Meningen

Vermakelijke horrorthriller over een virus dat zich verspreidt onder een aantal kampbegeleiders, ondanks dat regisseur Alberto Marini even de tijd nodig heeft om alles op rit te krijgen. De personages zijn namelijk niet bijster interessant en de bosrijke omgeving wordt onbenut gelaten, waardoor een hoop van de potentiële sfeer verloren gaat. Eenmaal de figuren ziek beginnen te worden schiet de film een versnelling hoger en pakt uit met een hoop vaart en genoeg gebeurtenissen. Diego Boneta doet het goed en de finale zit zelfs tegen het geweldige aan, maar uiteindelijk zal je er ook niet al te veel aan terugdenken. Prima entertainment voor een luie middag.

Goed.

Eigenlijk doet het slot het hem, want die is verrassend sterk. Het uur en kwartier daarvoor is vrij normaal en blijft gewoon de boekjes volgen eigenlijk. Van de makers van de grappige Turbo Kid gaan hier een andere richting uit, maar laten daarmee zien dat ze dat ook prima kunnen.

De jongeren zijn in het begin gewoon een stelletje vervelende pubers met vrij puberale uitspraken en de doodnormale dingen die je in een 80's suburbia film zou verwachten. Daar lijkt de film ook de hele tijd heen te gaan, maar op een gegeven moment slaat het echt om in beklemmende horror.

Het eerste deel is daarom ook meer een soort Mystery voor tieners, veel meer is het niet, het verhaal doet niets bijzonders of nieuws en volgt gewoon keurig de lijntjes, het 80's sfeertje is er zeker en ik moest vaak denken aan films zoals The Goonies .

Het slot is verrassend sterk en beklemmend, de film gaat ook uit het niets opeens een andere richting uit en weet daarmee vrij originele dingen te doen. Spanning is er ook wat ik in het eerste deel kwijt was, en daarmee tilt het de film behoorlijk omhoog. Ik heb best genoten voor de 105 minuten.

Aardig.

Het is een wat aparte film voor Spike Lee, aangezien Summer of Sam een film is die nogal wat verschillende dingen met elkaar probeert te mengen en hier ook ruim de tijd voor neemt. Zo duurt de film met 142 minuten best lang, maar het voordeel is wel dat er een regisseur achter het roer staat die goed weet wat hij precies moet doen.

Eigenlijk heeft deze film weinig met het concept van een seriemoordenaar te maken, om de fans daarvan maar alvast teleur te stellen. In principe krijgen we gewoon een momentopname te zien van The Bronx. Daarin zitten wat personages die van elkaar houden, elkaar haten en ook weleens wat dealen. We volgen eigenlijk die leventjes veel meer dan de korte momenten dat er wat mensen overhoop worden geschoten in hun auto.

Voordelig is het feit dat de film audiovisueel sterk is. Mooie kleuren, sterke filters en een aardig energiek stijltje dankzij de regie van Lee. Hij kan het nogal saaie verhaal best aardig presenteren en dat is ook zeker nodig, want ruim 2 uur kijken naar mensen die nooit echt iets te bieden hebben dat onderscheidend is wordt na enige tijd een flinke opgave.

Verder ook een wat ongelukkige manier om de film te marketen. Het concept van de moordenaar wordt namelijk nooit zo goed in de film gemixt. Misschien is dat intentioneel, maar ik vond het vooral overbodig overkomen. En voor een film die juist de verstikking en druk wil belichten die zo'n situatie met zich meebrengt vond ik het matig. Ik kreeg eerder het idee dat de grootste problemen door de hoofdpersonages zelf veroorzaakt werden.

Het is dat het er leuk uitziet, anders was dit waarschijnlijk oersaai geweest. Nu zit er best aardig acteerwerk in verscholen, maar na enige tijd is de rek er wel uit en kan Lee met moeite steunen op de personages. Tussendoor wat intrigerende moorden, maar daar eindigt het wel weer. Aardig voor een keertje, maar geen film die ik snel weer opnieuw zie.

Niemendalletje.

Ik vraag me vanuit filmisch perspectief eigenlijk af waarom dit soort films nog worden gemaakt. Ze voegen namelijk letterlijk en figuurlijk ontzettend weinig toe aan de wereld. Ik zie ook geen grote opbrengsten of kijkaantallen, dus waarom Hallmark deze films uit blijft poepen is me een groot raadsel. Meedogenloos hoge cijfers krijgt het namelijk niet.

Alles binnen deze film ademt een Tv-gevoel uit. Misschien maakt dat de film makkelijker uit te kijken voor een aantal personen, maar ik zat me vooral af te vragen wat ik in vredesnaam aan het kijken was. Het is een erg duffe, saaie en veilige variant op een romantische film. Het is dan ook echt alleen de romantiek waar de film het van moet hebben, want de humor is hoogst ongemakkelijk.

Het probleem met dit soort films is dat het gewoon niet naturel aanvoelt. Er wordt met grootse gebaren geacteerd en een lach op het gezicht van Bell die er niet af te slaan is, maar ik voel er helemaal niets bij. Het mag dan degelijk wegkijken maar de inhoud van de film is leger dan de gemiddelde horrorfilm, en dat is waarschijnlijk ook de reden dat dit soort Hallmark-films nooit massaal bekeken zullen worden.

