Meningen

Weinig interessante thriller vanuit de iconische regisseur Alfred Hitchcock, ondanks de relatief unieke verschijning van Robert Walker als filmschurk. Om de positieve voetnoot vroeg neer te pennen omtrent Strangers on a Train een aantal fraaie stunts en sterke scenes, specifiek de finale op de defecte draaimolen ziet er goed uit voor het desbetreffende tijdperk. Helaas gaat dat wel met een inhoud die niet echt weet te boeien, waar de wisselwerking tussen Walker en Farley Granger amper loskomt. Dat heeft voornamelijk met het feit te maken dat Granger een nogal kale acteerprestatie neerzet met een figuur dat in eerste instantie al niet echt aanslaat. Het opvolgende mysterie mist vervolgens de benodigde sfeer en spanning, waardoor de film niet echt een gevoel bij de kijker weet op te wekken. Hierdoor verzandt de speelduur van 101 minuten relatief snel in een vermoeiend schouwspel.

Herzien.

Resultaat komt meer of minder op hetzelfde neer. The Strangers is een film die gewoon niet echt bij me binnenkomt, en ook na het nog een keer zien van de film kom ik op dezelfde conclusie neer. Bryan Bertino heeft zijn hart op de juiste plek zitten, maar een probleem dat zijn films herhaaldelijk ervaren is het complete gebrek aan spanning.

Enkele beelden kennen zeker de benodigde sfeer en stralen nog wat dreiging uit, ook audiovisueel voldoet de film aan de norm. Versiering en belichting binnen het huis zijn van hoge kwaliteit, en stralen de nodige dreiging uit die een dergelijke situatie moet hebben. Daar eindigen mijn complimenten richting de horror ook meteen weer, want Bertino kan de indringers zelf niet zo eng neerzetten.

Ik vond het trio allemaal niet erg dreigend. Dat enkele shots ze nog redelijk mysterieus presenteert helpt wel, maar als we ze echt in actie zien komen we er snel achter dat ze maar weinig uithalen. Als de film zich in de tweede helft meer en meer richting een ordinaire horrorfilm beweegt verliezen de indringers nog meer van hun charme. Zeker aangezien Bertino uiteindelijk nogal wat moeite heeft om ze eng te houden.

Wat akelige momenten compenseren de taaiere middenstukken, verder vind ik van deze film wat ik er eerst ook van vond, en dat was een aardig ingerichte film die bijna compleet spanningsloos is. Ik voelde absoluut nergens maar een beetje realisme. De traag opgebouwde spanning en makke schrikmomenten helpen ook zeker niet mee. The Strangers blijft voor mij helaas een teleurstelling.

Best een fijne horrorthriller met een degelijke aanloop en subtiele spanning. Regisseur Renny Harlin dirigeert echter wel een stuk traditioneler dan bijvoorbeeld Bryan Bertino, waardoor het wat dichter in de buurt komt van puur popcornentertainment. Alhoewel de originele ideeën zijn ingeperkt tot een minimum (die moeten binnen de vervolgdelen aanwezig zijn) wordt de film kundig opgebouwd en acteert met name Madelaine Petsch erg degelijk. Zo degelijk zelfs dat ze een bovengemiddelde chemie vormt met haar ietwat kleurloze tegenspeler, een voordeel dat altijd drastisch nodig is binnen dit soort genrewerkjes. Eenmaal de boel loskomt sta je daarnaast als kijker garant voor wat effectieve schrikmomenten en spannende sequenties. Het tempo ligt hoog genoeg en de rustige situaties worden aardig afgewisseld met de drukkere momenten. Jammerlijk is dat Harlin soms iets te veel zijn best doet om de achtergrond op te vullen met excentrieke figuren (de oplettende kijker heeft Richard Brake wellicht herkend) en de afsluiting wat flauw is, maar dat buiten beschouwing gelaten heb ik een prima griezelavond gehad in de bioscoop. Niets mis met een simplistisch genrewerkje af en toe, mits het met genoeg effectiviteit wordt uitgevoerd natuurlijk.

Onderhoudend vervolg op de slecht ontvangen eerste film, alhoewel met een nog grootser gebrek aan logica en weinig rechtvaardiging om überhaupt te bestaan. Gelukkig bewijst regisseur Renny Harlin zichzelf een kundige vakman en creëert genoeg spannende momenten samen met sfeervolle scenario's. Madelaine Petsch vormt bovendien in termen van het zijn van een final girl het hoogst mogelijke niveau, met uitstekend acteerwerk binnen een moeilijk personage. De overige rollen zoals die van Richard Brake en Gabriel Basso doen het ook niet onaardig, maar krijgen eigenlijk te weinig speelminuten om op te vallen. Het vermaakt allemaal prima en duurt niet te lang, maar voor de liefhebbers van deze wereld is er amper vernieuwing en een gebrek aan voortgang. Het is vooral meer van hetzelfde, maar dan binnen andere locaties.

Het is blijkbaar een trend geworden om het laatste griezelhoofdstuk over een heel andere boeg te gooien binnen horrorreeksen. Het universum van The Strangers blijft zo hetzelfde, maar de personages worden een stuk psychologischer uitgewerkt. Regisseur Renny Harlin verwaarloost daarmee helaas de best stabiele spanningsboog van de voorgaande hoofdstukken en compenseert dit met erg weinig. Het bloedvergieten is niet hard genoeg, de finale is niet uniek genoeg en de algemene rek is er natuurlijk wel uit. Als het tweede deel al overbodig aanvoelde, dan doet deze film daar nog een schepje bovenop. Niettemin blijft Madelaine Petsch van hoge kwaliteit in een complexe hoofdrol en ontvangt ze goed tegengewicht van Gabriel Basso en de altijd betrouwbare Richard Brake. Visueel ziet het er verder ook wel verzorgd uit, maar we komen nu op een punt dat ik de reeks nog maar moeizaam kan verdedigen.

