Meningen

Regisseur Lorcan Finnegan heeft uitstekend gevoel voor een aparte visuele vormgeving en zet daar maximaal op in. Hij profiteert bovendien van een ongeremde Nicolas Cage, die de laatste jaren hard op weg is naar een hoop mooie rollen achter elkaar. Dit personage is voor zijn doen wat onder de maat qua schrijfwerk, maar hij vult hem uitstekend in. Overige rollen doen het ook niet onaardig en de film ziet er goed uit, maar het verhaal ontspoort rondom de tweede helft totaal en vervalt in een mengelmoes van half uitgewerkte en niet al te interessante ideeën. Uiteindelijk gaat het eigenlijk echt nergens meer over, helaas volgt er dan nog een minuut of 50.

Aardige romantische komedie vanuit eigen bodem, die het vooral moet hebben van de originele en duistere ondertoon. Het concept van De Surprise vormt overduidelijk het sterkte en meest stabiele element, aangezien de relatieontwikkeling tussen Jeroen van Koningsbrugge en Georgina Verbaan niet helemaal lekker loskomt. Een aantal momenten kennen overtuigende chemie, maar over de grote lijn is het te gemaakt en karikaturaal. Verder kent deze film een aantal wendingen die eerder flauw dan doeltreffend voor de dag komen, maar het vermaakt prima, kent originele vondsten en laat zichzelf vooral niet te vroeg in de kaarten kijken. De dans op het strand vormt overigens wat mij betreft een visueel hoogtepunt voor Nederlandse cinema.

Nee.

Ik ga het toch zeggen, ik keek deze film alleen voor de poster. Die poster ziet er namelijk wel spannend uit, maar deze The Surrogate of in de digi TV Gids als Carriers, kwam niet in de buurt voor wat er op de poster stond.

Op IMDb staat "TV Movie" en ik snap wel waarom. Het leek de hele tijd alsof ik naar een dubbele aflevering van Bones zat te kijken. Ook de acteurs en actrices op Scott na vond ik vrij vervelend. Scott heeft met haar lieve koppie de film nog boven water weten te houden.

Nauwelijks spanning, cliché verhaal en matig acteerwerk doen deze film niet verder dan een 2,0* bij mij.

Het laatste deel van de trilogie plaatst zombies meer naar de achtergrond en concentreert zich eerder op psychologische verhoudingen. Veel soortgelijke films hebben last van personages die niet weten te boeien en Survival of the Dead vormt daar geen uitzondering op, waardoor veel van die psychologische elementen simpelweg niet werken. Het acteerwerk is daarnaast matig en het verhaaltje slaat nergens op, maar regisseur George A. Romero weet zich gelukkig wel raad met de horrorscènes. Heel spannend wil het niet worden, maar het bloed vloeit rijkelijk en de zombies die uit elkaar gereten worden zijn best vermakelijk. Het is allemaal een flauwe vormgeving, maar voor een keertje best te doen. Al had Romero het misschien beter af kunnen blazen na 2005.

Slecht.

Willis moet wel erg hongerig zijn voor het geld, of heeft een weddenschap met een andere acteur om in zo veel mogelijk films te spelen. Ik vermoed zelfs dat het laatste nog echt waar is ook, ik meen dat ik daar ooit wat over heb gelezen. In ieder geval wordt zijn carrière er op deze manier niet beter op, en ook deze Survive the Night is niet zijn beste.

Niettemin doet Willis het wel verdienstelijk, al hoeft hij weinig moeilijke handelingen te verrichten. Bovendien is de concurrentie ook niet bepaald hoog, want de overige castleden zijn knap waardeloos. Slecht geschreven dialogen en oersaaie personages vullen de speelduur van 90 minuten op, maar toch voelt het aan als een speelduur van 120 minuten.

Je zou denken dat een dergelijke gijzeling tot interessante situaties moet leiden, maar niets is minder waar. Regisseur Eskandari voegt namelijk helemaal niets toe aan zijn film behalve wat aardige stijloefeningen tussendoor. De film ziet er best netjes uit, maar is wel erg donker belicht waardoor alle actie niet te zien is, en hierdoor ook niet bepaald binnenkomt.

Verder zit er ook niet echt een lekkere flow in. Je kijkt vooral tegen cinema aan die zo ver binnen de lijntjes kleurt dat je er als kijker weinig avontuur aan kan beleven. Misschien dat een grote fan van Willis hier nog van kan genieten, maar ik denk dat dergelijke films als Survive the Night weinig kans hebben om goed te vallen bij het publiek.

Dit was een voorspelbare, saaie en vergeetbare film. Survive the Night zal je absoluut geen kick bezorgen, want het wordt allemaal erg veilig gespeeld. Dit soort films verdwijnen na een jaar als sneeuw onder de horizon, en dat is ook niet gek, want dit voegt niks toe. Een aardig stijltje en een aardig filtertje heeft het wel, verder behoort deze film tot het simpelste van het simpelste.

Niet best.

Nederland kan prima oorlogsfilms maken, en deze film stond ook bekend als een vrij dure productie. Helaas vond ik het ondanks dat een vrij matige film die absoluut niet weet te boeien. Ik heb wel een aantal keer op de klok gekeken.

Een groot probleem is de toch wel onverstaanbare dialogen, ik had geen ondertiteling, dus dat was extra afleidend. Het verhaal zelf weet ook niet bepaald boeiend te worden, ondanks het natuurlijk vrij zware onderwerp. Enkele ook behoorlijk flauwe scenes.

