Meningen

Solide.

Film met veel goede geluiden, dus de verwachtingen schieten dan automatisch wat omhoog. Het is uiteindelijk ook een goede film gebleken, maar ook eentje die nooit in mijn favorieten terecht gaat komen. Sound of Metal past eigenlijk perfect in het plaatje voor Oscarkanshebber.

Ahmed doet het goed in een rol die ik doorgaans niet van hem gewend ben. Ik ben hem meer gewend als bijpersonage, dus om hem nu in de hoofdrol te zien waarin hij zichzelf echt kan bewijzen is leuk. Hij laat ook wel degelijk zien dat hij over het nodige acteertalent beschikt om de rol te kunnen spelen, maar overdonderend is het nergens.

Bijrollen zijn ook aardig, vooral die van Raci vond ik erg goed. Hij is verder niet een heel prominente verschijning dus veel verschil maakt het niet, maar ik vind dat hij wel genoemd mag worden. Cooke vond ik net wat minder sterk, maar zij krijgt te weinig ruimte om ook echt te schitteren, dus dat is vergeven.

Visueel redelijk standaard, Marder besluit een rauwe stijl te hanteren maar erg humaan of menselijk voelt het nergens aan. Wel kent de film bovengemiddelde sound editing die de scenes van plotse doofheid wat harder laten binnenkomen. Na het zien van deze film draaide ik mijn muziekvolume dan ook wel naar beneden.

Erg sentimenteel wordt het verder nergens, en het raakt ook niet, maar het verloop is boeiend en de uitvoering degelijk. Doofheid heb ik ook nog niet zo vaak eerder gezien in een film, en deze film laat me met succes ook inzien dat het niet kunnen horen van je omgeving ook erg eng kan zijn, zeker als het je zo plots overkomt.

Qua verhaal en visuele beelden blijft het soms te veilig waardoor het nooit echt de andere, soortgelijke films kan overstijgen, maar het boeit wel. Een typische film die wat prijzen gaat winnen. Goed geacteerd, boeiend en hier en daar impactvol, maar daar houdt het ook op. Geen bijzonder briljante film, maar wel een goede film.

Geslaagde musical.

Misschien wel een van de beste. Van de man achter die wat minder geslaagde West Side Story zet hier toch wel een zeer geslaagd filmpje neer. Geinig om Christopher Plummer nog zo jong te zien. Maar ja.

Wat de film zelf betreft, Julie Andrews is meer dan leuk. De kinderen van Plummer zijn uitermate leuk om te volgen en zijn de 174 minuten eigenlijk vrij snel om. Al is het wel wat aan de lange kant voor een musical. Het eerste deel is vrij onschuldig, maar het tweede deel is ook sterk.

Voor het tweede deel doet het hem. De Tweede Wereldoorlog is altijd wel een gevoelig onderwerp, maar dat om te bedenken dat die film maar 20 jaar daarna was en niet zoals nu meer dan 70 jaar. Voor de rest een goede film, ik heb me gewoon goed vermaakt met deze onschuldige cinema.

Bijzonder.

We krijgen een verhaaltje voorgeschoteld dat onder de filmliefhebbers misschien al bekend is. We volgen namelijk weer een infiltratie van een cult. Wellicht hebben we het al vaker gezien. Daar ga ik in ieder geval vanuit, want ik zou niet snel kunnen indenken dat veel kijkers die nog niet veel hebben gezien willekeurig een film als deze aan zullen klikken ter vermaak.

Het is een aparte film geworden, over aparte mensen. Al tamelijk vroeg wordt je in het verhaal getrokken. Door middel van een erg afwezige stilering wordt het aan ons duidelijk gemaakt waar we in belandt zijn. En dat is bij vlagen behoorlijk merkwaardig te noemen. Ik ben van mening dat films als deze rollen nodig hebben die echt intimiderend en dreigend zijn. Batmanglij kiest echter voor een wat sympathiekere leider gedurende deze film.

Marling is niet snel iemand waarvan ik zou denken dat deze een rol als dit kan vervullen. Het duurt dan ook even voordat ik aan haar was opgewarmd. Het is geen innemend postuur, ik zou niet denken dat ze goed is in het manipuleren van mensen. Aan de andere kant is het niet slecht, alleen niet erg passend. Op zichzelf staat ze bijvoorbeeld goed haar mannetje en valt meer op dan de twee hoofdpersonages bijvoorbeeld.

Het jammere vond ik vooral dat het allemaal zo lelijk in beeld wordt gebracht. Interessante kern, maar zo kaal en saai in beeld gebracht. In de omgevingen zit nauwelijks wat leven of decoratie, het voelt eigenlijk maar een beetje zoutloos aan. Wat bankjes neergooien in iemand z'n kelder en klaar is kees. Wellicht dat het bij de primaire kern hoort van de film, maar mij maak je er niet bepaald blij mee.

Voor de kijkers die graag wat anders willen zien in een bijzonder jasje, voor jullie valt deze film aan te raden. Het punt is alleen wel dat de verwende kijkers, zoals ikzelf uiteraard, waarschijnlijk niet veel kunnen met hoe het allemaal naar voren wordt gebracht. Had het zich in een interessantere omgeving bevonden, had het me zonder meer beter te pakken gekregen. Voor nu, interessant gegeven met soms goed acteerwerk en een aantal innemende scenes, maar daar eindigt het wel weer voor mij.