Ook herzien.

Keek op een avond gewoon de hele reeks nog een keer om de films wat beter voor de geest te halen. Waarbij het eerste deel bleef haken op dezelfde onvoldoende, werkte deze voldoende zich omhoog naar een betere voldoende. Johannes Roberts stuurt dit tweede deel een compleet andere richting op dan het eerste deel.

En dat is maar goed ook, want ik vond de eerste film maar een spanningsloos geheel. Dit deel lijkt in het begin dezelfde richting op te gaan, maar ontpopt zich na ongeveer 20 minuten tot een op en top slasher. Een slasher die net genoeg subtiele tintjes meekrijgt van regisseur Roberts, die met dit tweede deel een erg knappe balans weet te vinden tussen basisslasher en subtiel gezinsdrama, en dat ook nog in korte tijd met een flinterdun verhaal.

Het helpt ook ontzettend dat de film over een cast beschikt die genoeg acteertalent heeft. Pullman en Madison vormen twee intrigerende personages met een uitstekende chemie. Ik vond ze zelfs beter werken in vergelijking met de personages die juist iconisch moeten zijn, namelijk het trio. Echter vond ik deze net als in het vorige deel verschijningen die maar zelden eng weten te zijn.

Visueel een geslaagde verwijzing naar de 80s, maar dan in een modern jasje gehesen. De scene in het zwembad is magistraal opgenomen. Roberts bewijst zich met deze film te hebben geëvolueerd van goedkope SyFy-regisseur naar een bekwam horrorregisseur. Deze film kent ook sterke editing met het geluid en goed camerawerk, waardoor de simpele inhoud naar hoog niveau wordt getild.

Verder ontzettend leuk dat de griezels worden afgemaakt en dat de moeder ook opvallend vroeg sterft. Hoge carnage zal je binnen deze film trouwens niet vinden. Ik vond het wel jammer dat de film wat terughoudend is op het gebied van gore. Verder een stilistische slasher die leuk in elkaar is gestoken. Heerlijk geregisseerd door Roberts. Ik kijk uit naar zijn nieuwe film, al betwijfel ik of die op deze film gaat lijken.

Weinig genuanceerde, maar prima opgebouwde dramathriller met uitstekend acteerwerk vanuit hoofdrolspeelster Taraji P. Henson. Regisseur Tyler Perry weet zich wel raad met dit soort omgevingen, ook al willen zijn films er niet altijd ver bovenuit steken. Straw moet het dan ook vooral hebben van de personages, waarvan de misère goed wordt weerlegd. Enkel Teyana Taylor is een volstrekte miscast en komt totaal niet geloofwaardig over als getroebleerde agente met een donker verleden. Als kijker word je verder genoeg ruimte geboden om een mening te ontwikkelen over de escalerende situatie en alhoewel Perry soms iets te nadrukkelijk mikt op politiek, behoudt hij het overzicht prima. Er mist wat spanning om het cijfer verder omhoog te tillen, maar voor nu is dit degelijke cinema.

Lompe film met een hoop dramatisch slechte grappen, maar regisseur Josh Greenbaum profiteert volop van dit originele gegeven. Honden die centraal staan in een komediegeheel voor volwassenen hebben we natuurlijk niet vaak gezien, waardoor het extra jammer is dat de makers in principe gewoon hetzelfde recept recyclen. Zo komen de gebruikelijke ingrediënten zoals drugs, seks en vulgaire woordgrapjes uitgebreid aan bod en zijn ze keer op keer nutteloos en ineffectief, maar het tempo wordt er niettemin goed ingehouden. Het stemmenwerk van Randall Park en Isla Fisher is bovendien uitstekend en spelen de gemakzuchtige invullingen van Will Ferrell en Jamie Foxx er met gemak uit. Amusant geheel dus, met een nogal uitgekauwde en weinig originele uitwerking. Het is wachten totdat de grote studio's écht met iets nieuws komen binnen dit genre.

Vermakelijke slasherfilm waarin de ledematen rijkelijk in het rond vliegen, met enige profijt gebracht vanwege de praktische aanpak van regisseur Michael Leavy. Wel is het zo dat de duur van dit relatief simpele geheel wat te breed wordt uitgesmeerd, want een totaal van twee uur is te veel van het goede. Naarmate het laatste kwartier vordert, begint deze breedte dan ook behoorlijk voelbaar te worden. Gelukkig gebeurt er tussendoor genoeg, wordt er naar behoren geacteerd, brengt Leavy het gehak kundig in beeld en zijn er genoeg grote griezelnamen waar iedere horrorliefhebber zich aan kan vergapen. De moorden worden verder ook lekker creatief en gemeen uitgewerkt, maar dat kan je natuurlijk verwachten als je David Howard Thornton als één van de griezels weet te strikken. Dit soort praktisch gegriezel wordt in de huidige wereld een beetje gemist vanwege de voortgang van computereffecten, waardoor het zeker voor de afwisseling erg lekker wegkijkt.

