Meningen

Goed.

Saloum moest blijkbaar de nieuwe horrorfilm zijn die z'n concurrentie in 2022 van de kaart veegt, maar regisseur Herbulot kan vooral voordeel persen uit het gegeven. We bevinden ons in een gewelddadige omgeving terug in het jaar 2003. De allereerste scenes maken meteen duidelijk dat de film zich ook weinig om de feiten heen draait.

Treffende muziek, uitstekende invulling van de omgeving en een verhaal dat zeker in de opening best pakt. Het niveau van de eerste paar scenes wordt nergens meer bereikt, maar dat moet ook wel, want anders was de film een oorlogsdrama geweest in plaats van een horrorthriller. Eenmaal de switch wordt gemaakt daalt het niveau, maar geen aanzienlijk stuk gelukkig.

Origineel gegeven, goed acteerwerk en een film die eigenlijk altijd wel boeiend is. Gezien het concept zou je het wat harder en rauwer verwachten, maar uiteindelijk valt dat nog wel mee. Ik denk dat de film eerder wat duidelijk wilde maken dan wilde choqueren, en Herbulot kiest er dan ook voor om de fantasierijkere elementen hierin het woord te laten doen in plaats van de hopen bloed zelf.

Ik mag de film wel. Misschien qua horror niet echt passievol of sterk genoeg, maar de omgeving biedt genoeg om te boeien. Een klein beetje jammer dat de film een dipje kent na de eerste 10 minuten, maar eenmaal de bal weer aan het rollen is loopt de film zeer degelijk. Saloum mag zich bij een betere titel voegen binnen het genre van 2022. Leuke ontdekking.

Regisseur Phillip Noyce levert een haast onwerkelijk niet-interessante thrillerfilm af, die opent met een sequentie in Noord-Korea. Wie denkt dat de film daardoor wat extra controverse opzoekt kan zich meteen ontdoen van die gedachtes, want het scenario van Kurt Wimmer is allesbehalve origineel. Angelina Jolie linkt alle scenes aan elkaar, maar maakt een betere indruk met haar gepassioneerde echtgenote dan als stoere protagonist. Als het op de bijpersonages aankomt is enkel Liev Schreiber onderscheidend bezig, de rest van de namen vervagen compleet naar de achtergrond. Uiteindelijk is het vooral de weinig verheffend in beeld gebrachte actie en de uiterst voorspelbare finale die de meeste roet in het eten gooien. Het is altijd bijzonder dat zo'n professioneel ingerichte thriller zo weinig geslaagde spanning kan bevatten, maar spijtig genoeg is het echt overduidelijk afwezig binnen Salt. In een film waarin de spanning ontbreekt, de actie oninteressant wordt vormgegeven en het verhaal ontdaan is van enige originaliteit kan ik niet de potentie vinden om een hoger cijfer te geven. Mijn punten gaan uit naar de soms geslaagd rauwe stilering evenals de meeste acteerprestaties die niet compleet belabberd zijn.

Uitstekende toevoeging aan de interessante loopbaan van regisseuse Emerald Fennell, die de moeilijke taak om haar debuut te overtreffen overtuigend trotseert. Saltburn profiteert van uitzonderlijk sterke acteerprestaties, waarbij geen enkel lid onderdoet aan de ander. Uiteraard is het de unieke rol van Barry Keoghan die de show steelt, maar dat neemt niet weg dat alle namen er samen voor zorgen dat de film een geslaagde combinatie vormt tussen romantiek, komedie en thriller. Het geheel oogt verder erg verzorgd op het visuele vlak en pakt uit met meerdere, zeer gedetailleerde achtergronddecors. De locatiekeuze is fenomenaal en ademt een eigenzinnige sfeer uit, die vervolgens door de betrokken regie van Fennell alleen maar wordt versterkt. Hoe langer je gaat nadenken over bepaalde wendingen, hoe minder logisch het allemaal uitpakt, maar ik kon alle insteken prima waarderen. Jammerlijk is dat de makers geregeld te nadrukkelijk op zoek gaan naar weirdness die het geheel niet altijd ten goede komen, maar ik heb vrijwel de volledige speelduur van 131 minuten met open ogen afgekeken.

Javon Walton doet het uitstekend in de hoofdrol en regisseur Julius Avery weet het tempo er altijd wel voldoende in te houden, maar uiteindelijk is Samaritan vooral te braaf om indruk te maken. Specifiek de actiescenes tonen te weinig lef en dat blijft een gemis binnen een wereld die nadrukkelijk rauw wordt vormgegeven. Het helpt daarbuiten niet dat Sylvester Stallone weinig overtuigend acteert binnen zijn hoofdrol, zelfs z'n knokpartijen komen zwakjes voor de dag. Avery maakt tevens veelvuldig gebruik van zijn speciale effecten, maar deze slagen slechts sporadisch in opvallende momenten. Het merendeel is toch vooral lelijk vormgegeven, maar het verhaal kent een leuke wending (die ik echter wel kon voorspellen) en het boeit met gemak. Een speelduur van 102 minuten is eigenlijk precies genoeg voor dit soort resultaten.

Scandinavië!

Toch 1 van de weinige continenten die me echt weet te charmeren op het gebied van arthouse. Ik weet niet hoe dat komt, maar op 1 of andere wijze komt dit soort manier van filmen een stuk overtuigender op me over dan ander soort Arthouse uit andere landen.

Sameblod scoort vooral op de beelden van de natuur. Erg grauw, erg deprimerend en zwaar, maar het werkt wel. En vooral de stukken in het grauwe boslandschap komen knap van de grond. Ook het stuk waar het camerawerk het mooist tot zijn recht komt. Vlot en overtuigend door de modder heen gestuurd in ieder geval.

