Meningen

Matig.

Wederom een matige film in de carrière van White, waarvan dit nu mijn derde film is die ik van hem zie. Allemaal kregen ze tot nu toe 2,0*. Ook deze Stomp the Yard weet daar dus geen verandering in te brengen, al had ik er nog wel hoop voor na de opening.

De opening is lekker elektrisch en heerlijk in beeld gebracht. Leuke cinematografie, nog leukere danspasjes en lekker ruig camerawerk. Het was eigenlijk precies goed zo. Niet te snel gemonteerd, leuk versierd ondersteunt met gave danspasjes en dan heb je al snel een goede opening. Jammer dat White de toon daarna verandert.

Het voelt in het begin nog aan dat White elke scene wilde versieren, maar dat gevoel ebt uiteindelijk weg. White wilde de film blijkbaar een beetje rauw maken, maar het komt er vooral saai uit. De gesprekken tussen de personages zijn niet erg boeiend en de personages zelf evenmin. Dan worden de 115 minuten langzaam wel een erg lange zit.

Tussendoor moet de film het soms hebben van leuke energieke danspasjes waar de film de meeste kracht uit weet te halen. Maar de ruimtes tussen deze scenes worden opgevuld door saai vormgegeven dramascenes waar de nodige clichés nogal lomp doorheen wandelen. Het schrijfwerk zal vast niet lang zijn geweest. De choreografie dan weer wel, gelukkig.

De finale is ook weer lekker bombastisch, en samen met de opening zijn dit de sequenties die het meest opleven. Voor de rest resulteren de pogingen om een rauw drama te maken vooral in saaiheid en een lange zit. White heeft als regisseur wel het talent en de visie, maar nog niet de kundigheid om van zijn films boeiende minuten te maken. Helaas, maar tot nu toe wel de beste die ik van hem heb gezien.

Wat regisseur Roland Emmerich in gedachten had toen hij dit project op zich nam is me even vreemd, maar het resultaat is wat we kunnen verwachten. Weinig subtiel, inhoudelijk behoorlijk matig en personages die niet uit de verf komen, maar op visueel vlak erg verzorgd dus. Je moet in dit geval alleen wel wachten totdat de grotere scenes uit de kast komen, want deze film draait voor de verandering niet om de actie of verwoesting. Emmerich weet zich goed raad met de zonnige filters en de grootschaligere scenes ogen gecontroleerd, maar het ontluikende romanceverhaaltje (dat zowat het gehele eerste uur in beslag neemt) interesseert daarentegen amper. De homogemeenschap wordt beperkt en karikaturaal in beeld gebracht, waarvan de meeste simpelweg ook nog eens criminelen zijn. Voor de sympathie levert het geen boost op, maar Jeremy Irvine, Jonathan Rhys Meyers en Ron Perlman leveren degelijke acteerprestaties af. De rel is leuk in beeld gebracht, maar wel erg kort. Erg jammer dat het precies die sequentie was waar ik de gehele film op liep te wachten. Kreeg verder ook geregeld het gevoel dat de geschiedenis flink werd verdraaid.

Nare film.

The Stoning of Soraya M. was een film waar ik op jongere leeftijd al van had gehoord, maar ik kreeg nooit de neiging om de film ook daadwerkelijk op te zetten. Recentelijk heb ik de film met ondertiteling op weten te sporen op YouTube, dat maakt de zaken extra makkelijk natuurlijk. Ik vond het achteraf ook een goede film.

Om met een wat negatiever geluid te beginnen ter verandering, ik vond deze film voor zo'n concept een erg simplistisch verhaaltje bevatten. Het is eigenlijk van een soort die je in 1 zin op een papiertje kan schrijven, daar bouwen ze met deze film een heel gedoe omheen, maar dat leidt niet af van de dunne kern. Dat kan zijn omdat het op een waargebeurd verhaal is gebaseerd, maar ook dan lijkt het me dat er meer te vertellen is.

Verder is dit een best sterke film met bovengemiddeld acteerwerk van de hele cast. Ik was ook verrast om Caviezel in de eerste paar scenes te zien. Hij keert niet vaak meer terug daarna, maar de overige cast lost het mooi op. Overtuigende rollen, met veel emotie, maar nooit te veel, gespeeld. De personages, ondanks karikaturaal, voelen realistisch en geloofwaardig aan, en dat is een pluspunt.

Wat de film vooral sterker maakt is de harde en grafische finale. Op internet zijn hier de meningen sterk over verdeeld. Ik moet zeggen dat het redelijk dramatisch in beeld wordt gebracht in de stijl van harde, sentimentele muziek, maar er wordt weinig aan de fantasie over gelaten. Staalharde sequentie die je waarschijnlijk na afloop nog even bij zal blijven.

Een film die in zijn geheel solide te noemen is. Het is duidelijk bovengemiddeld en hanteert een concept dat op de dag van vandaag nog relevant is. Ik ga me verder niet te veel mengen met de innerlijke boodschap. De film vloog voorbij en blijft je nog een tijdje bij. Dat is waar ik voornamelijk naar zoek als ik dit soort films opzet. Geslaagd dus.

Leuk.