Prima acteerwerk en sfeer, dat wel, maar omdat het allemaal vrij onverstaanbaar was en niet boeiend genoeg komt dit toch uit op een onvoldoende. Nederland kan veel beter dan dit, en dat weet van den Berg zelf ook wel.

Teleurstellende en gebrekkige thrillerfilm vanuit regisseur E. Elias Merhige, die zijn debuutexperimenten niet overtuigend weet te herhalen ondanks de vermeerdering van budget. De momenten waarop er met kleurenfilters en geluid wordt gespeeld, verraden dat de man achter Begotten zijn trucendoos weer uit de kast probeerde te halen, maar alle visuele pogingen tot vernieuwing monden amateuristisch en zoutloos uit. Het concept waarbij Aaron Eckhart visies heeft en daartussen toegroeit naar tegenpool Carrie-Anne Moss slaat verder ook nergens op, om over het buitensporige figuur van Ben Kingsley helemaal te zwijgen. Een aantal mysterieuze, grimmige beelden zorgen voor enig leven in de brouwerij en het is fijn dat Merhige op zijn minst probeert om enige vorm van vernieuwing te brengen, maar Suspect Zero is vooral uitgemond in een middelmaatwerkje.

Mijn eerste Argento.

Een de man bewijst hier toch wel duidelijk een vakman te zijn. Deze film had ik genomen omdat het de eerste nominatie was die ik nog niet had gezien. Gelukkig dat deze werd genomineerd, want ik heb er zeker van kunnen genieten.

De lekker felle kleuren in de film en de overduidelijk prachtige set is duidelijk een pluspunt. Spannend kan ik het ook niet echt meer noemen, maar het zag er allemaal top uit. Belichting was hetgeen dat al helemaal eruit sprong bij deze film.

Richting het einde leek het verhaal zelf wat te ontsporen, maar dat maakte uiteindelijk niet heel erg uit. Het acteerwerk was niet altijd even sterk, Harper zag er wel schattig uit hier. Voor de rest is dit simpelweg gewoon een boeiende horrorfilm.

Lekker brute kills soms met felrode bloedspetters die eraf vliegen. De film kent een aantal sterke momenten die eruit springen, maar naast het prachtige visuele niveau en belichting was voor mij het verhaal niet al te sterk en het acteerwerk ook niet altijd even overtuigend.

Matig.

Als deze remake heel dicht tegen het origineel had gezeten qua stijl hadden de fans de film uiteraard de grond in geboord, een verstandige keuze dus van Guadagnino om het gewoon over een andere boeg te gooien met zijn visie op de klassieker uit 1978 afkomstig van bekend regisseur Dario Argento.

Jammer genoeg is zijn visie naar mijn mening gewoon de verkeerde visie, ondanks dat de film best geliefd is onder het horrorpubliek. Ik kon er zelf echter bijna niet doorheen komen, en als de film dan vervolgens ook nog tegen de 150 minuten aanzit wordt het al snel bij vlagen een slaapverwekkende film die zichzelf interessanter vind dan dat ik de film vond.

Visueel is het wel soms te moeite, want qua inrichting ziet de film er netjes uit. Met de editing zijn er echter problemen, want Guadagnino laat de film trager overkomen dan dat het daadwerkelijk is. Door middel van wat matige effecten wordt tussendoor met wat gore de toon gezet, die wel zijn sfeer kent maar de film niet bepaald geweldig maakt.

Met het acteerwerk is niet al te veel mis, al kon ik Johnson niet echt serieus nemen in haar rol. De beste rol wordt zonder twijfel door Swinton gespeelt die de film wat behapbaarder maakt. Tevens is het camerawerk in deze film best verzorgd te noemen en zit er duidelijk een ervaren cinematograaf achter het stuur. De film is zonder twijfel professioneel en dat weet het soms te redden, maar het gaat volledig mis tijdens de finale.

De film geeft je het gevoel dat het naar iets prachtigs opbouwt, maar dat blijft uit. In plaats daarvan krijg je namelijk een behoorlijk dwaze finale met een van de domste vormen van horror die ik in tijden heb gezien. Uiteraard zal het zijn betekenis hebben, op mij kwam het vooral suf over en iets dat gewoon niet in deze film thuishoort. Dit is het punt waarop je toch wel merkt dat de regie van Guadagnino wat ballen mist en enkel de sfeer kan versterken. Als het op de betrekking van de kijker aankomt namelijk kent de film niet al te veel voordeel. Een professionele, maar te dwaze film die me voor een groot deel koud laat. Jammer.

Goed!

Niet gelijk verwacht, maar Koolhoven levert hier 1 van de betere Nederlandse filmpjes af. Vooral op visueel gebied overklast deze film zowat elke andere Nederlandse film. En dit met relatief simpele trekjes, maar Koolhoven maakt er dan ook optimaal gebruik van.

Kleurengebruik is top. Vooral de nachtelijke scenes zijn erg leuk. Voor de rest ziet het er allemaal zeer kleurrijk en speels uit. Aankleding is lekker overdreven en het camerawerk is sterk. Vooral de standpunten maken vaak veel indruk.

Film verveelt nooit echt, mede dankzij de regie van Koolhoven die ervoor zorgt dat de film interessant genoeg blijft. Soms een aardig beklemmend momentje eventjes, al is het meeste een beetje beperkt door het matige acteerwerk.

Wouterse is wel goed, maar is daarmee wel gelijk de enige. Van Houten speelt wel een charmant karakter, maar de dialogen komen er te gemaakt uit, net als bij de andere helaas. Het blijft altijd wel terugkomen dat in Nederlandse films alles te gemaakt gespeeld wordt.

