Meningen

Lol.

Niet gedacht dat Friedberg & Seltzer ooit nog leuk uit de hoek konden komen. Duidelijk een fan van parodiefilms, maar die vliegen vrijwel allemaal uit de bocht. Superfast is de eerste parodie die gewoon op 1 film mikt en daarom beter uit de hoek komt.

Geen random Avengers die door het beeld springen. Avatar die langs komt lopen. Titanics die zinken of Tinkerbell die langs komt vliegen. Deze is gewoon puur een parodie op Fast & Furious en daarom toch wel leuker. Vooral omdat het meer bij de feiten blijft en droger is.

De grappen zijn beter, droger en vlotter. Ze gaan vaak niet meer te lang door en de film zet zichzelf niet te groots op. In het verleden lieten Friedberg & Seltzer te veel random karakters door de film lopen die allemaal eindeloos ongrappig waren. Deze karakters zijn toch wel weer iets leuker.

Heb soms best moeten lachen eigenlijk. Niet altijd even leuk, maar veel vlotter dan de andere Friedberg & Seltzer films. Na een half uurtje begint er wel vermoeiing in te slaan. Maar de grappen blijven toch wel leuk. Niet snel verwacht eigenlijk. Maar ik denk dan ook dat dit de enige degelijke parodie is in het oeuvre van dit duo.

Prima.

Moet wel eventjes snel benoemd hebben dat ik de naam "Director X" echt heel suf vind. Ronduit kinderachtig zelfs, want wat in godsnaam bereik je hiermee eigenlijk? Misschien dat het leuk is als je ook echt bijzondere films maakt, maar zijn populairste film heeft niet eens heel veel succes en is daarnaast ook geen briljante manier van filmmaken.

Genoeg over de regisseur en terug naar Superfly. Gedurende het kijken kwam de klassieker Scarface meermaals naar voren. Beide films leunen eerder op de gestoorde elementen dan het verhaal en richten zich ook op op-en-top vermaak. Ondanks dat allebei de films serieuze taferelen beschikken is het allemaal behoorlijk lomp aangezet, maar bij Superfly nog iets gelikter. Verder kan dit niemendalletje uiteraard niet tippen aan Scarface, maar de gelijkenissen waren er wel.

Het acteerwerk is niet al te overtuigend. Jackson komt nooit over als iemand die zover in de misdaadwereld kan raken, maar X maakt meer dan duidelijk dat we het allemaal niet heel serieus moeten nemen. De eerste scene is namelijk een Jackson die een streng bewaakte club inloopt met een probleem, en de oplossing daarvoor is enkel het gebruik van vocabulaire. Niettemin vond ik de dialogen van Jackson niet overtuigend en klinkt hij gewoon veel te soft.

Verder best mooi gedecoreerd en in beeld gebracht. De film weet zonder moeite te vermaken ondanks de meerdere plotgaten tussendoor. Het is een simpele film waarover niet lang is nagedacht, en daarnaast vermaken de scenes met flitsende sportauto's ook veel beter. Door de film heen krijgen we best wat domme dingen te zien en de ontwikkeling van de personages gecombineerd met iets te makkelijke figuren zijn niet best.

Toch overheerst het vermaak en kon ik de finale goed waarderen. De stijl van de film is een redding, want er is sprake van mooie filters en scherpe kwaliteit. Beetje jammer dat de soundtrack te ver naar achteren wordt gedwongen, want dan was de film visueel compleet geweest. De echt geweldige momenten ontbreken en het acteerwerk is ondermaats, maar verder heb ik een meer dan aardige avond gehad met Superfly.

De ervaring van regisseur Craig Gillespie zorgt voor een vlotte, vermakelijke wereld waarin Milly Alcock een uitstekende indruk maakt. Net als Superman wordt de nadruk gelegd op de luchtigheid. Er is wel ruimte voor dramatiek en uitdieping, maar verrassend genoeg gaan die niet zozeer uit naar Alcock zelf. Het is namelijk Eve Ridley die veel van de schijnwerpers opeist, in een film die haar naam niet in de titel draagt. Vanaf dat punt neemt Gillespie de kijker mee op een reis door diverse, aardig opgemaakte planeten en langs vreemde personages. Het algemene acteerwerk blijft goed en de finale is degelijk, maar uiteindelijk is het allemaal ook erg bekend, geanimeerd en weinig enerverend. Geen scène die er eigenlijk tussenuit springt, waardoor Supergirl toch vooral precies het gemiddelde niveau aantikt. Niet slecht, maar ook niet geweldig.

Een van de betere parodies.

Tussendoortje.

Superhost valt binnen het genre van horrorthriller, en is ideaal voor een lui moment in de middag of een popcornavond. De film mikt namelijk op entertainment, en daarin komt de film ook een heel eind. Kwalitatief is deze film ook een stuk beter dan de overige rommel waar Shudder recent mee is uitgekomen.

Deze film mikt op het concept waarbij twee normale mensen bij een gek intrekken, alleen zit de gek in dit geval niet letterlijk in hun huis, maar in een huisje verderop. Niettemin is ze altijd in de buurt, en daar moet de film de nodige spanning vandaan halen. Dat is ook meteen het probleem van de film, want ondanks de heerlijk enthousiaste en energieke prestatie van Phipps ontbreekt aan alle kanten de spanning en dreiging binnen Superhost.