Eigenlijk is deze documentaire inhoudelijk niet veel meer dan een concertregistratie, maar wel een hele leuke concertregistratie. Daarnaast een concert van de Taking Heads, die ik als geheel toch wel unieker vind dan de meeste andere artiesten. De pakkende muziek en de leuke act trokken me daarom al vroeg mee met de beelden zelf.

Lekker meedansen met de deuntjes en kijken hoe ze het concert aanpakken, ik mag het eigenlijk wel. Ik kan het misschien alleen moeilijk een documentaire noemen, want het is echt puur een registratie. Op informatief vlak zal je dus niet veel meer te weten komen over de band, meer over hoe ze op het podium waren en wat voor shows je van ze kan verwachten.

Maar daar is niet veel mis mee. Ik vond het uitermate vermakelijk om het allemaal te volgen en leuk om te zien dat David Byrne in zijn uppie begon en uiteindelijk steeds meer het podium wist op te vullen totdat er echt een show uitkwam. Daar tussenin zaten ook nog leuke vondstjes op het komische vlak die het vermaak er ook ten alle tijden inhouden.

Ik ben zelf eigenlijk totaal geen fan van concerten. De volledige omgeving spreekt me niet aan, en daarom ga ik er in principe nooit heen. Ik kan er gewoon niet zo veel mee. Maar tijdens Stop Making Sense kreeg ik stiekem zin om ook naar een concert van de Heads te gaan want ik vond het via een scherm alvast heel leuk. Dat er misschien ander geluid te horen is dan zal best, maar het was best plezierig.

Leuke "docu" dus. Zonder verveling, en met veel creativiteit uitgevoerd. Duurt daarnaast ook absoluut niet lang, en ik kon vaak een beetje meeswingen met de nummers zelf. Ik hou wel van het geluid, want als dat niet zo was, dan had ik het veel moeilijker gehad met deze registratie. Leuk gebeuren, en leuk om eens gezien te hebben.

De eerste helft is uitstekend, met een sterke Aisling Franciosi in de hoofdrol die een film als Stopmotion gemakkelijk op sleeptouw kan nemen. Regisseur Robert Morgan zet een beklemmende sfeer neer met een ideale combinatie tussen animatie en reguliere horror en houdt die balans voor een lange tijd sterk in leven. Zo hangt er een onheilspellend, mysterieus sfeertje door de film heen en daarnaast komt het visuele vlak verzorgd en gedetailleerd voor de dag. De tweede helft is echter wat slapper, waarbij de psychologische aspecten een ruime voorsprong krijgen waarna het gebeuren toch wisselvalliger wordt. De daaropvolgend prominentere aanwezigheid van Caoilinn Springall als kwaadaardige bliksemafleider is zelfs misplaatst, met een gebrek aan dreiging en een veel minder effectief tempo dat daaruit wordt voorgebracht. De spanning is daarnaast volledig weg en met een weinig enerverende finale dooft Stopmotion zelfs een beetje uit, maar dat neemt niet weg dat de aanloop vol zit van kwaliteit.

De films van regisseur Johannes Roberts werden qua schaal steeds groter en kwalitatiever, Storage 24 is zo'n geval waarin je de desbetreffende vooruitgang duidelijk kan zien. Niettemin kent het als geheel nogal weinig spanning en een lelijk opgemaakt monster, het zal me altijd ontgaan hoe je van plan bent angst aan te jagen met een overduidelijk beestenpak. Toch wint de film wat punten met de locatie, die best sfeervol oogt en dan ook degelijk wordt benut door Roberts. Specifiek de sequentie in de luchtschacht springt er positief tussenuit, maar het onhandig in beeld brengen van het monster en de onrustige opbouw zorgen ervoor dat het als ervaring verder nergens beklemmend uitpakt. Sommige regisseurs beheren dit soort creature flicks perfect, maar Roberts moest duidelijk nog enige ervaring opdoen. Het einde komt relatief willekeurig, maar voor mij is dat stiekem wel een beetje de appeal van deze film.

Matig.

Een film waar ik op voorhand best naar uitkeek, anders had ik het ook niet op mijn kijklijst gezet. Jammer genoeg had ik eigenlijk een andere film verwacht, en Storm Warning bleek vooral in te zetten op een andere soort horror. Niet dat ik dat erg vind, ik kan me makkelijk aanpassen, maar ik vond in dit geval vooral de uitwerking niet bepaald interessant.

Wel ziet de film er professioneel uit en krijgen we al vroeg een sfeervolle locatie voor de kiezen. De mistige moerassen zijn een uitstekende locatie voor wat ellende, en het lijkt dan ook even de goede richting op te gaan. Eenmaal het duidelijk wordt waar de film echt heengaat daalt de lijn. De film wordt steeds een stukje minder interessant, en dat is jammer, want het ging de goede kant op.

Het acteerwerk laat veel te wensen over vanuit het stelletje, die beiden nogal simplistische en vervelende personages neerzetten. Samen hebben ze ook geen chemie, maar de schuld ligt hiervoor vooral bij regisseur Blanks die werkelijk geen enkele moeite doet om de personages uit te werken. De schurken acteren beter, maar tegenover een hoop andere horrorfilms worden ze met gemak van de kaart gepoetst.

