Meningen

Niet bijzonder.

Vooral een film die wel leuk is om eens te bekijken rond de kerstdagen, die nu al korter dan een maand onderweg zijn. Daar is ook het meeste mee gezegd, want ik vond dit voor de rest niet bijzonder uitblinken in een bepaald vlak.

Acteerwerk is heel gewoontjes, Roberts is niet echt mijn actrice maar doet het voor de rest redelijk, evenals Sarandon die eigenlijk ook maar weinig sympathie doet creëren. De toen nog kleine Malone is best schattig om zo te zien en speelt beide dames er voor mij eigenlijk uit.

Voor de rest is het vrij gewoontjes, nergens heel droevig maar het vermaakt. Het uiteindelijke resultaat is eigenlijk gewoon een normale kerstfilm die wel gezellig is voor zo een tijdje maar ook een film is die je maar 1x hoeft te zien.

Goede Boyle.

Boyle is toch wel een regisseur die wederom keer op keer kan laten zien dat hij iets unieks doet met zijn films. Nog geen enkele film bij hem scoorde een onvoldoende en allen zagen er visueel voortreffelijk uit. Zo ook deze Steve Jobs.

Een wat aparte biografie, dat wel. Inplaats van een levensvertelling van de beste man belicht deze film gewoon 3x de situatie die zich afspeelt voordat Jobs een speech gaat houden. Het is Boyles uitwerking die het hem doet, anders was dit beslist niks geweest.

Maar Boyle kan niet weerhouden dat de film daarmee wel in de herhaling gaat vallen. Vaak is er gewoon een ruzie of een argument dat voortreffelijk is uitgewerkt maar het is wel altijd weer van hetzelfde. Als kijker moet je het er ook gewoon mee doen.

Fassbender speelt sterk. Veel beter dan zijn algemene rollen. Ook verrassende rollen van Winslet, Rogen en Daniels. Boyle weet acteurs en actrices die doorgaans geen indruk op me maken, juist veel indruk op me te laten maken.

De film is vooral frustrerend, intens en toch sterk. Geen geweld te zien, geen bloedspat te bekennen. En toch is het een zeer frustrerende en intense film. Boyle laat zien dat er niet perse heftige beelden nodig zijn voor een intense loop tijdens een film.

Voor de rest sterke vondsten op visueel vlak. Leuk om de film te laten beginnen in een wat ouder stijltje. Een gaandeweg maakt Boyle het moderner. Bovendien is de film erg vlot en vermakelijk. Het blijft vrijwel altijd boeien, pas in de laatste 10 minuten blijkt het dat de film dan toch weer net iets te lang duurt.

Maar voor de rest een voortreffelijk uitgewerkte film, zoals eigenlijk alleen Boyle dat kan doen. Beslist een regisseur waar ik veel meer van moet zien. Hoe saai het verhaal van te voren klinkt, Boyle wist er eigenlijk altijd wel iets unieks mee te doen.

Als biografie misschien wat misleidend, aangezien het vooral momenten belicht uit Jobs leven. Geen rise of fall, gewoon 3 situaties die in de spotlight staan. Drama is nooit aangrijpend, en de komedie mag er soms wel zijn, al neemt het nooit op een irritante wijze de overhand.

Gemiddeld.

Stick It is op geen enkel moment maar een beetje een vernieuwende film, bij dit soort films telt de uitwerking dan ook meer. Het visuele flairtje heeft de film dan ook zeker, maar het redt het als geheel niet compleet. Wel was het leuk en fris genoeg om nog een voldoende vanuit mijn kant te trekken.

Het acteerwerk wordt verzorgd door een redelijk ervaren cast die het ook best aardig doet. Bridges speelt een beetje op de automatische piloot, maar voor hem is dit ook meer een rol voor de centjes. Makkelijke rol. Peregrym doet het ook duidelijk beter, al lijkt niemand echt gemotiveerd te zijn om een serieus goede prestatie neer te zetten.

Visueel best kleurrijk, de sequenties waarin wordt getraind maken de film compleet. Er wordt leuk gebruik gemaakt van de editing software, waarmee je als kijker wel kan aanvoelen dat er ervaren mensen achter het roer staan die weten wat ze moeten doen. Het houdt de film verder ook wel kijkbaar, en dan duren de 103 minuten niet al te lang.

De finale is voorspelbaar en het schrijfwerk is ook wat makkelijk. Toch is de intentie best goed en worden er wel pogingen gedaan om de personages een beetje uit te diepen. Het camerawerk is aardig, de editing bovengemiddeld, het had alleen wel net wat frisser mogen zijn. Ik vond het echter nog wel redelijk innovatief, en dat levert punten op.

Stick It is een erg brave sportfilm die weinig doet om boven andere, soortgelijke films uit te steken. Dit zijn niet bepaald de films waar ik hogere cijfers aan uit ga delen, maar het vermaakt aardig en is alles behalve een slechte film. Daarvoor is het ook allemaal gewoon te professioneel geregisseerd. Van mij krijgt het een kleine voldoende.

