Meningen

Half.

Van regisseur Bates Jr zat ik nog met Excision in het achterhoofd. Die film was een jaar geleden behoorlijk bijzonder. Bates Jr zet zijn bijzondere carrière met deze film in ieder geval voort, maar wel op een andere manier. Het resultaat is wat mij betreft hetzelfde cijfer waard.

Visueel best oké. De CGI is inderdaad niet al te best, maar Bates Jr weet dit redelijk te compenseren met grappige sets en kleurrijke omgevingen. Het deed me een klein beetje denken aan Blue Velvet qua sfeer en omgeving, maar dan meer emo-achtig. Zou me niks verbazen als de film daar inspiratie vandaan heeft gehaald.

De horror is ook bijzonder genoeg ingevuld. Erg eng wil het allemaal niet worden, maar vlot weet het dan wel weer te zijn. Jammer dat de CGI het voor een deel de grond in boort, en erg creatief is Bates Jr niet met de schurken. Het gaat hier weer om een oops-I-released-the-ghost verhaal.

Soms leuke dingen met de horror, maar de humor is dan weer bedenkelijk. Statisch geacteerd door Gubler en te makkelijk geacteerd door Dennings. Die stoere types ben ik zo langzamerhand wel zat. Het moment van de poster is ook zo'n scene die er niet in had gehoeven. De humor is toch niet grappig.

Zo trippy of gestoord als Excision is het overigens ook niet, visueel houdt Bates Jr zich wat in op dat gebied. Maar kleurrijk en bijzonder is het allemaal wel. Helaas is de horror net wat te tam en de humor gewoon niet zo leuk. Dankzij de look ken ik het nog een 2,5* toe. Ik denk overigens dat het met vlottere montage en opvallender gebruik van de camera stukken beter had kunnen werken.

Wel leuk.

Kende Clooney voor de rest als regisseur nog niet zo goed. Wel als acteur, en ik vind hem persoonlijk wel 1 van de betere acteurs die nu in Hollywood mag rondlopen. Als hij ook een goed regisseur blijkt te zijn zou dat natuurlijk geweldig zijn, maar tot nu toe heeft hij me nog niet volledig overtuigd.

Maar het is wel een goede stap. Suburbicon ziet er vooral goed uit. Leuke details in de omgeving. Mooie felle kleurtjes. Charmante inrichting. Het voelt echt aan als 1959. Bovendien zit er ook wel een vorm van frisheid in, dat de kijkervaring wel iets beter maakt.

Ook heeft Clooney zijn acteervriendjes erbij gehaald denk ik zo. Damon doet het in ieder geval goed, wat mij betreft zelfs 1 van zijn betere rollen. Moore vond ik dan weer echt heel irritant. Maar misschien was dat ook de bedoeling. Isaac & Jupe doen het ook zeker leuk vooral Jupe op jonge leeftijd al goed op dreef.

Film kiest toch wel zijn eigen paden en dat is leuk. Met dit soort omgevingen in de jaren 50 kan je ook echt bijna alles doen. Clooney weet daar echter niet alle potentie uit te halen, maar doet wel een degelijke poging om met wat nieuws te komen. Qua concept misschien niet bepaald vernieuwend, maar qua uitwerking heeft het wel wat.

Camerawerk is solide, vooral in het kantoor heeft het echt goede momenten. Sfeertje mag er ook zeker zijn. Maar spanning had er soms wat beter ingepompt mogen worden. Ook de zwarte komedie is nou niet precies heel hilarisch helaas. De combinatie met wat racisme maakt de boel wat kijkbaarder, maar voegt helaas ook niet te veel toe.

Film mist nog een beetje de laatste push om het bijzonder te maken. Iets specialer camerawerk bijvoorbeeld. Het heeft goeie shots, maar blijft toch iets te klassiek. Ook had de film soms wat harder gemogen. Het heeft toch al een R-rating, waarom niet extra hard uithalen met dat bloed? Daar laat de film toch wat kansen liggen.

Wel een leuke slotfase en een prettige kijkervaring. Zeker niet verkeerd dit. Nu hopen dat de andere films van Clooney het kijken ook waard zijn.

Boeiend.

En dat beschouw ik als een groot compliment. Weinig Misdaadsdramas weten me nog te boeien. Zelfs Matthew Vaughn was er niet in geslaagd me een gehele speelduur geboeid te laten kijken. Suburra slaagt daar op een gekke manier wel in.

Hoewel ik de film niet zo hard vind als sommige hier beweren, is hij zeker wel grauw. De grauwe realiteit is soms ook sterk in beeld gebracht, als voorbeeld de corrupte politiek en gaat de film nergens compleet over the top waar sommige misdaadsfilms wel naartoe willen gaan.

Voor een budget rond de 7 miljoen meer dan geslaagd, boeiend in beeld gebracht en en sterke finale. Hij duurt wel wat te lang en moet je in het begin wat zoeken, maar dat zijn geen enorme stoorzenders.

Heel vermakelijk.

Snyder is een van mijn favoriete regisseurs, 300 en Dawn of the Dead vond ik geweldig. En toen zag ik Sucker Punch staan, en heb die maar eens aangezet. Ik weet hoe Snyder werkt, dus ik wist ongeveer wat ik te zien zal krijgen.