Soms wel goed kunnen lachen, en de film eindigt erg, erg sterk. Het duurt ook niet al te lang, en blijft altijd interessant. Jammer dat er met het acteerwerk te weinig gedaan is, op dat gebied had Koolhoven ook wel een stokje moeten steken. Meer uit zijn acteurs en actrices halen.

Pfft.

Swallow is een eigenzinnige en bij vlagen stilistische film over een onderwerp dat we vooral in de media weleens voorbij zien komen. Wereldnieuws bereikt het nooit, wel zijn dit soort concepten apart genoeg waardoor ik ervanuit ga dat iedereen weleens van zoiets gehoord heeft. Dit keer krijgen we het alleen op het witte doek te zien.

Het resultaat daarvan is echter maar een weinig imposant gebeuren. We volgen Bennett die in haar eentje de hele film op de schouders moet zien te nemen. Haar rol vereist heel wat acteerkracht, een hoeveelheid die ze alleen niet waar kan maken. Is dat enkel en alleen haar schuld? Absoluut niet. Het is voor mij vooral de frustrerende regie die de film eigenhandig om zeep weet te helpen.

Het is een vervelend langzaam gefilmd gebeuren. Soms gaan scenes waarin iemand enkel en alleen een gezichtsexpressie toont wel 10 seconden lang door. Veel vertellen die scenes niet, behalve dat ze de film wat kunstzinniger maken misschien. Uiteindelijk begonnen de frustraties op te borrelen, in het kader van "schiet op, cameraman". Dat is wellicht niet de meest verstandige of volwassen instelling ter benadering van dit soort films, maar ik vond het uiteindelijk nergens meer op slaan.

Verder lijkt de film vooral bezig te zijn met het abstract zijn. Enkele puzzelstukjes overlaten aan de interpretatie van de kijker is natuurlijk erg slim. Motieven worden wel degelijk geïmpliceerd, maar in het algemeen krijg ik regelmatig de impressie dat regisseur Mirabelle-Davis vooral erg makkelijk nadacht over zijn verhaal. Het is namelijk geen film die echt binnenkomt. Of misschien wel, voor mij kon het enkel en alleen irriteren.

Ik snap volledig waarom films als deze aanslaan voor een bepaald publiek, maar ik wil er alleen maar mijn haar door uittrekken. Het is vooral de regie die ik vervelend vind. Kunstzinnig zijn gewoon omdat het kan. Niet dat de film zonder degelijke plaatjes zit, maar verder kan ik er weinig kwaliteiten uithalen die het bijzonderder maken dan andere, soortgelijke films.

Rare en vervreemdende thrillerfilm met wat schaarse horror- en mysteriemomenten. Zoveel mysterie als regisseur Smith alleen hoopt mee te geven is er bij lange na niet. Het concept is namelijk veel te eenvoudig om er een hele film omheen te breien. Niet dat Smith daar ook vol op inzet, want na enige tijd wordt het toch vooral een psychologische verstandhouding tussen een aantal volstrekt oninteressante personages. Malone probeert het geheel nog een beetje boeiend te houden, maar ook haar rol is nogal ondankbaar. Dan komt het dus neer op Koch en Patton. Tussen die twee wordt duidelijk op het ongemak gemikt en daar zet de regisseur dubbel en dik op in, maar dat is ook niet zo moeilijk met deze personages. Wel is het dan blijkbaar nodig om er oeverloos lang op door te hameren en in plaats van een sfeervolle thriller wordt Swallowed daarmee een schrijnend geheel waar amper tegenaan te kijken valt. Vooral de opdringerige seksuele toon is nutteloos en het trage tempo ineffectief, waardoor je voor 92 minuten zit opgescheept met een bijna abnormale sfeer die het tegenovergestelde lijkt te doen van wat Smith hoopt te bereiken. Punten voor de dappere acteerprestaties en het eerste kwartier, maar ik hoop deze Swallowed zo snel mogelijk te vergeten.

Amateuristische horrorfilm die waarschijnlijk de grootste domper vormt binnen de carrière van regisseur Wes Craven. Het is bijna ongelooflijk om te beseffen dat dit uit de handen is gekomen van de naam die later meerdere griezelklassiekers op het grote doek toverde, maar toch is het waar. Swamp Thing kenmerkt zich in ondermaats acteerwerk en afschrikwekkende aankleding, met een eindgevecht dat alle verbeelding in de negatieve zin tart. Het moeras brengt enige vorm van sfeer met zich mee en wat schaarse stunts tussendoor zorgen voor wat entertainment, maar het geheel oogt dermate doods, ongeïnteresseerd en idioot dat die pluspunten als sneeuw in de zon verdwijnen.

Hilarisch.

En vooral ook expliciet. Als Sweatshop ergens goed in is, dan is het dat het zijn grote hamer met bloederige gevolgen in zijn slachtoffers ramt. Het is lang geleden dat ik zo'n verfrissend bloederige slasher heb gezien, en ik heb me de hele film eigenlijk wel zo'n beetje vermaakt.

De cast acteert zozo. Ze staan er allemaal om gewoon afgemaakt te worden, en worden door regisseur Davidson waarschijnlijk ook om die reden zo onsympathiek mogelijk neergezet. Het zijn allemaal nogal aparte figuren die vulgair hun teksten schreeuwen. Het zal de kijker dus waarschijnlijk worst wezen of ze doodgaan, als ze maar goed doodgaan.

Op dat gebied doet deze film wat het moet doen. De kills zijn behoorlijk bloederig en de gore spuit alle kanten op tijdens zo'n kill. Enorm indrukwekkend worden de praktische effecten niet, maar er vloeit genoeg in het rond. Expliciete, lekker brute moorden en een onwaarschijnlijk lompe moordenaar die er met zijn kolossale wapen ook best dreigend uitziet.