SyFy-regisseur Sheldon Wilson weet vaak de interessantere projecten op conceptueel vlak te bemachtigen, maar laat het qua uitwerking regelmatig liggen. Stickman is daar geen uitzondering op, die toebehoort tot zijn wat serieuzere werk. Het hoofdpersonage wordt in dit geval (matigjes) vertolkt door Hayley Law. De desbetreffende rol wordt duidelijk veel te beperkt geschreven en dat zorgt ervoor dat de dialogen er houterig uitrollen. De overige actrices en acteurs weten helaas ook weinig kleur mee te geven aan diens personage. Het vormt een redelijk opvallend feit dat er eigenlijk niemand is waar de kijker voor kan juichen, maar gelukkig kiest Wilson wel een meer dan aardige omgeving uit voor zijn horrorfilm en zet nagenoeg meteen een hoog tempo op. Het wezen, de zogenaamde Stickman, maakt weinig indruk door redelijk beperkte CGI. Echter valt het achtergrondverhaal eromheen wel te waarderen, met name dankzij het gebrek aan context. Het wordt hierdoor een iets mysterieuzere bedreiging die enkel door middel van implicaties een gezicht krijgt. Wilson heeft zijn films weleens beter gemaakt dan dit, maar qua concept staat Stickman best degelijk.

Chaotische, oubollige mengelmoes van allerlei genres waarbinnen Patricia Arquette een erg matige rol speelt. Een veel te geforceerde verschijning binnen een toch erg serieuze omgeving, waardoor bepaalde insteken al vroeg in het verhaal niet bepaald matchen. Gabriel Byrne is eigenlijk de enige die een redelijk noemenswaardig figuurtje speelt en regisseur Rupert Wainwright houdt het mysterie aardig in leven, maar de finale is niettemin redelijk ridicuul en de speciale effecten die worden ingezet ogen verouderd. In geen opzicht kan ik enige vorm van liefde voor het vak opmerken, waardoor Stigmata zichzelf kenmerkt in absolute matigheid.

De voorgaande projecten van regisseur Kiah Roache-Turner waren vooral toegewijd aan het verkennen van een eigen universum, met Sting is hij geïnteresseerder in de verkenning van platgetreden clichés. Niettemin oogt de film wel verzorgd, met innovatief camerawerk en een enthousiast tempo. Het acteerwerk van de jonge Alyla Browne is bovendien sterk genoeg om de film te dragen en de bijrollen zijn eigenzinnig genoeg om boeiend te blijven. Uiteraard is de spin zelf de absolute showstealer, maar na enige tijd mis je als kijker een bepaald gevoel van spektakel en schaal. Uiteindelijk wordt dat ding namelijk niet zo groot. De escalatie laat lang op zich wachten en de finale is een flinke domper, maar als je arachnofobie hebt zul je wellicht wat meer huiveren. Daar speelt de film namelijk actief op in. Jammerlijk is verder de nogal afwezige en onrustig opgebouwde spanningsboog, waardoor het geheel nooit ontpopt tot een ware nagelbijter. Voor snel en makkelijk vermaak is Sting een geschikte optie, voor de kijkers die hopen op een kwalitatief stukje horror pakt het teleurstellender uit.

Aardig.

Koepp maakte destijds met Secret Window een verkeerde indruk op me. Maar uiteraard was dit pas de eerste film die ik van hem zag. Misschien dat zijn andere film dan wat beter uitpakt, en op dat gebied klonk deze Stir of Echoes een stuk interessanter. Je ziet ook gelijk dat de ambitie op het vlak van narratief veel hoger was.

Ietwat aparte keuze om Bacon te casten als hoofdpersonage. Misschien dat hij op z'n tijd goede rollen heeft gespeeld, maar ik kan er maar weinig opnoemen waarin ik hem echt indruk vond maken. Zo ook hier, waarin zijn rol hem vooral beperkt in zijn vrijheden. Het zijn toch vooral de wat creatieve stileringen vanuit de regie die de aandacht van de kijker opeisen in deze film.

Het verhaal is leuk en mysterieus. Voor een lange tijd wordt er in het midden gehouden wat er eigenlijk precies aan de gang is. Een beetje jammer wel dat de uitkomst ervan wat matigjes is, een ietwat zure beloning voor veel opleving. De rode filtertjes of een zwevende stoel laten namelijk even geloven dat de film meer om het lijf heeft dan je in eerste instantie zou denken.

Dankzij genoeg ideeën en wat aardige stijltjes is het voor mij niet doenbaar om de film een onvoldoende te geven, maar dat gezegd te hebben laat de film je toch met een wat zure nasmaak achter. Het acteerwerk en de spanning zitten iets te weinig mee om het volledig te laten werken. Gelukkig wordt de speelduur nooit gevoeld en boeit het concept genoeg.

Vermakelijk geheel.

Niet de beste horror natuurlijk, maar ja, voor een killerclown-filmpje mag je me altijd wel wakker maken. Deze zag ik ooit al eens, maar nu dus herzien en het bevalt best. Toch wel weer 1 van de films die wat bloederiger uit de hoek durft te komen.

Regelmatig ook behoorlijk grappig. Het "levensverhaal" van clown Noble is er al eentje die je moeilijk kan vergeten. Maar daarbuiten is het gewoon een lollige horrorkomedie in zijn geheel. Nergens echt hilarisch, ondanks een hoop pogingen, maar de horror is wel een stukje leuker.

Paar bloederige kills, waarvan er enkele behoorlijk uitspringen. Tempo ligt echter niet hoog genoeg, toch iets te veel focus op de tieners en net wat te weinig op Noble. Noble is een beetje de factor, en had zeker in het middenstuk iets meer in beeld mogen komen.