Maar ik was toch redelijk verrast. Het begint heel deprimerend en droevig totdat Baby Doll in haar fantasiewereld met een paar andere de show steelt. Het is op sommige stukken iets wazig maar voor mij maakte dat niet echt uit. Met een redelijke vaart zit er naar mijn mening wat Matrix achtige actie in wat ik erg kon waarderen.

Browning zet een goed verlegen personage neer en zo'n beetje iedereen acteert wel goed. Snyder maakt het allemaal niet te saai en je ziet hoe veel lol de fantasiewerelden hebben. Ik vond dit zeker een leuke film om eens te zien.

Makkelijk in elkaar gezette televisiefilm met een vergezochte inhoud en een hoop domme beslissingen van de hoofdpersonages. Het voornaamste pluspunt binnen de wereld van Suddenly is dat het acteerwerk niet onaardig is, maar dat kun je natuurlijk verwachten zodra je jezelf versterkt met namen als Ray Liotta, Dominic Purcell en Brendan Fletcher. Niet meteen de meest noemenswaardige namen omdat ze (zeker recentelijk) een boel ongelukkige keuzes hebben gemaakt in hun loopbaan, maar wat ze hier laten zien is niettemin keurig. Jammerlijk is dat regisseur Uwe Boll geen grip heeft op een zekere mate van spanning en/of sfeer, waardoor zijn film uiteindelijk best saai is. Er mist toch een wat grotere scene en het ontbreekt de gijzeling aan de nodige dreiging. Suddenly leek Boll waarschijnlijk vooral om de centjes te gaan en dat is natuurlijk makkelijk gedaan als je dit soort non-verhaaltjes moet realiseren. Tot op zekere hoogte is het allemaal onderhoudend en degelijk geacteerd, maar binnen een dag of 3 alweer volledig van je netvlies verdwenen. De slotfase levert overigens wel wat onbedoelde hilariteit op, waarvoor een halfje extra.

Flauwtjes.

Suicide for Beginners is een beetje het schoolvoorbeeld van vrijheid met weinig budget. Dit soort films zullen waarschijnlijk nooit naar behoren gefinancierd worden. Daarvoor is de humor te edgy neem ik aan, waardoor dit eigenlijk altijd een beetje gedoemd is om nooit lekker uit te pakken.

Buiten de nogal zware onderwerpen die op luchtige manier worden benaderd is er alleen niet zoveel te bekennen binnen deze film. Je zou er misschien nog wel een aardig harde horrorfilm van verwachten, maar die belofte weet zichzelf nooit waar te maken. In plaats daarvan concentreert de film zich eerder op verhoudingen tussen personages, alleen worden ze niet erg sterk uitgewerkt.

De regie probeert her en der wat toetsen in te tikken om het als geheel wat interessanter te maken, maar buiten wat korte, aardige momenten qua editing weet het niet lekker los te breken. Ook de horroreffecten en algemene ideeën weten zelden goed uit te pakken. Ook een erg grote verspilling van een acteur als Sid Haig, waarvan zijn rol veel te veel uit de film wordt geknipt. Als centraal figuurtje vergat ik regelmatig dat hij nog in de film zat.

Het is allemaal te terughoudend en makkelijk om goed te zijn. Dat neemt niet weg dat het aardig wegkijkt, alleen is het qua humor eerder flauw en qua horror te afstandelijk. Ik moet wel zeggen dat het acteerwerk boven niveau lag, maar uiteindelijk zal je deze film snel weer vergeten ondanks de humor die veel mensen wellicht op de teentjes kan trappen.

Meevaller.

Ondanks een aantal hele slechte recensies van bronnen en MM // IMDB gebruikers vond ik deze film nog wel meevallen. Hij was een grote hype hier en ik kreeg de kans niet hem te zien in Nederlandse bioscopen maar verrassend draaide ze hem in een cruise die ik een aantal zomers terug deed.

Natuurlijk had ik veel meer verwacht hiervan, een stiekem had ik gehoopt dat de Joker ook deel uitmaakte van de Suicide Squad. Dus de trailer is misleidend.

De actie zit er goed uit maar er wordt steeds niet genoeg uitgehaald. Zoals een scene waarbij de hele groep tegen een soort mutaties vecht, daar had veel meer ingezeten.

De cast is uitstekend, met een enthousiaste Margot Robbie, Jared Leto en Will Smith. Dus je vraagt je toch wel af waarom deze slechte recensies krijgt. Omdat je (of ik) steeds een gevoel krijgt van dat er veel meer uit kan. Meer actie, meer monsters en misschien een langere speelduur. Het gekwebbel fantasie tussen Quinn en Joker was ook niet erg interessant.

Maar een prima filmpje hoor

Erg leuk.

The Suicide Squad is de officiële omkeer voor DC, en als ze dit vol kunnen houden met hun toekomstige films overwinnen ze de concurrentie met Marvel met gemak. The Suicide Squad vormt eigenlijk precies het resultaat waar de fans al jaren agressief en energiek om hebben geschreeuwd. Ik was blij verrast in de bioscoop.