Opvallende spookhuisfilm met een fijn concept, waarin het produceren van geluid geesten opwekt. Dit idee wordt door regisseurstrio Alessandro Antonaci, Daniel Lascar en Stefano Mandalà zeer letterlijk genomen en uitgesponnen getoond, waarmee specifiek het middenstuk overloopt van spanning en sfeer. Het donker belichte huis, de goed ingeleide schrikmomenten en een niet al te lange duur zorgen er vrijwel eigenhandig voor dat Sound of Silence beslist geen saai weerzien vormt, maar je zult er middelmatig acteerwerk en een teleurstellende slotfase bij moeten nemen. Italiaanse filmmakers hebben zeker kaas gegeten wanneer het aankomt op het neerzetten van een griezelige atmosfeer en ik zie het volgende werk van deze namen graag tegemoet. Een ietwat saaie aanloop weerhoudt echter een hoger cijfer.

Een halfje eraf na herziening. Regisseur Duncan Jones komt met een erg leuk idee op de proppen waarin zeker door Jake Gyllenhaal goed wordt geacteerd, maar experimenteert uiteindelijk te braaf met het gegeven. Ik wist persoonlijk niets meer van de eerste kijkbeurt af, maar kon de dader alsnog na 15 minuten al raden door een erg opzichtige manier van clous weggeven. Veel mysterie blijft er dan niet over en Jones slaagt er niet in om een zekere mate van urgentie en/of spanning op te roepen. Toch blijft Source Code door het concept best boeiend en pakt naarmate de finale vordert uit met een aantal verrassend emotionele scenes. Het is allemaal zonder meer creatief genoeg, maar toch ietwat veilig en daardoor een gemiste kans.

Enigszins teleurstellend om een project zoals Under Paris vanuit een filmmaker als Xavier Gens te zien komen, zeker aangezien dit te voorspelbaar is voor zijn kwaliteiten. De ecologische boodschap en het dik aangezette sentiment zitten er te veel bovenop, waardoor het eerste halfuur serieus taai is om doorheen te komen. Het gebrek aan een effectieve spanningsopbouw, de karikaturale figuren en de lelijke computereffecten versterken dat vervolgens, maar richting de helft kantelt de film dan toch naar het positieve. Specifiek de haaienaanval in het riool wordt grandioos in beeld gebracht en Gens pakt tijdens de slotfase ruimschoots uit met doorgedreven spektakel dat uiteindelijk resulteert in een verrassende ontknoping. Het maakt de nogal lege eerste helft gedeeltelijk goed en levert het nodige amusement af, maar hopelijk is dit niet het pad dat Gens vanaf nu hoopt te bewandelen.

Geweldige herziening.

Het eerste cijfer was te veel beïnvloed door het stemgemiddelde, maar die ligt hier eigenlijk heel hoog, dus veel logica zit daar niet in. Waarom ik dit dan wel ooit een 3,0* gaf weet ik niet, maar ik vind deze film blijkbaar toch pakweg een stuk leuker dan de eerste keer. Wel blijft het onzin, maar behoorlijk leuke onzin.

Dit was een beetje de film die wij als kinderen van onze ouders niet mochten zien, maar stiekem toch op school keken. Een beetje de Terrance & Philip voor de echte wereld dus. Nostalgie verschijnt eigenlijk direct als ik eraan denk, maar ook buiten de nostalgie om blijft deze film een geweldige, grappige en uiterst vermakelijke zit waar ik snel doorheen kwam.

Ik kan niet zeggen dat de animatie geweldig is, maar wie kan dat wel zeggen? Stone & Parker waren duidelijk meer geïnteresseerd in de lol en dat is te merken. De grappen en liedjes vliegen om je oren, maar waar dit normaal erg vervelend is weet het hier dan wel weer te werken. Niet elke grap is raak, maar het merendeel wel. De onderliggende maatschappijkritiek weet daarbij ook goed te ondersteunen.

Het leukste is verder misschien ook dat deze film niet echt een grens kent. Vulgaire taal, bloederig animatiegeweld en beledigende humor vliegen in noodtempo om je oren, maar dat maakt deze animatie wel erg leuk. Fijn om te zien dat ook Amerikaanse films weleens geen blad voor de mond durven te nemen, en het resultaat weet dit dan ook goed te benutten.

Film duurt erg kort, en het hoge tempo zorgt ervoor dat je er zo doorheen bent. Bigger, Longer & Uncut komt een beetje uit de tijd dat South Park minder serieus was, maar niet minder leuk. Het blijft mijn favoriete TV-serie en ultieme guilty pleasure. Wat de serie ook doet, ik blijf het leuk vinden. De filmversie dus ook, waar ik me kostelijk mee heb weten te vermaken.

Leuke herziening dus. Vroeger als jonger knaapje vond ik hem al geweldig, maar ook nu kan ik er nog steeds met volle toeren van genieten. Niet voor iedereen, en de animatie is misschien ook niet de mooiste die er is, maar verder weer behoorlijk kunnen genieten van deze film. Over de top, vulgair, maar oh zo leuk. Heb tot nu toe maar weinig (animatie)films gezien zoals deze. Heerlijk.