Nog wel aardig geacteerd en de setting vond ik ook prima, maar verder een nogal onnatuurlijke film. De film doet erg zijn best om je een lach op je gezicht te bezorgen, maar de compleet afstandelijke manier van regisseren doet mijn wenkbrauwen vooral omhoog gaan in plaats van dat mijn wangen er roze van kleuren. Niemendalletje dus. Film die je binnen twee weken weer helemaal vergeten bent.

Vermoeiende komediefilm (absoluut geen horror) van regisseur Norberto Ramos del Val, die ik absoluut niet heb ervaren als "intellectueel veeleisend". Scenaristen Ricardo López Toledo en Pablo Vázquez zijn voortdurend aan het woord om, waarschijnlijk in hun ogen, een buitengewoon originele insteek te introduceren. Helaas is die insteek vooral vervelend en moet je eerst door een hoop gekwek en gezever heen zien te komen om überhaupt te ontdekken wat het inhoudt. Alba Messa en Ana Rujas slagen er dan ook niet in om het gebeuren enigszins interessant te krijgen, vooral omdat hun ellenlange conversaties kant noch wal raken en het gebeuren nodeloos vertragen. Wellicht dat de liefhebber nog kan profiteren van het redelijk onvoorspelbare verloop, maar ik vond de invulling van Del Val vooral kinderachtig en uitgesponnen. 93 minuten hebben aangevoeld als zeker 150, ontdaan van hoogtepunten of originele invalshoeken.

Regisseur Ryan Ebert kent geen al te indrukwekkend oeuvre en een film als Summerween zal daar spijtig genoeg weinig verandering in brengen. Toch komt het allemaal beter voor de dag dan het lage gemiddelde je doet geloven, want dit geheel heeft er baat bij dat het allemaal lekker simpel wordt opgezet. Halloween, een moordenaar die ontsnapt uit een gesticht en een stel tieners op een feestje, veel meer heb je niet nodig en veel meer poogt Summerween ook niet te zijn. Jammerlijk is dat het verder weinig spanning oproept en zeker de moorden goedkoop en afgeraffeld voor de dag komen. Wat offscreengehak links en een implicatie rechts, je zult toch van beter hout moeten snijden om binnen dit soort slashers met iets sterks voor de dag te komen. Ebert en zijn team raken hooguit de middelmaat.

Matig.

Nog een horrorfilm over een soort zelfhulptherapiekliniek. Dat alleen al brengt een best aardig concept met zich mee. Afgaande op de titel had ik weinig verwachtingen, maar toch trok iets van de film me wel binnen. Uiteindelijk bleek het alleen wel nog een matige horrorfilm te zijn die vooral opeens opduikt en nergens blijft hangen.

Wat de film opvallend goed doet is het uitwerken van de personages, die hierdoor een stuk menselijker aanvoelen in vergelijking met andere horrorfilms. De focus op hun aard ligt in deze film een stuk hoger dan je zou denken. Alleen wanneer het dan wel op de horror aankomt neemt de film een aanzienlijke hoeveelheid gas terug. Vooral omdat zowel concepting als uitwerking niet op orde is.

De matige uitwerking kan nergens echt wat bereiken. Zo is de film nooit sfeervol of grafisch genoeg maar ook op psychologisch vlak qua horror wat matigjes. Eigenlijk werkt de film veel beter als ordinaire dramafilm dan als horrorfilm. Ook het acteerwerk laat het qua aflevering van de dialogen regelmatig wat afweten. Hierdoor is de film een stuk moeizamer dan je zou denken.

Toch zit er nog wel een vorm van kwaliteit in, met horror heeft dat alleen erg weinig te maken. Ik heb blij dat ik de film van mijn lijstje kan aftikken, maar ik betwijfel of deze film eigenlijk ooit het grote publiek zal bereiken. Het is iets interessanter dan de gemiddelde horrorfilm, maar de uitwerking blijft niettemin ronduit zwakjes. Dat is een gemis.

Veel verder dan een onheilspellend concept en mooie beelden van bewegend zand komt regisseur Hiroshi Teshigahara niet in deze oude klassieker uit Azië. De eerste 20 minuten zijn onvoorspelbaar en zetten potentie op voor een interessante voortzetting, die vervolgens niet meer komt binnen de daaropvolgende 127 minuten. Eiji Okada en Kyôko Kishida delen simpelweg een huis midden in de kuil van zand en lopen tegen diverse situaties aan die nergens boeiend weten te worden, ondanks de grote hoeveelheid lagen die hier worden neergezet. Er is wat meer volume te meten richting de finale, maar dat neemt niet weg dat de zeer ruime speelduur van deze film in slakkengang omging. Ik heb het gevoel dat het schriftelijke bronmateriaal veel meer te melden heeft.

Mwa.

Film die eigenlijk maar op 1 ding uitblinkt, en dat is dat er een overheerlijke, exotische sfeer hangt die super warm aanvoelen. Dat zie ik niet vaak terug in komedies. Maar het is dan jammer dat de film tekort schiet op een hoop andere elementen die heersen.