De cast is bekend en speelt leuk, maar het is vooral de regie van Gunn die de film naar een hoger niveau tilt. Voorheen vond ik hem niet bepaald geweldig als regisseur. Ik vond hem iemand waarin zich een goed regisseur schuilt, maar nooit de ruimte kreeg om die eruit te laten. Dit is de eerste film waarin ik hem volledig in zijn element zie. Hij leek lekker zijn eigen ding te mogen doen, en dan komt er dus een leuk resultaat uit.

In zijn geheel luchtiger, grappiger en gedurfder dan een gemiddelde DC-film. De meeste superheldenfilms zijn zo veilig als het maar kan om die extra centjes binnen te halen, Gunn lapt de regels aan zijn laars, en doet lekker wat hij wil met een groot budget. De film komt regelmatig verrassend uit de hoek, en dat mag al vroeg blijken na de lekkere openingssequenties.

Visueel mist de film soms wat kleur en zeker richting de finale is dat een klein probleem, maar het tempo is erg lekker en de actiescenes volgen elkaar geweldig op. Lekker bloederig ook verder, met een sterke focus op de gore en leuke personages. Stallone en Cena vormen de verrassingen van de film op het gebied van acteren, en vooral Cena speelt hier veruit zijn beste rol tot nu toe.

The Suicide Squad is precies de film waarvan ik had gehoopt dat het zou zijn. Deze best bloederige film kent een heerlijk tempo, een aardig visueel randje en goed acteerwerk. Het is jammer van het soms kleurloze verloop, verder is dit ongeveer de beste vorm van vermaak die je van een superheldenfilm kan verwachten. Absoluut een heerlijk dingetje om op een avondje te zien. Bloederig, humoristisch en vlot. Een heerlijke combinatie.

Ondanks dat regisseur Joe Lynch al meer dan een decennium in het horrorvak heeft gedirigeerd komt hij er maar bekaaid vanaf met Suitable Flesh, tevens zijn nieuwste film. Het betreft een geïnspireerd verhaal op H.P. Lovecraft, waardoor je als kijker al kan verwachten dat er een surrealistische benadering aan wordt meegegeven. Die komt er ook, maar de film weet er pas echt mee op te leven in het laatste halfuur. Daarvoor wordt een relatieopbouw uitgewerkt tussen een zeer matig acterende Heather Graham en evenzeer niet-overtuigende Judah Lewis. De film hangt niettemin af van hun acteerwerk en chemie, waardoor bijna het volledige eerste uur inwisselbaar is. Verder kent Suitable Flesh een licht "All Bark No Bite"-gehalte, wat duidelijk wordt door middel van de buitengewoon vulgaire dialogen die worden ontmanteld door de tamme beeldspeling. De finale dendert lekker door en kent genoeg verrassing om de film goed te kunnen ondersteunen, maar tegen die tijd heb je als kijker al veel te veel moeite moeten doen om door de rest van het gebeuren heen te komen.

Matige toevoeging aan het Necrostorm-universum. Ik had de kopie van deze film al voor enige tijd binnen, maar zag deze voor een lange tijd over het hoofd. Dankzij een speelduur van 63 minuten toch maar even opgezet op een luie avond. Ik ben wel een liefhebber van Necrostorm, alleen is Suite 313 nogal matig. Niet meer dan logisch dat Pederis maar een enkele toevoeging mocht regisseren voor dit universum. Om te beginnen is vooral het hoofdpersonage storend, mede dankzij de nogal hinderlijke voice-over. Constant vulgair en onsympathiek, Pederis maakt het ons niet makkelijk om enig medeleven met zijn situatie te tonen. Conceptueel biedt de film wat leuke ideeën, vooral de trucage dat je de hele tijd over de schouder van de agent meekijkt is leuk. Qua gore haalt de film ook regelmatig uit, al is de film zelf vooral een poging op een wat sfeervollere en spannendere Necrostorm-film. Dat lukt nauwelijks, daar moet Necrostorm zich ook niet mee bezighouden. Daar ligt de sterkte van dat bedrijf namelijk helemaal niet. De bedreigingen zijn daarnaast nogal idioot, de editing is amateuristisch en de onophoudelijke voice-overs doen alle opbouw teniet. Het tempo zit er gewoon niet in. De finale is gelukkig net wat beter, maar tot die tijd loop je vooral rond in een kaal appartement waar te weinig gebeurt. Dat een film van 63 minuten aanvoelt als 90 lijkt me dan ook niet de bedoeling.

Wat voor regisseur Phil Alden Robinson een makkelijke politieke thriller had moeten zijn mondt al snel uit in een gematigde film met een ondermaatse Ben Affleck als Jack Ryan. Dit personage heeft al een aantal keer de hoofdrol mogen vertolken in een aantal boeken, maar The Sum of All Fears rechtvaardigt dat aantal amper. Het zijn vooral de opvallend grootse en behoorlijk bombastische actiescenes tussendoor die voor de positievere indruk weten te zorgen. Het politieke gehalte voelt vooral makkelijk en gehaast aan, met betweter Affleck die gemakkelijk met jan en alleman in contact kan komen (inclusief de Russische president) om even uit te leggen hoe het precies zit. Het gaat hem soms zelfs zo eenvoudig af dat ik me als kijker afvroeg waarom de uiteindelijke problematiek nog zoveel tijd in beslag neemt. Waar de film echter voornamelijk faalt is rondom de spanningsboog evenals de opbouw, die ondanks de vele gebeurtenissen maar niet effectief wil worden. Het lijkt me niet dat een film als deze afhankelijk moet zijn van de explosievere scenes, maar dat is het in dit geval dus wel. Waar de kern moet scoren zijn het vooral de schokgolven die nog een bepaalde indruk achterlaten, de rest is eerder generiek thrillervoer.