Erg onzinnig om dit soort concepten tot een speelduur van 128 minuten te rekken, maar in Bollywood moet alles klaarblijkelijk meerdere uren duren. Het komt ‘t eindresultaat niet bepaald ten goede, want de komedie raakt nergens de juiste noot en de horrorscènes worden karig vormgegeven. Enkel de muzieknummers tussendoor (die eigenlijk nergens in de film passen) zijn wat beter ingericht. De castleden doen enthousiast aan het gebeuren mee, maar de opmaak van regisseur Amar Kaushik raakt kant noch wal. De wat sensationelere scenes zien er werkelijk niet uit en de finale mist in elk opzicht pit, maar de liefhebbers van dit soort cinema zullen er vast wat meer mee kunnen aanvangen. Ik had gehoopt op een excentrieke en vlotte horrorfilm, maar daar maakt de film weinig van waar.

Vond het meevallen.

Zo'n titel is natuurlijk gelijk opvallend, vooral omdat het zo dommig klinkt. Van creativiteit moet de film dan ook weinig hebben, Bartkowiak lijkt vooral de boodschapper van de schrijvers. Opmerkelijk omdat IMDb meerdere namen aangeeft in het schrijfwerk, maar dat er van creativiteit eigenlijk niks merkbaar is.

Bartkowiak had in ieder geval wel een redelijke cast bij elkaar gesprokkeld. Kreuk doet het in ieder geval leuk in haar erg beperkte rol. Ik kan me niet voorstellen dat zo'n rol als deze ooit tot een goed einde gebracht had kunnen worden. Kreuk doet in ieder geval een hele degelijke poging en haar schattige uitstraling is de redder.

Het verhaal is niet al te best, erg rommelig zelfs. Ik ken de game niet voor de rest, ook nooit gespeeld, maar is het zo moeilijk om een game in een verhaal tot stand te brengen? Makkelijk zal het ongetwijfeld niet zijn, maar als dit de standaard is voor gameverfilmingen is dat wel jammer.

Zo wordt er halverwege de film plots een introductie van magische krachten gedaan. Dit valt compleet uit de lucht. Had er eigenlijk uitgelaten moeten worden. Het verhaal gaat voor de rest in onrustige vaart door en kent veel gaten en rare toevoegingen. Karakters worden zo plat als een dubbeltje uitgewerkt en de dialogen lijken uit een kinderboek te komen.

Bartkowiak comprimeert dit met toch wel leuke actie. Kreuk is opvallend lenig in de actiescènes (voor zover ze het zelf was) en de actie dendert lekker door. De klappen vliegen rijkelijk in het rond en er is genoeg actie om de kijker geboeid te houden. De Matrix-achtige bewegingen zijn dubieus, maar het maakt de actie er voor de rest niet minder om.

Waarom de film nog extra leuk is hier en daar is dat het onbedoeld hilarisch is soms. Ik heb serieus gelachen toen McDonough die karatetrap met schreeuw uitdeelde aan Kreuk. De film is mede hierdoor gewoon erg makkelijk uit te kijken. Acteerwerk is lang niet zo slecht voor de rest. McDonough is nog wel een charmante schurk.

Het is qua verhaal en karakterontwikkeling zeer ondermaats en opmerkelijk, maar qua actie best vlot en daarnaast duurt de film ook niet onnodig lang. 97 minuten was wel de max geweest. Best leuk allemaal, simpel entertainment.

Gebrekkige Ayer.

Street Kings zou uit de tijd moeten komen waarin Ayer zich nog stand zou moeten kunnen houden. Voor hem lijkt het helaas enkel bij bepaalde films te zijn gebleven, want Street Kings behoort tot de film die nergens in kan uitblinken. Niet in regie, en ook niet op het inhoudelijke niveau.

Wel heeft Ayer altijd het rauwe gevoeltje dat zijn films hebben goed onder de controle. Zijn films voelen heel dicht bij de straten aan. Het bloed voelt op realistische wijze, de cinematografie is best kwalitatief, Street Kings ziet er aardig uit. Het realisme gaat wel deels ten onder omdat de cast toch net wat te bekend is voor dit soort films.

Wel is het acteerwerk aardig. Reeves doet het best leuk, en ook Whitaker weet wat hem te doen staat met zijn rol. Bijrollen zoals die van Laurie en Evans doen het ook verdienstelijk. De eerste helft van de film kent ook nog wel wat grappige dialogen die voor een komische inslag zorgen, maar uiteindelijk is de film aardig serieus en gaat alle scherpte verloren.

Ondanks dat deze film nooit echt verveeld en visueel redelijk is, mis ik gewoon wat originaliteit en meerwaarde. Wat voegt een film als deze nou eigenlijk toe? Niet veel, want het kan niet op genoeg vlakken bovengemiddeld zijn. De actiescenes springen er ook niet bepaald uit en zijn schaars. Camera hobbelt er wel aardig achteraan, maar daar blijft het ook weer bij.

Street Kings behoort tot de soort film die je van Ayer kan verwachten. Niet briljant, professioneel geregisseerd maar nergens echt bovengemiddeld. Zodra Ayer iets doet wat niet vaak eerder is gedaan, dan pas steken zijn films er bovenuit. Zijn draai ligt wel bij de rauwe misdaad, maar hij krijgt er maar zelden iets uit dat solide en sterk genoemd kan worden.

Groteske onzin uitgesmeerd over 85 minuten, maar wel hele vermakelijke onzin. Regisseur Ryan Kruger heeft in ieder geval een duidelijke affiniteit met concepten die tegen het absurde aanzitten en ook de ruimte toebedeeld krijgen om dat te kunnen doen. Het levert een sterk aangezette wereld op die soms te nadrukkelijk weird probeert te zijn, maar een doordenderend laatste halfuur kent. Tussendoor is er echter te weinig aan de hand, met een handjevol acteurs die niet al te sterk voor de dag komen. Om de aandacht te verkrijgen van de kijker stopt Kruger er soms een uit de lucht gegrepen scène tussen waarin slachtoffers "smelten", zonder dat dit zich effectief in het geheel voegt. Zeker op satirisch vlak is het allemaal verder nogal eenvoudig en kinderachtig, maar Street Trash komt daarna in een actierijke, energieke en verfrissend praktische finale behoorlijk tot leven.