Visueel niet altijd even knap verder. Interessante belichting hier en daar, maar inderdaad een omgeving die te vaak wat donker is. Daarnaast duurt het ook erg lang voordat de moorden beginnen en daarvoor kijk je vooral tegen een stel geile, schreeuwende en vervelende emos aan. Hoogstaande cinema is het niet en gaat het ook niet worden, maar wel een vermakelijke slasher.

De ontzettend lompe finale die volkomen nergens op slaat weet hier de redding van de film te zijn en tilt mijn cijfer op naar een ruime voldoende. Sweatshop is een erg lege slasher, met onsympathieke personages en een opbouw die net wat te lang duurt. Verder ook ontzettend bevredigend, lekker hard en erg lomp. Ik heb me niet verveeld tijdens deze film.

Mwa.

Niet een al te bijzondere Burton. Zijn meest macabere en bloederige film is het overigens zonder twijfel, maar om daar overheen te komen is ook niet erg veel nodig. Burton maakt het hier soms wel vrij bond, maar echte horror is het niet.

De musical door een Fantasy achtige film werkt redelijk. Soms is het nogal afleidend van het verhaal waardoor je uit het verhaal gehaald wordt. De sfeer en locaties zijn mooi op het scherm getoverd, maar daarmee ben je er niet meteen.

Nee, deze film wist me ondansk zijn macabere taferelen niet te overtuigen. De 116 minuten zijn gelukkig niet al te lang maar vlot kan ik het niet bepaald noemen. Cohen was wel weer een leuke toevoeging, maar de film had beter kunnen zijn. Misschien was een musical toch niet zo'n goed idee.

Half geslaagde kunstfilm met gelukkig een zeer innemende hoofdrol van Talia Ryder, die de kijker met een uiterst merkwaardig charisma vrijwel altijd weet in te pakken. Het jammerlijke is dat regisseur Sean Price Williams weinig interesse lijkt te hebben in een consistente voortgang van de inhoud en daarom een zeer losbandige film op het witte doek tovert. Als kijker ben je getuige van diverse scenario's die allemaal wisselend zijn in de getoonde absurditeit, maar na de scènes met Simon Rex (de beste bijrol) zijn de meeste hoogtepunten spijtig genoeg achter de rug. Zeker de tweede helft is snel uitgewerkt en begint daardoor een wat vermoeiende vorm aan te nemen, maar de excentrieke en bij vlagen originele benadering van de makers rechtvaardigt in ieder geval een gering aantal bonuspunten.

Een film die kan profiteren van goed acteerwerk, maar dat is het grootste compliment dat ik aan Sweet Girl kan toekennen. In het begin moest ik wennen om Jason Mamoa in een zeer sentimentele rol te zien, waarbij hij gedurende het eerste kwartier vrijwel uitsluitend op dramatiek moet focussen. Slecht is het niet, maar het mag duidelijk zijn dat zijn primaire rollen toch op een ander vlak liggen. Isabela Merced past best aardig in de film en levert een meer dan degelijk personage af, maar wel eentje die richting de tweede helft niet echt de power heeft om een film als deze te blijven dragen. Waarom? Daar zal je als kijker via een plotwending achterkomen. Wat volgt is een film die een aantal aardige momenten kent op het vlak van actie, maar voortdurend de neiging heeft om overal heel erg verdrietig van te worden. Een enorme hoeveelheid aan innerlijke demonen, tristesse en persoonlijke vendetta's moeten constant verwerkt worden voordat de film eens een keer peper in z'n reet stopt. Het zorgt ervoor dat Sweet Girl maar beperkt interessant is, eentje waar ik door de nogal clichématige invulling ook weinig sympathie voor kon opbrengen. Uiteraard is het niet verkeerd om een actiefilm wat onderliggende rechtvaardiging te geven via allerlei motieven, maar laat het dan niet de hele film overnemen. Al bij al een matig gebeuren.

Egoyan.

Een regisseur die ik geloof ik wel moet kennen, maar eigenlijk vooral op films zie verschijnen. Het is een naam die veel titels heeft afgeleverd waaronder blijkbaar enkele titels die echt serieus goed zijn. Met die verwachtingen stapte ik The Sweet Hereafter in, die ik op een dag gewoon gratis en voor niets kon meepakken.

Deze film legt erg hard de nadruk op dramatiek. Vrolijkheid zal je binnen deze film niet aantreffen, vooral een soort compilatie van hoe verdrietig het leven wel niet kan zijn voor sommige mensen. Ondanks de beperkte en schaarse sprankeltjes van hoop moet het vooral duidelijk worden dat deze film zwaar op de maag ligt. En op je netvlies, want ik kijk niet vreemd op als deze film een emotionele impact heeft op veel kijkers.

Op mij echter totaal niet, want ondanks dat ik mezelf best wel in de film kan plaatsen wist het me totaal nergens te boeien of te raken. De gebeurtenissen zijn compleet saai neergezet evenals het acteerwerk. Niet dat iedereen een echt slechte rol speelt, het lijkt vooral erg op elkaar. Weinig unieke eigenschappen te bekennen, iedereen trekt hetzelfde gezicht en lijkt dezelfde houding te hebben.

Visueel mist het wat kracht en het trage tempo zorgt er vooral voor dat je liever zelf in een andere kamer gaat nadenken over hoe slecht je eigen leven is dan empathie voelt voor deze mensen. Ondanks dat het zeker een relevante film is op zijn eigen manier kon ik weinig met dit gebeuren. Ik hoopte vooral dat het snel voorbij zou zijn, maar eigenlijk is bijna 2 uur dan ook best lang. Jammer.