Vermakelijke horrorthriller over een virus dat zich verspreidt onder een aantal kampbegeleiders, ondanks dat regisseur Alberto Marini even de tijd nodig heeft om alles op rit te krijgen. De personages zijn namelijk niet bijster interessant en de bosrijke omgeving wordt onbenut gelaten, waardoor een hoop van de potentiële sfeer verloren gaat. Eenmaal de figuren ziek beginnen te worden schiet de film een versnelling hoger en pakt uit met een hoop vaart en genoeg gebeurtenissen. Diego Boneta doet het goed en de finale zit zelfs tegen het geweldige aan, maar uiteindelijk zal je er ook niet al te veel aan terugdenken. Prima entertainment voor een luie middag.

Goed.

Eigenlijk doet het slot het hem, want die is verrassend sterk. Het uur en kwartier daarvoor is vrij normaal en blijft gewoon de boekjes volgen eigenlijk. Van de makers van de grappige Turbo Kid gaan hier een andere richting uit, maar laten daarmee zien dat ze dat ook prima kunnen.

De jongeren zijn in het begin gewoon een stelletje vervelende pubers met vrij puberale uitspraken en de doodnormale dingen die je in een 80's suburbia film zou verwachten. Daar lijkt de film ook de hele tijd heen te gaan, maar op een gegeven moment slaat het echt om in beklemmende horror.

Het eerste deel is daarom ook meer een soort Mystery voor tieners, veel meer is het niet, het verhaal doet niets bijzonders of nieuws en volgt gewoon keurig de lijntjes, het 80's sfeertje is er zeker en ik moest vaak denken aan films zoals The Goonies .

Het slot is verrassend sterk en beklemmend, de film gaat ook uit het niets opeens een andere richting uit en weet daarmee vrij originele dingen te doen. Spanning is er ook wat ik in het eerste deel kwijt was, en daarmee tilt het de film behoorlijk omhoog. Ik heb best genoten voor de 105 minuten.

Aardig.

Het is een wat aparte film voor Spike Lee, aangezien Summer of Sam een film is die nogal wat verschillende dingen met elkaar probeert te mengen en hier ook ruim de tijd voor neemt. Zo duurt de film met 142 minuten best lang, maar het voordeel is wel dat er een regisseur achter het roer staat die goed weet wat hij precies moet doen.

Eigenlijk heeft deze film weinig met het concept van een seriemoordenaar te maken, om de fans daarvan maar alvast teleur te stellen. In principe krijgen we gewoon een momentopname te zien van The Bronx. Daarin zitten wat personages die van elkaar houden, elkaar haten en ook weleens wat dealen. We volgen eigenlijk die leventjes veel meer dan de korte momenten dat er wat mensen overhoop worden geschoten in hun auto.

Voordelig is het feit dat de film audiovisueel sterk is. Mooie kleuren, sterke filters en een aardig energiek stijltje dankzij de regie van Lee. Hij kan het nogal saaie verhaal best aardig presenteren en dat is ook zeker nodig, want ruim 2 uur kijken naar mensen die nooit echt iets te bieden hebben dat onderscheidend is wordt na enige tijd een flinke opgave.

Verder ook een wat ongelukkige manier om de film te marketen. Het concept van de moordenaar wordt namelijk nooit zo goed in de film gemixt. Misschien is dat intentioneel, maar ik vond het vooral overbodig overkomen. En voor een film die juist de verstikking en druk wil belichten die zo'n situatie met zich meebrengt vond ik het matig. Ik kreeg eerder het idee dat de grootste problemen door de hoofdpersonages zelf veroorzaakt werden.

Het is dat het er leuk uitziet, anders was dit waarschijnlijk oersaai geweest. Nu zit er best aardig acteerwerk in verscholen, maar na enige tijd is de rek er wel uit en kan Lee met moeite steunen op de personages. Tussendoor wat intrigerende moorden, maar daar eindigt het wel weer. Aardig voor een keertje, maar geen film die ik snel weer opnieuw zie.

Niemendalletje.

Ik vraag me vanuit filmisch perspectief eigenlijk af waarom dit soort films nog worden gemaakt. Ze voegen namelijk letterlijk en figuurlijk ontzettend weinig toe aan de wereld. Ik zie ook geen grote opbrengsten of kijkaantallen, dus waarom Hallmark deze films uit blijft poepen is me een groot raadsel. Meedogenloos hoge cijfers krijgt het namelijk niet.

Alles binnen deze film ademt een Tv-gevoel uit. Misschien maakt dat de film makkelijker uit te kijken voor een aantal personen, maar ik zat me vooral af te vragen wat ik in vredesnaam aan het kijken was. Het is een erg duffe, saaie en veilige variant op een romantische film. Het is dan ook echt alleen de romantiek waar de film het van moet hebben, want de humor is hoogst ongemakkelijk.