Qua horror kent de film wat confronterende beelden van bloederige taferelen, die het als resultaat zeker naar boven tillen. Jammer genoeg duurt het meer dan een uur voordat je jezelf eraan mag branden, alles daarvoor is vooral half opgebouwde spanning die naar iets groots toewerkt, en vervolgens nooit komt. Hierdoor zit je toch wel een goed uur in verveling, en dat lijkt me bij zo'n simplistisch dingetje als deze film niet het idee.

Deze weinig verheffende horror wist me enkel met een paar scenes te overtuigen, maar dan ook echt goed te overtuigen. De eerste minuten zijn veelbelovend, daarna daalt het niveau snel en dat is jammer. Professioneel is de film wel, maar de uitwerking laat te wensen over. Jammer, ik had er vooraf best zin in, maar het uiteindelijke resultaat is toch niet zo leuk als dat ik had gehoopt dat het zou worden.

Nederlandse rampenfilm.

Sombogaart mag van geluk spreken dat hij meerdere dure Nederlandse films aan ons oeuvre toe mocht voegen, maar eigenlijk was De Storm gewoon een matige film. Het is dan (gelukkig) geen Ate de Jong-niveau slecht, maar toch maakt deze film keuzes die achteraf wat minder goed vallen. Niettemin kent de film betere punten.

Het acteerwerk is een beetje half. Hoeks is soms overtuigend en soms compleet brak. Zolang ze niet te veel sentiment hoeft te laten zien is het prima, maar eenmaal er wat serieuzere emotie uit moet komen valt ze door de mand. Atsma is behoorlijk saai. Past daarnaast ook niet echt in deze film, geef hem wat kleinere rollen en dan houdt hij zich een stuk beter staande dan dit soort Hollywood-kopieën.

De film is soms indrukwekkend te noemen. De eerste 15 minuten overstijgen Nederlandse cinema met gemak. Knappe nachtelijke beelden en een indrukwekkend in beeld gebrachte overstroming. Uiteraard met beperkte middelen geregisseerd, maar niettemin een knap stukje animatie van onze bodem. Hoe verder de film vordert, hoe meer het duidelijk wordt dat er geen 100 miljoen beschikbaar was, maar toch is het knap hoe ze dit hebben opgezet. Daadwerkelijk een heel gebied onder water gezet.. eigenlijk heel leuk bedacht.

Jammer genoeg is de film uiteindelijk ronduit saai te noemen. De film introduceert gelukkig niet te veel personages, maar diegene die er wel bijkomen interesseren totaal niet en acteren vreselijk (Herbers, oei). De spanning is ver te zoeken en de dramatischere scenes zijn voor geen meter vooruit te krijgen. Ze hebben ook niet het meest interessante uitgangspunt gekozen voor een onderwerp dat wel heel indrukwekkend te noemen is.

Het mist het echte talent helaas, maar de eerste 15 minuten zijn best de moeite waard. Er wordt wel geprobeerd om er iets spectaculairs van te maken, maar het slechte acteerwerk, de saaie regiekeuzes en een gebrek aan interessante momenten gedurende de tweede helft doen de film de das om. Misschien leuk om te zien om in ons duurdere werk te duiken, verder iets dat je makkelijk over kan slaan.

Meevaller.

Toch net iets sterker en compacter dan de gemiddelde televisiefilm die je binnen dit genre kan verwachten. Het is niet echt dat de film inhoudelijk stuitend onderscheidend is, maar het pakt een heel stuk beter dan het gemiddelde niveau. Het helpt misschien ook dat de indruk hier wat echter is, en niet zozeer ongemakkelijk.

Shane vormt vooral een dragende factor voor het geheel, die met het beperkte materiaal dat ze heeft alsnog volledig opgaat in haar personage. Bacon mag op de achtergrond ook meehelpen als degelijke bijrol. Ondertussen als acteur een beetje afgezakt naar dit soort films die gedoemd zijn onpopulair te blijven, maar niettemin aardig neergezet.

Verloop is verder weinig onderscheidend. Het einde is ook te verwachten en alle paden ernaartoe zijn veilig. Wat confronterender zijn echter de onderwerpen die worden aangehaald, die uiteraard een belangrijk punt innemen in onze maatschappij. Deze film verwaarloosd weinig, maar diept vervolgens ook niet bijzonder uit, aangezien het vooral kapt en switcht van probleem naar probleem.

Misschien dat de film te vol zit met ideeën om echt goed te werken, maar aan de andere kant heeft dat wel z'n positievere punten, zoals dat het verloop nooit echt verveeld heeft. Visueel wat matigjes en qua betrekking net niet sterk genoeg, maar ik moet zeggen dat ik uitermate vlot door de film heen kwam. Ik heb er dus weinig op aan te merken, en voor z'n soort absoluut bovengemiddeld. Dat helaas niet veel zegt, maar wel iets gelukkig.