Werkheiser ken ik nog wel. Ventje dat op jonge leeftijd Nickelodeon-acteur was. Nu blijkbaar dus ook een acteur die in grotemensen films wil spelen. Hij weet zich ook redelijk te redden, maar echte ervaring zie je er niet vanaf. Belle is er ook. In het begin vreesde ik even omdat haar accent erg geforceerd was. Maar uiteindelijk went het wel.

Exotische sfeertje is perfect. Scene waarin Marquette het feest in het hotel tegenkomt en in het zwembad valt is eigenlijk heerlijke zomersfeer. Toen ik deze film keek, was het ook warm, dus dan komt het gevoel ook extra naar voren. De feesten en mooie zomerlocaties zijn ook optimaal goed in beeld gebracht.

Maar qua verhaal is het wat minder. Want wat kan er natuurlijk niet vermeden worden in Amerikaanse komedies in Mexico? Inderdaad, de misdaad. En ook hier moet die weer geforceerd naar voren komen. Jammer, want dit was een stuk geslaagder geweest als het gewoon bij de zomer bleef. Dan maar nog een "I gotta lose my virginity"-film.

Komedie is ook verre van hilarisch. Grappen slaan de mist in. Tempo zit er wel goed in maar wordt eigenlijk niet bepaald benut. Genre geeft tevens actie aan, maar dit is nergens echt te zien. Aantal typisch overdreven Amerikaanse personages die weinig indruk maken en een film die met 103 minuten wel echt te lang duurt.

Vervelen doet het ook niet, maar uiteindelijk heb je het na 75-80 minuten wel gezien. Verhaaltje is nogal flauw en standaard. Dat het er visueel nog degelijk uitziet, is 1 groot pluspunt. Voor de rest kan ik buiten degelijk acteerwerk niets bedenken dat ik echt goed vond aan de film. Cijfer is er dus ook naar.

Positieve meevaller vanuit eigen bodem, waarin Hannah Hoekstra en Edgert Jan Weeber opvallend natuurlijk omgaan met de erbarmelijke dialogen die ze meekrijgen. Geregeld wordt het ze namelijk erg moeilijk gemaakt door het zwakke scenario van Willem Bosch en het gebrek aan ambitie is dan ook aan hem te verwijten. De regie van Lourens Blok blijft ertussenin zitten. De spanning wordt soms aardig opgevoerd, maar als de boel dan echt los moet knetteren blijft Sunny Side Up te afstandelijk. De film werkt dan ook vooral op psychologisch vlak, omdat beide hoofdrolspelers onderscheidend en overtuigend genoeg acteren om hun personages de gehele film lang boeiend te houden. Een speelduur van enkel 80 minuten zorgt voor bonuspunten, aangezien de inhoud niet heel bijzonder veel te vertellen heeft. Verder is het jammer dat de rol van Ko Zandvliet qua dreiging en gevaar onvoldoende wordt uitgewerkt, maar ook voor hem geldt dat zijn acteerwerk ver boven de middelmaat ligt. Zeer fijn verrast door dit werkje waar ik me geen moment mee heb verveeld.

Fijne verrassing.

Ik zag Sunrise nooit echt als een monumentale film in de filmgeschiedenis. Ik wist dat het bestond en goede waarderingen kreeg, ik had alleen niet verwacht dat de film zijn tijd ver vooruit zou zijn. In dat opzicht doet deze film me wat denken aan Metropolis, maar die film kan bijna niet geëvenaard worden door jaren 20 films.

Sunrise is vooral interessant omdat het voor zo'n oude film uitzonderlijk goede camerabewegingen kent, ondersteund door sterke effecten die ook z'n tijd ver vooruit zijn. Niet dat de film heel spectaculair is, maar richting de finale krijg je een aantal scenes te zien waar zelfs hedendaagse mensen nog van op kunnen kijken, en dat betekent dat het dus een geslaagd resultaat is geworden.

Het acteerwerk binnen deze film is voorspelbaar theatraal en veel scenes worden dan ook met grootse gebaren uitgeoefend. O'Brien vond ik echter een nogal ongemakkelijke prestatie neerzetten. Gaynor daarentegen kent precies de juiste uitstraling voor haar rol. Kwetsbaar en onschuldig, het is niet makkelijk om met gebaren te acteren, maar zij doet het wel erg goed.

Verder is Sunrise geen al te vernieuwende romantische film die op dat gebied ook eigenlijk helemaal niks te bieden heeft. De film wordt pas echt indrukwekkend zodra het de tweede helft nadert. Ook verder een opvallend grootse film voor die tijd, dus dan vallen de effecten en extraatjes nog meer op. Sunrise ziet er echt goed uit.

Verder is het jammer dat de film redelijk lang duurt en eigenlijk qua inhoud niks vernieuwends laat zien. Voor analyses en educatieve redenen is deze film een must see, diegene die voor een diepgaand verhaal komen zullen waarschijnlijk bedrogen uitkomen. Die overdreven manier van acteren hoort overigens wel bij die tijd maar ik zal het nooit wat vinden om eerlijk te zijn. Verder uiteraard op filmisch vlak bovengemiddeld.