Het probleem met dit soort films is dat het gewoon niet naturel aanvoelt. Er wordt met grootse gebaren geacteerd en een lach op het gezicht van Bell die er niet af te slaan is, maar ik voel er helemaal niets bij. Het mag dan degelijk wegkijken maar de inhoud van de film is leger dan de gemiddelde horrorfilm, en dat is waarschijnlijk ook de reden dat dit soort Hallmark-films nooit massaal bekeken zullen worden.

Nog wel aardig geacteerd en de setting vond ik ook prima, maar verder een nogal onnatuurlijke film. De film doet erg zijn best om je een lach op je gezicht te bezorgen, maar de compleet afstandelijke manier van regisseren doet mijn wenkbrauwen vooral omhoog gaan in plaats van dat mijn wangen er roze van kleuren. Niemendalletje dus. Film die je binnen twee weken weer helemaal vergeten bent.

Vermoeiende komediefilm (absoluut geen horror) van regisseur Norberto Ramos del Val, die ik absoluut niet heb ervaren als "intellectueel veeleisend". Scenaristen Ricardo López Toledo en Pablo Vázquez zijn voortdurend aan het woord om, waarschijnlijk in hun ogen, een buitengewoon originele insteek te introduceren. Helaas is die insteek vooral vervelend en moet je eerst door een hoop gekwek en gezever heen zien te komen om überhaupt te ontdekken wat het inhoudt. Alba Messa en Ana Rujas slagen er dan ook niet in om het gebeuren enigszins interessant te krijgen, vooral omdat hun ellenlange conversaties kant noch wal raken en het gebeuren nodeloos vertragen. Wellicht dat de liefhebber nog kan profiteren van het redelijk onvoorspelbare verloop, maar ik vond de invulling van Del Val vooral kinderachtig en uitgesponnen. 93 minuten hebben aangevoeld als zeker 150, ontdaan van hoogtepunten of originele invalshoeken.

Matig.

Nog een horrorfilm over een soort zelfhulptherapiekliniek. Dat alleen al brengt een best aardig concept met zich mee. Afgaande op de titel had ik weinig verwachtingen, maar toch trok iets van de film me wel binnen. Uiteindelijk bleek het alleen wel nog een matige horrorfilm te zijn die vooral opeens opduikt en nergens blijft hangen.

Wat de film opvallend goed doet is het uitwerken van de personages, die hierdoor een stuk menselijker aanvoelen in vergelijking met andere horrorfilms. De focus op hun aard ligt in deze film een stuk hoger dan je zou denken. Alleen wanneer het dan wel op de horror aankomt neemt de film een aanzienlijke hoeveelheid gas terug. Vooral omdat zowel concepting als uitwerking niet op orde is.

De matige uitwerking kan nergens echt wat bereiken. Zo is de film nooit sfeervol of grafisch genoeg maar ook op psychologisch vlak qua horror wat matigjes. Eigenlijk werkt de film veel beter als ordinaire dramafilm dan als horrorfilm. Ook het acteerwerk laat het qua aflevering van de dialogen regelmatig wat afweten. Hierdoor is de film een stuk moeizamer dan je zou denken.

Toch zit er nog wel een vorm van kwaliteit in, met horror heeft dat alleen erg weinig te maken. Ik heb blij dat ik de film van mijn lijstje kan aftikken, maar ik betwijfel of deze film eigenlijk ooit het grote publiek zal bereiken. Het is iets interessanter dan de gemiddelde horrorfilm, maar de uitwerking blijft niettemin ronduit zwakjes. Dat is een gemis.

Veel verder dan een onheilspellend concept en mooie beelden van bewegend zand komt regisseur Hiroshi Teshigahara niet in deze oude klassieker uit Azië. De eerste 20 minuten zijn onvoorspelbaar en zetten potentie op voor een interessante voortzetting, die vervolgens niet meer komt binnen de daaropvolgende 127 minuten. Eiji Okada en Kyôko Kishida delen simpelweg een huis midden in de kuil van zand en lopen tegen diverse situaties aan die nergens boeiend weten te worden, ondanks de grote hoeveelheid lagen die hier worden neergezet. Er is wat meer volume te meten richting de finale, maar dat neemt niet weg dat de zeer ruime speelduur van deze film in slakkengang omging. Ik heb het gevoel dat het schriftelijke bronmateriaal veel meer te melden heeft.

Mwa.

Film die eigenlijk maar op 1 ding uitblinkt, en dat is dat er een overheerlijke, exotische sfeer hangt die super warm aanvoelen. Dat zie ik niet vaak terug in komedies. Maar het is dan jammer dat de film tekort schiet op een hoop andere elementen die heersen.

Werkheiser ken ik nog wel. Ventje dat op jonge leeftijd Nickelodeon-acteur was. Nu blijkbaar dus ook een acteur die in grotemensen films wil spelen. Hij weet zich ook redelijk te redden, maar echte ervaring zie je er niet vanaf. Belle is er ook. In het begin vreesde ik even omdat haar accent erg geforceerd was. Maar uiteindelijk went het wel.

Exotische sfeertje is perfect. Scene waarin Marquette het feest in het hotel tegenkomt en in het zwembad valt is eigenlijk heerlijke zomersfeer. Toen ik deze film keek, was het ook warm, dus dan komt het gevoel ook extra naar voren. De feesten en mooie zomerlocaties zijn ook optimaal goed in beeld gebracht.