Visueel zit er ook te weinig moete in. Na een fris begin neemt de film namelijk wat gas terug. Met de editing is weinig mis, wel met de vormgeving van de film. Er komt nooit een spannend horroratmosfeertje vandaan, en het is moeilijk om van deze film een bepaalde passie af te lezen. Wat ook jammer is, dat zeker in de finale zijn tol eist, is de neiging van de film om overal een grapje in te vermengen.

Dankzij Phipps zitten er wat ongemakkelijke momenten in deze film die voor een aparte, onderliggende spanning zorgen, maar als alles wat de film op het horrorvlak te bieden heeft dat is houdt het snel op. De andere vlakken waar het voor leek te gaan weten namelijk niet te bevredigen. Het is niet spannend of grafisch, gewoon wat ongemakkelijk soms. Wel jammer.

Wel erg goed geacteerd en de vlotte toon maakt de film makkelijk kijkbaar. Er zit genoeg in om deze film niet in elkaar te laten vallen, en aangezien het vermaak voorrang krijgt is de film ook zeker niet moeilijk uit te kijken. Het is echter gewoon voor een horrorthriller te nietszeggend om op te vallen, maar voor Shudder niet slecht. De lijn is weer voor ze aan het stijgen.

Toch wel een aardige, klassieke superheldenfilm van regisseur Richard Donner, die zijn ruime budgetopties goed heeft kunnen inzetten. Superman loopt over van grootse momenten die ondanks de gedateerde look nog altijd fijn wegkijken, zeker aangezien Donner niet bang lijkt te zijn voor een ruime schaal en dat levert een spectaculaire finale op. Het spijtige is dat de aanloop nogal lang duurt en het middenstuk aardig inwisselbaar is. De chemie tussen Christopher Reeve en Margot Kidder komt door de infantiele opzet nooit van de grond en Gene Hackman slaagt er niet in om als schurk zijn stempel op de film te drukken. Toch zaken die wat onderbelicht blijven in een film die desondanks over de 150 minuten gaat. Niettemin een fijne productie met een verdienstelijke amusementswaarde.

Regisseur James Gunn gebruikt enthousiaste visuele technieken om Superman mee in te kleuren, maar struikelt over dezelfde insteken waar soortgelijke superheldenfilms over struikelen. Het is allemaal namelijk veel te vol, voorspelbaar en uitgesponnen. De eerste 90 minuten bestaan bovendien uit David Corenswet die door allerlei buitenaards en geavanceerd gespuis de kop in wordt gedrukt, om ze vervolgens in de slotfase van straat te slaan. Het lijkt allemaal geregeld eindeloos te duren, maar het acteerwerk is uitstekend en de finale brengt doeltreffend spektakel om het cijfer enigszins op te krikken. Nicholas Hoult doet het daarnaast zeer verdienstelijk als Lex Luthor, maar ergens hoop je als kijker op vernieuwing en die wordt binnen deze film amper geboden. Gunn lijkt veel beter tot zijn recht te komen als je de clichématige grenzen wegneemt, zodat hij zich niet gebonden hoeft te houden aan PG-13 geweld.

Standaard van Singer.

Het is me nooit helemaal duidelijk geweest waarom hij zo'n grote naam is geworden in de superheldenfilms. Vooral omdat ik hem op het gebied van actie best tekort vind schieten en ook qua regie vaak wat te kort lijkt te schieten voor een superheldenfilm. Het wordt hem dan ook niet makkelijk gemaakt door hem een Supermanfilm voor de voeten te schuiven.

Superman Returns stond al een aardige tijd op mijn lijst voor Netflix, maar ik heb er lang mee gewacht omdat ik niet zo'n zin had in Singer en een film die 154 minuten duurt. Een bijna absurde lengte als je het mij vraagt, en vooral als de film zelf niet zo veel te vertellen heeft.

Ik vond Routh eigenlijk wel een geslaagde Superman. Beschikt misschien niet over de meeste acteerpower, maar qua uitstraling is hij eigenlijk perfect. Vooral als normale Clark Kent beschikt Routh over de ideale charme. Hij speelt in ieder geval een hoop van zijn collega's van het veld. Onder andere Bosworth die het helaas niet al te best doet en weinig tot geen indruk achterlaat.

Visueel niet al te bijzonder, maar dat was met Singer ook wel te verwachtten. Bij vlagen erg lelijke CGI, wat een aantal grote actiescénes om zeep helpt. Zeker een eerdere actiescene met een vliegtuig wordt helaas volledig verpest door slechte effecten, en daar heeft de film wel vaker last van.

De opbouw naar en actie is echter wel wat beter, met zelfs wat korte momenten van spanning. Dat is dan wel weer iets dat de film goed doet. De uitvoering is dan vaak weer wat minder, maar er komt weleens degelijke cinematografie bij kijken met redelijke vormgeving van de achtergrond. Visueel is het sinds de X-Men films wel een vooruitgang voor Singer.