Koud kunstje voor regisseur Joe Carnahan om met beperkte middelen een erg ongeremd en vermakelijk verhaal op het scherm te toveren. Ook Stretch vangt je aandacht snel door zich volledig te storten in de vreemdheid van de omgeving. Patrick Wilson is uitstekend gekozen in deze gebalanceerde hoofdrol en wint het eigenlijk (te) gemakkelijk van zijn eigenzinnige tegenpolen. Het spijtige is toch dat Carnahan te lang bezig is met de humor, die eigenlijk niet al te treffend is. Een beetje lachen om schaars gekleedde outfits en het nabootsen van karikaturen, het niveau ligt in Stretch niet bepaald hoog. Gelukkig zit de vaart er verder goed in en kent het een visueel aantrekkelijke afwerking, al zet Carnahan de beste scène (introductie van Wilson) in de eerste minuten neer.

Gezellig en excentriek debuut van regisseur Baz Luhrmann, die wel gebaat is bij dit soort kleurrijke en vrolijke werelden. Op inhoudelijk vlak niet heel ambitieus, het gaat in Strictly Ballroom vrijwel puur om de karakterontwikkeling en amusante visuele invulling. Uiteraard beschikt Luhrmann niet over de budgetten waar zijn latere projecten veel voordeel mee wisten te bemachtigen, maar toch beschikken die projecten niet altijd over het pleziergehalte van deze film. Leuk geacteerd en met uitstekende chemie gebracht tussen Paul Mercurio en Tara Morice, deze film vormt met de relatief korte speelduur voortdurend een feestje om uit te zitten. Bij vlagen nogal sterk aangezet en clichématig, maar zoveel maakt dat voor het eindcijfer niet uit.

Hm.

Bravetown is een film die nooit echt indrukwekkend weet te worden, maar wel erg vermakelijk is in zijn geheel. Maar daarmee heeft de film een voorsprong op de andere films die ik doorgaans kijk, want high-school dramas gaan er bij mij altijd wel erg vlot in.

Het opent in ieder geval opvallend goed. Vooral de scenes in de disco waren opvallend kleurrijk en degelijk gebracht. Alleen valt het gelijk op dat de muziek nooit de overhand neemt in de film en vrijwel altijd op de achtergrond geplaatst wordt. Met het genre muziek voel je dan al twijfels opkomen.

Ook weer met een paar typische Amerikaanse acteurs erbij. In dit geval Duhamel. Aardig doet hij het echter wel, maar ik zie hem binnenkort in een Bruce Willis of Nicolas Cage veranderen. Ook Till doet weer mee, dit soort rollen zijn voor hem wel relatief veilig denk ik zo.

Verhaaltje is wel ok om te volgen. Braaf uitgewerkt drama die verschillende confronterende thema's tevoorschijn haalt. Enkele worden best degelijk uitgewerkt, enkele ook weer wat minder. Vooral het sentimentele einde bij de boom voelt nogal afgeraffeld aan. Ook het feit dat Till Duhamel de les begint te lezen richting het einde voelt wat vreemd aan, omdat het niet aanvoelt alsof Duhamel Till veel heeft geholpen.

Ook het dansaspect van de film is wat tam in beeld gebracht. DJ in mislukte groep, plots spuiten er hele vormen van creativiteit uit. Iets meer uitwerking op dat gebied. Het in beeld brengen van het dansen is ook wat terughoudend. Maar boeiend is het allemaal wel gelukkig.

Dat komt mede door het solide acteerwerk en het redelijke tempo dat erin blijft. Vond het wederom een lekker boeiende film. Braaf en binnen de lijntjes, maar bij vlagen wel met goede ideetjes. Vooral de disco-scenes in het begin waren echt heel gaaf. Ook fijn dat Till uiteindelijk niet mee ging dansen, dat voelde ik namelijk wel aankomen.

Slecht.

Het mag wel duidelijk zijn waarom een film als Striptease onder een gemiddelde score van 2,00* is uitgekomen. Je ziet het bij dit soort producties niet al te vaak, maar wat mij betreft is dit wel een productie die dat dik heeft verdiend. Voor een erg lange tijd is er namelijk geen touw aan vast te knopen.

Moore is ook weinig geschikt om deze film echt te dragen. Een nogal aanstellerig personage die niet over de nodige charme beschikt om dit soort films naar een degelijk einde te brengen. Anderzijds kan ik de rol die ze aanneemt nog wel respecteren. Het is wat anders en vooral gedurfder, het getuigt wel van lof dat Moore ze dan alsnog aanneemt. Deze ook goed uitvoeren is echter andere koek.

Enkele scenes zijn zo dwaas dat ze nog wel aan weten te slaan, verder is de film een combinatie van drama en misdaad met wat licht erotische tintjes tussendoor. Dat laatste zal wel voor een specifiek soort publiek zijn die naar deze film moest komen, de andere twee werken nauwelijks. Qua misdaad te veilig en binnen de lijntjes, qua drama vooral sullig en vervelend.

Als klap op de vuurpijl loopt de film tegen allerlei muren aan en valt het in meerdere kuilen, waardoor het verhaaltje er half en rommelig uit weet te komen. Liefhebbers van Moore zullen waarschijnlijk wat met de film kunnen winnen, maar ik kan er helaas weinig mee. Ik vond het vooral lang uitgesponnen onzin dat teveel wil, maar nergens echt aan kan komen.