Maar qua verhaal is het wat minder. Want wat kan er natuurlijk niet vermeden worden in Amerikaanse komedies in Mexico? Inderdaad, de misdaad. En ook hier moet die weer geforceerd naar voren komen. Jammer, want dit was een stuk geslaagder geweest als het gewoon bij de zomer bleef. Dan maar nog een "I gotta lose my virginity"-film.

Komedie is ook verre van hilarisch. Grappen slaan de mist in. Tempo zit er wel goed in maar wordt eigenlijk niet bepaald benut. Genre geeft tevens actie aan, maar dit is nergens echt te zien. Aantal typisch overdreven Amerikaanse personages die weinig indruk maken en een film die met 103 minuten wel echt te lang duurt.

Vervelen doet het ook niet, maar uiteindelijk heb je het na 75-80 minuten wel gezien. Verhaaltje is nogal flauw en standaard. Dat het er visueel nog degelijk uitziet, is 1 groot pluspunt. Voor de rest kan ik buiten degelijk acteerwerk niets bedenken dat ik echt goed vond aan de film. Cijfer is er dus ook naar.

Positieve meevaller vanuit eigen bodem, waarin Hannah Hoekstra en Edgert Jan Weeber opvallend natuurlijk omgaan met de erbarmelijke dialogen die ze meekrijgen. Geregeld wordt het ze namelijk erg moeilijk gemaakt door het zwakke scenario van Willem Bosch en het gebrek aan ambitie is dan ook aan hem te verwijten. De regie van Lourens Blok blijft ertussenin zitten. De spanning wordt soms aardig opgevoerd, maar als de boel dan echt los moet knetteren blijft Sunny Side Up te afstandelijk. De film werkt dan ook vooral op psychologisch vlak, omdat beide hoofdrolspelers onderscheidend en overtuigend genoeg acteren om hun personages de gehele film lang boeiend te houden. Een speelduur van enkel 80 minuten zorgt voor bonuspunten, aangezien de inhoud niet heel bijzonder veel te vertellen heeft. Verder is het jammer dat de rol van Ko Zandvliet qua dreiging en gevaar onvoldoende wordt uitgewerkt, maar ook voor hem geldt dat zijn acteerwerk ver boven de middelmaat ligt. Zeer fijn verrast door dit werkje waar ik me geen moment mee heb verveeld.

Fijne verrassing.

Ik zag Sunrise nooit echt als een monumentale film in de filmgeschiedenis. Ik wist dat het bestond en goede waarderingen kreeg, ik had alleen niet verwacht dat de film zijn tijd ver vooruit zou zijn. In dat opzicht doet deze film me wat denken aan Metropolis, maar die film kan bijna niet geëvenaard worden door jaren 20 films.

Sunrise is vooral interessant omdat het voor zo'n oude film uitzonderlijk goede camerabewegingen kent, ondersteund door sterke effecten die ook z'n tijd ver vooruit zijn. Niet dat de film heel spectaculair is, maar richting de finale krijg je een aantal scenes te zien waar zelfs hedendaagse mensen nog van op kunnen kijken, en dat betekent dat het dus een geslaagd resultaat is geworden.

Het acteerwerk binnen deze film is voorspelbaar theatraal en veel scenes worden dan ook met grootse gebaren uitgeoefend. O'Brien vond ik echter een nogal ongemakkelijke prestatie neerzetten. Gaynor daarentegen kent precies de juiste uitstraling voor haar rol. Kwetsbaar en onschuldig, het is niet makkelijk om met gebaren te acteren, maar zij doet het wel erg goed.

Verder is Sunrise geen al te vernieuwende romantische film die op dat gebied ook eigenlijk helemaal niks te bieden heeft. De film wordt pas echt indrukwekkend zodra het de tweede helft nadert. Ook verder een opvallend grootse film voor die tijd, dus dan vallen de effecten en extraatjes nog meer op. Sunrise ziet er echt goed uit.

Verder is het jammer dat de film redelijk lang duurt en eigenlijk qua inhoud niks vernieuwends laat zien. Voor analyses en educatieve redenen is deze film een must see, diegene die voor een diepgaand verhaal komen zullen waarschijnlijk bedrogen uitkomen. Die overdreven manier van acteren hoort overigens wel bij die tijd maar ik zal het nooit wat vinden om eerlijk te zijn. Verder uiteraard op filmisch vlak bovengemiddeld.

Herziening maakt nog altijd indruk en bevestigt de kwaliteiten van regisseur Danny Boyle, die met allerlei genres consistent goede films weet te maken. Sunshine is vooral een mengelmoes van ideeën die met elkaar worden afgewisseld, aangezien het project begint als een sciencefictiondrama en uiteindelijk meer de vormen van een griezelfilm aanneemt. Het acteerwerk van met name Chris Evans en Cillian Murphy is uitstekend, maar uiteindelijk zijn het vooral de soundtrack en de visuele kwaliteit die de film optimaal over de streep trekken. Jammerlijk dat de aanloop van het geheel ietwat lang is uitgesponnen en niet altijd even interessant weet te zijn, maar uiteindelijk schroeft Boyle het tempo op en ontpopt Sunshine zich tot een uitstekende en indrukwekkende genremix.