Dit soort cinema komt altijd met een vorm van traagheid, en dus moeten de beelden aan veel verwachtingen voldoen. Dat doen ze, voornamelijk dan. Niet altijd ziet alles er even goed uit. De wat irritante en onnodige zoom-ins in het begin zorgen voor onnodige traagheid en in Zweden merkte ik weinig jaren 30 sfeer.

Acteerwerk is goed. Vooral van Sparrok is het goed. Jonge leeftijd, maar verstaat haar vak loud and clear. Bijzonder dat ze eigenlijk niet meer heeft geacteerd na deze film. Wellicht dat de film nog niet veel publiciteit heeft gekregen in de internationale landen. Ze verdient het wel in ieder geval.

Film is mooi indrigend gefilmd, en ondanks het trage tempo spreken de beelden die je te zien krijgt boekdelen. Goede regie zorgen voor extra impact en extra spanning in de beelden. Dat heeft een absorberende kracht. Film doet dan ook weinig fout. Dialogen verliezen zichzelf nooit, film wordt nooit arrogant.

Keurige cinema dus. Eerste 15 minuten en laatste 10 zijn wat zwakker. Einde is ook niet bepaald sterk, vond het een tikkie aanstellerig. Maar voor de rest keurige cinema, arthouse zoals ik hem graag zie.

Vermakelijk.

Maar dan alleen door de verwoestingen, want van verhaal moet deze film niks hebben. Ook de openingsscène was erg matig, want de CGI zag er erg matig uit bij de auto die van de berg donderde. Dat was ook bij de aardbeving op de dam zo.

Gelukkig herpakt de film zich dan ook wel goed als de stad vernietigd wordt door een 9,1-9,6 aardbeving. Je moet dan ook alleen maar op het spektakel letten want als je deze film serieus gaat bekijken zal je het niets vinden.

Johnson is een doorsnee personage en de film trekt veel cliches uit de kast, maar is wel erg vermakelijk. Vooral de tsunami aan het eind was een verrukkelijke scene (vooral de sirene werkte goed), en ook de flatgebouwen die instorten / golven door de grond.

Al bij al als rampenfilm best geslaagd, maar je moet geen goed verhaal verwachten.

Ok.

Niet de sterkste aflevering, maar het kent wel een paar van de sterkere scenes door de serie heen. Waarbij sommige aflevering de steun meer bij sciencefiction vinden, vindt deze meer steun bij romance en drama. Wat mij betreft is de romance de killer.

Vond de romantiek eigenlijk maar saai. Vreesde er direct voor toen ik Davis ten tonele zag verschijnen. En het blijkt waar te zijn, qua romantiek vond ik er weinig vonken van afspringen. Ondanks degelijke chemie. Maar 1 uur is te kort om een goede chemie neer te zetten, en daarom boeide de romantiek me eigenlijk relatief weinig.

Davis vond ik ook niet bepaald sterk acteren. Dit soort rollen lijken haar makkelijk af te gaan. Mbatha-Raw was echter wel heel sterk. Vooral wanneer ze op het einde haar verhaal doet over 49-jaar getrouwd zijn. Het kwam erg hard binnen.Wat mij betreft wel qua visueel 1 van de meest gedetailleerde afleveringen, leuk sfeertje dat er hangt.

Film leunt op een sterke twist, eenmaal in de echte wereld wordt de aflevering steeds sterker om uiteindelijk zeer sterk te worden, maar vond het einde toch wel een afknapper. Wat mij betreft was het einde als echte Kelly was gestorven en Yorkie daar voor eeuwig alleen moest zitten, verlangend naar Kelly, veel sterker geweest. Nu kiezen ze voor een braaf einde.

Jammer, want de opbouw ging naar iets groots toe. Aflevering die het voor de rest vooral van romantiek moet hebben en dat vond ik niet zo boeiend. Zoals verwacht stelt Black Mirror niet teleur qua concept, maar hier vond ik de uitwerking wat minder.

Voorspelbare horrorfilm met een uitstekende locatiekeuze en wat gruwelijke beelden naar de finale toe, maar ook een film die te lang op hetzelfde niveau blijft hangen. De personages vullen op die manier de bekende rollen in en voor de doorgewinterde liefhebber zit er daardoor weinig verrassing in. Het eerste halfuur kent bovendien betrekkelijk weinig spannende beelden en de bedreiging blijft zeer lang buiten beeld. Gelukkig slaagt regisseur Brant Sersen erin een aantal sfeervolle scenes op te roepen in de tweede helft en eindigt het geheel sterk. Daarvoor bonuspunten, maar de aanloop is niet erg boeiend.

Regisseur Uwe Bolls eerste uitstapje naar het buitenland pakt krakkemikkig uit, specifiek het acteerwerk en het inhoudelijke verhaal slaan volkomen nergens op. De toon wordt gezet binnen de eerste 10 minuten door een gruwelijke moordzaak te introduceren, maar deze wordt al gauw naar de achtergrond geschoven om de voorkeur te geven aan bijzaak en erotische spanningen. Casper van Dien en Michael Paré spelen idiote personages en je moet als kijker helemaal tot aan de laatste paar minuten wachten voordat je weer wat sensatie te zien krijgt. Bijzonder saaie film met een schaars aantal aan degelijke scenes. Boll is duidelijk een regisseur die de ervaring pas over de jaren heen heeft kunnen opbouwen.

Spannend.

Dit soort avontuurlijke thrillers heb ik altijd gemogen. Afkomstig van het soort waarin een groep experts naar beneden duiken en vervolgens al het ongeluk van de wereld over zich heen krijgen. Grierson heeft hierna nooit echt geweldig grote projecten meer geregisseerd, dus Sanctum zal voor hem dan wel een toevalstreffer zijn geweest.

In ieder geval is het een andere film dan ik had verwacht. Ik had me ingesteld op een soort onderwaterhorrorfilm, maar daar moet Sanctum niets van hebben. Het teert vooral bijna exclusief op de spanning en wanhoop van de personages. Fijn ook dat er heel wat al bekwaam zijn in duiken en klimmen, waardoor Grierson alvast een groot deel van het beginnersgestuntel over kan slaan.