De makers van South Park slaan contractueel weer terug met een nieuwe special. De deal van maar het liefst 900 miljoen dollar luidt dat Trey Parker en Matt Stone elk jaar twee van dit soort filmpjes moeten regisseren (naast seizoen 27 t/m 30), waarvan Joining the Panderverse nummer 1 is binnen 2023. Waar de vorige twee filmpjes vooral entertainment waren, slaat het duo dit keer serieus goed terug met een meer dan relevante aflevering die inhaakt op thema's zoals woke, Disney en de economie. Nu is niet alles geslaagd, zo is het plotje met Randy Marsh en de klusjesmannen vooral komische opvulling die weinig toegevoegde waarde kent. Cartman en Kyle zijn uiteindelijk de absolute showstealers waar Parker & Stone verrassend genuanceerd mee te werk gaan. Alhoewel dit in z’n geheel niet het grappigste werk van het komedieduo is, vormt het wel één van de scherpste afleveringen die ze in tijden hebben gemaakt. Overigens is het inderdaad fijn dat het geleuter rondom Tegridy Weed eindelijk eens een pauze heeft gekregen. Houden zo.

De volgende South Park-special zit min of meer op hetzelfde niveau als de vorige. Dit keer zijn OnlyFans evenals sportdrankjes zoals Prime de pineut, die met een aantal satirebeelden ter wereld gebracht moeten worden. Echter is het enkel de kant van de sportdrankjes die scherp uit de hoek komt, aangezien OF meer als komische opvulling wordt gebruikt. Regisseurs Trey Parker & Matt Stone hebben met enige regelmaat de neiging om enkele doeltreffende en droge grapjes eindeloos te blijven herhalen, maar dat neemt niet weg dat er genoeg oprecht grappige stukken tussen zitten. De bestorming van de supermarkt vormt een absoluut hoogtepunt, het jammere daartegenover is dat South Park in het verleden met veel betere satire uit de hoek is gekomen. Dit is dan vooral een komisch bijgerecht.

Wel leuk. Een film die precies in de goede tijd uitkwam. Ik volg de serie al enige tijd en bekijk altijd de nieuwste afleveringen. Dit soort vulgaire, scherpe dingen liggen me wel, ook al is een hoop van de humor best makkelijk. Nu pakken Parker en Stone ook echt uit met een daadwerkelijk interessant concept, niet iets dat exclusief op relevante thema's inhaakt. Dat zorgt dan ook voor een best vermakelijk geheel. Over de animatie valt een hoop te zeggen, maar als je oud bent geworden met deze figuren dan is dat snel weer vergeven. Verder opvallend diepgaand en dramatisch, al staan Parker en Stone er nooit te lang bij stil. Alle voortdurende ontdekkingen en uitkomsten van alle volwassen personages weten altijd wel te vermaken, toch wel super dat Parker en Stone dit hebben aangedurfd. Ik moet alleen wel zeggen dat figuren zoals Randy Marsh me nooit erg hebben gelegen. Het feit dat de kinderlijke kant van Stan en Kyle er ook af is maakt het weleens wat taaier, maar dat zijn kleine dingetjes. Ik heb me meer dan vermaakt.

Na een best succesvolle voorganger is dit deel iets teveel van hetzelfde en vooral net wat te melodramatisch. Voornamelijk is het jammer van Randy Marsh een wat grotere aanwezigheid krijgt. De grappen slaan wat minder aan en het concept van de oudere heren is na een tijd ook wel uitgewerkt. Dat neemt niet weg dat de finale best geslaagd is en al helemaal het einde. Zo scherp en afwijkend als een hoop andere South Park-afleveringen is dit niet, maar niettemin vermakelijk en nog altijd op niveau. Regelmatig nog kunnen gniffelen om de humor, dat zal altijd mijn ding blijven.

Wederom leuk. Regisseur Trey Parker vindt altijd wel een manier om de hedendaagse samenleving op de hak te nemen en binnen de tijd van nu kunnen ze lekker veel inspiratie opdoen. South Park ligt sowieso binnen mijn straatje, maar hebben recentelijk een wat mindere periode gekend. Ondertussen zijn ze bezig met een opmars en The End of Obesity vertraagt dat in geen enkel opzicht. Genoeg lollige grapjes, leuke personages en een uitgesponnen finale die The Road Warrior kopieert. Een echt hilarisch niveau wordt nergens bereikt en bepaalde grollen worden wat te veel gebruikt, maar verder heb ik me wederom erg vermaakt en kijk met smacht uit op de volgende semi-film.

Een best origineel idee om een bestaand concept mee te verpakken. Voor een lange tijd houdt dat de opbouw best degelijk en bleef ik geïnteresseerd kijken welk pad Parker en Stone op zouden gaan. Eenmaal die richting een beetje uit de doeken is gedaan, neemt de kracht af. Voor een lange tijd is het gelukkig best grappig en de fratsen van Cartman zijn nog altijd vermakelijk. Eenmaal personages zoals Pi Pi tevoorschijn komen (waarom hem nou weer terugbrengen) daalt het niveau wat naar middelmaat, maar de stijl blijft vermakelijk en het duurt daarnaast met 48 minuten ook niet te lang.