Lollig voor een Nederlandse productie en regisseur Michael Middelkoop neemt dit onzinnige concept gelukkig ook niet al te serieus. Met een titel als Straatcoaches vs. Aliens hoeft de kijker dan ook geen serieuze film te verwachten, maar toch drukken de scenarioschrijvers de humor iets te dik onder het vizier van de kijker. Het matige acteerwerk zorgt namelijk voor een beperkte aflevering van de komedie, waardoor je vooral wacht op de sciencefictioninslagen. Die zijn gelukkig best oké en het tempo ligt hoog, maar verder heeft dit project niet al te veel om handen en wil het ook niet erg spannend of sfeervol worden. Omdat het allemaal niettemin kort genoeg duurt en best lekker wegkijkt wint het nog een aantal bonuspunten, maar niet genoeg voor een nipte voldoende.

Bovengemiddeld.

Best degelijke biopic waar ik in 2015 veel geluiden vandaan hoorde komen. Maar echter was ik destijds nog niet geïnteresseerd. In het heden zoek ik deze films met status nog wel geregeld op en nu was Straight Outta Compton dus aan de beurt.

De film opent echter wel verrassend uit de toon. Opent bijna als een soort actiefilm die redelijk energiek gebracht is. Het ziet er wel leuk uit, maar zet in mijn opinie een totaal andere toon voor wat er daarna gaat komen. Want daarna gaat het duidelijker naar de muziekkant toe.

Ik was vooral benieuwd naar het maatschappijkritiek van de film maar kwam toch nog redelijk bedrogen uit. Waarbij het eerste deel namelijk wel regelmatig het politiegeweld liet zien vond ik het allemaal ietwat braaf en redelijk impactloos gebracht. Had het graag iets rauwer en harder willen zien.

Maar het is allemaal best kundig gebracht door een duidelijk ervaren regisseur. Gray is niet meteen mijn favoriete regisseur en heeft ook wel een paar mindere titels op zijn naam maar deze behoort gelukkig tot zijn betere films, wellicht tot nu toe de beste voor mij uit 4.

Vooral het eerste gedeelte is nog redelijk energiek gebracht en de regie heeft soms duidelijk een meerwaarde. Alleen, zeker voor die periode, is het allemaal wel braaf gebracht. Had gerust een stuk rauwer mogen zijn. Maar het weet wel goed te boeien waarmee de 147 minuten snel om zijn.

Acteerwerk ook regelmatig sterk. Niemand specifiek die eruit springt maar iedereen staat goed zijn mannetje. Ook het drama werkt heel degelijk en weet met redelijke impact te komen. Sommige karakters, waaronder die van Giamatti, zijn alleen net wat over-the-top waardoor het biopic zelf wat minder geloofwaardigheid krijgt.

Maar wel een kundig gebrachte film die gelukkig nog een beetje afwijkt van andere biopics die nog wat braver zijn. Deze heeft dan nog wel een redelijke eigen smoel, al had ook deze nog gerust wat gedurfder mogen zijn.

Schattige roadfilm met professionele regie van David Lynch en overtuigend spel van Richard Farnsworth, die de film vrijwel eigenhandig op sleeptouw neemt. The Straight Story is niet meteen de omgeving die je zou verwachten van dit creatieve team, maar Lynch & co brengen het er zich aardig vanaf. De omgeving wordt mooi in beeld gebracht en een aantal scenes in de tweede helft zijn doeltreffend, maar de aanloop profiteert beslist niet van nogal mierzoete toonzettingen en matig acteerwerk vanuit Sissy Spacek. Het geheel oogt verder erg lief en goedbedoeld, maar als kijker mis je enige rechtvaardiging in het kader van waarom het je zou moeten raken. De bijpersonages die Farnsworth onderweg tegenkomt zijn daarnaast ook niet bijzonder steekhoudend.

Rondom het internet wordt deze thrillerfilm van regisseur JT Mollner bestempeld met termen zoals "briljant" en "intelligent", maar dat heeft dit project vooral te danken aan de aparte opzet en de acteerprestatie van Willa Fitzgerald. Laatstgenoemde speelt hier veruit haar beste rol en zet een buitengewoon complex figuur gebalanceerd en energiek neer. Kyle Gallner doet het daartegenover ook bovengemiddeld, maar krijgt te weinig ruimte om zich bij Fitzgerald te mogen voegen. Verder is het verhaal van Strange Darling entertainend, maar niet bijzonder. Vooral de nogal geforceerde pogingen vanuit Mollner om de spanning op te bouwen met keiharde geluidseffecten is een nogal merkwaardige keuze en op het vlak van geweld is het allemaal niet grof en/of gedurfd genoeg. Na enige tijd lijken de scenarioschrijvers ook niet helemaal meer te weten hoe ze de boel moeten afsluiten, waardoor de film gevoelsmatig langer lijkt te duren dan nodig is. Uiteindelijk vormt het allemaal een goede genre-inspanning met uitstekend acteerwerk, maar evenzeer een geheel dat iets te veel lof krijgt.

Regisseuse Kathryn Bigelow komt aanzetten met een origineel concept, maar spant deze veel te breed uit over een speelduur van 145 minuten. Het primaire nadeel van Strange Days zijn de personages. Ralph Fiennes en Angela Bassett overtuigen met enige beperktheid, maar Juliette Lewis en Tom Sizemore zijn bijzonder matig te noemen. Binnen een wereld die het vooral moet hebben van dik aangezette figuren en ideeën is dat opmerkelijk, aangezien dit soort omgevingen juist stimuleren tot creativiteit en ongeremdheid. Op visueel vlak verder enigszins verouderd, maar met passie en energie in beeld gebracht. Het eerste uur is overigens eigenlijk te verwaarlozen, maar je kunt optimaal aanhaken eenmaal de wat meer macabere momenten uit de kast worden getrokken.