Na de uitgebreide introductie is Sanctum consistent spannend. De gevaarsituaties volgen elkaar snel op en zijn divers genoeg om altijd wel een gevoel van dreiging uit te ademen. Het acteerwerk is helaas niet erg sterk (enorme teleurstelling vanuit Wakefield) waardoor geen enkel personage echt warm wordt, maar dat maakt ook niet veel uit want het is vooral de visuele regie die een film als Sanctum overeind houdt.

Voortdurend op het puntje van je stoel totdat de 108 minuten om zijn. Het is best een flinke speelduur voor een redelijk inhoudsloos gebeuren, maar ik kwam er vlot en snel doorheen. Misschien dat Grierson iets rustiger had kunnen regisseren tijdens de introducties, want de natuur en locaties worden matig in beeld gebracht. Eenmaal onderwater is dat echter geen probleem meer, dan is het namelijk ouderwets genieten van behoorlijke spanning. Voor dit soort scenario's mag je mij altijd wakker maken.

Beter dan verwacht.

The Sandman is uiteraard een goedkope aansluiter binnen dit genre, maar de regie lijkt binnen deze film echt wel wat toe te voegen. Zo zie je maar dat ook als je weinig budget hebt of werkzaam bent voor SyFy je nog wel ergens kan komen mits je passie hebt en het ook daadwerkelijk wil. Dat gevoel krijg ik dan ook een beetje bij The Sandman.

Fijn is dat wel, want de film kijkt zo direct lekkerder weg en ik kan het op deze manier ook onmogelijk bagger noemen. De belichting en cinematografie van deze film is zelfs best aardig te noemen. De scenes worden aardig aan de kijker voorgeschoteld, en hiermee is de horror nog best prettig weg te kijken. Qua sfeer is er dan ook niet echt veel mis met deze film, met de uitwerking zelf iets meer.

Want spanning komt er nooit echt in. De opbouw naar de horror is het voornaamste ingrediënt dat misgaat. Het wil nergens maar een beetje eng worden en het redelijk slecht geanimeerde monster jaagt ook weinig angst aan. Als kers op de taart kent deze film een zeer irritant meisje die veel te veel druk te verduren krijgt voor haar rol en deze duidelijk niet aankan.

Verder is het verhaaltje een tik te voorspelbaar en buiten dat deze film er aardig uitziet wijkt het te weinig af van de basiselementen waardoor het toch wel te veel binnen de categorie "meuk" gaat vallen. Niet dat deze film dat ook is, het blijft beter dan bijvoorbeeld een Sharknado, maar kan alsnog te weinig ontstijgen en blijft toch wat haken in matigheid uiteindelijk.

Wel jammer, want deze film toonde potentie. De echt enge horror ontbreekt en het monster is ook niet bepaald eng. De effecten zijn beter in vergelijking met andere SyFy-films en wat deze poster doet geloven, verder is dit helaas wel nog steeds een matige film. Goed gespook ontbreekt en de goede ideeën overigens ook. Jammer is dat wel, maar het is niet anders.

Mwa.

Romantische fantasiehorrorfilms. Het is altijd een riskante combinatie, en Inhuman Kiss is een voorbeeld van een film waarvan er enkele genres weten te slagen, en enkelen wat minder. Eén van de genres die echter niet slaagt is de romantiek, wat jammer is, want romantiek is een cruciale factor binnen deze film.

Inhuman Kiss opent in ieder geval lekker. De sfeer zit er goed in, de beelden zijn scherp en de spanning wordt aardig opgebouwd. Er wordt redelijk met onderhuidse sound editing gespeelt, wat een beetje een trailergevoel opwekt, maar verder alles behalve storend is. Gecombineerd met gaaf gedecoreerde settings en genoeg detail komt de horror al vroeg lekker los.

Daarna remt de film echter af en concentreert zich meer op de relatie tussen Pipityakorn en Wiwattanawarang. Deze is echter minder geslaagd dan de horror of de fantasy, want de romance tussen de twee is ronduit saai te noemen. Ondanks dat er wel een bepaalde vorm van chemie heerst, is het gewoon weinig interessant en vooral ontzettend traag en uitgerekt.

Zo zit je dus al snel tegen een film aan die 2 uur duurt, maar vooral op romantiek focust in een fantasierijke omgeving. De horror beperkt zich tot het eerste halfuur, want daarna neemt romantiek het geheel volledig over. Tijdens de finale wordt het allemaal iets actievoller, dramatischer en fantasierijker, maar verder sjokt het grootste deel van de film maar traag vooruit.

Dat neemt niet weg dat het er op visueel vlak opvallend gedetailleerd uitziet en enkel tijdens de finale zijn eerste mankementjes laat zien. Alles daarvoor loopt vlot, de effecten zien er goed uit en het creatieve brein van de regisseur is soms goed merkbaar. Jammer dat het verhaal zelf alleen niet zo bijzonder is, en dat een echt sterke chemie of band uitblijft.

Aardige film, met een goede finale en een goed begin, maar een nogal slepend middenstuk dat veel te lang duurt. Twee uur voor een verhaal als deze is dan ook gewoon te lang, zeker als je de legendes die hier worden uitgewerkt niet echt inzet. Een gemiste kans als je het mij vraagt, maar leuk om eens gezien te hebben.

Regisseursduo James Eaves en Johannes Roberts (voor allebei hun filmdebuut) leveren met Sanitarium vooral saaie meuk op die niet te volgen is. Nadat alle beelden waren opgenomen werd daardoor ook de rol van Uri Geller toegevoegd om het allemaal wat minder complex te maken, maar dit geheel wordt er enkel en alleen rommeliger mee. Alhoewel sommige beelden binnen de filmlocatie nog wel sfeervol ogen, is het daardoor niet veel meer dan willekeurige scenes die een beetje in het kader staan van een weinig opzienbarend (kwaadaardig) geneesmiddel. Het verhaal daarachter is best aardig bedacht, maar wordt te beperkt uitgewerkt om een positieve draai te geven. Johannes Roberts maakte in zijn latere jaren een flinke inhaalslag en ik gun hem daarbinnen allerbeste.