Het niveau blijft met dit tweede stuk vooral hetzelfde als bij het eerste stuk. Zo grappig of scherp als een hoop andere afleveringen van deze serie is het niet, maar vermakelijk gelukkig wel. De toevoeging van Karen Marsh vond ik overigens bijzonder geslaagd, een complete draai van Randy waar ik normaal gesproken geen groot liefhebber van ben. Echter vond ik de toevoeging van het gezin van ManBearPig overbodig, al is het leuk om dit creatuur na seizoen 22 weer eens te zien. De finale is geslaagd en het algemene niveau wordt makkelijk behaald, maar echt een hoogstandje is het absoluut niet, zeker als we naar de scherpere afleveringen van de serie zelf kijken. Als je je er echter bewust van bent dat afleveringen zoals Jakovasaurs bestaan is The Streaming Wars een godsgeschenk.

Ok.

Prima anthologie die gelukkig niet zo dwaas of onsamenhangend is zoals enkele andere dit wel zijn. The ABCs of Death bijvoorbeeld. Deze lijkt in de verste verte niet op een ABC en daar ben ik blij om want deze kent dan op z'n minst wat kwaliteit in plaats van constante onnozelheid.

Omdat dit een anthologie betreft ga ik elk verhaaltje gewoon apart beoordelen en kijken wat het gemiddelde betreft. In het algemeen zaten er geen verhaaltjes bij die ik erg slecht vond, maar ook niet veel die ik bepaald briljant vond. Het resultaat zal dus in het midden moeten zitten denk ik zo.

The Way Out 3,0*. Leuk verhaaltje, lekker mysterieuze opzet maar wel een verhaal die direct een beetje een hint weggeeft naar een cyclische verhaallijn omdat het zo vaag is. Wel leuke effecten een aardige gritty look. Die look bleef ook tijdens de andere verhalen aanwezig gelukkig.

Siren 2,5*. Minder vaag dan de vorige maar niet echt beter. Een beetje een traag verhaal die een iets te bekende formule volgt. Zeker als het vorige verhaaltje smaakt naar meer. Iets meer ambitie en creepyness was welkom geweest in dit plotje.

The Accident 3,5*. De beste van de film, waarmee ik kan aansluiten bij een aantal andere gebruikers. Leuk ingericht en een iets andere omgeving dan de vorige twee verhaaltjes. De gore mag hier iets meer zegevieren en wordt goed en confronterend uitgevoerd. Klasse regie.

Jailbreak 2,0*. Saai dingetje, de minste van de film. Toch wel een domper na het niveau van het vorige deel. Meer mystery maar gewoon geen tempo. Deze had echt een stuk intenser gemoeten, want kwalitatief valt deze in vergelijking met de andere verhaaltjes door de mand.

The Way In 3,0*. Zelfde als de eerste eigenlijk. Leuk in elkaar gestoken met een leuke wending. Prima effecten waardoor de film geen goedkope uitstraling geeft. Het vermaakt en is in ieder geval een stukje beter dan de vorige film. Prima eigenlijk.

Gemiddeld komt dit uit op een 2,8*, afgerond naar een 3,0*. Prima anthologie dus. Vermakelijk en niet te lang. Ik vind het allemaal best eigenlijk. Goed vermaak, iets meer ambitie dan andere anthologiefilms. Vooral op kwalitatief vlak net wat beter, al blijven er altijd verhaaltjes inzitten die minder zijn.

Technisch indrukwekkende dramafilm waarin vier verschillende verhalen worden benadrukt, die allemaal wel duidelijk voor een politiek doeleinde worden ingezet. Subtiel is Soy Cuba dan ook niet, maar met de zeer overtuigende leiding van regisseur Mikhail Kalatozov is dat gelukkig niet nodig. Onwaarschijnlijk knap camerawerk zet al vroeg in deze film de toonzetting en dat talent wordt nergens meer teruggeschroefd. Inhoudelijk is niet elk verhaal even goed als de ander, maar kijkers zullen hoe dan ook moeten blijven plakken voor het derde hoofdstuk. Dat wordt namelijk grandioos in beeld gebracht, met een aantal doeltreffend epische momenten. Qua dramatiek door matig spel van de castleden verder niet altijd overtuigend en de speelduur begint na enige tijd flink te wegen, maar dit soort cinema blijft niettemin een genot voor het oog.

Mwa.

Space Jam is een film die ik heel vroeger ook al eens gezien had, maar veel kan ik me er niet van herinneren. Ik weet dat een bekende basketballer erin mee speelde, Michael Jordan natuurlijk, en verder was ik de film compleet vergeten. Daarom wilde ik er ook nog niet op stemmen, maar onlangs heb ik de film eindelijk herzien.

Wat deze film voor me redt voor een groot deel is de slapstick, die ik binnen de Looney Tunes-wereld altijd erg heb kunnen smaken. Lekker idioot en random, ik mag het wel. Niet iedereen is er fan van, maar als kind heb ik er altijd van kunnen genieten en het is fijn om te zien dat ik er op oudere leeftijd niet echt minder van kan genieten.