Naargeestige, boeiende horrormysteriefilm waarin regisseur Stuart Ortiz met weinig middelen een hele hoop weet aan te vangen. Strange Harvest wordt neergezet als waargebeurd en realistisch, ook al is de inhoud geregeld te bizar voor woorden en neemt het naar het einde toe zelfs een fantasierijke wending. Dat laatste doet nogal afbreuk aan de film, zeker wanneer Ortiz het eigenlijk binnen de kortste keren weer laat eindigen. Verder valt op dat er nogal veel nadruk ligt op bloederige moorden, waardoor sensatie duidelijk voorrang krijgt op een goed lopend verhaal. Dat neemt gelukkig niet weg dat Strange Harvest blijft boeien en onderhouden.

Strange World is qua thematiek een erg "moderne" film, dus als je de grote stoot aan inclusiviteit niet kan waarderen zal het snel een lange zit voor je worden. Het is mij persoonlijk allemaal om het even, maar het ietwat opdringerig includeren ervan viel me wel op. Regisseursduo Don Hall en Qui Nguyen pakt bovendien geweldig uit met de animatietechniek. De achtergronden en ontwerpen zijn buitengewoon creatief en de wending is origineel gevonden, maar de makers hadden soms iets meer mogen experimenteren met verschillende stileringen. De vormgeving van de personages ziet er daarnaast ondermaats uit, maar echt storen doet het gelukkig niet. Het hoge tempo maakt het allemaal wat draaglijker en de actiemomenten zijn zeer onderhoudend, maar ondertussen is het alweer even geleden dat Disney met een film gekomen is die echt raakt. De kinderachtige manier waarop iedereen hier met elkaar omgaat zorgt er namelijk voor dat de subtiliteit die vroeger werkte niet langer meer aanwezig is.

Producent Kyle Newacheck maakte het regiedebuut mogelijk voor zijn broer Adam, maar spijtig genoeg zal het waarschijnlijk geen hoge cijfers pakken. Vooral de weinig ambitieuze inhoud is een redelijke dooddoener voor het geheel, maar ook als puurder genrewerkje kent het weinig effect. Het duurt dan ook erg lang voordat de boel begint los te komen en tegen die tijd is er al bijna een uur verstreken. Te uitgesponnen om zo'n lege finale als traktatie te leveren, maar gelukkig weet het mysterie nog enigszins te werken. Eenmaal het tempo in de laatste 20 minuten wordt verhoogd zit je als kijker ook wel garant voor wat degelijk vermaak, maar de oninteressante personages en inconsistente spanningsopbouw zorgen er eigenhandig voor dat Stranger in the Woods gedoemd is om in de middelmaat te blijven hangen.

Leuk!

Veruit de beste film met Ferrell in de hoofdrol die ik tot nu toe heb gezien, en aan de score te zien ben ik wellicht niet de enige die daar zo over denkt. Toch is er best wat waardering voor all-comedy-Ferrell dus ik denk dat mijn mening dat Ferrell beter is in iets meer dramatische rollen wat minder gedeeld wordt.

Toch is dit niet echt een volledig dramatische rol voor Ferrell, in de eerste helft mag hij regelmatig weleens zijn ding doen. Ik was vooral blij dat Forster het typische geschreeuw had afgeschaft, dat vind ik nu juist Ferrell zijn mindere vorm van humor. Als het wat subtieler is, heeft hij best grappige momenten.

De eerste 10 minuten zijn fris en luchtig. De hele film blijft ook fris, al dacht ik eventjes dat het een Amélie-richting opging. Daarin zat ik fout, maar het bleef gelukkig nog steeds uitermate luchtig en makkelijk uit te kijken. Het camerawerk had wat beter en scherper gemogen, maar op montage, cinematografie, plaatjes en kleuren was er weinig te klagen.

Het leukste aan de film voor mij is dat Forster de kijker steeds voor is met clichés. De film toont voortdurend clichés, maar weet hier ook voortdurend leuk mee om te gaan en de kijker een stap voor te zijn. De film lijkt steeds voorspelbaar, maar uiteindelijk dus ook weer niet. Dat maakt het dan ook wat mysterieuzer en vooral leuker.

Verhaal zelf is ook best origineel en kent een hoofdrol die gemaakt is voor Ferrell. Van Gyllenhaal was ik minder fan, en de humor van Thompson vond ik ook niet altijd lekker aansluiten. Gelukkig wordt dit wel gecompenseerd met een uiterst charmante rol van Hoffman. Toch is het vooral Ferrell die de showstealer blijft van de film.

Richting het einde wordt het wat sentimenteler, maar wel doeltreffend. Ferrell doet me een beetje denken aan Sandler. Vaak flauwe en domme rollen spelen, maar als je verder kijkt dan de schreeuwerige dialogen, gekke gezichten en rare typetjes dan zie je opeens dat beide heren heel degelijk kunnen acteren.