Wel ok.

Typisch Eem film (zoals je kan raden) die alleen rond de kerstperiode echt werkt. Daarbuiten dus niet dus moet je hem niet buiten de periode kijken. Tim Allen is duidelijk goed gecast en het verhaal is eigenlijk best origineel bedacht.

Maar met alleen een origineel verhaal kom je er niet, alhoewel het acteerwerk nog wel leuk was was de humor niet bepaald komisch. Iedereen zit wel in zijn element maar de film lijkt nog langer te duren dan 97 minuten. De film is ook alleen voor kinderen komisch lijkt het.

Aan gezelligheid geen gebrek, aan humor wel. Origineel verhaal, redelijk acteerwerk. Opzicht nog wel een geslaagd kerstfilmpje dit.

Kersthaai.

Wat kan je van deze film maken? Mijn antwoord is niet veel, want de uitvoering is net zo belachelijk als het idee zelf. Een jongen tekent een haai met een kerstmuts op en noemt deze "Santa Jaws". Vervolgens komt dat beest door middel van een kinderwens of magie tot leven en richt zich enkel en alleen op een saaie haven waar iedereen hem kan zien, maar toch door niemand behalve de hoofdpersonages gezien wordt.

Het idee weet heel goed dat het suf is en daarom hebben ze gekozen voor een aanpak die redelijk fantasierijk is. Daarin neemt de film zichzelf weinig serieus, maar uiteindelijk komen er toch steeds meer dramaelementen bij kijken die het tempo weer terug remmen. Ik denk dan eigenlijk "waarom?". Ze waren net zo goed bezig om iets neer te zetten dat zelfbewust is, maar besluiten uiteindelijk toch maar te kantelen naar een aanpak die een wat dramatischere reactie vanuit het publiek moet verkrijgen.

De uitvoering is zoals je kan verwachten. De haai ziet er niet uit maar de aparte verschijning werkt ergens wel. Verder is het vooral kenmerkt hoe weinig moeite de film lijkt te doen. Gewoon naar een lokale haven trekken en daar meteen alles opnemen. De scenes met de haai zijn relatief saai te noemen, want ze blijven er steeds een beetje hetzelfde uit te zien. In het begin is het nog wel grappig om dat geanimeerde beest uit het water te zien opduiken, daarna wordt het snel repititief.

Meer woorden ga ik niet aan een film als deze toewijden want ik denk dat het merendeel van het publiek wel weet wat ze kunnen verwachten. Je kan er van houden, je kunt het ook haten. Het blijft cinema die niet ophoudt omdat het goedkoop te maken films zijn die toch op wonderbaarlijke wijze omzet weten te behalen. Toch begint het niveau langzamerhand wel heel aanzienlijk te dalen. Dan heb ik het niet over Santa Jaws, maar over de nieuwere varianten zoals Shark Exorcist die wel heel triest zijn.

Intrigerend.

Eerste Jodorowsky die ik mag aanschouwen. Als regisseur heeft hij wel nog meer films gemaakt die ik wil zien, maar klaarblijkelijk was dit zijn beste. Dat is subjectief, maar het gaf mij genoeg motivatie om met deze film te beginnen. Het was een ervaring, en eentje die waarschijnlijk niet kijkbaar is zonder het bedenken van wat theorieën.

Het acteerwerk vond ik echter slecht, om mijn recensie op negatieve manier te starten. Die Guerra bakt er echt helemaal niks van, en in plaats van een intimiderende moederrol vond ik het vooral een erg irritante en theatrale prestatie die me nergens wist te overtuigen. Dat geldt ook voor de zoon van Jodorowsky. Vervelende, opgeblazen prestatie, en de rest is helaas niet bepaald beter.

Cinematografisch vind ik dit een wisselende film. Ik mag de beelden wel van kleurrijke omgevingen en de massascenes pakken ook weleens goed uit, maar toch lijkt het erg vaak op een normale film die wat kleurrijke doeken op de achtergrond hangt. Ik mis ook wat beter camerawerk die erin slaagt om de surrealistische stijloefeningen beter in beeld te brengen.

Het verhaaltje is zonder wat toevoeging vanuit eigen brein waarschijnlijk niet kijkbaar. Je zal er echt zelf wat aan moeten toevoegen om de film in te vullen, en ik was dan ook blij dat ik de film kon kijken met een groep die de film serieus nam. Maakt de ervaring toch een stuk leerzamer en beter te doen dan als je maar zelf wat in de wilde weg gaat roepen.

Ik vond het een wisselende film met een surrealistisch randje. De moorden zijn leuk in beeld gebracht en de creativiteit mag er zeker vanaf blinken. Ik vind de theatrale manier van acteren, en dan bedoel ik ook echt theatraal, een grote turn-off. Ik had gehoopt dat deze film meer een overweldigende aanraking was, maar daar komt het bij lange na niet in de buurt.

Herzien.

Wat een nostalgische film blijft dit toch, als ik het me goed herinner was Santa's Slay de eerste horrorfilm die ik zag. Het was zo'n film die ik dan stiekem bekeek, zonder dat iemand anders dit te weten kwam, samen met mijn neefje. Ik was ontzettend bang toen, maar nu kan ik er alleen maar om lachen.

De film is ontzettend knullig, maar Santa's Slay zal altijd een plekje in mijn horrorhart behouden. Het verhaal is volslagen ridicuul en het verloop hiervan bedenkelijk, maar het blijft echt geweldig lompe fun die de volledige 78 minuten weten te boeien. Goldberg is echt geknipt voor deze rol als je het mij vraagt.