Finale is ook niet mijn favoriet, maar ach ja, het hoort bij de ridicule aard van de film. Bij vlagen wel lollig, bij vlagen ook wat minder. Kills zijn af en toe ook wel lekker bloederig, dus ook op dat gebied valt er niet veel de klagen. Vooral een degelijke killerclown-film. Niet briljant, maar levert solide vermaak.

Vooralsnog een boeiend project van regisseur Uwe Boll, die hiermee wellicht één van zijn beste films aflevert. Vooral het acteerwerk valt positief op, een benodigde insteek als je een film exclusief in een specifieke ruimte met vier figuren doorbrengt. De herziening is niet zo schokkend of kiezelhard als de eerste kijkbeurt, maar dat neemt niet weg dat Stoic altijd blijft boeien en steeds een manier vindt om de boel verder te laten escaleren. De korte speelduur zorgt ervoor dat niet elke vordering even geloofwaardig overkomt, maar Boll laat in ieder geval zien dat hij zich uit de voeten kan met kleine en grauwe projecten.

Park naar het buitenland.

Stoker is een nogal bevreemdende ervaring waarvan ik vooraf al een suggestie kon maken voor de richting die het zou kiezen. Daarin zat ik echter fout, en dat was verrassend. Wat er echter voor in de plaats komt te staan is net zo oninteressant als dat ik de andere richting had ingeschat, alleen verpakt in een stijlvol pakketje.

Visueel ziet deze film er best verzorgd uit. Cinematografisch top, mooie belichting en sterke decoraties. Het camerawerk had ik alleen graag iets enthousiaster gezien. Zeker het huis vond ik nogal saai in beeld gebracht, waarbij er te vaak voor een statische aanpak wordt gekozen. Echte spanning krijgt Park er niet in, maar ook een onaangename sfeer is ver te zoeken.

Een groot pluspunt is verder het acteerwerk, want Wasikowska past heel erg goed in haar rol. Lekker ingetogen met wat gemenere trekjes. Ze heeft het allemaal onder de controle. Ook Goode is aardig op dreef als tegenspeler en is charmant wanneer het moet. Kidman was voor de verandering ook eens niet onuitstaanbaar, maar rol is vooral opvulling voor de minuten, geen geweldige bijdrage aan het verhaal.

Het jammere van de film is dat de beelden rondom de school stukken interessanter zijn dan het huis, en terwijl het huis cinematografisch sterker is vond ik de buitenscenes veel beter in beeld gebracht, en ook interessanter. De allerlaatste scene vind ik zelfs de beste scene van de hele film. Ik had gehoopt voor meer vaart, sfeer en spanning. Het is een erg simplistisch concept, wel gelukkig vertelt in een bijzondere vertelwijze die het pad niet meteen duidelijk maakt.

Films die me constant ongemakkelijk maken, intentioneel of niet, zullen nooit bij me aanslaan. De film kwam wel dichtbij een voldoende, maar het is hem toch niet geworden. Ik mis de mysterieuze dreiging en sfeer vanuit het huis. De regie is niet strak genoeg, en ondanks dat deze film zijn pluspunten kent liet het grootste gedeelte me toch koud helaas.

Matige horror.

Stoker Hills kwam ik vooral 'toevallig' tegen op een site die gratis horrorfilms aanbiedt. Het zag er wel intrigerend en interessant uit. Had er verder geen spectaculaire verwachtingen van, maar je moet wat om te verveling tegenwoordig tegen te gaan. Helaas werd mijn verveling niet bepaald omgezet in grote oogjes en trillende beentjes.

Stoker Hills is een aardig ingerichte, maar nogal lege horror die niet veel meer doet dan clichés uit andere films trekken en hier neer te plaatsen. Het verhaal lijkt wel een samenvatting te zijn van de "100 beste horrorclichés". Originaliteit? Ik heb het niet kunnen bekennen. Ondertussen is dat bij horror ook al lang niet meer het geval buiten wat uitzonderingen, maar toch hoop je op iets meer onderscheiding hier en daar.

Het probleem met Stoker Hills is dat het vooral spanning mist, waardoor het al snel aan de saaie kant raakt. Zeker het middenstuk met die agenten sleept ellendig lang. De horror zelf is wat interessanter vormgegeven met degelijk ingerichte sets en wat aardig gespeel met kleurtjes en belichting. Dat kan ik uiteraard altijd waarderen, het jammere is dat de film er verder niet zoveel meer doet.

Acteerwerk is aan de matige kant en het verhaal te voorspelbaar om aandachtig te blijven volgen. Stoker Hills mag zich bij de zoveelste matige horrortoevoeging voegen die tegenwoordig uitkomen. Met wat meer spanning had het beter kunnen werken, maar om dat voor elkaar te krijgen moet er wat focus bij en afleidende zijverhaaltjes worden geschrapt. Dan ontstaat er naar mijn inzien een wat vlotter tempo. Voor nu punten voor wat indrukwekkende stilering soms, verder eerder een saai gebeuren.