Brak.

Tweede film van Hunt die ik zie. Doorgaans niet de regisseur die is doorgebroken, maar zijn films hebben het geluk (of gezien mijn cijfers, het ongeluk) gehad om zo voor mijn voeten te landen. Sweet Karma is echter van de twee die ik van hem heb gezien duidelijk de minste, en ook de goedkoopste.

Sweet Karma wil erg graag een harde wraakfilm zijn en doet dan ook alles op alles om soms zo koud en bruut mogelijk te zijn. Tijdens de scenes waar de wraak wordt uitgevoerd gaan dan ook in stroomversnelling, en weten de film gedeeltelijk nog wat vooruit te helpen. Lekker snelle editing, redelijk wat bloedvergieten en een wraakengel die het eindelijk voor de verandering eens goed doet.

Verder is de film echter niet best, en Hunt haalt nogal weinig uit de locaties en setpieces die hij gebruikt. Ik krijg niet het gevoel dat de grotere scenes opgebouwd zijn voor de film, maar meer gewoon ter plekke zijn gebruikt. De locaties die de film zelf duidelijk wel heeft afgehuurd zien er niet uit. Erg kaal, erg saai. Vreselijke belichting, walgelijke presentatie. Gestileerd is deze film simpelweg een (letterlijk) drama.

Het verhaaltje is nog wel aardig om te volgen maar uiteindelijk is het een kopie-en-plak wraakplot, dat alleen richting het einde van richting verandert maar dan hebben we het ook echt over de laatste minuten. Deze film haalt alleen uit tijdens wat gewelddadige scenes tussendoor, de rest is ongemakkelijk om te aanschouwen op de verkeerde manier. Slecht acteerwerk, karikaturale personages en een lelijke inrichting halen Sweet Karma onderuit.

Niet best.

Voornamelijk opgezet vanwege de status. Ik ben de laatste tijd een beetje in de mood voor wat harde, smerige en verontrustende cinema. Deze film was onder andere een titel die in dergelijke lijstjes vaak voorbijkwam, en dus laatst maar eens aangeklikt om te kijken hoe ernstig het allemaal is.

Het is eigenlijk niet bepaald een verontrustende film, op een aantal taboeoverschrijdende thema's na. En ja, zo'n scene waar die kinders worden verleidt, je zal het niet zo snel meer zien in hedendaagse cinema. Tijdens het kijken naar die scene kwam vooral de gedachte in me op dat het heel ongemakkelijk geweest moest zijn voor die kinders om daar zo te staan.

De film is wel erg smerig, voornamelijk in het laatste halfuur, waar er toch wel behoorlijk wat gore stukjes voorbijkomen. Ik kan me ook goed voorstellen dat de gemiddelde kijker daar afhaakt. Kots, poep en pies, het komt allemaal voorbij. En ook zeker niet op de meest smakelijke manier.

Wat de film echter vooral slecht maakt is de regie zelf. Veel onkunde in de montage en editing. Bijna losstaande scenes die aan elkaar geregen worden, soms tot het punt dat ze als compleet willekeurige scenes beginnen aan te voelen, terwijl er in het begin nog een verhaallijn inzat.

Acteerwerk is ook behoorlijk zwak. Enkel Laure weet zich nog een beetje te redden, vooral omdat ze een perfecte uitstraling heeft voor zo'n film als deze. Maar dat andere verhaal, met Prucnal, is erg slecht geacteerd en vooral een vermoeiende kijkervaring. Er zit ook eigenlijk 0 verhaal in, enkel wat symboliek hier en daar. Het valt me op dat de film wel vaker symboliek handhaaft, maar dit op een nogal vreemde manier doet. Symboliek wordt niet snel memorabel als je er een dosis kots en poep overheen gooit denk ik zo.

De focus op erotiek ligt er vaak dik bovenop, terwijl ik me eigenlijk niet kan voorstellen dat iemand er een kick van krijgt. De meeste erotiek blijft voornamelijk uit beeld of half in beeld, en als de erotiek daadwerkelijk expliciet wordt is het voornamelijk ranzig. Wat moet ik daarvan zeggen? Er zal vast ergens wel een liefhebber zijn daarvoor.

Behalve dat het stiekem wel vlot wegkijkt, weet de film nogal weinig te bieden. Rare film vooral, met wat expliciete en smerige beelden. En zo'n chocolade-scene had eigenlijk nog best infameus kunnen zijn, maar is te expliciet om dat te worden. Voor de rest was de eetscene nog wel opvallend overweldigend gebracht, maar voor de rest een film die je kan kijken voor de status, maar als je daar geen interesse in hebt kan je hem overslaan.

Goed geacteerde, maar toch relatief saaie mengelmoes van misdaadelementen, dramatische zijplotten en sterk aangezette personages. Het is als kijker vaak niet uit te vogelen waarom bepaalde figuren zover voor een bepaald eindresultaat willen gaan, want de daden zitten af en toe tegen het extreme aan. Het levert een mate van onbegrijpelijkheid op, ook al wordt alles haarfijn en helder gepresenteerd. Wellicht dat dit soort verhalen ook gewoon zijn ingehaald door moderne cinema die dezelfde verhalen op het grote witte doek neerzet, waardoor films als Sweet Smell of Success weinig memorabel (meer) zijn.

Erg lollig.

