A Summer to Remember (2018)

Niemendalletje.

Ik vraag me vanuit filmisch perspectief eigenlijk af waarom dit soort films nog worden gemaakt. Ze voegen namelijk letterlijk en figuurlijk ontzettend weinig toe aan de wereld. Ik zie ook geen grote opbrengsten of kijkaantallen, dus waarom Hallmark deze films uit blijft poepen is me een groot raadsel. Meedogenloos hoge cijfers krijgt het namelijk niet.

Alles binnen deze film ademt een Tv-gevoel uit. Misschien maakt dat de film makkelijker uit te kijken voor een aantal personen, maar ik zat me vooral af te vragen wat ik in vredesnaam aan het kijken was. Het is een erg duffe, saaie en veilige variant op een romantische film. Het is dan ook echt alleen de romantiek waar de film het van moet hebben, want de humor is hoogst ongemakkelijk.

Het probleem met dit soort films is dat het gewoon niet naturel aanvoelt. Er wordt met grootse gebaren geacteerd en een lach op het gezicht van Bell die er niet af te slaan is, maar ik voel er helemaal niets bij. Het mag dan degelijk wegkijken maar de inhoud van de film is leger dan de gemiddelde horrorfilm, en dat is waarschijnlijk ook de reden dat dit soort Hallmark-films nooit massaal bekeken zullen worden.

Nog wel aardig geacteerd en de setting vond ik ook prima, maar verder een nogal onnatuurlijke film. De film doet erg zijn best om je een lach op je gezicht te bezorgen, maar de compleet afstandelijke manier van regisseren doet mijn wenkbrauwen vooral omhoog gaan in plaats van dat mijn wangen er roze van kleuren. Niemendalletje dus. Film die je binnen twee weken weer helemaal vergeten bent.