Camerawerk is ook nog best verzorgd. Er gebeurd veel in de film, maar de scenes waarin special effects weg worden gelaten maken het meeste indruk. De echt grote scenes en deels de finale zien er houterig uit. Terwijl ze in die tijd echt wel mooie dingen voor elkaar wisten te krijgen. Een beetje jammer, zeker als je naar het kolossale budget kijkt van de film.

Voor de rest is de inkleuring wel oké en echt saai is de film nergens. Mede omdat er wel genoeg gebeurt, maar de romance tussen Lane en Kent is iets wat blijft terugkeren en ik vind het persoonlijk helemaal niks. Je komt eigenlijk terecht bij een vermakelijke, maar lelijke film om naar te kijken. Ik gun het voor het eerste punt nog een nipte voldoende.

Blegh.

Vervelende film over vervelende mensen, gemaakt door vervelende mensen. Een passendere omschrijving heb ik eigenlijk niet voor de film. Ik vond het allemaal erg flauw en kinderachtig. Het zal best zijn dat er een publiek voor is, maar zo'n enorme hoeveelheid onzin maakt geen indruk op me en dat zal het tevens ook nooit kunnen doen.

Zo'n Molly Shannon is werkelijk onuitstaanbaar in een film als deze. Een van haar eerste scenes is haarzelf die geniet van een briesje dat haar rok naar boven blaast. Vind je dat een leuke, geslaagde grap? Deze film is voor jou. Vind je dat niet? Zet de film dan maar af, want het gaat echt niet minder absurd worden dan een scene als deze. Alleen maar erger.

Visueel ziet het er soms kleurig uit en de rol van Ferrell kon ik eigenlijk stiekem wel waarderen. Verder is het vooral een sneltreinfilm waarin allerlei grapjes voorbijkomen die vervelend te noemen zijn. Al dat overdreven gedrag met gekke personages en domme situaties, ik kan er maar weinig mee. Het is dan ook een geschenk dat de film kort duurt, want lang volhouden is geen optie voor een film als deze.

Nee, hier moet je echt van kunnen houden, en ik kon dat niet. Ik vond het allemaal maar een dom gebeuren. Ik heb er dan ook totaal geen moeite mee dat deze film nooit echt goed is doorgebroken. Als het namelijk aan mij ligt, doet Amerika zich er juist goed aan door dit soort films gewoon niet aan te moedigen. Punten voor de redelijk kleurrijke regie soms, verder is het vooral miserabel zijn gedurende een verloop van 81 minuten.

Verrassende film.

Uitermate simplistisch geschreven maar erg sterk vormgegeven. Support the Girls zal voor de kijkers die op zoek zijn naar vernieuwende elementen weinig bevrediging brengen. Het is een erg natuurlijke film geworden die graag "echt" aan wil voelen. Dat werkt niet altijd binnen cinema, maar in dit geval weet het juist goed van pas te komen.

Het acteerwerk is sterk en ondanks dat een boel types behoorlijke karikaturale verschijningen vormen weten ze je bij te blijven. Wat betreft vormt deze rol een van de betere prestaties van Hall, die ik eigenlijk uitsluitend ken van parodiefilms. Leuk om haar dan in dit soort rollen te zien. Een andere opvallende aanwezigheid is Richardson, die volledig op is gegaan in haar type.

Verhaaltje kabbelt wat voort en maakt niet echt voortgang, wat ergens wel jammer is maar gelukkig betekent het ook dat regisseur Bujalski het lekker bij simpele uiteinden houdt. Het voordeel is dat het allemaal boeit dankzij de juiste toonkeuze. Lekker rauw maar nooit zwaar. De wereld lijkt best dichtbij te komen die hier wordt afgebeeld, ondanks dat de film nooit in diepe, deprimerende kuilen valt in een poging dat gevoel te versterken.

Ik vond het ergens wel naar een onbevredigende finale werken maar de allerlaatste scene was dan wel weer een gepaste afsluiting. Support the Girls werkt vooral omdat het best leuk geregisseerd is. Luchtig ondanks dat het niet echt fris en fruitig is. Oprecht acteerwerk die zelfs de meest karikaturale rollen kan neerzetten als realistische personages. Dat is niet iedere regisseur gegeven, maar Bujalski slaagt er goed in.

Regisseur Lorcan Finnegan heeft uitstekend gevoel voor een aparte visuele vormgeving en zet daar maximaal op in. Hij profiteert bovendien van een ongeremde Nicolas Cage, die de laatste jaren hard op weg is naar een hoop mooie rollen achter elkaar. Dit personage is voor zijn doen wat onder de maat qua schrijfwerk, maar hij vult hem uitstekend in. Overige rollen doen het ook niet onaardig en de film ziet er goed uit, maar het verhaal ontspoort rondom de tweede helft totaal en vervalt in een mengelmoes van half uitgewerkte en niet al te interessante ideeën. Uiteindelijk gaat het eigenlijk echt nergens meer over, helaas volgt er dan nog een minuut of 50.

