Suite 313 (2017)

Voor Necrostorm begrippen nogal magertjes. Roland Stone verzorgd (na zijn gevloek en getier in de tweede Hotel Inferno film) opnieuw de stem van onze protagonist die we de hele film lang dicht op de huid (of helm) volgen. Af en toe zien we, om diezelfde reden, onze cameraman ook nog in beeld - reflecterend in de helm of bijna volledig in een spiegel... ouch. Opvallend: grotendeels opgenomen in/rondom een klein appartement. Verder een paar exploderende hoofden en rottende lijken zoals we gewend zijn van de namen achter deze film (op de regisseur na dan), maar mist toch een beetje de fantasie van (bijvoorbeeld) een Hotel Inferno.

Matige toevoeging aan het Necrostorm-universum. Ik had de kopie van deze film al voor enige tijd binnen, maar zag deze voor een lange tijd over het hoofd. Dankzij een speelduur van 63 minuten toch maar even opgezet op een luie avond. Ik ben wel een liefhebber van Necrostorm, alleen is Suite 313 nogal matig. Niet meer dan logisch dat Pederis maar een enkele toevoeging mocht regisseren voor dit universum. Om te beginnen is vooral het hoofdpersonage storend, mede dankzij de nogal hinderlijke voice-over. Constant vulgair en onsympathiek, Pederis maakt het ons niet makkelijk om enig medeleven met zijn situatie te tonen. Conceptueel biedt de film wat leuke ideeën, vooral de trucage dat je de hele tijd over de schouder van de agent meekijkt is leuk. Qua gore haalt de film ook regelmatig uit, al is de film zelf vooral een poging op een wat sfeervollere en spannendere Necrostorm-film. Dat lukt nauwelijks, daar moet Necrostorm zich ook niet mee bezighouden. Daar ligt de sterkte van dat bedrijf namelijk helemaal niet. De bedreigingen zijn daarnaast nogal idioot, de editing is amateuristisch en de onophoudelijke voice-overs doen alle opbouw teniet. Het tempo zit er gewoon niet in. De finale is gelukkig net wat beter, maar tot die tijd loop je vooral rond in een kaal appartement waar te weinig gebeurt. Dat een film van 63 minuten aanvoelt als 90 lijkt me dan ook niet de bedoeling.