Russische president) om even uit te leggen hoe het precies zit. Het gaat hem soms zelfs zo eenvoudig af dat ik me als kijker afvroeg waarom de uiteindelijke problematiek nog zoveel tijd in beslag neemt. Waar de film echter voornamelijk faalt is rondom de spanningsboog evenals de opbouw, die ondanks de vele gebeurtenissen maar niet effectief wil worden. Het lijkt me niet dat een film als deze afhankelijk moet zijn van de explosievere scenes, maar dat is het in dit geval dus wel. Waar de kern moet scoren zijn het vooral de schokgolven die nog een bepaalde indruk achterlaten, de rest is eerder generiek thrillervoer.