Herziening maakt nog altijd indruk en bevestigt de kwaliteiten van regisseur Danny Boyle, die met allerlei genres consistent goede films weet te maken. Sunshine is vooral een mengelmoes van ideeën die met elkaar worden afgewisseld, aangezien het project begint als een sciencefictiondrama en uiteindelijk meer de vormen van een griezelfilm aanneemt. Het acteerwerk van met name Chris Evans en Cillian Murphy is uitstekend, maar uiteindelijk zijn het vooral de soundtrack en de visuele kwaliteit die de film optimaal over de streep trekken. Jammerlijk dat de aanloop van het geheel ietwat lang is uitgesponnen en niet altijd even interessant weet te zijn, maar uiteindelijk schroeft Boyle het tempo op en ontpopt Sunshine zich tot een uitstekende en indrukwekkende genremix.

Prima.

Kick-Ass is eigenlijk een van mijn favoriete films, vooral omdat het geweld daar enorm over the top is. Super, dat overigens is van een regisseur die ik best kan waarderen, was minder. Maar alsnog was hij een best leuk filmpje.

Het geweld is te weinig, maar erg rauw. Juist door het laatste kan ik het wel waarderen, en aan het begin was hij zelfs nog best grappig om te zien. Wilson was best goed op dreef, en Bacon was ook wel leuk bezig als een soort drugsbaas.

Page was echter een grote fout, meest pijnlijke en ongrappige karakter in een film zoals deze. Kon haar echt niet uitstaan met het veel te overdreven acteerwerk, jammer, want in Inception was ze juist heel goed.

Toch een leuk filmpje

Abrams jeugdfilm.

Als regisseur best degelijk, met een duidelijke voorliefde voor Sciencefiction. Abrams krijgt echter wel altijd de projecten waarvan op voorhand de verhalen al geschreven zijn echter. Al lijkt het alsof hij hier iets meer vrijheid kreeg, maar beslist niet veel meer dan in Star trek of Star Wars.

Vooral gericht op jeugdige kijkertjes. Zeg maar van een jaar of 13-15. Typische jeugdfilm waarvan de jeugdige kijkertjes op school tegen elkaar zeggen van hoe eng die wel niet was. De film kent ook wel een aantal grove actiescènes, maar Abrams weet er toch wel kundig mee om te gaan.

Visueel kan ik de film wel waarderen. Ik waardeer vooral het gebruik van lens-flares door Abrams. Dat zorgt voor een heerlijk speels en vlot toontje. Bijgestaan door regelmatig enthousiast cameragebruik en prima geschoten actiescènes weet Abrams op dit gebied wel z'n mannetje te staan.

Qua verhaal echter weer iets minder. En vooral de loop dan. Paar typische dramathema's die erbij worden gehaald. Het verbaast me uiteindelijk ook niet veel dat Spielberg ook aan het verhaaltje gesleuteld heeft. Typisch verhaaltje voor hem ook om te maken.

Maar hoe mooi de technieken op visueel niveau zijn van de film, de CGI is beslist wat minder. Regelmatig houterige bewegingen van auto's die rondvliegen bijvoorbeeld. En vooral de alien zelf ziet er echt belachelijk uit helaas. Een kundig regiestijltje weet deze punten ook niet te verhinderen helaas.

Acteerwerk is voor de rest ook niet heel bijzonder. Kinderen doen het allemaal nog wel aardig, maar de volwassenen spelen allemaal een beetje alsof ze er eigenlijk geen zin in hebben. Hoop typische Amerikaanse evil-army typetjes en bezorgde bewoners.

Wel nog een gaaf gevecht op het einde waar de tanks wild door de stad schieten op iets dat buiten beeld blijft. Zag er gaaf uit. En ook het treinongeluk was gaaf. Maar voor de rest heeft de film niet al te veel om het lijf helaas. Benieuwd of Abrams binnenkort een project kan regisseren waar hij echt volledige vrijheid krijgt.

Entertainende animatiefilm die heel erg lijkt op het merendeel van de cartooneske kinderproducties van tegenwoordig. De makers halen er in zo'n geval vaak een bekend concept bij, verzamelen een grootmacht aan bekende stemmen en creëren vervolgens zoveel mogelijk lawaai om de kijkers met weinig geduld af te leiden waar kan. De getekende plaatjes zijn dan ook hyperactief in elkaar gestoken en vrijwel ieder personage komt zo luidruchtig en hysterisch mogelijk voor de dag. Het maakt van The Super Mario Bros. Movie soms een relatief vermoeiende en vervelende zit, maar wel eentje waarin de actie groots voor de dag komt en met een buitengewoon hoog tempo wordt gebracht. Kinderen zullen zich in ieder geval absoluut niet vervelen, dus regisseursduo Aaron Horvath en Michael Jelenic is geslaagd met de basis.

Teleurstellend.

Val Kilmer was ooit een acteur die in best redelijke films verscheen, tegenwoordig is het een echte B-acteur geworden die door films vooral als middel voor diens marketing wordt gebruikt. Ondanks dat hij in The Super nog een best aardig prominente rol kent, is hij alsnog een acteur die meer naar de achtergrond wordt gezet.