Inhoudelijk is de film best ruk te noemen en zelfs al voor de helft van de film beginnen ze al met de basketbalwedstrijd, wat aangeeft dat ze het zelf ook allemaal maar zwakke koek vonden. Het verhaal is dan ook zo normaal als maar kan, en de film kent weinig verrassingen. Het is vooral de soms kleurrijke en energieke invulling die het hem doet.

Jordan kan overigens echt niet acteren, ondanks dat hij ergens nog wel charme heeft. De stemacteurs zijn wel aardig te noemen, maar ze lijken zich dan ook in redelijk bekend vaarwater te bevinden. Soucie vond ik van de boel veruit de beste, jammer dat ze werd vervangen in het tweede deel. Spreekt wel de leukste stem in naar mijn mening.

Space Jam is een vermakelijke maar redelijk lege film. De effecten zijn uiteraard barslecht maar bij dit soort films wil ik daarvoor nog wel een oogje dichtknijpen soms. De grapjes zijn best aardig, maar je kan er niet omheen dat het verhaal gewoon wat inspanning mist. Ik kan het daarom ook geen toegang geven tot een voldoende, maar ik ben blij dat ik hem een keertje gezien heb.

Stapje terug.

Het zou met hedendaagse technologie niet al te moeilijk moeten zijn om het eerste deel uit de reeks te overtreffen. Space Jam 2 had al een belachelijk hoog budget van wel 155 miljoen en ook nog eens LeBron James in de hoofdrol. Gooi daar nog wat iconische cameo's bij en je moet een heel eind komen met je film.

En toch blijft deze film haken op een score van 2 sterren. Space Jam 2 mist ten eerste inhoudelijke originaliteit en creativiteit. Het verhaal wordt zo basic mogelijk ingevuld met het typische vader-ziet-zoon-niet verhaal. Cheadle vult verder ook een erg normale schurkenrol in en de film blijft ook altijd voorspelbaar. Voor een film die zichzelf zo goed had gepromoot is dat een serieuze tegenvaller.

Verder is het acteerwerk van de heer LeBron ook niet briljant, en zelfs als cartoonfiguurtje valt hij door de mand. Betreffende cameo's, er zit een hele geslaagde scene tussen met de Boze Max: Fury Road in de achtergrond, en wat iconische figuurtjes die voorbij komen lopen, maar verder blijft die boel gewoon op de achtergrond. De Looney Tunes overigens ook. De band tussen vader en zoon staat hier centraal, en daardoor zijn al die knuffelfiguurtjes bijfiguren geworden in hun eigen film.

De vervangingen voor de stemmencast zijn regelmatig dramatisch gekozen, met Zendaya in de eerste plaats. Vreselijke actrice in het algemeen ook. Visueel zit er wel een grootse vooruitgang in. Prachtige effecten vullen het scherm op met mooie kleurtjes en wat vernieuwende vondsten. Ze hebben het budget goed benut, en daar kan ik de film enkel en alleen op prijzen.

Jammer dat de basketbalwedstrijd iets minder de focus krijgt na een tijdje, maar niettemin vermakelijk is om naar te kijken. Aan tempo ontbreekt het de film niet, wel aan originaliteit en gezicht. Met dit soort basisreceptjes aankomen kan gewoon niet meer, en daarom krijgt Space Jam 2 verdiend slechte recensies. Erg jammer, maar misschien dat ze een goede comeback maken in Space Jam 3. Ik hoorde dat die namelijk ook nog komt.

Lompe, maar geinige komediefilm die vooral excelleert binnen de eerste helft met een boel droge grappen. Een titel als Spaceballs laat elke liefhebber bovendien al vroeg zien wat hij of zij kan verwachten van de inhoud, en erg serieus is dat natuurlijk niet. Bill Pullman, Rick Moranis en Mel Brooks spelen daarbinnen degelijke rollen en gaan goed op in de chaos van de achtergrond; andere personages zoals dat van Daphne Zuniga zijn dan weer wat zwakker vertolkt. De grootste valkuil van dit soort parodiefilms blijft toch wel dat de lol er op de helft zo'n beetje vanaf is en de makers niet veel meer kunnen ondernemen om enige frisheid op te bouwen. Spaceballs is daar ook slachtoffer van, maar kijkt gelukkig verdienstelijk weg en is niet bang om met geld te smijten.

Zeer overtuigend sciencefictiondrama van regisseur Johan Renck, die kan rekenen op een uitstekend spelende Adam Sandler. Ondertussen is hij bezig aan een soort opmars om zijn luie komedieverleden weg te poetsen en Spaceman weet hem daarbij zeer goed op weg te helpen, al had hij dat niet zonder de meeslepende muziek van Max Richter kunnen doen. Het tempo is weliswaar laag en het gebrek aan explosieve sequenties tussendoor kan wellicht te veel vragen van de minder geduldige kijker, maar ik heb de gehele film lang geboeid naar de vordering gekeken. Renck weet zich bovendien goed raad met het visuele aspect en vind altijd wel een manier om mooie scenes te presenteren. De dromerige toonzetting leidt verder gelukkig absoluut niet af van de emotionele kern en ik zou oneerlijk zijn als ik beweerde dat het einde me niet raakte. Ik vond dit een erg mooie en vooral eigenzinnige film waar Netflix wat mij betreft trots op mag zijn.