Prima.

Kick-Ass is eigenlijk een van mijn favoriete films, vooral omdat het geweld daar enorm over the top is. Super, dat overigens is van een regisseur die ik best kan waarderen, was minder. Maar alsnog was hij een best leuk filmpje.

Het geweld is te weinig, maar erg rauw. Juist door het laatste kan ik het wel waarderen, en aan het begin was hij zelfs nog best grappig om te zien. Wilson was best goed op dreef, en Bacon was ook wel leuk bezig als een soort drugsbaas.

Page was echter een grote fout, meest pijnlijke en ongrappige karakter in een film zoals deze. Kon haar echt niet uitstaan met het veel te overdreven acteerwerk, jammer, want in Inception was ze juist heel goed.

Toch een leuk filmpje

Abrams jeugdfilm.

Als regisseur best degelijk, met een duidelijke voorliefde voor Sciencefiction. Abrams krijgt echter wel altijd de projecten waarvan op voorhand de verhalen al geschreven zijn echter. Al lijkt het alsof hij hier iets meer vrijheid kreeg, maar beslist niet veel meer dan in Star trek of Star Wars.

Vooral gericht op jeugdige kijkertjes. Zeg maar van een jaar of 13-15. Typische jeugdfilm waarvan de jeugdige kijkertjes op school tegen elkaar zeggen van hoe eng die wel niet was. De film kent ook wel een aantal grove actiescènes, maar Abrams weet er toch wel kundig mee om te gaan.

Visueel kan ik de film wel waarderen. Ik waardeer vooral het gebruik van lens-flares door Abrams. Dat zorgt voor een heerlijk speels en vlot toontje. Bijgestaan door regelmatig enthousiast cameragebruik en prima geschoten actiescènes weet Abrams op dit gebied wel z'n mannetje te staan.

Qua verhaal echter weer iets minder. En vooral de loop dan. Paar typische dramathema's die erbij worden gehaald. Het verbaast me uiteindelijk ook niet veel dat Spielberg ook aan het verhaaltje gesleuteld heeft. Typisch verhaaltje voor hem ook om te maken.

Maar hoe mooi de technieken op visueel niveau zijn van de film, de CGI is beslist wat minder. Regelmatig houterige bewegingen van auto's die rondvliegen bijvoorbeeld. En vooral de alien zelf ziet er echt belachelijk uit helaas. Een kundig regiestijltje weet deze punten ook niet te verhinderen helaas.

Acteerwerk is voor de rest ook niet heel bijzonder. Kinderen doen het allemaal nog wel aardig, maar de volwassenen spelen allemaal een beetje alsof ze er eigenlijk geen zin in hebben. Hoop typische Amerikaanse evil-army typetjes en bezorgde bewoners.

Wel nog een gaaf gevecht op het einde waar de tanks wild door de stad schieten op iets dat buiten beeld blijft. Zag er gaaf uit. En ook het treinongeluk was gaaf. Maar voor de rest heeft de film niet al te veel om het lijf helaas. Benieuwd of Abrams binnenkort een project kan regisseren waar hij echt volledige vrijheid krijgt.

Entertainende animatiefilm die heel erg lijkt op het merendeel van de cartooneske kinderproducties van tegenwoordig. De makers halen er in zo'n geval vaak een bekend concept bij, verzamelen een grootmacht aan bekende stemmen en creëren vervolgens zoveel mogelijk lawaai om de kijkers met weinig geduld af te leiden waar kan. De getekende plaatjes zijn dan ook hyperactief in elkaar gestoken en vrijwel ieder personage komt zo luidruchtig en hysterisch mogelijk voor de dag. Het maakt van The Super Mario Bros. Movie soms een relatief vermoeiende en vervelende zit, maar wel eentje waarin de actie groots voor de dag komt en met een buitengewoon hoog tempo wordt gebracht. Kinderen zullen zich in ieder geval absoluut niet vervelen, dus regisseursduo Aaron Horvath en Michael Jelenic is geslaagd met de basis.

Teleurstellend.

Val Kilmer was ooit een acteur die in best redelijke films verscheen, tegenwoordig is het een echte B-acteur geworden die door films vooral als middel voor diens marketing wordt gebruikt. Ondanks dat hij in The Super nog een best aardig prominente rol kent, is hij alsnog een acteur die meer naar de achtergrond wordt gezet.

The Super is niet per definitie een slechte film, de opening bewijst dat er ergens nog wel potentieel in het geheel verscholen zit. Zo is de locatie van deze film niet bepaald origineel meer, maar wordt lekker spannend ingericht en versierd. Er zitten sequenties in deze film die oprecht een spannende sfeer uitstralen, maar alleen niet al te vaak weten te benutten.

Het acteerwerk buiten Kilmer om, want eerlijk is eerlijk hij doet het best aardig, is erg matig te noemen. Ieder personage is een erg standaard verschijning en geen enkele acteur of actrice weet wat met zijn rol te doen. Niet dat regisseur Rick ze daarvoor ook de ruimte geeft, hij besluit namelijk het meest veilige pad mogelijk voor een film als deze te bewandelen.