Aardige romantische komedie vanuit eigen bodem, die het vooral moet hebben van de originele en duistere ondertoon. Het concept van De Surprise vormt overduidelijk het sterkte en meest stabiele element, aangezien de relatieontwikkeling tussen Jeroen van Koningsbrugge en Georgina Verbaan niet helemaal lekker loskomt. Een aantal momenten kennen overtuigende chemie, maar over de grote lijn is het te gemaakt en karikaturaal. Verder kent deze film een aantal wendingen die eerder flauw dan doeltreffend voor de dag komen, maar het vermaakt prima, kent originele vondsten en laat zichzelf vooral niet te vroeg in de kaarten kijken. De dans op het strand vormt overigens wat mij betreft een visueel hoogtepunt voor Nederlandse cinema.

Nee.

Ik ga het toch zeggen, ik keek deze film alleen voor de poster. Die poster ziet er namelijk wel spannend uit, maar deze The Surrogate of in de digi TV Gids als Carriers, kwam niet in de buurt voor wat er op de poster stond.

Op IMDb staat "TV Movie" en ik snap wel waarom. Het leek de hele tijd alsof ik naar een dubbele aflevering van Bones zat te kijken. Ook de acteurs en actrices op Scott na vond ik vrij vervelend. Scott heeft met haar lieve koppie de film nog boven water weten te houden.

Nauwelijks spanning, cliché verhaal en matig acteerwerk doen deze film niet verder dan een 2,0* bij mij.

Het laatste deel van de trilogie plaatst zombies meer naar de achtergrond en concentreert zich eerder op psychologische verhoudingen. Veel soortgelijke films hebben last van personages die niet weten te boeien en Survival of the Dead vormt daar geen uitzondering op, waardoor veel van die psychologische elementen simpelweg niet werken. Het acteerwerk is daarnaast matig en het verhaaltje slaat nergens op, maar regisseur George A. Romero weet zich gelukkig wel raad met de horrorscènes. Heel spannend wil het niet worden, maar het bloed vloeit rijkelijk en de zombies die uit elkaar gereten worden zijn best vermakelijk. Het is allemaal een flauwe vormgeving, maar voor een keertje best te doen. Al had Romero het misschien beter af kunnen blazen na 2005.

Slecht.

Willis moet wel erg hongerig zijn voor het geld, of heeft een weddenschap met een andere acteur om in zo veel mogelijk films te spelen. Ik vermoed zelfs dat het laatste nog echt waar is ook, ik meen dat ik daar ooit wat over heb gelezen. In ieder geval wordt zijn carrière er op deze manier niet beter op, en ook deze Survive the Night is niet zijn beste.

Niettemin doet Willis het wel verdienstelijk, al hoeft hij weinig moeilijke handelingen te verrichten. Bovendien is de concurrentie ook niet bepaald hoog, want de overige castleden zijn knap waardeloos. Slecht geschreven dialogen en oersaaie personages vullen de speelduur van 90 minuten op, maar toch voelt het aan als een speelduur van 120 minuten.

Je zou denken dat een dergelijke gijzeling tot interessante situaties moet leiden, maar niets is minder waar. Regisseur Eskandari voegt namelijk helemaal niets toe aan zijn film behalve wat aardige stijloefeningen tussendoor. De film ziet er best netjes uit, maar is wel erg donker belicht waardoor alle actie niet te zien is, en hierdoor ook niet bepaald binnenkomt.

Verder zit er ook niet echt een lekkere flow in. Je kijkt vooral tegen cinema aan die zo ver binnen de lijntjes kleurt dat je er als kijker weinig avontuur aan kan beleven. Misschien dat een grote fan van Willis hier nog van kan genieten, maar ik denk dat dergelijke films als Survive the Night weinig kans hebben om goed te vallen bij het publiek.

Dit was een voorspelbare, saaie en vergeetbare film. Survive the Night zal je absoluut geen kick bezorgen, want het wordt allemaal erg veilig gespeeld. Dit soort films verdwijnen na een jaar als sneeuw onder de horizon, en dat is ook niet gek, want dit voegt niks toe. Een aardig stijltje en een aardig filtertje heeft het wel, verder behoort deze film tot het simpelste van het simpelste.

Niet best.

Nederland kan prima oorlogsfilms maken, en deze film stond ook bekend als een vrij dure productie. Helaas vond ik het ondanks dat een vrij matige film die absoluut niet weet te boeien. Ik heb wel een aantal keer op de klok gekeken.

Een groot probleem is de toch wel onverstaanbare dialogen, ik had geen ondertiteling, dus dat was extra afleidend. Het verhaal zelf weet ook niet bepaald boeiend te worden, ondanks het natuurlijk vrij zware onderwerp. Enkele ook behoorlijk flauwe scenes.

Prima acteerwerk en sfeer, dat wel, maar omdat het allemaal vrij onverstaanbaar was en niet boeiend genoeg komt dit toch uit op een onvoldoende. Nederland kan veel beter dan dit, en dat weet van den Berg zelf ook wel.

Mijn eerste Argento.

Een de man bewijst hier toch wel duidelijk een vakman te zijn. Deze film had ik genomen omdat het de eerste nominatie was die ik nog niet had gezien. Gelukkig dat deze werd genomineerd, want ik heb er zeker van kunnen genieten.

De lekker felle kleuren in de film en de overduidelijk prachtige set is duidelijk een pluspunt. Spannend kan ik het ook niet echt meer noemen, maar het zag er allemaal top uit. Belichting was hetgeen dat al helemaal eruit sprong bij deze film.

