Meningen

Mindere PTA.

Ik ben echt wel een fan van de man tot nu toe, maar helaas moet ik concluderen dat zijn eerste film op MovieMeter voor mij van de 4 die ik gezien heb, helaas de minste is. Alhoewel sommige PTA factoren duidelijk aanwezig zijn, was dit niet genoeg voor een voldoende.

Als eerste moet je hier helaas niet een al te frisse PTA verwachten. Deze voelt meer aan als zijn latere werk, alhoewel er soms knap geschoten stukken inzitten die hij vooral in de jaren 1997-1999 toonde. Echter minder dan ik had verwacht.

Acteerwerk is prima. Hall is heel prima als Sydney. Ook Reilly doet het prima en Paltrow mag er ook best wezen qua acteerwerken. Maar echter is het natuurlijk Hall die de aandacht weet op te eisen. Moet ook wel met zijn prominente rol.

Het is vooral jammer dat ik de film simpelweg wat saai vond. De andere PTA films kwam ik goed en vlot doorheen, maar hier kwam ik moeizaam doorheen. Ik zie weinig frisse beelden die ik normaal van hem gewend ben, en meer een normale film waarvan ik niet echt kan zeggen, "Dat is overduidelijk PTA".

Voor de rest is het verhaal ook heel haastig. Een verhaal van een langere speelduur lijkt in 102 minuten gestopt te zijn. Maanden gaan zonder enige aanwijzing zo voorbij in enkele minuten en de situaties escaleren te snel of koelen te snel af.

Voor de rest enkele knap geschoten beelden. Ik heb eigenlijk de neiging om lager te geven, maar uiteindelijk geef ik hem toch maar het voordeel van de twijfel. Het eerste deel is wel een stuk beter dan het tweede deel, maar ik mis simpelweg de frisheid een beetje. Zonder deze PTA magie blijft er van zijn werk helaas weinig resultaat over.

Vermakelijke tienerfilm over een jongedame die zichzelf de volledige eerste helft diep in de problemen werkt, waardoor de tweede helft op te weinig sympathie kan rekenen vanuit de kijker. Daarnaast leunt regisseur Joe Nussbaum erg zwaar op stereotype personages die iets te eenvoudig worden uitgewerkt, maar niettemin blijft de neergezette wereld energiek en excentriek genoeg om niet te vervelen. Vondsten zoals de ranglijst zijn daarnaast leuk gevonden en de verplichte clichés die binnen de film worden uitgewerkt zorgen niet voor te veel irritatie. Wel is het jammer dat het gebeuren al bij al erg braaf blijft en zeker rondom de laatste akte de meeste stoom heeft uitgeblazen. Vooral een geschikt tussendoortje voor de liefhebbers dus.

Absurdistische en aparte combinatie tussen drama, bodyhorror en komedie, waarin Kristine Kujath Thorp de show steelt als narcistisch hoofdfiguur dat koste wat kost alle aandacht voor haarzelf wil bewaren. Regisseur Kristoffer Borgli weet zich wel raad met dit soort bijzondere concepten en brengt ze luchtig en (op een vreemde manier) sympathiek genoeg, waardoor ze nergens gaan vervelen. Syk Pike is vermakelijk en vooral lekker eigenwijs, waardoor de inhoud niet terugdeinst voor de benodigde experimentatie met structuur en vormgeving. Alhoewel de film op visueel vlak soms een duw in de rug kon gebruiken en het tempo niet altijd even lekker loopt, vormt dit bijzondere project een fijn langspeelfilmdebuut voor Borgli die slechts een jaar later al naar Amerika vertrok voor zijn volgende avontuur.

Mwa.

Fijn dat Cage nog altijd doorgaat met dit soort rollen. De excentriekere figuren liggen hem duidelijk beter en hij lijkt zich erbinnen prima op zijn gemak te voelen. Het is dan ook zo dat dit soort personages zijn carrière een boost hebben gegeven, waardoor films als Sympathy for the Devil populair kunnen worden.

Het mag dan ook duidelijk zijn wie het hart van de film is. Cage schmiert er weer op los, al komt zijn personage pas echt goed tot z'n recht eenmaal aangekomen in de diner. Kinnaman leek zijn rol wat minder te waarderen. Het is dan ook best een saai figuurtje en Kinnaman lijkt zich helemaal niet op z'n gemak te voelen. Duidelijk een acteur voor de wat stoerdere rollen, al zijn die ook niet bepaald bijzonder.

Wat voornamelijk ontbreekt in deze film is spanning. Het loopt relatief snel van stapel en introductie is er nauwelijks, maar toch komt er van de situatie tussen Cage en Kinnaman absoluut geen spanning vanaf. Vermakelijk is het gelukkig wel, maar je leeft je als kijker nooit echt in. De wat afstandelijke regie helpt er ook niet aan mee. De keuze om de boel vooral stil te houden (een nauwelijks bewegende camera en amper een soundtrack met als doel waarschijnlijk "realisme") is dodelijk. Gebruik dan liever toch maar het luide muzieksausje.

De uitkomst van het verhaal is wat tegenvallend, maar het pad ernaartoe best entertaining. Regisseur Adler moet niet vergeten Cage te bedanken, die de film een aanzienlijk stuk vooruit helpt. Regelmatig weer kunnen lachen om zijn gedrag, ik mag hopen dat hij er lekker mee doorgaat. Voor Adler en Kinnaman moet er verbetering komen, of meer geduld hebben met projecten/rollen kiezen.