The Super is niet per definitie een slechte film, de opening bewijst dat er ergens nog wel potentieel in het geheel verscholen zit. Zo is de locatie van deze film niet bepaald origineel meer, maar wordt lekker spannend ingericht en versierd. Er zitten sequenties in deze film die oprecht een spannende sfeer uitstralen, maar alleen niet al te vaak weten te benutten.

Het acteerwerk buiten Kilmer om, want eerlijk is eerlijk hij doet het best aardig, is erg matig te noemen. Ieder personage is een erg standaard verschijning en geen enkele acteur of actrice weet wat met zijn rol te doen. Niet dat regisseur Rick ze daarvoor ook de ruimte geeft, hij besluit namelijk het meest veilige pad mogelijk voor een film als deze te bewandelen.

Het kijkt nog best aardig weg en kent wat sfeervolle sequenties tussendoor, maar eigenlijk ontbreekt de echte spanning gewoon. Het mysterieuze gehalte van de film weet ergens nog te werken en het tempo is aardig, maar verder is het een nogal afstandelijke horrorfilm geworden. Je had het van tevoren al kunnen verwachtten, maar ook deze weet zijn hoofd niet boven de middelmaat van horror te houden.

Voor Kilmer zijn doen is het een aardige prestatie, hij heeft slechtere rollen gespeeld en lijkt zich aardig in zijn element te voelen in deze film. De film weet soms ook aardig te steunen op zijn personage, ook al komt deze niet al te veel in beeld. De finale wordt bekritiseerd, en alhoewel de uitvoering niet best is vond ik het einde zelf nog wel aardig. Matige horrorfilm die je als kijker waarschijnlijk weer snel vergeten bent. Jammer.

Herziening brengt hetzelfde resultaat teweeg. Michael Cera en Jonah Hill vormen een aanstekelijk duo binnen een wereld die door Greg Mottola met volle overgave wordt neergezet. Superbad is dan ook zeker niet ontdaan van komische momenten, maar helaas gaan deze nogal bedolven onder het spervuur aan vulgaire en infantiele humor. De focus ligt dubbel en dik op smerige dialogen, waartussen de makers weinig variatie tonen om de kijker aan het lachen te krijgen. De afwisseling tussen de geeks en de agenten vormt daarbovenop gelukkig een aardige afwisseling, maar eentje die helaas niet heel effectief voor de dag komt. Al bij al vormt deze film aardig vermaak voor een keertje, zonder grootse hoogtepunten.

Avontuurlijke rampenfilm waarin regisseur Herbert James Winterstern een riskante, maar aardige keuze maakt door beelden van echte tornado's te gebruiken als actiedecor. Skeet Ulrich en Daniel Diemer spelen bovendien zeer verdienstelijke hoofdrollen, ondanks de beperkte ruimte die ze toebedeeld krijgen vanuit het scenario. Supercell loopt weliswaar over van clichés en duurt zeker naar het einde toe veel te lang, maar blijft uiteindelijk best vermaken. De makers gaan weliswaar creatief om met het beperkte budget, maar toch mis je als kijker een grootsere actiescene om het allemaal compleet te maken. Daardoor net geen voldoende.

Matige komediefilm met goed acteerwerk vanuit een enthousiaste en gemotiveerde cast, maar sterk leunend op enorm flauwe humor. Het maakt van Supercon geregeld een film die moeilijk door te komen is, vooral omdat je geregeld het gevoel besluipt dit soort verhalen al eerder te hebben gezien. Regisseur Zak Knutson verbloemt daarnaast niet dat de productie aan een sterk tekort van financiële middelen lijkt te leiden, want het geheel oogt nogal kaal en onafgemaakt. Een aantal scenes zijn gelukkig wat grootser en de montage is redelijk enthousiast, maar kunnen niet op tegen de ongeïnspireerde en ronduit infantiele inhoud.

Erg leuk.

Supercool is een soort tienerfilm die ik een beetje heb gemist. Aardig tempo met soms vervreemdende inhoud, maar ook gecombineerd met een atmosfeer die menselijk blijft. Dat helpt Supercool om van de personages figuren te maken die ook echt indruk maken en chemie hebben. Geen flauwe oenen die het scherm opvullen dus.

Al vanaf de opening maakt regisseur Airaksinen het meteen duidelijk dat deze film niet zoals de gemiddelde film zal zijn. Het bevat zonder meer een hoop elementen die soortgelijke films ook hebben, maar doet verder ook voldoende zijn eigen ding. Het zorgt voor een gezonde balans tussen romantiek, avontuur en komedie, ondanks dat de laatste twee genres iets meer voorrang krijgen.

Acteerwerk is verder ook naar behoren. Short en Harvey staan allebei met hun benen sterk op de vloer en weten zich binnen ietwat flauwe rollen goed overeind te houden. De bijrollen van Davenport en Wayans Jr. mogen er ook zeker zijn. Tussen Davenport en Short heerst er uiteindelijk een waanzinnige chemie die ervoor zorgt dat de film over het menselijke tintje beschikt die andere films binnen dit onderwerp missen.