Ik draag voor iedere overlevende van een terroristische aanslag een grote hoeveelheid respect, maar het verhaal van Jeff Bauman zoals regisseur David Gordon Green dat hier afbeeldt is niet bepaald motiverend. Het is dat de regie soms aardig sfeervol en Jake Gyllenhaal erg goed op dreef is dat Stronger op de middelmaat laat balanceren. Geregeld zijn de melodramatische scenes van de film doeltreffend, maar uiteindelijk neemt het obstakel waar Jeff overheen moet komen veel meer tijd in beslag dan wanneer hij dat eenmaal te boven is gekomen. Het is een grote, lange weg vol medelijden en wat mij betreft te weinig hoop. Normaal ben ik daar als kijker niet erg precies op, maar bij deze film maakte het me juist alert en nieuwsgierig. Bovendien vond ik de rol van Miranda Richardson als moeder bijna uitsluitend negatief.

Regisseur Malcolm D. Lee grijpt met elk project dat hij onder handen neemt steeds een heel ander idee aan. Soms wil dat best werken, maar Lee levert toch steeds dezelfde middelmatigheid af. Strung blinkt uit omdat de castleden erg hun best doen om diepzinnigheid mee te geven, iets dat ook wel vereist is als je de inhoud onder de loep neemt. Helaas slagen meerdere namen er niet in om enige vorm van eigenzinnigheid neer te zetten. Chloe Bailey roept in de hoofdrol weinig empathie op en bijrollen zoals die van Romy Woods en Lynn Whitfield zijn toch echt te belachelijk om te beklijven. Alhoewel de effecten nog wel aardig zijn en het mysterie voldoende in leven wordt gehouden, lijkt Lee de focus voortdurend op de stomende en lang uitgesponnen seksscènes te willen leggen. Liefhebbers van Bailey zullen daar vast geen probleem mee hebben, maar het zorgt er ook voor dat de wereld van Strung moeilijk serieus te nemen is en daardoor gevoelsmatig te lang duurt.

Mwa.

Ondanks dat regisseur Dowse binnen zijn carrière als regisseur altijd naar verschillende genres lijkt te trekken moet ik zeggen dat zijn films qua stijl steeds heel erg op elkaar lijken. Sommigen vond ik erg leuk, velen wat minder. Ook Stuber kan zich voor mij nergens in onderscheiden, ondanks dat de vulgaire kant van Dowse is getemperd.

Nanjiani en Bautista moeten het komische duo vormen van de film. De ontwikkeling tussen de twee personages springt echter van de hak op de tak. Zoals verwacht groeien ze toch op wonderlijke wijze naar elkaar toe, ondanks dat Dowse veel meer ruzie en gekibbel in beeld brengt dan momenten die de twee echt dichter naar elkaar zetten. Komisch zijn ze samen overigens wel leuk, apart wat minder. Vooral Nanjiani maakt zelden echt degelijke grapjes. Nogal uitleggerig en gerekt allemaal, bah.

De opening is best aardig geschoten, zat er ook gelijk rechtop voor. Wellicht dat de gemiddelde kijker het als chaotisch ervaart, maar het schudden en best interessante shots (zelfs van een verdieping springen) weten voor mij best redelijke actie te maken. Jammer is wel dat het overige gedeelte van de film wat simpeler in beeld wordt gebracht. Vooral zo'n Uwais wordt hier echt compleet verwaarloosd.

Gelukkig loopt de film vlot en kent het wat dolkomische situaties. De wereld wordt redelijk versierd en je wordt als kijker best betrokken bij het verhaal. Jammer is wel dat wat je ziet nooit iets anders is, maar van Dowse hoef je dat ook niet echt te verwachten. Stuber kijkt best aardig weg, maar het weet nergens in uit te blinken. Net als een godvergeten hoeveelheid andere films binnen hetzelfde kaliber hangt het daarom nog steeds op de middelmaat. Jammer.

Teenage slashers.

Ondertussen zijn dit soort films al tot in de eeuwigheid naar voren gebracht. Het ontstaan van dit soort films was destijds al met tieners, en sindsdien is daar niet veel verandering ingekomen. Omdat het echter al zoveel gedaan is worden dit soort films tegenwoordig in een modern sausje gegoten met wat odes aan vroegere films.

Student Body is daarin niet anders, maar ik vond het verder wel een erg flauwe bedoening. Sowieso voel je al direct aan dat ze te weinig budget hadden om met deze grote locatie iets degelijks af te leveren. Vervolgens worden er diverse pogingen gedaan om het visueel wat op te leuken, maar het resulteert eerder in veel halfbakken sequenties. In diezelfde scenes zitten vervolgens acteurs en actrices die niet kunnen acteren.

Het is dat ik het soms wat leuke kleurtjes vond hebben en dat de pogingen er wel zijn om er stilistisch iets degelijks van te maken, anders had ik deze film waarschijnlijk niet eens aangeklikt. Toch moet ik zeggen dat ze wel degelijk wat bekende namen erbij hebben weten te halen, zoals de dochter van komedieregisseur Kevin Smith. Had ik niet meteen verwacht.

Ondanks een traag middenstuk schiet de finale wel in een stroomversnelling en zijn de kills niet eens zo heel rampzalig. Had een stuk grover en explicieter gekund, maar ik heb ze erger gezien. Twist was flauwtjes maar in de tweede helft worden de personages voortdurend opgejaagd waardoor het moeilijk is om dan nog verveeld te raken. Jammer alleen van de wat makke eerste helft en een algemene afwerking die niet zo effectief is.