Regisseur Adam Gierasch is ondertussen serieus afgegleden sinds zijn amusante begin, mogelijk een teken dat deze naam vooral goede projecten neerzet als hij over het benodigde budget beschikt. Spaghetti is een zielloos, goedkoop brolwerkje met matig acteerwerk en halfbakken ideeën. Zeker naar de finale toe worden er bepaalde concepten uit het niets ingeleid die voorheen amper relevant waren binnen de inhoud. Omdat er nog wel een poging wordt gedaan tot een originele invalshoek wint Spaghetti wat bonuspunten, maar Gierasch kan en moet beter doen dan dit. Pijnlijk om dit soort makkelijke projecten van zijn naam af te zien komen.

Moeilijk.

Kon door een filmspel ook niet om deze film heen helaas. Ik had het sowieso nooit opgemerkt als deze titel niet door andere mensen tevoorschijn werd gepraat, maar waar ik soms blij ben met ontdekkingen had ik deze liever niet gezien. Het verbaast me overigens ook niet veel dat deze film een top 250 notering inneemt op Letterboxd.

Klaarblijkelijk moest de film gedeeltelijk een komedie voorstellen. Daar ben ik dan stomverbaasd over, want veel humoristische elementen zie ik eigenlijk niet. Misschien een beetje in het overdreven tentoonstellen van de personages. Een dergelijk figuur als Hrušínský zal je niet vaak aantreffen binnen films. Hij doet het best goed, maar vooral omdat zijn stem hem een heel aparte charme toekent.

Visueel probeert de film redelijk experimenteel over te komen maar het sloeg maar zelden aan. De beste stukken komen tot stand vanuit het cameragebruik. Een aantal aparte camerastandpunten evenals een aardige finale, maar daarvoor is alles redelijk herhaald en ouderwets. De montages van schilderijen of redelijk psychologische beelden zijn nogal houterig en een gevoel van claustrofobie of intensiteit wordt ook nooit echt behaald.

Wat echter vooral de dooddoener is, dat is het tempo zelf. We luisteren 100 minuten lang naar een gast die volslagen uit z'n nek aan het lullen is. Mag dan wel een afdaling naar waanzin voorstellen, maar ik vond het vooral een enorme dosis onzin. Verpakt in intelligente en dromerige dialogen die je vooral om de tuin leiden. Geweldig voor sommigen onder ons om te analyseren uiteraard, maar voor mij vooral goed om te vergeten. Al bij al kwam ik er totaal niet doorheen, en dat het dan ook 100 minuten door moet denderen zorgt ervoor dat het een intens vermoeiende ervaring voorstelt die niet aanslaat.

Een halfje.

Opzicht ken ik de serie maar nog nooit echt gezien. Weleens wat van mee gekregen maar ik keek dit vooral omdat het verhaal me eigenlijk best aansprak. Maar ik wist ook ergens achter in mijn hoofd dat dit geen grootste film zou worden.

Ik ben uiteindelijk toch wel positief verrast, vooral door het visuele van de film. De Vries heeft echt een aantal geinige truckjes in de film gestopt die het allemaal wel leuk maken. Daarbuiten heeft de film een vlot toontje waarmee het makkelijk uit te kijken is.

Acteerwerk is bovengemiddeld voor Nederlands niveau toch wel. De tieners hebben er duidelijk zin in en stralen heel veel enthousiasme uit. Daarbuiten is het script niet complete ruk dus hebben ze soms ook echt een beetje ruimte. Blijft alleen wel eeuwig zonde dat ze allemaal zo abnormaal zijn. Je zal ze nooit tegenkomen.

Het wordt wel irritant na enige tijd. De boodschap verwatert vaak in wat ongeloofwaardige scenario's en de humor is erg brak. Er is niets grappig eigenlijk behalve wat kinderachtig gedoe zoals wat rond schreeuwen en heel erg een type spelen. Het lijkt af en toe even een klucht.

Qua drama komt het ook niet helemaal binnen maar de tieners hebben genoeg plezier om het allemaal even door te laten gaan. Het maakt de film best kijkbaar en het is helemaal niet zo slecht als je zou denken. Je moet je soms alleen even erdoorheen bijten.

Typische kinderfilm dus. Kinderen zullen dit vast makkelijker slikken dan volwassenen, en de film heeft af en toe klucht neigingen. Maarja. Dat kan je dan ook wel verwachtten.

Druk.

Film waar veel in gebeurd, maar niet op de manier die je zou denken. Het heeft vooral met het karakter van Leoni te maken en diegene die de film al gezien hebben zullen wel weten wat ik bedoel. Een muur van woorden wordt eigenlijk tegen de kijker aangegooid.

Als kijker komt je ook nooit echt om adem. Het verhaal gaat snel en met de emoties wordt veel, erg veel gespeeld. Regelmatig een paar schreeuwerige scenes waarbij je even relaxed bent als er even niks gezegd wordt. Opzicht is dit allemaal nog wel ok.