Richting het einde leek het verhaal zelf wat te ontsporen, maar dat maakte uiteindelijk niet heel erg uit. Het acteerwerk was niet altijd even sterk, Harper zag er wel schattig uit hier. Voor de rest is dit simpelweg gewoon een boeiende horrorfilm.

Lekker brute kills soms met felrode bloedspetters die eraf vliegen. De film kent een aantal sterke momenten die eruit springen, maar naast het prachtige visuele niveau en belichting was voor mij het verhaal niet al te sterk en het acteerwerk ook niet altijd even overtuigend.

Matig.

Als deze remake heel dicht tegen het origineel had gezeten qua stijl hadden de fans de film uiteraard de grond in geboord, een verstandige keuze dus van Guadagnino om het gewoon over een andere boeg te gooien met zijn visie op de klassieker uit 1978 afkomstig van bekend regisseur Dario Argento.

Jammer genoeg is zijn visie naar mijn mening gewoon de verkeerde visie, ondanks dat de film best geliefd is onder het horrorpubliek. Ik kon er zelf echter bijna niet doorheen komen, en als de film dan vervolgens ook nog tegen de 150 minuten aanzit wordt het al snel bij vlagen een slaapverwekkende film die zichzelf interessanter vind dan dat ik de film vond.

Visueel is het wel soms te moeite, want qua inrichting ziet de film er netjes uit. Met de editing zijn er echter problemen, want Guadagnino laat de film trager overkomen dan dat het daadwerkelijk is. Door middel van wat matige effecten wordt tussendoor met wat gore de toon gezet, die wel zijn sfeer kent maar de film niet bepaald geweldig maakt.

Met het acteerwerk is niet al te veel mis, al kon ik Johnson niet echt serieus nemen in haar rol. De beste rol wordt zonder twijfel door Swinton gespeelt die de film wat behapbaarder maakt. Tevens is het camerawerk in deze film best verzorgd te noemen en zit er duidelijk een ervaren cinematograaf achter het stuur. De film is zonder twijfel professioneel en dat weet het soms te redden, maar het gaat volledig mis tijdens de finale.

De film geeft je het gevoel dat het naar iets prachtigs opbouwt, maar dat blijft uit. In plaats daarvan krijg je namelijk een behoorlijk dwaze finale met een van de domste vormen van horror die ik in tijden heb gezien. Uiteraard zal het zijn betekenis hebben, op mij kwam het vooral suf over en iets dat gewoon niet in deze film thuishoort. Dit is het punt waarop je toch wel merkt dat de regie van Guadagnino wat ballen mist en enkel de sfeer kan versterken. Als het op de betrekking van de kijker aankomt namelijk kent de film niet al te veel voordeel. Een professionele, maar te dwaze film die me voor een groot deel koud laat. Jammer.

Goed!

Niet gelijk verwacht, maar Koolhoven levert hier 1 van de betere Nederlandse filmpjes af. Vooral op visueel gebied overklast deze film zowat elke andere Nederlandse film. En dit met relatief simpele trekjes, maar Koolhoven maakt er dan ook optimaal gebruik van.

Kleurengebruik is top. Vooral de nachtelijke scenes zijn erg leuk. Voor de rest ziet het er allemaal zeer kleurrijk en speels uit. Aankleding is lekker overdreven en het camerawerk is sterk. Vooral de standpunten maken vaak veel indruk.

Film verveelt nooit echt, mede dankzij de regie van Koolhoven die ervoor zorgt dat de film interessant genoeg blijft. Soms een aardig beklemmend momentje eventjes, al is het meeste een beetje beperkt door het matige acteerwerk.

Wouterse is wel goed, maar is daarmee wel gelijk de enige. Van Houten speelt wel een charmant karakter, maar de dialogen komen er te gemaakt uit, net als bij de andere helaas. Het blijft altijd wel terugkomen dat in Nederlandse films alles te gemaakt gespeeld wordt.

Soms wel goed kunnen lachen, en de film eindigt erg, erg sterk. Het duurt ook niet al te lang, en blijft altijd interessant. Jammer dat er met het acteerwerk te weinig gedaan is, op dat gebied had Koolhoven ook wel een stokje moeten steken. Meer uit zijn acteurs en actrices halen.

Pfft.

Swallow is een eigenzinnige en bij vlagen stilistische film over een onderwerp dat we vooral in de media weleens voorbij zien komen. Wereldnieuws bereikt het nooit, wel zijn dit soort concepten apart genoeg waardoor ik ervanuit ga dat iedereen weleens van zoiets gehoord heeft. Dit keer krijgen we het alleen op het witte doek te zien.

Het resultaat daarvan is echter maar een weinig imposant gebeuren. We volgen Bennett die in haar eentje de hele film op de schouders moet zien te nemen. Haar rol vereist heel wat acteerkracht, een hoeveelheid die ze alleen niet waar kan maken. Is dat enkel en alleen haar schuld? Absoluut niet. Het is voor mij vooral de frustrerende regie die de film eigenhandig om zeep weet te helpen.