Volop luchtig, volop plezier en een verhaal dat nergens verveelt. De 113 minuten gingen uiterst snel voorbij, de regie was on-point en Ferrell was echt lekker bezig. Jammer dat hij dit soort rollen niet vaker heeft aangenomen. Ik zie hem liever dit doen. Enkel de humor van Thompson en een aantal stereotiepe rollen doen Stranger Than Fiction weerhouden nog beter te worden, maar daarbuiten heb ik niet te veel te klagen.

Weinig interessante thriller vanuit de iconische regisseur Alfred Hitchcock, ondanks de relatief unieke verschijning van Robert Walker als filmschurk. Om de positieve voetnoot vroeg neer te pennen omtrent Strangers on a Train een aantal fraaie stunts en sterke scenes, specifiek de finale op de defecte draaimolen ziet er goed uit voor het desbetreffende tijdperk. Helaas gaat dat wel met een inhoud die niet echt weet te boeien, waar de wisselwerking tussen Walker en Farley Granger amper loskomt. Dat heeft voornamelijk met het feit te maken dat Granger een nogal kale acteerprestatie neerzet met een figuur dat in eerste instantie al niet echt aanslaat. Het opvolgende mysterie mist vervolgens de benodigde sfeer en spanning, waardoor de film niet echt een gevoel bij de kijker weet op te wekken. Hierdoor verzandt de speelduur van 101 minuten relatief snel in een vermoeiend schouwspel.

Herzien.

Resultaat komt meer of minder op hetzelfde neer. The Strangers is een film die gewoon niet echt bij me binnenkomt, en ook na het nog een keer zien van de film kom ik op dezelfde conclusie neer. Bryan Bertino heeft zijn hart op de juiste plek zitten, maar een probleem dat zijn films herhaaldelijk ervaren is het complete gebrek aan spanning.

Enkele beelden kennen zeker de benodigde sfeer en stralen nog wat dreiging uit, ook audiovisueel voldoet de film aan de norm. Versiering en belichting binnen het huis zijn van hoge kwaliteit, en stralen de nodige dreiging uit die een dergelijke situatie moet hebben. Daar eindigen mijn complimenten richting de horror ook meteen weer, want Bertino kan de indringers zelf niet zo eng neerzetten.

Ik vond het trio allemaal niet erg dreigend. Dat enkele shots ze nog redelijk mysterieus presenteert helpt wel, maar als we ze echt in actie zien komen we er snel achter dat ze maar weinig uithalen. Als de film zich in de tweede helft meer en meer richting een ordinaire horrorfilm beweegt verliezen de indringers nog meer van hun charme. Zeker aangezien Bertino uiteindelijk nogal wat moeite heeft om ze eng te houden.

Wat akelige momenten compenseren de taaiere middenstukken, verder vind ik van deze film wat ik er eerst ook van vond, en dat was een aardig ingerichte film die bijna compleet spanningsloos is. Ik voelde absoluut nergens maar een beetje realisme. De traag opgebouwde spanning en makke schrikmomenten helpen ook zeker niet mee. The Strangers blijft voor mij helaas een teleurstelling.

Best een fijne horrorthriller met een degelijke aanloop en subtiele spanning. Regisseur Renny Harlin dirigeert echter wel een stuk traditioneler dan bijvoorbeeld Bryan Bertino, waardoor het wat dichter in de buurt komt van puur popcornentertainment. Alhoewel de originele ideeën zijn ingeperkt tot een minimum (die moeten binnen de vervolgdelen aanwezig zijn) wordt de film kundig opgebouwd en acteert met name Madelaine Petsch erg degelijk. Zo degelijk zelfs dat ze een bovengemiddelde chemie vormt met haar ietwat kleurloze tegenspeler, een voordeel dat altijd drastisch nodig is binnen dit soort genrewerkjes. Eenmaal de boel loskomt sta je daarnaast als kijker garant voor wat effectieve schrikmomenten en spannende sequenties. Het tempo ligt hoog genoeg en de rustige situaties worden aardig afgewisseld met de drukkere momenten. Jammerlijk is dat Harlin soms iets te veel zijn best doet om de achtergrond op te vullen met excentrieke figuren (de oplettende kijker heeft Richard Brake wellicht herkend) en de afsluiting wat flauw is, maar dat buiten beschouwing gelaten heb ik een prima griezelavond gehad in de bioscoop. Niets mis met een simplistisch genrewerkje af en toe, mits het met genoeg effectiviteit wordt uitgevoerd natuurlijk.

Onderhoudend vervolg op de slecht ontvangen eerste film, alhoewel met een nog grootser gebrek aan logica en weinig rechtvaardiging om überhaupt te bestaan. Gelukkig bewijst regisseur Renny Harlin zichzelf een kundige vakman en creëert genoeg spannende momenten samen met sfeervolle scenario's. Madelaine Petsch vormt bovendien in termen van het zijn van een final girl het hoogst mogelijke niveau, met uitstekend acteerwerk binnen een moeilijk personage. De overige rollen zoals die van Richard Brake en Gabriel Basso doen het ook niet onaardig, maar krijgen eigenlijk te weinig speelminuten om op te vallen. Het vermaakt allemaal prima en duurt niet te lang, maar voor de liefhebbers van deze wereld is er amper vernieuwing en een gebrek aan voortgang. Het is vooral meer van hetzelfde, maar dan binnen andere locaties.