De poster op MovieMeter is beduidend spectaculairder dan de filmische uitkomst van actieregisseur Simon West. Fijn dat Nicolas Cage zichzelf in recentelijke jaren wat meer heeft uitgevonden, want de periode waarin hij vaak in dit soort routinematige, matig doordachte thrillerfilms verscheen is compleet verwaarloosbaar. Over de grote lijn wordt er trouwens door iedereen matig geacteerd, enkel Josh Lucas (alhoewel hij duidelijk de meest excentrieke vormgeving krijgt) slaagt erin zijn rol van enige flair te voorzien. Op inhoudelijk vlak hoeft de kijker zich ook niet warm te maken voor vernieuwing, West draait namelijk liever de bekende nummertjes een voor een af. Dat levert veelvuldig nogal flauwe opbouw van actie- en thrillerelementen op waarvan voornamelijk de actie matig in beeld wordt gebracht. Links en rechts wordt de schaal van de film wat vergroot en daaruit ontstaan de beste momenten, verder is Stolen vooral een herkauwde mengelmoes van matig achter elkaar geplaatste clichés.

Matig.

Wederom een matige film in de carrière van White, waarvan dit nu mijn derde film is die ik van hem zie. Allemaal kregen ze tot nu toe 2,0*. Ook deze Stomp the Yard weet daar dus geen verandering in te brengen, al had ik er nog wel hoop voor na de opening.

De opening is lekker elektrisch en heerlijk in beeld gebracht. Leuke cinematografie, nog leukere danspasjes en lekker ruig camerawerk. Het was eigenlijk precies goed zo. Niet te snel gemonteerd, leuk versierd ondersteunt met gave danspasjes en dan heb je al snel een goede opening. Jammer dat White de toon daarna verandert.

Het voelt in het begin nog aan dat White elke scene wilde versieren, maar dat gevoel ebt uiteindelijk weg. White wilde de film blijkbaar een beetje rauw maken, maar het komt er vooral saai uit. De gesprekken tussen de personages zijn niet erg boeiend en de personages zelf evenmin. Dan worden de 115 minuten langzaam wel een erg lange zit.

Tussendoor moet de film het soms hebben van leuke energieke danspasjes waar de film de meeste kracht uit weet te halen. Maar de ruimtes tussen deze scenes worden opgevuld door saai vormgegeven dramascenes waar de nodige clichés nogal lomp doorheen wandelen. Het schrijfwerk zal vast niet lang zijn geweest. De choreografie dan weer wel, gelukkig.

De finale is ook weer lekker bombastisch, en samen met de opening zijn dit de sequenties die het meest opleven. Voor de rest resulteren de pogingen om een rauw drama te maken vooral in saaiheid en een lange zit. White heeft als regisseur wel het talent en de visie, maar nog niet de kundigheid om van zijn films boeiende minuten te maken. Helaas, maar tot nu toe wel de beste die ik van hem heb gezien.

Wat regisseur Roland Emmerich in gedachten had toen hij dit project op zich nam is me even vreemd, maar het resultaat is wat we kunnen verwachten. Weinig subtiel, inhoudelijk behoorlijk matig en personages die niet uit de verf komen, maar op visueel vlak erg verzorgd dus. Je moet in dit geval alleen wel wachten totdat de grotere scenes uit de kast komen, want deze film draait voor de verandering niet om de actie of verwoesting. Emmerich weet zich goed raad met de zonnige filters en de grootschaligere scenes ogen gecontroleerd, maar het ontluikende romanceverhaaltje (dat zowat het gehele eerste uur in beslag neemt) interesseert daarentegen amper. De homogemeenschap wordt beperkt en karikaturaal in beeld gebracht, waarvan de meeste simpelweg ook nog eens criminelen zijn. Voor de sympathie levert het geen boost op, maar Jeremy Irvine, Jonathan Rhys Meyers en Ron Perlman leveren degelijke acteerprestaties af. De rel is leuk in beeld gebracht, maar wel erg kort. Erg jammer dat het precies die sequentie was waar ik de gehele film op liep te wachten. Kreeg verder ook geregeld het gevoel dat de geschiedenis flink werd verdraaid.

Nare film.

The Stoning of Soraya M. was een film waar ik op jongere leeftijd al van had gehoord, maar ik kreeg nooit de neiging om de film ook daadwerkelijk op te zetten. Recentelijk heb ik de film met ondertiteling op weten te sporen op YouTube, dat maakt de zaken extra makkelijk natuurlijk. Ik vond het achteraf ook een goede film.

Om met een wat negatiever geluid te beginnen ter verandering, ik vond deze film voor zo'n concept een erg simplistisch verhaaltje bevatten. Het is eigenlijk van een soort die je in 1 zin op een papiertje kan schrijven, daar bouwen ze met deze film een heel gedoe omheen, maar dat leidt niet af van de dunne kern. Dat kan zijn omdat het op een waargebeurd verhaal is gebaseerd, maar ook dan lijkt het me dat er meer te vertellen is.

Verder is dit een best sterke film met bovengemiddeld acteerwerk van de hele cast. Ik was ook verrast om Caviezel in de eerste paar scenes te zien. Hij keert niet vaak meer terug daarna, maar de overige cast lost het mooi op. Overtuigende rollen, met veel emotie, maar nooit te veel, gespeeld. De personages, ondanks karikaturaal, voelen realistisch en geloofwaardig aan, en dat is een pluspunt.

Wat de film vooral sterker maakt is de harde en grafische finale. Op internet zijn hier de meningen sterk over verdeeld. Ik moet zeggen dat het redelijk dramatisch in beeld wordt gebracht in de stijl van harde, sentimentele muziek, maar er wordt weinig aan de fantasie over gelaten. Staalharde sequentie die je waarschijnlijk na afloop nog even bij zal blijven.