Normaal gaan dit soort komedies er wat moeizamer in bij mij, maar deze film heeft een bepaalde aantrekkingskracht die gewoon ontzettend lekker weet te werken. Zo blijft de film keer op keer aankloppen met weer een nieuwe scene die je maar moeilijk van je netvlies krijgt.

En dat is een compliment, want zo weet deze film voortdurend te verrassen en weer een nieuwe scene uit de toverhoed te trekken. Het is allemaal uiteraard wat flauw en overdreven, maar het werkt wel. Het helpt dan ook dat de drie hoofdrolspelers erg goed in de rollen passen. Afzonderlijk ben ik geen fan van Diaz en Applegate, maar samen hebben ze wel een bijzondere chemie.

Uiteindelijk draait het vooral om de grapjes, grollen en streken. Voordelig aan de film is dat Kumble het allemaal onvoorspelbaar houdt door elke keer met een nieuwe bijzondere scene aan komt kakken. Ik heb me geen moment verveeld, al kwam het ook niet echt tot een schatterlach. Soms gaan dit soort komedies er gewoon erg goed in, ik heb dan ook weinig klachten. Ruim voldoende.

Vermakelijk niemendalletje waarin Kiernan Shipka en Nico Hiraga verdienstelijke rollen spelen, maar evenzeer waarbij regisseur Jordan Weiss en zijn team niet lijken te weten hoe ze aan een speelduur van 98 minuten moeten komen. Op die manier kent Sweethearts toch een collectief aan overbodige personages en scènes, zoals het zijpad van Caleb Hearon en een weinig avontuurlijke voortzetting van het verhaal. Op visueel vlak toont Weiss daarnaast te weinig originaliteit en inmenging, waardoor de meeste last op de schouders terechtkomt van de acteurs zelf. Alhoewel Sweethearts nergens echt in de verveling raakt, is het mede daardoor niet veel meer dan een typerend tussendoortje zonder veel ambitie of onderscheiding.

Ritchies misser.

Als regisseur heb ik hem nooit briljant gevonden met uitzondering van enkele films, maar toch blijft hij een redelijk consistente toon aanhouden met zijn regie. Het mag duidelijk zijn dat deze specifieke film wel echt onder het niveau valt al denk ik dat dit eerder aan Madonna te danken is, die wel meerdere regisseurs aan matigheid geholpen heeft.

Swept Away kan profijt maken van de setting waarin het zich afspeelt, omdat het makkelijk is om luchtigheid aan te houden als het allemaal constant zonneschijn, champagne en kaviaar is. Een echt feestje onder de brandende zon dus, al moet het eigenlijk om de mensen draaien die zich daarin bevinden. Helaas gaat het daar toch wel echt mis, maar wat verwacht je dan als je een naam als Madonna ziet verschijnen.

Dom acteerwerk, vervelende scenario's en een verloop dat bijzonder weinig memorabel is. Toch moet ik zeggen dat Ritchie nog wel aardig begrepen heeft wat vermaak inhoudt en hoe hij daarmee moet omgaan. Het is alleen zo dat de personages zulke vervelende figuren zijn dat het moeilijk is om wat van de chemie mee te pakken. Chemie die er overigens niet was, maar laten we er maar vanuit gaan dat het er wel moest zijn. Matig dingetje, gelukkig heeft Ritchie zich verder gewoon bezig gehouden met veiligere kwaliteit.

Matig.

Tubi heeft vorig jaar ook eens een poging gedaan om kwaliteit te creëren binnen het haaiengenre. Swim is daarmee het resultaat. De hoop gaat alleen niet bepaald de hoogtes in, want Jared Cohn is aangewezen om het klusje te klaren. Als een regisseur binnen een enkel jaar 9 films regisseert, gaat er namelijk wat mis.

Swim schreeuwt ook naar ons toe dat het een film is die wel wat fundamenten had, maar vervolgens zo gehaast in elkaar is geflanst dat je er alleen maar matigheid mee creëert. Toch moet ik zeggen dat de film niet compleet rampzalig was. Inhoudelijk uiteraard een concept dat je op drie lijntjes neer kan pennen, maar de overstroming vol met haaien die het huis langzaam overspoelt is best vermakelijk.

De haai is slecht geanimeerd, maar de aanvallen van dit beest zijn eigenlijk nog wel oké. Omdat het gegeven eigenlijk te ridicuul voor woorden is wil het nog best wel eens aanslaan, maar qua spanning blijft het redelijk plat. Cohn doet weinig om zichzelf te mengen met de film. Leek alsof hij zelf bang was voor de geanimeerde haai, want de camera mengt nooit met de situatie, waardoor we ons vanaf land kunnen aanschouwen hoe de mensjes hier in het water ten onder gaan. Persoonlijk val ik liever met ze in het water. In het echte leven is dat wellicht niet wenselijk, maar voor de spanning in een film absoluut wel.

Swim beweegt zich redelijk snel van punt A naar punt B, maar tussendoor ontbreekt het toch wel aan spanning, sfeer en focus. Conceptueel nog wel leuk ingevuld en ik ben een sucker voor haaien in horrorfilms, maar dan houdt het positieve wel zo'n beetje op. Ik heb ze absoluut slechter gezien binnen dit kader, maar Swim raakt maar net de middelmaat aan voor dit soort films.

Slecht.

Nogal brakke film die tot mijn verbazing goede reviews krijgt. Ik heb eigenlijk bizar weinig goede punten kunnen ontdekken tijdens het kijken naar Swimming Pool. Voordat ik hem keek had ik er ook nog nooit van gehoord, en over 3 jaar denk ik dat ik weer bij dat punt sta. Swimming Pool is een film die er het ene oor in en het andere oor uitging.