Lollig.

Ik kan er altijd wel naar kijken, bekende artiesten en muzikale talenten die zichzelf in het kader van vermaak voor lul zetten. Het fijne is dat Studio 666 er ook het budget voor heeft, en het netwerk. Meerdere cameo's hier die me compleet wisten te verrassen. Fijn eigenlijk, want dat versterkt meteen de funfactor van de film.

Foo Fighters is geen band die ik actief heb gevolgd, maar een aantal van hun nummers heb ik geluisterd en kan ik waarderen. Leuk dan ook dat Grohl actief meedoet met het opleven van de film. Loopt opvallend expressief te acteren. Ik kon er ook om lachen dat de overige bandleden met hem meedoen en uiteindelijk een behoorlijk bloederig lot ondergaan.

De film is sterk op het gebied van horror, toch mis ik wat extraatjes. De regie gaat bijvoorbeeld niet erg in op de cinematografie. Het huis ziet er iets te saai uit om aan te slaan. Niet genoeg sfeer en iets te haastig ook. Gelukkig hangt er wel een behoorlijk tempo en komen de geesten en demonen al aardig vroeg om de hoek kijken. Als we dan 30 tot 45 minuten verder zijn, begint het hakken en snijden.

Alle moorden zijn lekker over de top en het bloed mag rijkelijk in het rond spatten. En dan bedoel ik ook dat het echt in het rond spat. McDonnell begrijpt wat het publiek verwacht en wil hebben. Het ietwat zwakke narratief is dan al snel vergeven. Het is tenslotte ook een film die echt voor het plezier en de glimlachjes gaat. Die heb ik zeker gedurende de tweede helft in ontvangst mogen nemen.

Studio 666 is aan te raden voor de liefhebbers van redelijk smerige en expliciete horror. In de buurt komen van een Braindead doet het natuurlijk niet, maar dat neemt niet weg dat de film wel één van de bloederigste films is die ik sinds tijden heb gezien. Best fijn om tussen al de langzame en pretentieuze middelmaatwerken ook weer een film te kunnen zien die zichzelf niet echt inhoudt. Goed vermaak voor een keertje.

Regisseur Larry Cohen roept wellicht bij het grote publiek de meeste bekendheid op als scriptschrijver van enkele Hollywoodwerkjes, maar daarvoor dirigeerde hij ook horrorfilms (al moet The Stuff volgens Cohen niet gezien worden als pure horror). De film was geen hit toen het uitkwam, maar vormt op de dag van vandaag ideaal materiaal om uit te groeien tot cultfilm. De productie kende een budget van 1,7 miljoen waar ik als kijker sterk denk dat elke cent daarvan is opgegaan aan het spul zelf. Want eerlijk is eerlijk, wanneer het aankomt op de praktische effecten komt The Stuff met enkele geweldige scenes voor de dag. Er zitten opvallend veel grootschalige, spectaculaire horrormomenten in de film die goed werken en bovendien worden ze toepasselijk ondersteunt door een komische en satirische ondertoon. Spijtig zijn de behoorlijk slechte acteerprestaties, de uiterst ondermaatse geluidsbewerking en vooral de afgeraffelde montage. Er zitten nogal wat scenes in The Stuff die bot worden afgekapt en daardoor merk je geregeld de gedateerde look, maar uiteindelijk includeert het algemene filmgebeuren genoeg om als cultliefhebber blij van te worden.

Pff.

Ik had het ook moeten verwachten toen ik Steven de Jong op de voorgrond zag staan. Heeft als regisseur wel redelijk carrière gemaakt, maar tot nu toe heb ik alleen felle missers van hem gezien. Stuk! is een film waarvan ik verdenk dat de makers en bedenkers ervan totaal geen voeling hebben met de boodschap. Hopelijk is het boek dan zelf wat oprechter, want de film doet het vast geen eer aan.

Al vanaf het begin had ik een gevoel dat deze film sterk de mist in zal vliegen en daarin had ik ook zeker gelijk. Stuk! wordt met een toon en op een manier gebracht waar je alleen maar vraagtekens bijzet. Aan de ene kant lijkt er geprobeerd te worden om er een hoog tempo in te duwen. Vervolgens moet het ook sentimenteel en meeslepend zijn. Daarnaast lijkt het ook graag door tieners leuk gevonden te willen worden. Al deze doeleinden blijven echter voortdurend met elkaar botsen. Ze worden namelijk nooit een sterk, gebalanceerd geheel.

Dat zorgt ervoor dat de film niets minder is dan een puinhoop. Niks komt oprecht over. Het acteerwerk is werkelijk om te huilen. Je doet serieus wat verkeerd als Cabau er als de beste actrice uitkomt. Von Parijs heeft overigens wel haar momenten, maar de dialogen worden nooit overtuigend uitgesproken en daarom moet het vooral bij uitdrukking blijven. Wanneer dit na enige tijd ook simpelweg ongemakkelijk wordt valt haar prestatie helaas snel in het water.

De montage slaat nergens op. Trucjes met "glitchbeelden" slaan nergens op en voelen vooral random aan. De film laat het overigens ook duidelijk weten wanneer je het zielig moet vinden. Wanneer er een traan moet verschijnen zal je dit namelijk merken aan de muzieknummertjes die toeterend door de film worden gedrukt. Ik vond het werkelijk afstotend, maar het laat de film ook vooral vreemd aanvoelen. Niks gaat hier op een natuurlijke manier. Emoties worden weggedrukt door de vreemde stilering en prominente pogingen om modern aan te voelen.