Een film die in zijn geheel solide te noemen is. Het is duidelijk bovengemiddeld en hanteert een concept dat op de dag van vandaag nog relevant is. Ik ga me verder niet te veel mengen met de innerlijke boodschap. De film vloog voorbij en blijft je nog een tijdje bij. Dat is waar ik voornamelijk naar zoek als ik dit soort films opzet. Geslaagd dus.

Leuk.

Eigenlijk is deze documentaire inhoudelijk niet veel meer dan een concertregistratie, maar wel een hele leuke concertregistratie. Daarnaast een concert van de Taking Heads, die ik als geheel toch wel unieker vind dan de meeste andere artiesten. De pakkende muziek en de leuke act trokken me daarom al vroeg mee met de beelden zelf.

Lekker meedansen met de deuntjes en kijken hoe ze het concert aanpakken, ik mag het eigenlijk wel. Ik kan het misschien alleen moeilijk een documentaire noemen, want het is echt puur een registratie. Op informatief vlak zal je dus niet veel meer te weten komen over de band, meer over hoe ze op het podium waren en wat voor shows je van ze kan verwachten.

Maar daar is niet veel mis mee. Ik vond het uitermate vermakelijk om het allemaal te volgen en leuk om te zien dat David Byrne in zijn uppie begon en uiteindelijk steeds meer het podium wist op te vullen totdat er echt een show uitkwam. Daar tussenin zaten ook nog leuke vondstjes op het komische vlak die het vermaak er ook ten alle tijden inhouden.

Ik ben zelf eigenlijk totaal geen fan van concerten. De volledige omgeving spreekt me niet aan, en daarom ga ik er in principe nooit heen. Ik kan er gewoon niet zo veel mee. Maar tijdens Stop Making Sense kreeg ik stiekem zin om ook naar een concert van de Heads te gaan want ik vond het via een scherm alvast heel leuk. Dat er misschien ander geluid te horen is dan zal best, maar het was best plezierig.

Leuke "docu" dus. Zonder verveling, en met veel creativiteit uitgevoerd. Duurt daarnaast ook absoluut niet lang, en ik kon vaak een beetje meeswingen met de nummers zelf. Ik hou wel van het geluid, want als dat niet zo was, dan had ik het veel moeilijker gehad met deze registratie. Leuk gebeuren, en leuk om eens gezien te hebben.

De eerste helft is uitstekend, met een sterke Aisling Franciosi in de hoofdrol die een film als Stopmotion gemakkelijk op sleeptouw kan nemen. Regisseur Robert Morgan zet een beklemmende sfeer neer met een ideale combinatie tussen animatie en reguliere horror en houdt die balans voor een lange tijd sterk in leven. Zo hangt er een onheilspellend, mysterieus sfeertje door de film heen en daarnaast komt het visuele vlak verzorgd en gedetailleerd voor de dag. De tweede helft is echter wat slapper, waarbij de psychologische aspecten een ruime voorsprong krijgen waarna het gebeuren toch wisselvalliger wordt. De daaropvolgend prominentere aanwezigheid van Caoilinn Springall als kwaadaardige bliksemafleider is zelfs misplaatst, met een gebrek aan dreiging en een veel minder effectief tempo dat daaruit wordt voorgebracht. De spanning is daarnaast volledig weg en met een weinig enerverende finale dooft Stopmotion zelfs een beetje uit, maar dat neemt niet weg dat de aanloop vol zit van kwaliteit.

De films van regisseur Johannes Roberts werden qua schaal steeds groter en kwalitatiever, Storage 24 is zo'n geval waarin je de desbetreffende vooruitgang duidelijk kan zien. Niettemin kent het als geheel nogal weinig spanning en een lelijk opgemaakt monster, het zal me altijd ontgaan hoe je van plan bent angst aan te jagen met een overduidelijk beestenpak. Toch wint de film wat punten met de locatie, die best sfeervol oogt en dan ook degelijk wordt benut door Roberts. Specifiek de sequentie in de luchtschacht springt er positief tussenuit, maar het onhandig in beeld brengen van het monster en de onrustige opbouw zorgen ervoor dat het als ervaring verder nergens beklemmend uitpakt. Sommige regisseurs beheren dit soort creature flicks perfect, maar Roberts moest duidelijk nog enige ervaring opdoen. Het einde komt relatief willekeurig, maar voor mij is dat stiekem wel een beetje de appeal van deze film.

Matig.

Een film waar ik op voorhand best naar uitkeek, anders had ik het ook niet op mijn kijklijst gezet. Jammer genoeg had ik eigenlijk een andere film verwacht, en Storm Warning bleek vooral in te zetten op een andere soort horror. Niet dat ik dat erg vind, ik kan me makkelijk aanpassen, maar ik vond in dit geval vooral de uitwerking niet bepaald interessant.

Wel ziet de film er professioneel uit en krijgen we al vroeg een sfeervolle locatie voor de kiezen. De mistige moerassen zijn een uitstekende locatie voor wat ellende, en het lijkt dan ook even de goede richting op te gaan. Eenmaal het duidelijk wordt waar de film echt heengaat daalt de lijn. De film wordt steeds een stukje minder interessant, en dat is jammer, want het ging de goede kant op.

Het acteerwerk laat veel te wensen over vanuit het stelletje, die beiden nogal simplistische en vervelende personages neerzetten. Samen hebben ze ook geen chemie, maar de schuld ligt hiervoor vooral bij regisseur Blanks die werkelijk geen enkele moeite doet om de personages uit te werken. De schurken acteren beter, maar tegenover een hoop andere horrorfilms worden ze met gemak van de kaart gepoetst.