Visueel vond ik dit alvast zeer ondermaats. Ozon kiest eigenlijk steeds de verkeerde toon uit. Ik neem aan dat de film zich tijdens een zomerse periode afspeelt, maar Ozon laat het vervolgens steeds lijken op een regenbui. Het voelt altijd regenachtig aan en nergens warm of relaxend, waardoor het als resultaat al snel een beetje gehaast aanvoelt. Een andere toon kent het niet echt, want Ozon regisseert niet echt met veel gevoel, tenminste, dat lijkt zo.

Verder zitten de personages tegen het ridicule aan en zette ik grote vraagtekens bij diens motieven. Zeker de moeder verricht enkele bedenkelijke handelingen, zoals het ongemakkelijk lang turen naar de "bezige" dochter. Zal vast ook wel een betekenis hebben, maar op mij kwam het vooral belachelijk en ongemakkelijk over. Kon me er ook erg weinig iets bij voorstellen.

Acteerwerk is te doen, maar ook niks om over naar huis te schrijven. De dialogen worden wel overtuigend uitgesproken, maar het voornaamste probleem dat ik heb met deze film is dat de acteurs en actrices incapabel zijn om echt een leuk personage te spelen, maar daarvoor kan je ook wat vingertjes naar Ozon wijzen, die er op zijn beurt niet in slaagt om ze leuk uit te schrijven.

Conversaties tussen de personages klinken te abstract en abnormaal om geloofwaardig te zijn. Ik vind de relatie tussen moeder en dochter gewoon nooit losbreken, en nergens voel ik dat er maar een beetje voortgang inzit. Vast ergens wel, maar dit had toch echt een stuk sterker uitgewerkt mogen worden. Spanning is verder ook flauwtjes, en veel mysterie heb ik niet kunnen ontdekken.

Al snel vervalt de film vanwege dergelijke redenen in een nogal bizarre 102 minuten waar ik maar weinig voordelen in zag. Misschien dat de locatie nog aardig gekozen is, maar dan haalt Ozon er wel erg weinig uit. Het voornaamste voordeel is wel dat het, toegegeven, nog aardig wegkijkt. Echt serieus vermoeiend is deze film nergens, maar goed evenmin. Het mist toch echt een rakend sfeertje, cruciaal in een film zoals Swimming Pool. Dat kan er echter ook aan liggen dat ik Call Me by Your Name niet gek ver voor SP zag, wat de verwachtingen hiervoor wat hoger laat liggen.

Matig.

Keek de film voornamelijk in het kader van de setting. Ik zie niet veel slashers die zich echt puur in een zwembad afspelen. Nu dacht ik oorspronkelijk dat dit in een waterpark zou zijn, maar niets is minder waar (zoals ik eigenlijk al had moeten realiseren met een blik op de titel). Het is namelijk gewoon een binnenzwembad tijdens de avonduren.

Ik vraag me wel een beetje af hoe dit project ooit tot stand gekomen is en hoe deze regisseur eraan is verbonden. Ook al is deze film eigenlijk nauwelijks doorgebroken tot het publiek, het is de meest bekende film van de regisseur. Ook niet moeilijk wanneer veel van je andere projecten enkel 5 stemmen kunnen verkrijgen op de grootste databases van het internet met betrekking tot film.

Wat de film zelf betreft voelt het vooral aan alsof ik een hele film lang naar de kleur blauw kijk. De filters, voorwerpen, locaties en flares zijn allemaal blauw. Waar dit soms tot een mooie kleurencombinatie kan leiden, voelt het hier vooral aan als een vage gloed. Een ontzettend lelijke gloed trouwens, want zeker gecombineerd met zo'n kale omgeving als deze wil het maar niet werken.

De moorden zelf zijn wat beter (en creatiever) maar dat mag ook wel als je je in een omgeving als deze bevindt. Acteerwerk mag er ook best zijn ondanks de beperkte uitwerking van de rollen. Misschien dat kijkers zich ook kunnen vergrijpen aan het feit dat bekende acteurs hier in een jonge rol zitten. McAvoy en Fisher zal je er zo waarschijnlijk al snel uit kunnen pikken.

Genoeg vermaak dus, wel ontzettend lelijk naar voren gecommuniceerd. Tikt netjes alle hokjes af die benodigd zijn voor een geslaagde slasher, en toch komt het er maar matig, terughoudend en eentonig uit. Misschien dat het weer echt eens even tijd wordt om een nieuwe, HD-slasher te regisseren die zich afspeelt in een zwembad. Veel concurrentie met deze film zal dat namelijk niet echt hebben.

Een beetje nutteloos.

Swinging Safari heeft een beetje hetzelfde wat ik eerder ook al bij Grown Ups al voelde. Het voelt allemaal nogal simpel en nutteloos aan. Maar waarbij Grown Ups toch beter begon, maar droeviger eindigde, blijft deze altijd een beetje van hetzelfde en verliest zichzelf net niet in de rommeligheid.

Het blijven een beetje aparte filmpjes. Deze is ook behoorlijk apart en is behoorlijk rommelig inderdaad. Vraag me dan ook een beetje af wat de regisseur dacht toen hij dit had afgerond. Dit soort filmpjes scoren natuurlijk nooit heel goed, en ook deze lukt dit niet.

De film probeert enkele onderwerpen te behandelen die we misschien wel herkennen, alleen doet dit helemaal niet serieus. Deze is vooral een komedie die niets serieus neemt, en alhoewel dat wel prima is, moet er toch ergens ook wel ruimte zijn voor een kleine boodschap.