Het is een vervelend langzaam gefilmd gebeuren. Soms gaan scenes waarin iemand enkel en alleen een gezichtsexpressie toont wel 10 seconden lang door. Veel vertellen die scenes niet, behalve dat ze de film wat kunstzinniger maken misschien. Uiteindelijk begonnen de frustraties op te borrelen, in het kader van "schiet op, cameraman". Dat is wellicht niet de meest verstandige of volwassen instelling ter benadering van dit soort films, maar ik vond het uiteindelijk nergens meer op slaan.

Verder lijkt de film vooral bezig te zijn met het abstract zijn. Enkele puzzelstukjes overlaten aan de interpretatie van de kijker is natuurlijk erg slim. Motieven worden wel degelijk geïmpliceerd, maar in het algemeen krijg ik regelmatig de impressie dat regisseur Mirabelle-Davis vooral erg makkelijk nadacht over zijn verhaal. Het is namelijk geen film die echt binnenkomt. Of misschien wel, voor mij kon het enkel en alleen irriteren.

Ik snap volledig waarom films als deze aanslaan voor een bepaald publiek, maar ik wil er alleen maar mijn haar door uittrekken. Het is vooral de regie die ik vervelend vind. Kunstzinnig zijn gewoon omdat het kan. Niet dat de film zonder degelijke plaatjes zit, maar verder kan ik er weinig kwaliteiten uithalen die het bijzonderder maken dan andere, soortgelijke films.

Rare en vervreemdende thrillerfilm met wat schaarse horror- en mysteriemomenten. Zoveel mysterie als regisseur Smith alleen hoopt mee te geven is er bij lange na niet. Het concept is namelijk veel te eenvoudig om er een hele film omheen te breien. Niet dat Smith daar ook vol op inzet, want na enige tijd wordt het toch vooral een psychologische verstandhouding tussen een aantal volstrekt oninteressante personages. Malone probeert het geheel nog een beetje boeiend te houden, maar ook haar rol is nogal ondankbaar. Dan komt het dus neer op Koch en Patton. Tussen die twee wordt duidelijk op het ongemak gemikt en daar zet de regisseur dubbel en dik op in, maar dat is ook niet zo moeilijk met deze personages. Wel is het dan blijkbaar nodig om er oeverloos lang op door te hameren en in plaats van een sfeervolle thriller wordt Swallowed daarmee een schrijnend geheel waar amper tegenaan te kijken valt. Vooral de opdringerige seksuele toon is nutteloos en het trage tempo ineffectief, waardoor je voor 92 minuten zit opgescheept met een bijna abnormale sfeer die het tegenovergestelde lijkt te doen van wat Smith hoopt te bereiken. Punten voor de dappere acteerprestaties en het eerste kwartier, maar ik hoop deze Swallowed zo snel mogelijk te vergeten.

Amateuristische horrorfilm die waarschijnlijk de grootste domper vormt binnen de carrière van regisseur Wes Craven. Het is bijna ongelooflijk om te beseffen dat dit uit de handen is gekomen van de naam die later meerdere griezelklassiekers op het grote doek toverde, maar toch is het waar. Swamp Thing kenmerkt zich in ondermaats acteerwerk en afschrikwekkende aankleding, met een eindgevecht dat alle verbeelding in de negatieve zin tart. Het moeras brengt enige vorm van sfeer met zich mee en wat schaarse stunts tussendoor zorgen voor wat entertainment, maar het geheel oogt dermate doods, ongeïnteresseerd en idioot dat die pluspunten als sneeuw in de zon verdwijnen.

Hilarisch.

En vooral ook expliciet. Als Sweatshop ergens goed in is, dan is het dat het zijn grote hamer met bloederige gevolgen in zijn slachtoffers ramt. Het is lang geleden dat ik zo'n verfrissend bloederige slasher heb gezien, en ik heb me de hele film eigenlijk wel zo'n beetje vermaakt.

De cast acteert zozo. Ze staan er allemaal om gewoon afgemaakt te worden, en worden door regisseur Davidson waarschijnlijk ook om die reden zo onsympathiek mogelijk neergezet. Het zijn allemaal nogal aparte figuren die vulgair hun teksten schreeuwen. Het zal de kijker dus waarschijnlijk worst wezen of ze doodgaan, als ze maar goed doodgaan.

Op dat gebied doet deze film wat het moet doen. De kills zijn behoorlijk bloederig en de gore spuit alle kanten op tijdens zo'n kill. Enorm indrukwekkend worden de praktische effecten niet, maar er vloeit genoeg in het rond. Expliciete, lekker brute moorden en een onwaarschijnlijk lompe moordenaar die er met zijn kolossale wapen ook best dreigend uitziet.

Visueel niet altijd even knap verder. Interessante belichting hier en daar, maar inderdaad een omgeving die te vaak wat donker is. Daarnaast duurt het ook erg lang voordat de moorden beginnen en daarvoor kijk je vooral tegen een stel geile, schreeuwende en vervelende emos aan. Hoogstaande cinema is het niet en gaat het ook niet worden, maar wel een vermakelijke slasher.