Echter is de komedie niet zo leuk. Redelijk subtiel, maar ook gewoon humor die ikzelf niet erg mag. Alhoewel dat niet van Sandler kwam. Hij kan toch wel wat meer dan de meeste rollen die hij speelt, eigenlijk zie ik hem liever in dit soort rollen.

Ik snap niet hoe dit trouwens 80 miljoen heeft gekost. Buiten mooie locaties om is er visueel weinig te genieten eigenlijk. Cameragebruik is best saai en de mooie locaties zelf hadden best wat mooier in beeld gemogen eigenlijk voor een extra zonnig sfeertje.

Qua acteerwerk is het prima. Vega is leuk, Sandler is ook goed op dreef en Leoni, ondanks haar wat drukke karakter, is eigenlijk ook goed. Ook de kinderen en Leachman was ook goed op dreef. Het blijft allemaal wel geloofwaardig dankzij dat allemaal.

Film is wel lief, maar een echt warm gevoel krijg je nooit en het einde lijkt wel wat onbevredigend te zijn eigenlijk. De gaten worden eigenlijk niet helemaal goed gevuld waardoor ik niet erg tevreden was. Ik had graag nog een epiloog gezien na afloop.

Matig.

Leuk, ik mag de eerste zijn die een review plaatst op deze film. Helaas is het niet bepaald een goede film. Ik had er zelf in ieder geval een hoop zin in. Nu wist ik niet precies wat ik moest verwachten, maar ik hoopte op een stijlvolle en lekker lompe actiefilm, dat is dit niet perse.

Ik zal het maar meteen zeggen, Spare Parts is duidelijk een erg goedkope film die niet al te veel te bieden heeft. Het is een soort variant op Mad Max maar dan moderner en met minder budget. Zo blijft de setting erg beperkt en de look ziet er toch te simpel uit. Jammer want het had een stuk beter gekund.

Een pijnpunt is al snel de zeer serieuze toon die heerst. Alles is erg serieus en sterk aangezet zonder een greintje humor of luchtige scenes. Een beetje jammer want als je ergens leuk en bizar mee kan uitpakken is dit het wel. De cheesyness was er wel en de gore hier en daar ook.

De gore is zelfs extreem te noemen met erg gedetailleerde moorden zoals een kettingzaag die iemand zijn gezicht er volledig afzaagt. Dat zijn wel momenten waarmee je kan scoren, al is de gore zeer onrealistisch ten opzichte van de toon. Een splatter is deze film ook niet bepaald, ik denk vanwege budgettaire beperkingen of omdat Hunt er toch op mikte realistisch te zijn.

Verder veel kleurtjes maar weinig wow. Hunt probeert zijn film wel leuk te decoreren maar het ontbreekt toch aan wat ondersteunende attributen. Camerawerk is bijvoorbeeld best simpel te noemen, de montage traag en de personages niet apart of leuk genoeg. Sowieso wordt dat laatste best afgeraffeld terwijl het er wel op lijkt te mikken.

Acteerwerk is wel wat beter maar ook niet perfect. De dames doen het best leuk maar echt bijzonder willen ze niet worden helaas. De bijpersonages zijn niet veel beter en vooral niet gestoord of gek genoeg, want zo'n setting als deze vereist toch wel aardig gestoorde personages of acties.

Ook de montage had iets stijlvoller mogen zijn met meer trucjes of inspanning. Nu heb je vooral een film met een fantastisch concept die heel leuk en lomp had kunnen zijn maar dit eigenlijk gewoon niet is. De toon is toch verkeerd en de film is te weinig all-the-way. Wel extra punten voor het acteerwerk, de setting, kleurtjes en enkele extreme gevallen van gore.

Oei.

Sparks voelt aan als een film die zich met weinig middelen zo groots, spectaculair en episch mogelijk wil presenteren. Al vanaf het begin verzuipt de film in speciale effecten waar eigenlijk helemaal geen centen voor over zijn. Apart dus om dan wel te zien dat ze het geld hadden om bijvoorbeeld authentieke auto's in te huren.

Het voornaamste probleem van de film vind ik niet dat het graag wil scoren met weinig middelen en daarvoor constant lelijke special effects gebruikt, maar dat het allemaal gewoon zo ongemakkelijk aanvoelt. Dit is dus de film is die je krijgt als je een superheldenfilm maakt zonder echt lijkt te weten wat je ermee wil doen. Die pakjes die ze aanhebben kunnen bijvoorbeeld gewoon echt niet.

Een uur later tussen de ongemakkelijke beelden komen dan de eerste scenes voorzichtig om de hoek kijken die het verhaal wat vooruit helpen. Dat is ook het voornaamste voordeel van de film. Het heeft een duidelijk narratief waar het op kan leunen. Het is niet alleen maar bombarie en actie. Nee, de schrijvers lijken daadwerkelijk moeite te hebben gedaan om er wat verrassingen in te schrijven.

Erg indrukwekkend is het alleen niet om binnen een superheldenfilm met allerlei idiote personages antwoorden te vinden op vragen die in reguliere films niet beantwoordt kunnen worden. Ik kon het tevens waarderen dat er daadwerkelijk wat attributen zijn ingehuurd om de film vooruit te helpen qua toon, maar daar eindigen de complimenten ook weer.