Enige vorm van rauwheid slaat ook regelrecht de mist in. Je acteurs zichzelf laten uitkleden zal niet veel opleveren, vrees ik. Wanneer het dan op pesten zelf aankomt, doet de film dit ook behoorlijk in-your-face, waardoor het op mij overkomt als choqueren omdat het kan en niet omdat de boodschap daadwerkelijk binnen het interessevlak viel van de bedenkers. Ik merk overigens dat ik moeilijk uit mijn woorden kom als ik mijn gedachtes over deze film samen moet vatten, maar het sloeg simpelweg nergens op.

Uitermate rommelig verhaal dat van de hak op de tak gaat. Een stilering die modern wil overkomen maar vervolgens vooral de indruk geeft van oude-mensen-doen-hippe-dingen. Verhaal doet van alles en nog wat. In het eerste gedeelte lijkt er nog structuur te zijn (alhoewel nauwelijks), maar in de tweede helft gaat het vooral een pad op dat origineel moet zijn. Zo voelt het niet aan, eerder ongemakkelijk. Ik heb niet vaak films gezien waarin alles met elkaar botst. Compleet onkundig gemonteerd en opgenomen. Dat ik het als geheel nog punten geeft, komt vooral doordat sommige sequenties wel onderscheidend zijn. En voor de rol van Cabau (eerlijk is eerlijk). Veel kritiek op haar, maar het was wel de enige rol waarvan ik nog een beetje persoonlijkheid merkte. Verder rampzalig op elk vlak. Zonder twijfel de slechtste en minst oprechte pestfilm die ik heb gezien. A new low for Dutch films.

Potentieel.

Ik vond vooral de marketing van The Stylist erg interessant. Ze zijn tegenwoordig heel goed in het maken van aantrekkelijke posters voor brakke horrorfilms. Daardoor kwam The Stylist op mijn radar, maar ik moet zeggen dat het eindresultaat behoorlijk tegenviel. Ik wist niets over de korte film, maar ik hoop dat die wat boeiender is dan deze film.

Grootste probleem is vooral Townsend zelf, want daar moet het allemaal van komen. Gevargizian zet dubbel en dik in op de uitwerking en psychologische invulling van Claire, maar ze weet gewoon totaal niet te bekoren. De theatrale houding is een stoorzender, maar vooral het feit dat Townsend er zelf niets mee kan is tekenend voor de film. De trage en statische regie ondersteunt het personage nauwelijks, want als je Claire een beetje volgt kom je erachter dat het gewoon niet boeit. De dingen die ze doet zijn merkwaardig en toch laat Gevargizian het steeds heel "gewoon" aanvoelen, waarmee ik bedoel dat de excentrieke aspecten van het verhaal niet dusdanig overkomen.

Visueel viel het me ook tegen. Het mag duidelijk zijn dat het geld niet op de ruggengraat groeide, maar ik kon slechts één enkel moment eruit pikken die me echt lag (Feestje). Alles daarnaast is vooral tegenvallend en sfeerloos. Vooral dat laatste is een serieus probleem voor de film, want hierdoor kan het nergens spannend of innemend worden. Volgens mij heeft Gevargizian ook niet de moeite genomen om een cinematograaf in te huren, en als deze er wel was mag dit wat mij betreft meteen zijn of haar laatste project zijn. Natuurlijk kan je niet eindeloos experimenteren met weinig munten op zak, maar een beetje creatieve inbreng was van harte welkom geweest.

Tegen de finale aan werd het gelukkig wat boeiender. Tussendoor opvallend gemene moorden (echter wordt geen enkele geweldsuitspatting bijzonder expliciet in beeld gebracht), al voelen de meeste horrormomenten aan als opvullertjes om de kijker niet te laten vergeten dat ze uiteindelijk naar een horrorfilm kijken. Het personage van Townsend is op zekere hoogte herkenbaar, maar de rare uitwerking en vooral het onvertuigende, theatrale acteerwerk van Townsend zelf doen een film als The Stylist de das om. 2,0* omdat het einde me wel bij is gebleven.

Meh.

Eigenaardige anthologiefilm van regisseur Karim Hussain, die duidelijk het experimentele heeft opgezocht met Subconscious Cruelty. Regelmatig heeft de film meer weg van een oefening in expliciet geweld, waar een halfslachtige omschrijving op wordt geplakt. Overtuigend als je over de juiste kwaliteiten en middelen beschikt, maar vooral vermoeiend in dit project.

Ovarian Eyeball (1,5*). Het kortste segment van de film. In principe niet veel meer dan het opereren van een naakt lijk met een plottwist. Hussain zal er vast een kunstzinnige definitie aan hebben geplakt en het laat dan ook wel wat open voor enige interpretatie, maar uiteindelijk is het toch vooral een bondige vingeroefening. Op visueel vlak in ieder geval te sloom om een goede indruk te maken.

Human Larvae (1,0*). Zonder twijfel het meest ambitieuze en uitgesponnen segment van de film. Helaas daarmee ook veruit het meest vermoeiende. Uitermate slecht geacteerd en gemonteerd, met een bijzonder oninteressante voice-over. Het gaat daarnaast echt helemaal nergens heen, enkel een bordkartonnen vertelling over een zielig mannetje dat zijn duistere fantasieën over de kijker heen spuwt. Totaal oninteressant in elkaar gezet en vooral een weinig doeltreffende poging tot shock.

Rebirth (2,0*). Absurd in de vormgeving en eigenlijk ook gewoon interessantdoenerij, maar het actievere camerawerk heeft zo zijn voordelen. Stukjes zoals Rebirth zie je in reguliere cinema eigenlijk nooit terug, wat toch wel een bepaalde aantrekkingskracht heeft. Het duurt gelukkig ook niet al te lang, anders is dit natuurlijk wel gapen geblazen. Het zou me verbazen als men hier daadwerkelijk een hoogbegaafde kunstvorm in ziet.