De ontzettend lompe finale die volkomen nergens op slaat weet hier de redding van de film te zijn en tilt mijn cijfer op naar een ruime voldoende. Sweatshop is een erg lege slasher, met onsympathieke personages en een opbouw die net wat te lang duurt. Verder ook ontzettend bevredigend, lekker hard en erg lomp. Ik heb me niet verveeld tijdens deze film.

Mwa.

Niet een al te bijzondere Burton. Zijn meest macabere en bloederige film is het overigens zonder twijfel, maar om daar overheen te komen is ook niet erg veel nodig. Burton maakt het hier soms wel vrij bond, maar echte horror is het niet.

De musical door een Fantasy achtige film werkt redelijk. Soms is het nogal afleidend van het verhaal waardoor je uit het verhaal gehaald wordt. De sfeer en locaties zijn mooi op het scherm getoverd, maar daarmee ben je er niet meteen.

Nee, deze film wist me ondansk zijn macabere taferelen niet te overtuigen. De 116 minuten zijn gelukkig niet al te lang maar vlot kan ik het niet bepaald noemen. Cohen was wel weer een leuke toevoeging, maar de film had beter kunnen zijn. Misschien was een musical toch niet zo'n goed idee.

Half geslaagde kunstfilm met gelukkig een zeer innemende hoofdrol van Talia Ryder, die de kijker met een uiterst merkwaardig charisma vrijwel altijd weet in te pakken. Het jammerlijke is dat regisseur Sean Price Williams weinig interesse lijkt te hebben in een consistente voortgang van de inhoud en daarom een zeer losbandige film op het witte doek tovert. Als kijker ben je getuige van diverse scenario's die allemaal wisselend zijn in de getoonde absurditeit, maar na de scènes met Simon Rex (de beste bijrol) zijn de meeste hoogtepunten spijtig genoeg achter de rug. Zeker de tweede helft is snel uitgewerkt en begint daardoor een wat vermoeiende vorm aan te nemen, maar de excentrieke en bij vlagen originele benadering van de makers rechtvaardigt in ieder geval een gering aantal bonuspunten.

Een film die kan profiteren van goed acteerwerk, maar dat is het grootste compliment dat ik aan Sweet Girl kan toekennen. In het begin moest ik wennen om Jason Mamoa in een zeer sentimentele rol te zien, waarbij hij gedurende het eerste kwartier vrijwel uitsluitend op dramatiek moet focussen. Slecht is het niet, maar het mag duidelijk zijn dat zijn primaire rollen toch op een ander vlak liggen. Isabela Merced past best aardig in de film en levert een meer dan degelijk personage af, maar wel eentje die richting de tweede helft niet echt de power heeft om een film als deze te blijven dragen. Waarom? Daar zal je als kijker via een plotwending achterkomen. Wat volgt is een film die een aantal aardige momenten kent op het vlak van actie, maar voortdurend de neiging heeft om overal heel erg verdrietig van te worden. Een enorme hoeveelheid aan innerlijke demonen, tristesse en persoonlijke vendetta's moeten constant verwerkt worden voordat de film eens een keer peper in z'n reet stopt. Het zorgt ervoor dat Sweet Girl maar beperkt interessant is, eentje waar ik door de nogal clichématige invulling ook weinig sympathie voor kon opbrengen. Uiteraard is het niet verkeerd om een actiefilm wat onderliggende rechtvaardiging te geven via allerlei motieven, maar laat het dan niet de hele film overnemen. Al bij al een matig gebeuren.

Egoyan.

Een regisseur die ik geloof ik wel moet kennen, maar eigenlijk vooral op films zie verschijnen. Het is een naam die veel titels heeft afgeleverd waaronder blijkbaar enkele titels die echt serieus goed zijn. Met die verwachtingen stapte ik The Sweet Hereafter in, die ik op een dag gewoon gratis en voor niets kon meepakken.

Deze film legt erg hard de nadruk op dramatiek. Vrolijkheid zal je binnen deze film niet aantreffen, vooral een soort compilatie van hoe verdrietig het leven wel niet kan zijn voor sommige mensen. Ondanks de beperkte en schaarse sprankeltjes van hoop moet het vooral duidelijk worden dat deze film zwaar op de maag ligt. En op je netvlies, want ik kijk niet vreemd op als deze film een emotionele impact heeft op veel kijkers.

Op mij echter totaal niet, want ondanks dat ik mezelf best wel in de film kan plaatsen wist het me totaal nergens te boeien of te raken. De gebeurtenissen zijn compleet saai neergezet evenals het acteerwerk. Niet dat iedereen een echt slechte rol speelt, het lijkt vooral erg op elkaar. Weinig unieke eigenschappen te bekennen, iedereen trekt hetzelfde gezicht en lijkt dezelfde houding te hebben.

Visueel mist het wat kracht en het trage tempo zorgt er vooral voor dat je liever zelf in een andere kamer gaat nadenken over hoe slecht je eigen leven is dan empathie voelt voor deze mensen. Ondanks dat het zeker een relevante film is op zijn eigen manier kon ik weinig met dit gebeuren. Ik hoopte vooral dat het snel voorbij zou zijn, maar eigenlijk is bijna 2 uur dan ook best lang. Jammer.

Brak.