Het kijkt nog best aardig weg en kent wat sfeervolle sequenties tussendoor, maar eigenlijk ontbreekt de echte spanning gewoon. Het mysterieuze gehalte van de film weet ergens nog te werken en het tempo is aardig, maar verder is het een nogal afstandelijke horrorfilm geworden. Je had het van tevoren al kunnen verwachtten, maar ook deze weet zijn hoofd niet boven de middelmaat van horror te houden.

Voor Kilmer zijn doen is het een aardige prestatie, hij heeft slechtere rollen gespeeld en lijkt zich aardig in zijn element te voelen in deze film. De film weet soms ook aardig te steunen op zijn personage, ook al komt deze niet al te veel in beeld. De finale wordt bekritiseerd, en alhoewel de uitvoering niet best is vond ik het einde zelf nog wel aardig. Matige horrorfilm die je als kijker waarschijnlijk weer snel vergeten bent. Jammer.

Herziening brengt hetzelfde resultaat teweeg. Michael Cera en Jonah Hill vormen een aanstekelijk duo binnen een wereld die door Greg Mottola met volle overgave wordt neergezet. Superbad is dan ook zeker niet ontdaan van komische momenten, maar helaas gaan deze nogal bedolven onder het spervuur aan vulgaire en infantiele humor. De focus ligt dubbel en dik op smerige dialogen, waartussen de makers weinig variatie tonen om de kijker aan het lachen te krijgen. De afwisseling tussen de geeks en de agenten vormt daarbovenop gelukkig een aardige afwisseling, maar eentje die helaas niet heel effectief voor de dag komt. Al bij al vormt deze film aardig vermaak voor een keertje, zonder grootse hoogtepunten.

Avontuurlijke rampenfilm waarin regisseur Herbert James Winterstern een riskante, maar aardige keuze maakt door beelden van echte tornado's te gebruiken als actiedecor. Skeet Ulrich en Daniel Diemer spelen bovendien zeer verdienstelijke hoofdrollen, ondanks de beperkte ruimte die ze toebedeeld krijgen vanuit het scenario. Supercell loopt weliswaar over van clichés en duurt zeker naar het einde toe veel te lang, maar blijft uiteindelijk best vermaken. De makers gaan weliswaar creatief om met het beperkte budget, maar toch mis je als kijker een grootsere actiescene om het allemaal compleet te maken. Daardoor net geen voldoende.

Matige komediefilm met goed acteerwerk vanuit een enthousiaste en gemotiveerde cast, maar sterk leunend op enorm flauwe humor. Het maakt van Supercon geregeld een film die moeilijk door te komen is, vooral omdat je geregeld het gevoel besluipt dit soort verhalen al eerder te hebben gezien. Regisseur Zak Knutson verbloemt daarnaast niet dat de productie aan een sterk tekort van financiële middelen lijkt te leiden, want het geheel oogt nogal kaal en onafgemaakt. Een aantal scenes zijn gelukkig wat grootser en de montage is redelijk enthousiast, maar kunnen niet op tegen de ongeïnspireerde en ronduit infantiele inhoud.

Erg leuk.

Supercool is een soort tienerfilm die ik een beetje heb gemist. Aardig tempo met soms vervreemdende inhoud, maar ook gecombineerd met een atmosfeer die menselijk blijft. Dat helpt Supercool om van de personages figuren te maken die ook echt indruk maken en chemie hebben. Geen flauwe oenen die het scherm opvullen dus.

Al vanaf de opening maakt regisseur Airaksinen het meteen duidelijk dat deze film niet zoals de gemiddelde film zal zijn. Het bevat zonder meer een hoop elementen die soortgelijke films ook hebben, maar doet verder ook voldoende zijn eigen ding. Het zorgt voor een gezonde balans tussen romantiek, avontuur en komedie, ondanks dat de laatste twee genres iets meer voorrang krijgen.

Acteerwerk is verder ook naar behoren. Short en Harvey staan allebei met hun benen sterk op de vloer en weten zich binnen ietwat flauwe rollen goed overeind te houden. De bijrollen van Davenport en Wayans Jr. mogen er ook zeker zijn. Tussen Davenport en Short heerst er uiteindelijk een waanzinnige chemie die ervoor zorgt dat de film over het menselijke tintje beschikt die andere films binnen dit onderwerp missen.

Wellicht dat het audiovisueel iets sterker had kunnen zijn en zeker het avontuur loopt misschien wat sloom soms, verder is dit een uitermate vermakelijke film die geen scene laat schieten. Ook is het een film die een poging doet om zich te mengen in hedendaagse cultuur van jongeren. Een keuze die begrijpelijk is, maar mogelijk over 5-10 jaar wat ouderwets is. Gelukkig is het waarschijnlijk ook zo dat niet veel mensen deze film zullen opmerken.

Het is een wat droge film, maar wel een film die je vanaf het begin beet weet te pakken en zonder moeite kan vermaken. Dit soort films gaan er bij mij altijd makkelijk in, maar daarbuiten kent deze film ook een wat stevigere balans tussen de elementen die het betrekt. Het zorgt voor een leuke, avondvullende komediefilm die ik zonder meer boven zijn soortgenoten vind steken. Laatste 20 minuten deden mijn hart ook even opwarmen.