Het eerste halfuur is echt compleet achterlijk. De meest lompe kills die je je maar kan bedenken zitten erin. Vroeger vond ik ze eng, nu vind ik ze geweldig. Heb behoorlijke lol gehad met de trucjes van Goldberg die zijn carnage count toch wel in rap tempo weet op te bouwen.

Verder wat foute humor die ik ook zeker kan waarderen en een grote portie lompheid. De finale is volslagen ridicuul, maar omdat deze film toch zo'n nostalgie heeft is deze voor mij ook erg leuk. Het heeft gewoon iets leuks en iets speels.

Hilarische film. Slecht verhaal, slecht verloop en bij vlagen ook matige CGI, maar Goldberg steelt de show en de film is opvallend bombastisch. Genoeg lompe kills om je vermaakt te houden en genoeg humor. Bovendien duurt deze onzin enkel 78 minuten , dus ben je er ook snel doorheen. Die opening is trouwens ook een sequentie om in de horrorwereld te koesteren als je er enige achtergrondkennis over beschikt.

Leuk.

Veel meer dan verwacht eigenlijk, ik keek deze namelijk niet echt met hele hoge verwachtingen. Het verhaal is vooral het element dat me trok, omdat ik de oorlog nog nooit eerder door de ogen van een zanggroepje heb gezien, en deze was daardoor alleen maar interessanter.

Uiteindelijk zijn mijn verwachtingen dan ook bovengemiddeld vervuld. Deze film is erg luchtig en weet je gelijk vast te houden. Het neigt even in het begin naar een wat flauwere film, maar na 30 minuten begint de toon langzamerhand wat zwaarder te worden.

De sfeer komt alleen niet helemaal over. Je krijgt niet snel het gevoel dat dit zich in de jaren 60 afspeelt. Daarvoor heeft de film een iets te moderne omgeving, maar het idee snap je wel snel. En eenmaal de dames in Vietnam staan is de film ook echt wel leuk.

Soms prachtige beelden, en een verhaal dat nooit verveeld. Elk karakter krijgt een respectvolle uitdieping zonder dat het maar iets te sentimenteel wordt. Regisseur Blair heeft duidelijk de touwtjes in handen, en weet de genres succesvol te combineren.

De film verveelt ook eigenlijk nooit, en de dames en O'Dowd doen het voor de rest ook heel leuk. Sommige zaken zijn wel een beetje voorspelbaar en de problemen krijgen soms niet genoeg aandacht, maar voor de rest is dit een redelijk doeltreffend maar vooral amusant filmpje over een zwaar onderwerp vanuit een interessant paar ogen.

Zeker vermaakt. Film duurt niet te lang en is erg amusant. Beter, veel beter dan verwacht. Het komt het uiteindelijk resultaat mooi ten goede.

Het dunne scenario van Laurence Malkin en Andy McNab kent weinig filmische meerwaarde, buiten het feit dat het deze actiefilm van regisseur Magnus Martens nodeloos oprekt. SAS: Red Notice is een typerende film die zichzelf slimmer inschat dan dat het is, want veel dieper dan een voorspelbare gijzelingsfilm zal je niet duiken. Gedurende de eerste helft is het niet helemaal duidelijk wie aan welke kant staat, een element dat eerder lijkt te zijn ontstaan uit knulligheid dan doelbewustheid. Het is dan ook moeilijk om ergens voor te juichen, maar eenmaal duidelijk is dat Sam Heughan de held speelt blijft het nog altijd moeilijk om te juichen, vooral omdat zijn personage zo eenvoudig wordt vormgegeven. De vormgeving van ieder personage is overigens hopeloos karikaturaal en dat resulteert in slecht acteerwerk en een gebrek aan persoonlijkheid, enkel Ruby Rose weet zich daarbinnen nog een beetje te redden. Tussendoor nog wat aardige actiemomenten en een redelijk tempo, maar een speelduur van 123 minuten is veel te ruim genomen voor zo'n gebrekkig gegeven.

Komische Halloweenfilm met een hoop foute grappen en grollen, die uiteraard op iedere kijker een andere impact zullen hebben. De ongeremde drang om echter voldoende absurditeit neer te zetten pakt gelukkig positief uit en leidt de kijker een beetje af van het feit dat Alexander Brickel erg vervelend en aanwezig is als klein helpertje van de duivel. Op het vlak van afwerking pakt regisseur Jeff Lieberman niet erg sterk door en de sfeer had stukken beter uitgewerkt kunnen worden, maar Satan's Little Helper blijft opvallend lollig en daardoor entertainend. Tegen het einde aan wordt het allemaal iets serieuzer en daardoor raakt de film een beetje uitgewerkt, maar gelukkig wordt er een niet al te lange duur aan geplakt.

Niet best.

Maar ook niet al te slecht, had namelijk vooraf een goedkoop amateurproject verwacht. Zeker als ik naar zo'n poster kijk. Dat kan toch eigenlijk gewoon niet meer? Zulk goedkope editing, dat geeft gelijk de vibe af dat dit niet een al te beste film zal gaan inhouden.

Maar ik was best verrast door de eerste 30 minuten. Tempo ligt relatief hoog, de tieners doen het nog best aardig. Niet geweldig, zeker Hyland doet soms iets te geforceerd haar best. Maar het is typisch tieneracteerwerk dat wel redelijk weet te boeien en daarom zijn de eerste 30 minuten het beste vermaak.

Voor de rest ook best aardig in elkaar gestoken. Duidelijk niet al te veel budget, maar ze weten het nog redelijk te verhullen. Degelijk camerawerk, degelijk in elkaar gestoken sets. Wel soms wat foutjes in de sound editing helaas. Soms ook iets te makkelijke wegen die worden gekozen door de film heen.