Tweede film van Hunt die ik zie. Doorgaans niet de regisseur die is doorgebroken, maar zijn films hebben het geluk (of gezien mijn cijfers, het ongeluk) gehad om zo voor mijn voeten te landen. Sweet Karma is echter van de twee die ik van hem heb gezien duidelijk de minste, en ook de goedkoopste.

Sweet Karma wil erg graag een harde wraakfilm zijn en doet dan ook alles op alles om soms zo koud en bruut mogelijk te zijn. Tijdens de scenes waar de wraak wordt uitgevoerd gaan dan ook in stroomversnelling, en weten de film gedeeltelijk nog wat vooruit te helpen. Lekker snelle editing, redelijk wat bloedvergieten en een wraakengel die het eindelijk voor de verandering eens goed doet.

Verder is de film echter niet best, en Hunt haalt nogal weinig uit de locaties en setpieces die hij gebruikt. Ik krijg niet het gevoel dat de grotere scenes opgebouwd zijn voor de film, maar meer gewoon ter plekke zijn gebruikt. De locaties die de film zelf duidelijk wel heeft afgehuurd zien er niet uit. Erg kaal, erg saai. Vreselijke belichting, walgelijke presentatie. Gestileerd is deze film simpelweg een (letterlijk) drama.

Het verhaaltje is nog wel aardig om te volgen maar uiteindelijk is het een kopie-en-plak wraakplot, dat alleen richting het einde van richting verandert maar dan hebben we het ook echt over de laatste minuten. Deze film haalt alleen uit tijdens wat gewelddadige scenes tussendoor, de rest is ongemakkelijk om te aanschouwen op de verkeerde manier. Slecht acteerwerk, karikaturale personages en een lelijke inrichting halen Sweet Karma onderuit.

Niet best.

Voornamelijk opgezet vanwege de status. Ik ben de laatste tijd een beetje in de mood voor wat harde, smerige en verontrustende cinema. Deze film was onder andere een titel die in dergelijke lijstjes vaak voorbijkwam, en dus laatst maar eens aangeklikt om te kijken hoe ernstig het allemaal is.

Het is eigenlijk niet bepaald een verontrustende film, op een aantal taboeoverschrijdende thema's na. En ja, zo'n scene waar die kinders worden verleidt, je zal het niet zo snel meer zien in hedendaagse cinema. Tijdens het kijken naar die scene kwam vooral de gedachte in me op dat het heel ongemakkelijk geweest moest zijn voor die kinders om daar zo te staan.

De film is wel erg smerig, voornamelijk in het laatste halfuur, waar er toch wel behoorlijk wat gore stukjes voorbijkomen. Ik kan me ook goed voorstellen dat de gemiddelde kijker daar afhaakt. Kots, poep en pies, het komt allemaal voorbij. En ook zeker niet op de meest smakelijke manier.

Wat de film echter vooral slecht maakt is de regie zelf. Veel onkunde in de montage en editing. Bijna losstaande scenes die aan elkaar geregen worden, soms tot het punt dat ze als compleet willekeurige scenes beginnen aan te voelen, terwijl er in het begin nog een verhaallijn inzat.

Acteerwerk is ook behoorlijk zwak. Enkel Laure weet zich nog een beetje te redden, vooral omdat ze een perfecte uitstraling heeft voor zo'n film als deze. Maar dat andere verhaal, met Prucnal, is erg slecht geacteerd en vooral een vermoeiende kijkervaring. Er zit ook eigenlijk 0 verhaal in, enkel wat symboliek hier en daar. Het valt me op dat de film wel vaker symboliek handhaaft, maar dit op een nogal vreemde manier doet. Symboliek wordt niet snel memorabel als je er een dosis kots en poep overheen gooit denk ik zo.

De focus op erotiek ligt er vaak dik bovenop, terwijl ik me eigenlijk niet kan voorstellen dat iemand er een kick van krijgt. De meeste erotiek blijft voornamelijk uit beeld of half in beeld, en als de erotiek daadwerkelijk expliciet wordt is het voornamelijk ranzig. Wat moet ik daarvan zeggen? Er zal vast ergens wel een liefhebber zijn daarvoor.

Behalve dat het stiekem wel vlot wegkijkt, weet de film nogal weinig te bieden. Rare film vooral, met wat expliciete en smerige beelden. En zo'n chocolade-scene had eigenlijk nog best infameus kunnen zijn, maar is te expliciet om dat te worden. Voor de rest was de eetscene nog wel opvallend overweldigend gebracht, maar voor de rest een film die je kan kijken voor de status, maar als je daar geen interesse in hebt kan je hem overslaan.

Goed geacteerde, maar toch relatief saaie mengelmoes van misdaadelementen, dramatische zijplotten en sterk aangezette personages. Het is als kijker vaak niet uit te vogelen waarom bepaalde figuren zover voor een bepaald eindresultaat willen gaan, want de daden zitten af en toe tegen het extreme aan. Het levert een mate van onbegrijpelijkheid op, ook al wordt alles haarfijn en helder gepresenteerd. Wellicht dat dit soort verhalen ook gewoon zijn ingehaald door moderne cinema die dezelfde verhalen op het grote witte doek neerzet, waardoor films als Sweet Smell of Success weinig memorabel (meer) zijn.