Qua horror kent de film wat confronterende beelden van bloederige taferelen, die het als resultaat zeker naar boven tillen. Jammer genoeg duurt het meer dan een uur voordat je jezelf eraan mag branden, alles daarvoor is vooral half opgebouwde spanning die naar iets groots toewerkt, en vervolgens nooit komt. Hierdoor zit je toch wel een goed uur in verveling, en dat lijkt me bij zo'n simplistisch dingetje als deze film niet het idee.

Deze weinig verheffende horror wist me enkel met een paar scenes te overtuigen, maar dan ook echt goed te overtuigen. De eerste minuten zijn veelbelovend, daarna daalt het niveau snel en dat is jammer. Professioneel is de film wel, maar de uitwerking laat te wensen over. Jammer, ik had er vooraf best zin in, maar het uiteindelijke resultaat is toch niet zo leuk als dat ik had gehoopt dat het zou worden.

Nederlandse rampenfilm.

Sombogaart mag van geluk spreken dat hij meerdere dure Nederlandse films aan ons oeuvre toe mocht voegen, maar eigenlijk was De Storm gewoon een matige film. Het is dan (gelukkig) geen Ate de Jong-niveau slecht, maar toch maakt deze film keuzes die achteraf wat minder goed vallen. Niettemin kent de film betere punten.

Het acteerwerk is een beetje half. Hoeks is soms overtuigend en soms compleet brak. Zolang ze niet te veel sentiment hoeft te laten zien is het prima, maar eenmaal er wat serieuzere emotie uit moet komen valt ze door de mand. Atsma is behoorlijk saai. Past daarnaast ook niet echt in deze film, geef hem wat kleinere rollen en dan houdt hij zich een stuk beter staande dan dit soort Hollywood-kopieën.

De film is soms indrukwekkend te noemen. De eerste 15 minuten overstijgen Nederlandse cinema met gemak. Knappe nachtelijke beelden en een indrukwekkend in beeld gebrachte overstroming. Uiteraard met beperkte middelen geregisseerd, maar niettemin een knap stukje animatie van onze bodem. Hoe verder de film vordert, hoe meer het duidelijk wordt dat er geen 100 miljoen beschikbaar was, maar toch is het knap hoe ze dit hebben opgezet. Daadwerkelijk een heel gebied onder water gezet.. eigenlijk heel leuk bedacht.

Jammer genoeg is de film uiteindelijk ronduit saai te noemen. De film introduceert gelukkig niet te veel personages, maar diegene die er wel bijkomen interesseren totaal niet en acteren vreselijk (Herbers, oei). De spanning is ver te zoeken en de dramatischere scenes zijn voor geen meter vooruit te krijgen. Ze hebben ook niet het meest interessante uitgangspunt gekozen voor een onderwerp dat wel heel indrukwekkend te noemen is.

Het mist het echte talent helaas, maar de eerste 15 minuten zijn best de moeite waard. Er wordt wel geprobeerd om er iets spectaculairs van te maken, maar het slechte acteerwerk, de saaie regiekeuzes en een gebrek aan interessante momenten gedurende de tweede helft doen de film de das om. Misschien leuk om te zien om in ons duurdere werk te duiken, verder iets dat je makkelijk over kan slaan.

Meevaller.

Toch net iets sterker en compacter dan de gemiddelde televisiefilm die je binnen dit genre kan verwachten. Het is niet echt dat de film inhoudelijk stuitend onderscheidend is, maar het pakt een heel stuk beter dan het gemiddelde niveau. Het helpt misschien ook dat de indruk hier wat echter is, en niet zozeer ongemakkelijk.

Shane vormt vooral een dragende factor voor het geheel, die met het beperkte materiaal dat ze heeft alsnog volledig opgaat in haar personage. Bacon mag op de achtergrond ook meehelpen als degelijke bijrol. Ondertussen als acteur een beetje afgezakt naar dit soort films die gedoemd zijn onpopulair te blijven, maar niettemin aardig neergezet.

Verloop is verder weinig onderscheidend. Het einde is ook te verwachten en alle paden ernaartoe zijn veilig. Wat confronterender zijn echter de onderwerpen die worden aangehaald, die uiteraard een belangrijk punt innemen in onze maatschappij. Deze film verwaarloosd weinig, maar diept vervolgens ook niet bijzonder uit, aangezien het vooral kapt en switcht van probleem naar probleem.

Misschien dat de film te vol zit met ideeën om echt goed te werken, maar aan de andere kant heeft dat wel z'n positievere punten, zoals dat het verloop nooit echt verveeld heeft. Visueel wat matigjes en qua betrekking net niet sterk genoeg, maar ik moet zeggen dat ik uitermate vlot door de film heen kwam. Ik heb er dus weinig op aan te merken, en voor z'n soort absoluut bovengemiddeld. Dat helaas niet veel zegt, maar wel iets gelukkig.