Net niet.

Synchronic is zonder twijfel 1 van de meer apartere films die recent is uitgekomen. Het regieduo die de film bracht weet ook wel wat met de film om te vangen, maar stoppen de beste scenes in de eerste helft. De tweede helft kent namelijk te veel keuzes vanuit de regiestoel die de film niet ten goede komen.

De film begint grauw en apart. De eerste scene hint direct naar iets dat vernieuwend is, en daarmee weet de film een aardig mysterieuze toon te hanteren. Die toon weet voor een lange tijd te werken, maar eenmaal de film z'n richting bekendmaakt begint het kracht te verliezen. Het mysterie wordt er misschien ook niet echt lang genoeg ingehouden.

Visueel kent de film goede en minder goede punten. Het voornaamste voordeel dat deze film kent is dat weinig beelden onnodig groots uitpakken. De effecten zien er naar behoren uit, de filters zijn passend en de scenes worden regelmatig ondersteunt met aardig camerawerk. In de finale krijgen we alleen plots een hele lelijke scene, waarbij we door uitzonderlijk slecht geregisseerde loopgraven wandelen. De regisseurs proberen deze sequentie op te vullen met kleur, maar weten niks van de setting over te brengen qua oorlog.

Acteerwerk is naar behoren, maar de regisseurs falen er ook in om de personages echt menselijk te maken. De toon is er wel naar, maar de dialogen neigen te veel naar het theatrale waardoor de personages, ondanks diens uitdieping, niet "echt" aanvoelen. Dat neemt niet weg dat Dornan en Mackie het samen best goed doen. Aan het acteerwerk zelf ligt het niet, wel aan de dialogen en de regie.

De soundtrack is misschien ook te weinig ondersteunend om uit elke scene een goede sfeer te persen. Enkele scenes werken, maar de stille toon van de film werkt maar zelden voordelig. Ik snap dat deze film een unieke en vernieuwende film moet voorstellen, maar de regie had hier wat minder rustig hoeven zijn. Het voelt nu te veel aan alsof de regisseurs hebben geprobeerd er iets nieuws van te maken en dat heeft een nogal geforceerd effect.

Synchronic is zonder twijfel origineel, maar laat dit dus te geforceerd overkomen. Het eerste deel, waar de boel nog iets mysterieuzer is, werkt erg goed. Het tweede gedeelte, waar al bekend is waar de film heengaat, mist iets. De druk wordt meer op drama gelegd, maar met personages die nooit echt menselijk aanvoelen weet dit matig te werken. Ik had er nog een voldoende voor willen geven, maar de finale was toch wel echt serieus ondermaats.

Erg bijzonder. Erg uniek.

Ik heb in het verleden meerdere projecten van Kaufman gezien, maar die lieten nergens een blijvende indruk achter. Uiteraard wist ik dat zijn verhalen onderscheidend waren en anders dan bijvoorbeeld voorspelbare romcoms, maar het gaf me nooit extra motivatie om meteen opzoek te gaan naar meer films van Kaufman. Synecdoche, New York is dan ook meer 'toevallig' op mijn pad beland.

Hoffman is als acteur duidelijk één van de grootste verliezen die Hollywood in recentelijke jaren heeft moeten doormaken. Wat kan die man toch geweldig in zijn rol zitten. Een personage zoals Caden Cotard is op zijn buik geschreven en het was absoluut niet moeilijk om sympathie voor hem te ontwikkelen. Zelfs in zijn minder beschaafde momenten bleef ik met hem meeleven. Ik weet niet hoe het kan, maar het personage voelde erg herkenbaar aan en dan heb ik niet eens dezelfde achtergrond als Hoffman hier.

Wat rest is een film die moeilijk uit te tekenen valt. De eerste 90 minuten zijn wat dramatischer en daardoor met enige regelmaat ontroerend. Langzaam maar zeker kantelt Kaufman de film meer naar het surrealisme naarmate de minuten verstrijken, al wordt de onthulling tussen de fantasiewereld en echte wereld nooit onhandig uit de doeken gedaan waardoor je dit niet meteen merkt. Het nadeel is dat naarmate de film wat verder vervalt in het tweede uur, de herkenbaarheid van Hoffman wegglipt en de film daardoor minder raakt op emotioneel vlak, maar dat maakt weinig uit voor het zeer boeiende verloop.

Ik weet wel zeker dat ik de film niet helemaal snap, maar toch voelde ik me tegen het einde aan erg ontroerd. Ik kan de vinger niet eens op de juiste plek leggen waarom ik me zo geraakt voelde na afloop, maar juist daardoor vind ik het een buitengewoon knappe film. Mooi ingericht ook. Passende filtertjes en een zeer vlotte vertelling. De personages van Morton en Williams vond ik net als Hoffman erg sterk geacteerd en Noonan mag daartussen zeker niet vergeten worden.

Ik kan moeilijk veel over het geheel kwijt, maar het was een uniek project. Zoiets als dit zal ik echt nooit in mijn hele leven opnieuw zien in een andere film. Een schrijver als Kaufman moet je dus koesteren, al brak dat nooit echt bij me door totdat ik deze toevoeging zag. Synecdoche, New York is een buitengewoon deprimerende kijkervaring, maar ook bijzonder onvoorspelbaar, herkenbaar, uniek en meeslepend. Deze film komt zonder twijfel tussen mijn favorieten te staan.