De film denkt namelijk te groots, en dat is het voornaamste probleem. Voor dit soort concepten heb je vooral een dosis aan degelijke CGI nodig. Met het budget dat hier aanwezig was had dat niet gemoeten, maar dan moet je eigenlijk een andere inval kiezen. Nu is het vooral een film die spectaculair wilt zijn maar daar gewoon niet de middelen voor heeft.

Enkele karakters zijn ook wat zwakjes en vooral suffe verschijningen. Dalah doet heel erg haar best eng en creepy te zijn maar slaat voornamelijk een compleet stompzinnig karakter. Terwijl andere karakters zoals Carrigan wel iets beter te slikken zijn zo.

De chaos breekt een beetje uit zodra de horror erin begint te sluipen na 30 minuten. Er heerst geen dreiging, geen enkele vorm van spanning ook. Groots uitgedachte horror, maar te beperkt gebrachte horror. Finale is ook relatief braaf ondanks gruwelijke ideeën. Wel leuk bedacht dat er een loop afspeelt.

Maar het is vooral een film die te groots denkt en te matig geschreven is. Het wil heel veel, maar kan dat gewoon niet. En daarom voelt de film toch vaak aan als een wat afgeraffelde film. Maar voor een keertje zo slecht nog niet eigenlijk.

Degelijk.

Een anthologiefilm waarin het thema onder andere al uit de titel te halen is. Satanic Hispanics gaat ook niet met de meest onbekende namen binnen het vak om, ondanks dat sommige regisseurs pas later hun betere werk hebben afgeleverd. In ieder geval kun je dus een zekere mate van vakmanschap verwachten.

The Traveler (2,0*). Het overkoepelende segment staat onder leiding van regisseur Mike Mendez en betreft een uitgesponnen dialoog tussen twee agenten en een mysterieuze verdachte. De opening van dit segment is sterk en de sfeer zit er soms lekker in, maar juist omdat het voortdurend wordt onderbroken, is er slechts een beperkte mate van spanningsopbouw. Echt lekker vermengt Mendez dit ook niet met de afzonderlijke verhalen, waardoor je als kijker soms een gevoel van laksheid besluipt.

Tambien Lo Vi (3,5*). De potentie van regisseur Demián Rugna wordt alleen maar verder bevestigd binnen dit korte segment. Een interessant idee krijgt een lekkere duw in de rug door middel van professionele visuele beelden, overtuigende effecten en goed acteerwerk. Je vraagt je soms af hoe je als maker op zo'n concept komt, maar de uitwerking liegt er zeker niet om. Ietwat onbevredigend qua afloop, maar desondanks een goede starter.

El Vampiro (2,0*). Een segment dat zich iets te veel bekommert om komedie, na een veel serieuzer voorgaand hoofdstuk en dito tussensegment. Dit werk van regisseur Eduardo Sánchez (niet de meest onbekende naam binnen het genre) is spijtig genoeg nergens echt lollig en over de grote lijn zelfs wat flauw. Een aantal sterke effecten en redelijk acteerwerk zorgen voor wat leven in de brouwerij; verder vergeet je dit zo.

Nahuales (1,0*). Dit losbandige segment van regisseuse Gigi Saul Guerrero vormt veruit de meest onbenullige toevoeging. Een aantal overtuigende effecten zorgen voor pluspunten, maar verder oogt dit hoofdstuk goedkoop, gehaast en idioot. Het slechte acteerwerk en het onwerkelijke einde maken dat vervolgens af. Het wil niet echt boteren tussen mij en Guerrero, want ook dit viel niet zo in de smaak. Vreemd acterende personages eindeloos lang uitrekken gaat er gewoon niet in.

The Hammer of Zanzibar (2,5*). Na het serieuze vorige hoofdstuk is dit stukje weer beduidend meer aan de campy kant. Regisseur Alejandro Brugués doet een poging om wat met de chronologie te spelen, maar de opmaak is toch wat aan de goedkope kant en tot een spectaculaire confrontatie wil het ook niet komen. Alhoewel ik de poging best kan waarderen, had het volledige stuk in de winkel eigenlijk gewoon weggelaten kunnen worden.

San La Muerte (3,0*). Regisseur Mike Mendez mag zijn eigen film afmaken met een persoonlijk tweede hoofdstuk, waarin het tussensegment toch beduidend beter weet te eindigen. Lekker explosief en vermakelijk, met een overtuigend monster dat de boel op stelten komt zetten. Een beetje jammer dat het verder nogal digitaal wordt ingevuld, met weinig liefde voor praktische effecten en een nogal abrupte, onbevredigende afloop.

Gemiddeld komt dat neer op een 2,33*, afgerond naar boven. Alhoewel bepaalde namen met de nodige kwaliteit uitpakken, zijn het toch weer individuele segmenten die door de ondergrens zakken en daarmee het gemiddelde doen dalen. Ik kan het thema best waarderen, maar het is duidelijk te merken dat de bijdragende namen vooraf geen toonzetting met elkaar hebben besproken.

Mwa.

Satanic Panic kreeg heel net aan een 2,5*. Ik heb de film zelf toegevoegd, maar ik heb er verder nooit heel erg naar omgekeken. Het leek me de zoveelste goedkope horrorfilm die tegenwoordig aan de lopende band worden uitgebracht. Gelukkig bleek het niveau van deze film net wat beter te zijn, en vooral ook anders dan ik had verwacht.

Normaal vind ik dit soort films juist erg genietbaar. Satanic Panic behoort tot het soort film die enkele horrorregeltjes expres aan z'n laars lapt en lekker zijn eigen ding doet. Het resulteert in een aantal scenes die nooit in andere horrorfilms zitten en deze film net wat fouter maken. Dat geeft de film al vroeg een vlot sausje mee, en dat maakt het als resultaat best kijkbaar.