Lollig voor een Nederlandse productie en regisseur Michael Middelkoop neemt dit onzinnige concept gelukkig ook niet al te serieus. Met een titel als Straatcoaches vs. Aliens hoeft de kijker dan ook geen serieuze film te verwachten, maar toch drukken de scenarioschrijvers de humor iets te dik onder het vizier van de kijker. Het matige acteerwerk zorgt namelijk voor een beperkte aflevering van de komedie, waardoor je vooral wacht op de sciencefictioninslagen. Die zijn gelukkig best oké en het tempo ligt hoog, maar verder heeft dit project niet al te veel om handen en wil het ook niet erg spannend of sfeervol worden. Omdat het allemaal niettemin kort genoeg duurt en best lekker wegkijkt wint het nog een aantal bonuspunten, maar niet genoeg voor een nipte voldoende.

Bovengemiddeld.

Best degelijke biopic waar ik in 2015 veel geluiden vandaan hoorde komen. Maar echter was ik destijds nog niet geïnteresseerd. In het heden zoek ik deze films met status nog wel geregeld op en nu was Straight Outta Compton dus aan de beurt.

De film opent echter wel verrassend uit de toon. Opent bijna als een soort actiefilm die redelijk energiek gebracht is. Het ziet er wel leuk uit, maar zet in mijn opinie een totaal andere toon voor wat er daarna gaat komen. Want daarna gaat het duidelijker naar de muziekkant toe.

Ik was vooral benieuwd naar het maatschappijkritiek van de film maar kwam toch nog redelijk bedrogen uit. Waarbij het eerste deel namelijk wel regelmatig het politiegeweld liet zien vond ik het allemaal ietwat braaf en redelijk impactloos gebracht. Had het graag iets rauwer en harder willen zien.

Maar het is allemaal best kundig gebracht door een duidelijk ervaren regisseur. Gray is niet meteen mijn favoriete regisseur en heeft ook wel een paar mindere titels op zijn naam maar deze behoort gelukkig tot zijn betere films, wellicht tot nu toe de beste voor mij uit 4.

Vooral het eerste gedeelte is nog redelijk energiek gebracht en de regie heeft soms duidelijk een meerwaarde. Alleen, zeker voor die periode, is het allemaal wel braaf gebracht. Had gerust een stuk rauwer mogen zijn. Maar het weet wel goed te boeien waarmee de 147 minuten snel om zijn.

Acteerwerk ook regelmatig sterk. Niemand specifiek die eruit springt maar iedereen staat goed zijn mannetje. Ook het drama werkt heel degelijk en weet met redelijke impact te komen. Sommige karakters, waaronder die van Giamatti, zijn alleen net wat over-the-top waardoor het biopic zelf wat minder geloofwaardigheid krijgt.

Maar wel een kundig gebrachte film die gelukkig nog een beetje afwijkt van andere biopics die nog wat braver zijn. Deze heeft dan nog wel een redelijke eigen smoel, al had ook deze nog gerust wat gedurfder mogen zijn.

Schattige roadfilm met professionele regie van David Lynch en overtuigend spel van Richard Farnsworth, die de film vrijwel eigenhandig op sleeptouw neemt. The Straight Story is niet meteen de omgeving die je zou verwachten van dit creatieve team, maar Lynch & co brengen het er zich aardig vanaf. De omgeving wordt mooi in beeld gebracht en een aantal scenes in de tweede helft zijn doeltreffend, maar de aanloop profiteert beslist niet van nogal mierzoete toonzettingen en matig acteerwerk vanuit Sissy Spacek. Het geheel oogt verder erg lief en goedbedoeld, maar als kijker mis je enige rechtvaardiging in het kader van waarom het je zou moeten raken. De bijpersonages die Farnsworth onderweg tegenkomt zijn daarnaast ook niet bijzonder steekhoudend.

Rondom het internet wordt deze thrillerfilm van regisseur JT Mollner bestempeld met termen zoals "briljant" en "intelligent", maar dat heeft dit project vooral te danken aan de aparte opzet en de acteerprestatie van Willa Fitzgerald. Laatstgenoemde speelt hier veruit haar beste rol en zet een buitengewoon complex figuur gebalanceerd en energiek neer. Kyle Gallner doet het daartegenover ook bovengemiddeld, maar krijgt te weinig ruimte om zich bij Fitzgerald te mogen voegen. Verder is het verhaal van Strange Darling entertainend, maar niet bijzonder. Vooral de nogal geforceerde pogingen vanuit Mollner om de spanning op te bouwen met keiharde geluidseffecten is een nogal merkwaardige keuze en op het vlak van geweld is het allemaal niet grof en/of gedurfd genoeg. Na enige tijd lijken de scenarioschrijvers ook niet helemaal meer te weten hoe ze de boel moeten afsluiten, waardoor de film gevoelsmatig langer lijkt te duren dan nodig is. Uiteindelijk vormt het allemaal een goede genre-inspanning met uitstekend acteerwerk, maar evenzeer een geheel dat iets te veel lof krijgt.

Regisseuse Kathryn Bigelow komt aanzetten met een origineel concept, maar spant deze veel te breed uit over een speelduur van 145 minuten. Het primaire nadeel van Strange Days zijn de personages. Ralph Fiennes en Angela Bassett overtuigen met enige beperktheid, maar Juliette Lewis en Tom Sizemore zijn bijzonder matig te noemen. Binnen een wereld die het vooral moet hebben van dik aangezette figuren en ideeën is dat opmerkelijk, aangezien dit soort omgevingen juist stimuleren tot creativiteit en ongeremdheid. Op visueel vlak verder enigszins verouderd, maar met passie en energie in beeld gebracht. Het eerste uur is overigens eigenlijk te verwaarlozen, maar je kunt optimaal aanhaken eenmaal de wat meer macabere momenten uit de kast worden getrokken.