Wellicht dat het audiovisueel iets sterker had kunnen zijn en zeker het avontuur loopt misschien wat sloom soms, verder is dit een uitermate vermakelijke film die geen scene laat schieten. Ook is het een film die een poging doet om zich te mengen in hedendaagse cultuur van jongeren. Een keuze die begrijpelijk is, maar mogelijk over 5-10 jaar wat ouderwets is. Gelukkig is het waarschijnlijk ook zo dat niet veel mensen deze film zullen opmerken.

Het is een wat droge film, maar wel een film die je vanaf het begin beet weet te pakken en zonder moeite kan vermaken. Dit soort films gaan er bij mij altijd makkelijk in, maar daarbuiten kent deze film ook een wat stevigere balans tussen de elementen die het betrekt. Het zorgt voor een leuke, avondvullende komediefilm die ik zonder meer boven zijn soortgenoten vind steken. Laatste 20 minuten deden mijn hart ook even opwarmen.

Lol.

Niet gedacht dat Friedberg & Seltzer ooit nog leuk uit de hoek konden komen. Duidelijk een fan van parodiefilms, maar die vliegen vrijwel allemaal uit de bocht. Superfast is de eerste parodie die gewoon op 1 film mikt en daarom beter uit de hoek komt.

Geen random Avengers die door het beeld springen. Avatar die langs komt lopen. Titanics die zinken of Tinkerbell die langs komt vliegen. Deze is gewoon puur een parodie op Fast & Furious en daarom toch wel leuker. Vooral omdat het meer bij de feiten blijft en droger is.

De grappen zijn beter, droger en vlotter. Ze gaan vaak niet meer te lang door en de film zet zichzelf niet te groots op. In het verleden lieten Friedberg & Seltzer te veel random karakters door de film lopen die allemaal eindeloos ongrappig waren. Deze karakters zijn toch wel weer iets leuker.

Heb soms best moeten lachen eigenlijk. Niet altijd even leuk, maar veel vlotter dan de andere Friedberg & Seltzer films. Na een half uurtje begint er wel vermoeiing in te slaan. Maar de grappen blijven toch wel leuk. Niet snel verwacht eigenlijk. Maar ik denk dan ook dat dit de enige degelijke parodie is in het oeuvre van dit duo.

Prima.

Moet wel eventjes snel benoemd hebben dat ik de naam "Director X" echt heel suf vind. Ronduit kinderachtig zelfs, want wat in godsnaam bereik je hiermee eigenlijk? Misschien dat het leuk is als je ook echt bijzondere films maakt, maar zijn populairste film heeft niet eens heel veel succes en is daarnaast ook geen briljante manier van filmmaken.

Genoeg over de regisseur en terug naar Superfly. Gedurende het kijken kwam de klassieker Scarface meermaals naar voren. Beide films leunen eerder op de gestoorde elementen dan het verhaal en richten zich ook op op-en-top vermaak. Ondanks dat allebei de films serieuze taferelen beschikken is het allemaal behoorlijk lomp aangezet, maar bij Superfly nog iets gelikter. Verder kan dit niemendalletje uiteraard niet tippen aan Scarface, maar de gelijkenissen waren er wel.

Het acteerwerk is niet al te overtuigend. Jackson komt nooit over als iemand die zover in de misdaadwereld kan raken, maar X maakt meer dan duidelijk dat we het allemaal niet heel serieus moeten nemen. De eerste scene is namelijk een Jackson die een streng bewaakte club inloopt met een probleem, en de oplossing daarvoor is enkel het gebruik van vocabulaire. Niettemin vond ik de dialogen van Jackson niet overtuigend en klinkt hij gewoon veel te soft.

Verder best mooi gedecoreerd en in beeld gebracht. De film weet zonder moeite te vermaken ondanks de meerdere plotgaten tussendoor. Het is een simpele film waarover niet lang is nagedacht, en daarnaast vermaken de scenes met flitsende sportauto's ook veel beter. Door de film heen krijgen we best wat domme dingen te zien en de ontwikkeling van de personages gecombineerd met iets te makkelijke figuren zijn niet best.

Toch overheerst het vermaak en kon ik de finale goed waarderen. De stijl van de film is een redding, want er is sprake van mooie filters en scherpe kwaliteit. Beetje jammer dat de soundtrack te ver naar achteren wordt gedwongen, want dan was de film visueel compleet geweest. De echt geweldige momenten ontbreken en het acteerwerk is ondermaats, maar verder heb ik een meer dan aardige avond gehad met Superfly.

De ervaring van regisseur Craig Gillespie zorgt voor een vlotte, vermakelijke wereld waarin Milly Alcock een uitstekende indruk maakt. Net als Superman wordt de nadruk gelegd op de luchtigheid. Er is wel ruimte voor dramatiek en uitdieping, maar verrassend genoeg gaan die niet zozeer uit naar Alcock zelf. Het is namelijk Eve Ridley die veel van de schijnwerpers opeist, in een film die haar naam niet in de titel draagt. Vanaf dat punt neemt Gillespie de kijker mee op een reis door diverse, aardig opgemaakte planeten en langs vreemde personages. Het algemene acteerwerk blijft goed en de finale is degelijk, maar uiteindelijk is het allemaal ook erg bekend, geanimeerd en weinig enerverend. Geen scène die er eigenlijk tussenuit springt, waardoor Supergirl toch vooral precies het gemiddelde niveau aantikt. Niet slecht, maar ook niet geweldig.