Regisseuse Stardust leunt met Satanic Panic erg op komedie, en minder op horror. De horror komt tot expressie in een aantal bloederige en expliciete horrorscenes, maar deze zijn schaars en er wordt meer opgelost met bloedeloze steekwonden en vervelende acties. Als er iets is waar dit soort films mee uit kunnen halen is het wel absurd geweld, maar Stardust speelt de kaarten veiliger en leunt wat meer op komedie.

De komedie krijgt vorm via luidruchtige types en komische dialogen. Jammer dat ze eigenlijk nooit werken, waardoor het als resultaat snel wat ongemakkelijk wordt om doorheen te komen. De leukste grappen zijn vooral objecten zoals een drilboorpenis, qua acteerwerk of dialoog komt er nooit wat grappigs uit en dat is jammer. O'Connell wist zich nog wel te redden, maar komt niet lang in beeld.

Vermakelijk is deze film ten alle tijden en het acteerwerk is goed, iedereen weet zich in principe wel staande te houden en de gekte zit er al vroeg in. De vreemde situaties vliegen je als kijker al snel om de oren, maar het is jammer dat de film weinig flow kent en een nogal teleurstellende en slecht geregisseerde finale. Wel erg grappig opgelost, dat was fijn.

In het algemeen is dit een film die leuker is om in gezelschap te kijken, in je uppie zal dit al snel tegen het vervelende aanzitten en weinig indruk maken. Het plezier mocht er hier tijdens het kijken in ieder geval zijn. Satanic Panic is per definitie geen slechte film. Enkele scenes zijn lekker fout en tegen de regels, net als wat keuzes vanuit de regie, maar ik mis wat kracht, betere regie en meer focus op harde horror. Rommelig kan ik het niet noemen, het lijkt intentioneel te zijn allemaal, maar de flow ontbreekt. Leuk om eens gezien te hebben, niets meer.

Cijfer blijft staan na herziening. Saul Fia blijft een claustrofobische, intense oorlogsfilm met een gefocust verhaal en uitstekende regiekeuzes vanuit László Nemes. Géza Röhrig speelt een overtuigende hoofdrol en de chaos van de achtergrond wordt sterk vermengd met het subtiele basisgegeven. Alhoewel de conversaties tussen Röhrig en de overige personages niet altijd even interessant zijn, wordt er door Nemes goed doorgepakt tijdens de slotfase waarin alle registers op een eigen manier worden opengetrokken. Als kijker word je constant met een gevoel van dreiging en onbehagen achtergelaten en daardoor laat deze film je achter met een daadwerkelijke impact. Sterke cinema dus met in de eerste helft iets te veel nodeloos uitgesponnen scenes om een hoger cijfer te rechtvaardigen.

Te ver.

Sausage Party kwam vooral onder mijn aandacht vanwege de 16 rating. Bij een soort pixar animatie zoals deze had ik dat totaal niet verwacht. Dus heb hem toch maar aangezet, ik wist met een aantal recensies wel waar ik aan begon.

De humor is voor mij niet erg actief. De Seth Rogen humor was nooit bijzonder bij mij en dit is niets nieuws. Vooral omdat het zo vergezocht is. Zo ver dat de humor mij een beetje te boven is. Ook de orgy aan het einde was niet zo ontzettend lollig in mijn ogen.. Veel grofgebekte karakters waren ook niet zo bijzonder grappig in mijn ogen

Naast de negativiteit zit er ook een positieve laag overheen. Namelijk de bloedbaden, die ik bij vlagen wel amusant vond. Vooral omdat er een iets weg had van Saving Private Ryan. en met soms wat bloederige eindes is de film dan bij vlagen wel leuk om een keer te zien. Maar ook niet veel meer dan dat

Nice.

Leuk voor een keertje en typisch van die films die een complete verrassing zijn. Savaged is een film met weinig budget, maar tevens een film die waarschijnlijk volledige vrijheid had over zijn verhaal. Het resultaat is daarom ook een best eigenaardige en eigenzinnige film.

Maar wel een film die erg lekker doortrapt. Dit is een erg ruwe en rauwe film, stukken harder dan ik vooraf had gedacht. Daarbij hebben ze de budgettaire beperkingen goed weten te verhullen. Dit is regelmatig groots opgezet en behoorlijk leuk versierd en ingericht. Dat met enkel een zakcentje is toch best knap te noemen.

Het acteerwerk is solide. Ik zette wel twijfels bij Adrienne die soms te hard probeert eng of dreigend te zijn, maar zeker de bad guys doen het naar behoren. Lekker vuil en grof, zo mag ik het graag. Verder is deze film best vulgair in de dialogen en lijkt het er ook om te doen, mensen die daar niet van houden zullen hier weinig plezier aan beleven.

De horror is hard en regelmatig ook behoorlijk in-your-face. Lekker zonder grenzen, al is er niks echt buitengewoon bizar of goor. Gewoon een portie lekker harde horror met wat actiescenes tussendoor. Ze raken niet allemaal het doel, maar er zitten toch best gave ideeën tussen. Vooral de finale is gaaf.

Uiteindelijk doet het niets vernieuwends en de CGI is maar matig, toch is het de laatste scene die dat laatste zetje over de eindstreep geeft. Mooi en opvallend emotioneel, ook al verlost die vriend zijn verloofde op een lompe manier uit haar lijden. Verder blijft alles relatief beperkt, de gore is soms doorzichtig en niet alles kijkt even lekker weg, maar dit is eigenzinnig genoeg om op z'n minst onderscheidend te zijn van genregenoten. Niks mis mee voor een keertje, lekker hard en ruw filmpje.

Leuk.

Savageland doet me in veel opzichten erg denken aan Lake Mungo, en laat dat nou een film zijn die hoog in mijn favorietenlijstje staat. Savageland leek daarom al vroeg een voltreffertje te worden, maar uiteindelijk vond ik de film gewoon leuk en niet zo geweldig als dat ik Mungo vond.