Naargeestige, boeiende horrormysteriefilm waarin regisseur Stuart Ortiz met weinig middelen een hele hoop weet aan te vangen. Strange Harvest wordt neergezet als waargebeurd en realistisch, ook al is de inhoud geregeld te bizar voor woorden en neemt het naar het einde toe zelfs een fantasierijke wending. Dat laatste doet nogal afbreuk aan de film, zeker wanneer Ortiz het eigenlijk binnen de kortste keren weer laat eindigen. Verder valt op dat er nogal veel nadruk ligt op bloederige moorden, waardoor sensatie duidelijk voorrang krijgt op een goed lopend verhaal. Dat neemt gelukkig niet weg dat Strange Harvest blijft boeien en onderhouden.

Strange World is qua thematiek een erg "moderne" film, dus als je de grote stoot aan inclusiviteit niet kan waarderen zal het snel een lange zit voor je worden. Het is mij persoonlijk allemaal om het even, maar het ietwat opdringerig includeren ervan viel me wel op. Regisseursduo Don Hall en Qui Nguyen pakt bovendien geweldig uit met de animatietechniek. De achtergronden en ontwerpen zijn buitengewoon creatief en de wending is origineel gevonden, maar de makers hadden soms iets meer mogen experimenteren met verschillende stileringen. De vormgeving van de personages ziet er daarnaast ondermaats uit, maar echt storen doet het gelukkig niet. Het hoge tempo maakt het allemaal wat draaglijker en de actiemomenten zijn zeer onderhoudend, maar ondertussen is het alweer even geleden dat Disney met een film gekomen is die echt raakt. De kinderachtige manier waarop iedereen hier met elkaar omgaat zorgt er namelijk voor dat de subtiliteit die vroeger werkte niet langer meer aanwezig is.

Producent Kyle Newacheck maakte het regiedebuut mogelijk voor zijn broer Adam, maar spijtig genoeg zal het waarschijnlijk geen hoge cijfers pakken. Vooral de weinig ambitieuze inhoud is een redelijke dooddoener voor het geheel, maar ook als puurder genrewerkje kent het weinig effect. Het duurt dan ook erg lang voordat de boel begint los te komen en tegen die tijd is er al bijna een uur verstreken. Te uitgesponnen om zo'n lege finale als traktatie te leveren, maar gelukkig weet het mysterie nog enigszins te werken. Eenmaal het tempo in de laatste 20 minuten wordt verhoogd zit je als kijker ook wel garant voor wat degelijk vermaak, maar de oninteressante personages en inconsistente spanningsopbouw zorgen er eigenhandig voor dat Stranger in the Woods gedoemd is om in de middelmaat te blijven hangen.

Leuk!

Veruit de beste film met Ferrell in de hoofdrol die ik tot nu toe heb gezien, en aan de score te zien ben ik wellicht niet de enige die daar zo over denkt. Toch is er best wat waardering voor all-comedy-Ferrell dus ik denk dat mijn mening dat Ferrell beter is in iets meer dramatische rollen wat minder gedeeld wordt.

Toch is dit niet echt een volledig dramatische rol voor Ferrell, in de eerste helft mag hij regelmatig weleens zijn ding doen. Ik was vooral blij dat Forster het typische geschreeuw had afgeschaft, dat vind ik nu juist Ferrell zijn mindere vorm van humor. Als het wat subtieler is, heeft hij best grappige momenten.

De eerste 10 minuten zijn fris en luchtig. De hele film blijft ook fris, al dacht ik eventjes dat het een Amélie-richting opging. Daarin zat ik fout, maar het bleef gelukkig nog steeds uitermate luchtig en makkelijk uit te kijken. Het camerawerk had wat beter en scherper gemogen, maar op montage, cinematografie, plaatjes en kleuren was er weinig te klagen.

Het leukste aan de film voor mij is dat Forster de kijker steeds voor is met clichés. De film toont voortdurend clichés, maar weet hier ook voortdurend leuk mee om te gaan en de kijker een stap voor te zijn. De film lijkt steeds voorspelbaar, maar uiteindelijk dus ook weer niet. Dat maakt het dan ook wat mysterieuzer en vooral leuker.

Verhaal zelf is ook best origineel en kent een hoofdrol die gemaakt is voor Ferrell. Van Gyllenhaal was ik minder fan, en de humor van Thompson vond ik ook niet altijd lekker aansluiten. Gelukkig wordt dit wel gecompenseerd met een uiterst charmante rol van Hoffman. Toch is het vooral Ferrell die de showstealer blijft van de film.

Richting het einde wordt het wat sentimenteler, maar wel doeltreffend. Ferrell doet me een beetje denken aan Sandler. Vaak flauwe en domme rollen spelen, maar als je verder kijkt dan de schreeuwerige dialogen, gekke gezichten en rare typetjes dan zie je opeens dat beide heren heel degelijk kunnen acteren.

Volop luchtig, volop plezier en een verhaal dat nergens verveelt. De 113 minuten gingen uiterst snel voorbij, de regie was on-point en Ferrell was echt lekker bezig. Jammer dat hij dit soort rollen niet vaker heeft aangenomen. Ik zie hem liever dit doen. Enkel de humor van Thompson en een aantal stereotiepe rollen doen Stranger Than Fiction weerhouden nog beter te worden, maar daarbuiten heb ik niet te veel te klagen.