Maar deze doet dat niet, en laat eigenlijk 97 minuten lang een komediefilm zien die zichzelf niet helemaal in de hand heeft. Alhoewel er wel enkele leuke grappen in voorbijkomen, is het nooit heel grappig, ondanks een redelijk vlotte loop tussen de grappen.

Er loopt toch wel een opvallend bekende cast in rond, maar geen van alleen krijgen ze enige acteerruimte. Ik herkende Mitchell niet eens, en ook Pearce is zowat onherkenbaar. Allen doen het voor de rest wel prima, maar geen van allen maakt indruk.

Andere redelijke rollen worden gespeeld door Wilson, Robb en Glaw. Deze waren key-elements voor een vlottere loop in de film. Want als alleen de ouders in beeld waren geweest, weet ik wel heel zeker dat het vooral een vermoeiende zit was geweest.

Deze film is uiteindelijk vooral een toeter geworden die een rits van grappen op de kijker afvuurt, maar zelden weet te raken. Desondanks is het allemaal wel zeer vlot en vermakelijk waardoor de zit toch niet vermoeiend dreigt te worden tussendoor. Ook een bombastische finale is nog een kleine kers op de taart.

Deze film is beslist niet goed, maar door de vlotte loop geen slecht cijfer waard. De grappen, alhoewel zelden echt hilarisch, zijn ook niet irritant en alhoewel de film een hoop vervelende types lijkt te hebben, valt het nog wel mee, omdat de grappen nooit echt hysterisch worden. Dan zijn een beetje de elementen die de film niet doen inzakken.

Best degelijk.

Score is wel overdreven laag, ondanks dat ik zelf nu ook niet bepaald de hoogste voldoende geef. Het lijkt erop dat deze film een eerste project was van een debuterend regisseuse die echter nog niet helemaal doorhad hoe de vork precies in de steel steekt.

Want het is we amateuristisch allemaal. De kwaliteit is niet al te best waardoor een hoop dialogen en grappen de mist ingaan. Dat is niet gewoon voor iedere kijker, en daarom denk ik dat deze film lager scoort. Maar als je er een beetje omheen kijkt valt er nog wel wat te genieten.

Acteerwerk is niet heel super. Hoofdrol Sanders mist bijvoorbeeld wel wat pit. Alhoewel hij wellicht wel eruit ziet als een nerd, staat hij er wel als een zoutzak bij. Een aantal andere personages zijn ook blijkbaar nieuw in het vak en hebben de acteerkrachten nog niet helemaal ontwikkelt. Maar die personen zijn dan ook nog jong.

Maar er lopen wel een paar degelijke acteurs en actrices bij. Raar dat daar nog geen opmerking over is gemaakt. Centineo houdt zich namelijk goed staande en het is dan ook niet gek dat hij nu in grotere highschoolfilms speelt. Hilliker en Wulfert doen het ook heel degelijk.

Film opent met een professionele intro die een degelijke indruk achterlaat, maar de uitwerking is verder wel een beetje goedkoop. Vreemd omdat er wel budget bleek te zijn voor dure auto's en groots opgezette helikopterbeelden. Maar op de grond blijft er weinig van over. Zeker op het gebied van geluid verslikt de film zich behoorlijk.

Uiteindelijk is het ook allemaal niet heel realistisch en kan zich niet bepaald associëren met normale tieners. Lijkt er ook niet op dat de regisseuse daar veel advies op had gevraagd. Ja, het is niet best. Humor werkt niet bepaald en het oogt allemaal iets te goedkoop, maar zo triest als de score doet vermoeden is het echt niet.

Vreemd.

Inderdaad, heel, heel vreemd. Alleen kwam dat pas bij me binnen nadat de film afgelopen was, want toen begon het pas bij mij binnen te komen waar ik eigenlijk naar heb gekeken. Wel raar eigenlijk, maar het doet op een gekke manier uiteindelijk wel zijn dingetje.

Bijzondere rol voor Radcliffe ook weer. Grappig om te bedenken dat dezelfde persoon ooit Harry Potter was. Maarja, hij zit prima in zijn rol. Ook Dano is goed op dreef, al is hij als komiek misschien niet erg geslaagd. Het is dan meer een soort loser, en dat doet hij dan wat beter.

Het is dan vooral het verhaal zelf dat vaak niet helemaal de balans weet te vinden. Als er dan eindelijk een goede snaar beet wordt genomen, moet de film er vaak weer een flauw scheetgrapje doorheen gooien. Het is vooral de humor die gewoon (zeker richting het einde) totaal niet goed mixed met de film zelf.

Al moet ik bekennen ik in het begin wel moest lachen om de suffe poep en scheetgrappen. Maar dat was alleen daar, en de rest vond ik bij lange na niet zo leuk als dat. Vooral omdat er ook wat drama overheen gaat, en dat mixed de humor er totaal niet meer mee waardoor je niet meer zeker bent of je moet lachen of moet voelen.

Visueel af en toe knappe dingen, als de humor er nog niet doorheen gaat is de drama ook goed gelukt. Erg intrigerende, mooie scenes die mooi in beeld gebracht zijn en knappe belichting hebben. Radcliffe zijn karakter geeft de film nog een beetje een bovennatuurlijk tintje dat ook wel helpt.

De film wordt wel boeiender naarmate de tijd vordert. Alleen jammer dat de al wankelende balans tussen drama en humor in de slotfase compleet misgaat en compleet de verkeerde snaar raakt. Alles daarvoor zat nog tegen 3,5* aan, maar door het einde toch maar verlaagd. Wel jammer, want de apartheid van de film viel uiteindelijk nog best mee. Normaal haak ik bij te veel weirdness al een beetje af.