Een van de betere parodies.

Tussendoortje.

Superhost valt binnen het genre van horrorthriller, en is ideaal voor een lui moment in de middag of een popcornavond. De film mikt namelijk op entertainment, en daarin komt de film ook een heel eind. Kwalitatief is deze film ook een stuk beter dan de overige rommel waar Shudder recent mee is uitgekomen.

Deze film mikt op het concept waarbij twee normale mensen bij een gek intrekken, alleen zit de gek in dit geval niet letterlijk in hun huis, maar in een huisje verderop. Niettemin is ze altijd in de buurt, en daar moet de film de nodige spanning vandaan halen. Dat is ook meteen het probleem van de film, want ondanks de heerlijk enthousiaste en energieke prestatie van Phipps ontbreekt aan alle kanten de spanning en dreiging binnen Superhost.

Visueel zit er ook te weinig moete in. Na een fris begin neemt de film namelijk wat gas terug. Met de editing is weinig mis, wel met de vormgeving van de film. Er komt nooit een spannend horroratmosfeertje vandaan, en het is moeilijk om van deze film een bepaalde passie af te lezen. Wat ook jammer is, dat zeker in de finale zijn tol eist, is de neiging van de film om overal een grapje in te vermengen.

Dankzij Phipps zitten er wat ongemakkelijke momenten in deze film die voor een aparte, onderliggende spanning zorgen, maar als alles wat de film op het horrorvlak te bieden heeft dat is houdt het snel op. De andere vlakken waar het voor leek te gaan weten namelijk niet te bevredigen. Het is niet spannend of grafisch, gewoon wat ongemakkelijk soms. Wel jammer.

Wel erg goed geacteerd en de vlotte toon maakt de film makkelijk kijkbaar. Er zit genoeg in om deze film niet in elkaar te laten vallen, en aangezien het vermaak voorrang krijgt is de film ook zeker niet moeilijk uit te kijken. Het is echter gewoon voor een horrorthriller te nietszeggend om op te vallen, maar voor Shudder niet slecht. De lijn is weer voor ze aan het stijgen.

Toch wel een aardige, klassieke superheldenfilm van regisseur Richard Donner, die zijn ruime budgetopties goed heeft kunnen inzetten. Superman loopt over van grootse momenten die ondanks de gedateerde look nog altijd fijn wegkijken, zeker aangezien Donner niet bang lijkt te zijn voor een ruime schaal en dat levert een spectaculaire finale op. Het spijtige is dat de aanloop nogal lang duurt en het middenstuk aardig inwisselbaar is. De chemie tussen Christopher Reeve en Margot Kidder komt door de infantiele opzet nooit van de grond en Gene Hackman slaagt er niet in om als schurk zijn stempel op de film te drukken. Toch zaken die wat onderbelicht blijven in een film die desondanks over de 150 minuten gaat. Niettemin een fijne productie met een verdienstelijke amusementswaarde.

Regisseur James Gunn gebruikt enthousiaste visuele technieken om Superman mee in te kleuren, maar struikelt over dezelfde insteken waar soortgelijke superheldenfilms over struikelen. Het is allemaal namelijk veel te vol, voorspelbaar en uitgesponnen. De eerste 90 minuten bestaan bovendien uit David Corenswet die door allerlei buitenaards en geavanceerd gespuis de kop in wordt gedrukt, om ze vervolgens in de slotfase van straat te slaan. Het lijkt allemaal geregeld eindeloos te duren, maar het acteerwerk is uitstekend en de finale brengt doeltreffend spektakel om het cijfer enigszins op te krikken. Nicholas Hoult doet het daarnaast zeer verdienstelijk als Lex Luthor, maar ergens hoop je als kijker op vernieuwing en die wordt binnen deze film amper geboden. Gunn lijkt veel beter tot zijn recht te komen als je de clichématige grenzen wegneemt, zodat hij zich niet gebonden hoeft te houden aan PG-13 geweld.

Standaard van Singer.

Het is me nooit helemaal duidelijk geweest waarom hij zo'n grote naam is geworden in de superheldenfilms. Vooral omdat ik hem op het gebied van actie best tekort vind schieten en ook qua regie vaak wat te kort lijkt te schieten voor een superheldenfilm. Het wordt hem dan ook niet makkelijk gemaakt door hem een Supermanfilm voor de voeten te schuiven.

Superman Returns stond al een aardige tijd op mijn lijst voor Netflix, maar ik heb er lang mee gewacht omdat ik niet zo'n zin had in Singer en een film die 154 minuten duurt. Een bijna absurde lengte als je het mij vraagt, en vooral als de film zelf niet zo veel te vertellen heeft.

Ik vond Routh eigenlijk wel een geslaagde Superman. Beschikt misschien niet over de meeste acteerpower, maar qua uitstraling is hij eigenlijk perfect. Vooral als normale Clark Kent beschikt Routh over de ideale charme. Hij speelt in ieder geval een hoop van zijn collega's van het veld. Onder andere Bosworth die het helaas niet al te best doet en weinig tot geen indruk achterlaat.