Het is blijkbaar een trend geworden om het laatste griezelhoofdstuk over een heel andere boeg te gooien binnen horrorreeksen. Het universum van The Strangers blijft zo hetzelfde, maar de personages worden een stuk psychologischer uitgewerkt. Regisseur Renny Harlin verwaarloost daarmee helaas de best stabiele spanningsboog van de voorgaande hoofdstukken en compenseert dit met erg weinig. Het bloedvergieten is niet hard genoeg, de finale is niet uniek genoeg en de algemene rek is er natuurlijk wel uit. Als het tweede deel al overbodig aanvoelde, dan doet deze film daar nog een schepje bovenop. Niettemin blijft Madelaine Petsch van hoge kwaliteit in een complexe hoofdrol en ontvangt ze goed tegengewicht van Gabriel Basso en de altijd betrouwbare Richard Brake. Visueel ziet het er verder ook wel verzorgd uit, maar we komen nu op een punt dat ik de reeks nog maar moeizaam kan verdedigen.

Ook herzien.

Keek op een avond gewoon de hele reeks nog een keer om de films wat beter voor de geest te halen. Waarbij het eerste deel bleef haken op dezelfde onvoldoende, werkte deze voldoende zich omhoog naar een betere voldoende. Johannes Roberts stuurt dit tweede deel een compleet andere richting op dan het eerste deel.

En dat is maar goed ook, want ik vond de eerste film maar een spanningsloos geheel. Dit deel lijkt in het begin dezelfde richting op te gaan, maar ontpopt zich na ongeveer 20 minuten tot een op en top slasher. Een slasher die net genoeg subtiele tintjes meekrijgt van regisseur Roberts, die met dit tweede deel een erg knappe balans weet te vinden tussen basisslasher en subtiel gezinsdrama, en dat ook nog in korte tijd met een flinterdun verhaal.

Het helpt ook ontzettend dat de film over een cast beschikt die genoeg acteertalent heeft. Pullman en Madison vormen twee intrigerende personages met een uitstekende chemie. Ik vond ze zelfs beter werken in vergelijking met de personages die juist iconisch moeten zijn, namelijk het trio. Echter vond ik deze net als in het vorige deel verschijningen die maar zelden eng weten te zijn.

Visueel een geslaagde verwijzing naar de 80s, maar dan in een modern jasje gehesen. De scene in het zwembad is magistraal opgenomen. Roberts bewijst zich met deze film te hebben geëvolueerd van goedkope SyFy-regisseur naar een bekwam horrorregisseur. Deze film kent ook sterke editing met het geluid en goed camerawerk, waardoor de simpele inhoud naar hoog niveau wordt getild.

Verder ontzettend leuk dat de griezels worden afgemaakt en dat de moeder ook opvallend vroeg sterft. Hoge carnage zal je binnen deze film trouwens niet vinden. Ik vond het wel jammer dat de film wat terughoudend is op het gebied van gore. Verder een stilistische slasher die leuk in elkaar is gestoken. Heerlijk geregisseerd door Roberts. Ik kijk uit naar zijn nieuwe film, al betwijfel ik of die op deze film gaat lijken.

Weinig genuanceerde, maar prima opgebouwde dramathriller met uitstekend acteerwerk vanuit hoofdrolspeelster Taraji P. Henson. Regisseur Tyler Perry weet zich wel raad met dit soort omgevingen, ook al willen zijn films er niet altijd ver bovenuit steken. Straw moet het dan ook vooral hebben van de personages, waarvan de misère goed wordt weerlegd. Enkel Teyana Taylor is een volstrekte miscast en komt totaal niet geloofwaardig over als getroebleerde agente met een donker verleden. Als kijker word je verder genoeg ruimte geboden om een mening te ontwikkelen over de escalerende situatie en alhoewel Perry soms iets te nadrukkelijk mikt op politiek, behoudt hij het overzicht prima. Er mist wat spanning om het cijfer verder omhoog te tillen, maar voor nu is dit degelijke cinema.

Lompe film met een hoop dramatisch slechte grappen, maar regisseur Josh Greenbaum profiteert volop van dit originele gegeven. Honden die centraal staan in een komediegeheel voor volwassenen hebben we natuurlijk niet vaak gezien, waardoor het extra jammer is dat de makers in principe gewoon hetzelfde recept recyclen. Zo komen de gebruikelijke ingrediënten zoals drugs, seks en vulgaire woordgrapjes uitgebreid aan bod en zijn ze keer op keer nutteloos en ineffectief, maar het tempo wordt er niettemin goed ingehouden. Het stemmenwerk van Randall Park en Isla Fisher is bovendien uitstekend en spelen de gemakzuchtige invullingen van Will Ferrell en Jamie Foxx er met gemak uit. Amusant geheel dus, met een nogal uitgekauwde en weinig originele uitwerking. Het is wachten totdat de grote studio's écht met iets nieuws komen binnen dit genre.