Right Brain/Martyrdom (2,0*). Eigenlijk zijn dit twee aparte segmenten, maar in/op vrijwel elke omschrijving en platform aan elkaar geplakt, dus wie ben ik dan om ze te splitsen? In ieder geval opent het nogal saai, met weinig imponerende personages en een traag verhaal. Wel een aantal walgelijke beelden die de kijker even wakker schudden, maar de lang uitgesponnen pornoscenes daarvoor zijn toch vooral erg goedkoop. Tweede helft staat in het kader van een aantal dames die Jezus betasten en opeten. Macaber en sinister, maar uiteindelijk volkomen inhoudsloos.

Gemiddeld komt dat neer op een 1,62*, afgerond naar een 1,5*. Een eindgemiddelde dat ik vooraf wel had verwacht, want dit soort experimentele cinema ligt me vaak niet. Toch is het leuk om dit soort dingen eens in de zoveel tijd te aanschouwen, vooral omdat het ook wel degelijk wat losmaakt op de digitale omgevingen. Kan me er wel wat bij voorstellen, maar het is niet voor mij.

Ondanks dat de titel verwijst naar de kleine stopmotion-demoontjes, is het vooral Anders Hove als bloeddorstig schepsel die de hoofdrol van antagonist opeist. Subspecies is dan ook niet veel meer dan een traditionele vampfilm, maar wel de eerste Amerikaanse productie die in Roemenië (na de val van het communisme) werd opgenomen. Dat levert wat authentieke beelden op en het acteerwerk is niet eens zo heel onaardig, maar de uitwerking van de horrorelementen is daarentegen uitzonderlijk armoedig. Weinig tot geen bloedvergieten en een gebrek aan spanning zorgen ervoor dat de film geregeld best saai wegkijkt en voor weinig opwinding zorgt, maar de slotfase is echter stiekem best entertainend. Zo levert regisseur Ted Nicolaou min of meer exact wat je van een 90s horror met budgettaire beperkingen kunt verwachten.

Het vierde deel van deze B-reeks is iets boeiender dan de vorige film omdat regisseur Ted Nicolaou er wat nieuwe perspectieven in stopt, maar het blijft desondanks van povere kwaliteit. Het voortdurend recyclen van dezelfde ideeën (materie zoals de bloedsteen en Radu de vampier) blijft namelijk niet doorlopend interessant. Het gebrek aan goede invalshoeken doet het geheel dus de das om, maar ook de visuele stilering (die erg vergelijkbaar is met de voorgaande delen) begint snel te vervelen. Het ultieme verschil is dat de makers hebben geprobeerd om Anders Hove te voorzien van meer menselijkheid, maar extra dramatiek en/of romantiek is niet hetgeen waar een reeks als deze profijt van heeft. Dat bewees het derde deel al, dit vierde deel doet dat opnieuw.

Ongeveer 25 jaar later blaast regisseur Ted Nicolaou nieuw leven in de oude reeks, wellicht om nog wat laatste centjes uit het basisgegeven te persen. Veel nieuwe of frisse inzichten heeft deze reeks namelijk nooit geboden en de heropleving brengt daar weinig verandering in, want dit keer betreft de inhoud een bekend oorsprongsverhaal dat in het eerste deel al uit de doeken is gedaan. De personages worden wat extra uitgediept en het figuur van Anders Hove krijgt wat meer achtergrond, maar bijzonder origineel of onderscheidend is het nergens. Hove is ondertussen ook een dagje ouder en zijn gemompel is werkelijk niet te verstaan, toch wel jammer als de hele film om zijn aanwezigheid moet draaien. Nicolaou gaat echter wel een aanzienlijk stuk sfeervoller te werk en de locatiekeuzes zijn erg sterk. Er wordt meer aandacht besteedt aan cinematografie en kleurgebruik, waardoor de productie een wat minder goedkope indruk achterlaat. De bijrol van Staša Nikolić is bovendien goed geacteerd, waardoor dit deel weer een kleine vooruitgang biedt ten opzichte van zijn twee voorgangers. Denice Duff keert trouwens terug als een ander figuur, dat bezorgde me in het begin even wat verwarring.

Gewaagde, overweldigende en originele bodyhorror van de Franse regisseuse Coralie Fargeat, die zichzelf hiermee onmiskenbaar onder de aandacht brengt voor een groter publiek. The Substance profiteert van een bijzonder intense benadering en uiterst moderne visuele invulling, waarbinnen door middel van overtuigende praktische effecten altijd de aandacht wordt getrokken. Demi Moore, Margaret Qualley en vooral Dennis Quaid zetten binnen dit gebeuren mogelijk hun beste rollen ooit neer, maar zelfs met slecht acteerwerk had Fargeat de controle waarschijnlijk nooit laten varen. De film brengt op overtuigende wijze allerlei invalshoeken, genres en ideeën bij elkaar zonder overvol of slordig aan te voelen, een knappe prestatie met zo'n ambitieuze inhoud. Kijkers zullen zich wellicht storen aan de absurdistische wending naar de slotfase toe, maar voor mij persoonlijk was het een bombastische kers op de taart. The Substance is een film die de kijker (ongeacht of ze dit zelf willen of niet) in elke gebeurtenis betrekt en in alle soorten en maten emotie weet op te roepen. Een talent en een kwaliteit die toch maar weinig regisseurs gegeven is. Voor mij wellicht ook de beste horrorfilm van 2024.