Visueel niet al te bijzonder, maar dat was met Singer ook wel te verwachtten. Bij vlagen erg lelijke CGI, wat een aantal grote actiescénes om zeep helpt. Zeker een eerdere actiescene met een vliegtuig wordt helaas volledig verpest door slechte effecten, en daar heeft de film wel vaker last van.

De opbouw naar en actie is echter wel wat beter, met zelfs wat korte momenten van spanning. Dat is dan wel weer iets dat de film goed doet. De uitvoering is dan vaak weer wat minder, maar er komt weleens degelijke cinematografie bij kijken met redelijke vormgeving van de achtergrond. Visueel is het sinds de X-Men films wel een vooruitgang voor Singer.

Camerawerk is ook nog best verzorgd. Er gebeurd veel in de film, maar de scenes waarin special effects weg worden gelaten maken het meeste indruk. De echt grote scenes en deels de finale zien er houterig uit. Terwijl ze in die tijd echt wel mooie dingen voor elkaar wisten te krijgen. Een beetje jammer, zeker als je naar het kolossale budget kijkt van de film.

Voor de rest is de inkleuring wel oké en echt saai is de film nergens. Mede omdat er wel genoeg gebeurt, maar de romance tussen Lane en Kent is iets wat blijft terugkeren en ik vind het persoonlijk helemaal niks. Je komt eigenlijk terecht bij een vermakelijke, maar lelijke film om naar te kijken. Ik gun het voor het eerste punt nog een nipte voldoende.

Blegh.

Vervelende film over vervelende mensen, gemaakt door vervelende mensen. Een passendere omschrijving heb ik eigenlijk niet voor de film. Ik vond het allemaal erg flauw en kinderachtig. Het zal best zijn dat er een publiek voor is, maar zo'n enorme hoeveelheid onzin maakt geen indruk op me en dat zal het tevens ook nooit kunnen doen.

Zo'n Molly Shannon is werkelijk onuitstaanbaar in een film als deze. Een van haar eerste scenes is haarzelf die geniet van een briesje dat haar rok naar boven blaast. Vind je dat een leuke, geslaagde grap? Deze film is voor jou. Vind je dat niet? Zet de film dan maar af, want het gaat echt niet minder absurd worden dan een scene als deze. Alleen maar erger.

Visueel ziet het er soms kleurig uit en de rol van Ferrell kon ik eigenlijk stiekem wel waarderen. Verder is het vooral een sneltreinfilm waarin allerlei grapjes voorbijkomen die vervelend te noemen zijn. Al dat overdreven gedrag met gekke personages en domme situaties, ik kan er maar weinig mee. Het is dan ook een geschenk dat de film kort duurt, want lang volhouden is geen optie voor een film als deze.

Nee, hier moet je echt van kunnen houden, en ik kon dat niet. Ik vond het allemaal maar een dom gebeuren. Ik heb er dan ook totaal geen moeite mee dat deze film nooit echt goed is doorgebroken. Als het namelijk aan mij ligt, doet Amerika zich er juist goed aan door dit soort films gewoon niet aan te moedigen. Punten voor de redelijk kleurrijke regie soms, verder is het vooral miserabel zijn gedurende een verloop van 81 minuten.

Verrassende film.

Uitermate simplistisch geschreven maar erg sterk vormgegeven. Support the Girls zal voor de kijkers die op zoek zijn naar vernieuwende elementen weinig bevrediging brengen. Het is een erg natuurlijke film geworden die graag "echt" aan wil voelen. Dat werkt niet altijd binnen cinema, maar in dit geval weet het juist goed van pas te komen.

Het acteerwerk is sterk en ondanks dat een boel types behoorlijke karikaturale verschijningen vormen weten ze je bij te blijven. Wat betreft vormt deze rol een van de betere prestaties van Hall, die ik eigenlijk uitsluitend ken van parodiefilms. Leuk om haar dan in dit soort rollen te zien. Een andere opvallende aanwezigheid is Richardson, die volledig op is gegaan in haar type.

Verhaaltje kabbelt wat voort en maakt niet echt voortgang, wat ergens wel jammer is maar gelukkig betekent het ook dat regisseur Bujalski het lekker bij simpele uiteinden houdt. Het voordeel is dat het allemaal boeit dankzij de juiste toonkeuze. Lekker rauw maar nooit zwaar. De wereld lijkt best dichtbij te komen die hier wordt afgebeeld, ondanks dat de film nooit in diepe, deprimerende kuilen valt in een poging dat gevoel te versterken.

Ik vond het ergens wel naar een onbevredigende finale werken maar de allerlaatste scene was dan wel weer een gepaste afsluiting. Support the Girls werkt vooral omdat het best leuk geregisseerd is. Luchtig ondanks dat het niet echt fris en fruitig is. Oprecht acteerwerk die zelfs de meest karikaturale rollen kan neerzetten als realistische personages. Dat is niet iedere regisseur gegeven, maar Bujalski slaagt er goed in.