Vermakelijke slasherfilm waarin de ledematen rijkelijk in het rond vliegen, met enige profijt gebracht vanwege de praktische aanpak van regisseur Michael Leavy. Wel is het zo dat de duur van dit relatief simpele geheel wat te breed wordt uitgesmeerd, want een totaal van twee uur is te veel van het goede. Naarmate het laatste kwartier vordert, begint deze breedte dan ook behoorlijk voelbaar te worden. Gelukkig gebeurt er tussendoor genoeg, wordt er naar behoren geacteerd, brengt Leavy het gehak kundig in beeld en zijn er genoeg grote griezelnamen waar iedere horrorliefhebber zich aan kan vergapen. De moorden worden verder ook lekker creatief en gemeen uitgewerkt, maar dat kan je natuurlijk verwachten als je David Howard Thornton als één van de griezels weet te strikken. Dit soort praktisch gegriezel wordt in de huidige wereld een beetje gemist vanwege de voortgang van computereffecten, waardoor het zeker voor de afwisseling erg lekker wegkijkt.

Erg onzinnig om dit soort concepten tot een speelduur van 128 minuten te rekken, maar in Bollywood moet alles klaarblijkelijk meerdere uren duren. Het komt ‘t eindresultaat niet bepaald ten goede, want de komedie raakt nergens de juiste noot en de horrorscènes worden karig vormgegeven. Enkel de muzieknummers tussendoor (die eigenlijk nergens in de film passen) zijn wat beter ingericht. De castleden doen enthousiast aan het gebeuren mee, maar de opmaak van regisseur Amar Kaushik raakt kant noch wal. De wat sensationelere scenes zien er werkelijk niet uit en de finale mist in elk opzicht pit, maar de liefhebbers van dit soort cinema zullen er vast wat meer mee kunnen aanvangen. Ik had gehoopt op een excentrieke en vlotte horrorfilm, maar daar maakt de film weinig van waar.

De aanpak van regisseur Kitao Sakurai op het vlak van puur actie-entertainment is spectaculair, maar zijn inhoudelijke bijdrage is nihil. Street Fighter sluit zich aan bij de insteek dat adaptaties van videogames toch steeds moeilijker zijn dan gedacht en ook deze film komt zeker in de tweede helft onvoorstelbaar rommelig voor de dag. De inhoud is soms zelfs zo onafgemaakt dat hele motieven zonder context worden omgeslagen en het verhaal bijna niet meer te volgen is, ondanks de volle overgave aan de visuele kant en de uitgebreide speelduur. Het acteerwerk is verder aardig, maar veel castleden kunnen eigenlijk niet op tegen de bombastische toonzetting. Verder staat Street Fighter vooral op de actiemomenten, hetgeen zeer overtuigend voor de dag komt. Het kent allemaal een behoorlijk gestileerde vormgeving, met enkel een aantal matige computereffecten die dat tegenwerken.

Vond het meevallen.

Zo'n titel is natuurlijk gelijk opvallend, vooral omdat het zo dommig klinkt. Van creativiteit moet de film dan ook weinig hebben, Bartkowiak lijkt vooral de boodschapper van de schrijvers. Opmerkelijk omdat IMDb meerdere namen aangeeft in het schrijfwerk, maar dat er van creativiteit eigenlijk niks merkbaar is.

Bartkowiak had in ieder geval wel een redelijke cast bij elkaar gesprokkeld. Kreuk doet het in ieder geval leuk in haar erg beperkte rol. Ik kan me niet voorstellen dat zo'n rol als deze ooit tot een goed einde gebracht had kunnen worden. Kreuk doet in ieder geval een hele degelijke poging en haar schattige uitstraling is de redder.

Het verhaal is niet al te best, erg rommelig zelfs. Ik ken de game niet voor de rest, ook nooit gespeeld, maar is het zo moeilijk om een game in een verhaal tot stand te brengen? Makkelijk zal het ongetwijfeld niet zijn, maar als dit de standaard is voor gameverfilmingen is dat wel jammer.

Zo wordt er halverwege de film plots een introductie van magische krachten gedaan. Dit valt compleet uit de lucht. Had er eigenlijk uitgelaten moeten worden. Het verhaal gaat voor de rest in onrustige vaart door en kent veel gaten en rare toevoegingen. Karakters worden zo plat als een dubbeltje uitgewerkt en de dialogen lijken uit een kinderboek te komen.

Bartkowiak comprimeert dit met toch wel leuke actie. Kreuk is opvallend lenig in de actiescènes (voor zover ze het zelf was) en de actie dendert lekker door. De klappen vliegen rijkelijk in het rond en er is genoeg actie om de kijker geboeid te houden. De Matrix-achtige bewegingen zijn dubieus, maar het maakt de actie er voor de rest niet minder om.

Waarom de film nog extra leuk is hier en daar is dat het onbedoeld hilarisch is soms. Ik heb serieus gelachen toen McDonough die karatetrap met schreeuw uitdeelde aan Kreuk. De film is mede hierdoor gewoon erg makkelijk uit te kijken. Acteerwerk is lang niet zo slecht voor de rest. McDonough is nog wel een charmante schurk.

Het is qua verhaal en karakterontwikkeling zeer ondermaats en opmerkelijk, maar qua actie best vlot en daarnaast duurt de film ook niet onnodig lang. 97 minuten was wel de max geweest. Best leuk allemaal, simpel entertainment.