Wel is de opzet altijd leuk, al duurt het eventjes voordat de film opgang komt. Dat hele verhaal over wie de killer is en of hij wel een killer is, dat is niet zo interessant. Ik had liever dat de film direct pakkend opende, maar het duurt toch aardig lang voordat de aandacht echt gegrepen wordt. Als dat dan wel gebeurt, dan is de film ook meteen erg leuk.

Niet dat het acteerwerk baanbrekend is of het visuele erg knap gedaan is, maar de film zelf pakt wel erg goed. Er zitten inderdaad een aantal erg leuke en sterke scenes tussen en de foto's zijn natuurlijk nachtmerriewekkend. Gaaf dat ze met weinig budget toch nog effectieve dingen kunnen doen, en ook eens een keertje zonder video's of filmpjes, gewoon met foto's. Dat is maar weinig films gegeven, enkel eng kunnen zijn vanwege foto's.

Verder is deze film niet bepaald spannend of smerig, maar daar gaan Guidry, Herbert en Whelan ook niet voor. Deze heren willen de film gewoon zo realistisch, mysterieus en 'echt' mogelijk maken. Daar komen ze een heel eind mee, maar waar ze vooral in weten te slagen is dat het allemaal erg lekker wegkijkt en een aantal effectieve scenes kent.

Erg mysterieus is het niet en de laatste minuten zijn wat slap, maar verder heb ik een goede tijd gehad met Savageland. Het voelt genoeg aan alsof je een documentaire kijkt en geen film. Het is een genre dat ik nog niet vaak (effectief) heb gezien, maar wanneer dit wel lukt heb je een leuke, geslaagde film voor de kiezen. Soms best unsettling, en vooral leuk. Een ruime voldoende voor Savageland.

Vrij sterk.

Heel fijn dat Stone wel wat harder geweld gebruikt in deze film, want dat maakt het wat intrigerender om naar te kijken. Vooral het duistere begin valt hier goed onder. De video met de onthoofde mensen is ook zeker een scene om te noemen.

Ondanks de meeste misdaadsdramas vond ik dit wel vrij boeiend om zo te zien. De Laguna geeft een warme sfeer en uitstraling en de inkleuring van de beelden zijn erg mooi, en de film kent een behoorlijk lekker tempo waarmee het door het verhaal heen gaat.

De film schuwt ook weinig hard en meedogenloos geweld waarmee dat allemaal een stukje grimmiger wordt. De film is boeiend, hard maar ook zeker intrigerend waarmee de 131 minuten best snel om gingen uiteindelijk.

Waar de film dan een beetje door de mand mee valt is onder andere de rol van Hayek. Dat een kartel soms zo hard maar ook zo soft kan zijn is nogal ongeloofwaardig en dat gaat ten kosten van wat sterke sfeer. Daarnaast is Hayek ook gewoon een slecht actrice.

Del Toro, Johnson, Lively en Kitsch spelen allemaal vrij prima rollen en de film is voor zijn redelijk lange speelduur behoorlijk boeiend. En daar scoort de film dus ook goed mee.

Mwa.

Een film die probeert te scoren door wat discriminatie en actualiteit door te laten schemeren maar hier eigenlijk helemaal in geïnteresseerd lijkt te zijn. Vooraf leek het verhaal me echter wel interessant genoeg om de film op z'n minst een eerlijke kans te geven.

Voor diegene die snel ontroert raken van maatschappelijke onderwerpen moet ik waarschijnlijk teleurstellen. Ondanks dat de toon soms aanwezig is, is de film meer geïnteresseerd in onderwerpen zoals vriendschap, dansen, schuldgevoelens en liefde. In dat opzicht gaat de film erg weinig in op het "meisje is de enige blanke in haar school" concept. De minder interessante en vooral uitgemolken onderwerpen krijgen hier helaas voorrang.

De film weet op weinig vlakken echt te scoren. De thema's zoals vriendschap, liefde en schuldgevoelens zijn erg herhaald en worden niet erg origineel gepresenteerd. De echt interessante stukken komen als de maatschappijkritiek en discriminatie eventjes om de hoek komt kijken. Die zijn helaas schaars.

De romantiek is niet erg boeiend, zoals het hier wordt neergezet wordt het in elke andere film ook neergezet. Visueel een aantal aardige shots en prima versierde decors, maar daar blijft het dan ook weer bij. Een rauwe cinematografie belooft heftige beelden maar de film houdt zijn zaakjes erg braaf. Zodra de film een harde toon wil zetten krijgen we ook vooral braaf materiaal.

Acteerwerk is voor de rest wel prima, Stiles doet het erg goed. Thomas en Washington acteren met een goede eigen smoel, en Starr mag ook zeker genoemd worden. Het zijn niet de moeilijkste of originele rollen, maar wel met verve gespeeld door iedereen. De dialogen zijn soms om te janken, maar de cast weet er gelukkig genoeg mee aan te vangen.

Voorspelbaar tot het einde, maar het concept dat Stiles de enige blanke is op haar school brengt soms goede stukjes met zich mee. Die stukjes vormen ook gelijk de centrale steun van de film. Voor de rest vermaakt het ook wel en de boodschappen zijn goedbedoeld, maar het ontbreekt de film aan wat ballen en een unieke insteek.

Vrolijke animatiefilm die vlekkeloos aansluit op de weinig serieuze toonzetting van de televisieserie evenals de overige films, maar ook kampt met een behoorlijk gebrek aan ambitie. Vrijwel alles aan dit gebeuren lijkt erop te wijzen dat de makers geïnteresseerder waren in de financiële opbrengst dan in de uitwerking/voortzetting van de bekende figuurtjes. Het plot is exceptioneel kinderachtig en eigenlijk te leeg voor deze wereld, daarnaast is het acteerwerk niet bepaald hoogstaand. Het hoge tempo en de redelijk droge humor slaan gelukkig aan, maar daar zijn de meeste positieve punten weer mee benoemd.