Het was ronduit ongemakkelijk om te zien hoe slecht de actiescenes in elkaar staken. Er wordt totaal geen moeite gedaan om een gevecht over te brengen. Erg afstandelijke actie en zeer lelijke effecten. Ik denk dat ze de gratis versie hebben gekocht van het reguliere effectenprogramma voor films. Zelfs Nederland lijkt met indrukwekkendere dingen te komen dan dit. Alleen hierdoor is het toch maar lastig om de film af te kijken, maar compleet brak is het gelukkig niet.

Leuke Kubrick.

Zelf beschouwde hij het als 1 van zijn mindere films, maar uiteindelijk is het best een heel erg geslaagd epos. Het meest verrassende eraan is dat een film uit 1960 geen enkel moment heeft verveeld. Kubrick laat weer zien waarom hij 1 van mijn top 10-regisseurs is.

Als eerste is deze film lekker groots opgezet. Het voelt aan als een 100 miljoen budget, maar uiteindelijk was het slechts maar 12. Vroeger kregen ze dus blijkbaar veel meer voor elkaar voor een kleiner budget. Hier pakt dat groots en vermakelijk uit.

Qua verhaal is het niet al te spectaculair. De achtergrond is wel wat interessanter, de gehele locaties zijn bijvoorbeeld gewoon erg mooi. Maar uiteindelijk is het niet veel meer voor mij dan een "opstand van de slaven" verhaal. Een rise en fall.

De film verloopt echter niet geheel foutloos. Kubrick maakt een aantal opvallend rare keuzes. 1 daarvan is Douglas en een aantal andere slaven staartjes geven. Dat ziet er echt volkomen belachelijk uit. Te duidelijk een nep versiersel.

De romantiek zelf is echter ook weinig spetterend. Er heerst absoluut geen chemie tussen Douglas en Simmons. De romantiek is voor de rest ook gewoon saai. Je wacht dan vooral weer op de groots opgezette scenes die snel daarna zullen volgen.

Alhoewel het nooit echt spannend is blijft het altijd boeien. De locaties zijn mooi, het camerawerk is soms knap en in het algemeen is het gewoon een vermakelijk en zeer episch gebeuren. Dit soort films zie je tegenwoordig wat minder, maar vroeger konden ze er dus ook best wel wat van.

Kubrick is voor mij gewoon een bovengemiddeld goed regisseur. Niet elk project vond ik geweldig, maar een onvoldoende heeft hij in ieder geval bij mij nog nooit behaald.

Goed.

Vanuit onverwachtse hoek komen de Denen met een horrorfilm waarin de Nederlanders als boosdoeners worden neergezet. Ze slagen er ook nog eens in om een film met Nederlanders daadwerkelijk goed te maken. Het is bijna verfrissend te noemen, al heeft de film niet echt veel Nederlandse taal waarop we kunnen haten.

Uiteraard een verkeerde instelling om er automatisch vanuit te gaan dat een Nederlandse film onmiddellijk kut is, maar toch blijft het qua acteerwerk voortdurend van het soort dat je in het echte leven nooit hoort. Van Huêt heb ik echter als acteur altijd een uitzonderlijk gevonden en ook hier doet hij het naar behoren. Smulders is wel een stuk slechter. De overige leden doen het redelijk.

Voor een lange tijd keek ik met stomme verbazing naar de film, omdat ik er voortdurend gewoon de Nederlandse cultuur in herken. Ik kan dan ook smakelijk lachen om recensies die beweren dat het gezin allang weg had moeten gaan bij dit "eigenaardige gedrag". Ik was gewoon vrolijk daar gebleven, omdat de directe taal evenals de brutale instelling juist heel herkenbaar is. Pas wanneer Van Huêt het kindje antagoneert weet je dat er iets mis is.

Een grimmige finale vormt de kers op de taart, want de rest kijkt makkelijk weg maar kan niet echt de gewenste spanning opbouwen. De derde helft van de film is een stuk gemener en ijzingwekkender, die de film toch wel over de streept trekt en vervolgens nog wat verder aan wal trekt. Ik kan de film best waarderen. Mogen ze vaker doen, buitenlanders die in Nederland een film komen regisseren. Alleraardigst werk.

Brave maar niettemin vermakelijke remake op de tamelijk recente Deense voorganger. Blumhouse doet goede zaken door een regisseur als James Watkins in te huren om de klus te klaren, iemand die van sfeerzetting en entertainment wel kaas heeft gegeten. Het levert een film op die goed wegkijkt en het vooral moet hebben van de bovengemiddelde castleden. James McAvoy stelt zelden teleur en Aisling Franciosi moet nog worden betrapt op een slechte rol, maar het is vooral Mackenzie Davis die boven zichzelf uitstijgt. Haar prestaties zijn niet altijd raak maar dit was overtuigend neergezet, dikke pluimen daarvoor. Watkins doet verder zelf evenzeer aardige zaken, maar de aanloop is iets te bekend (want het origineel was enkel 2 jaar terug) en de finale te veilig. Toch is het uiteindelijke kat-en-muisspel zeer onderhoudend en mist Speak no Evil enkel één echt opvallende scene om boven het origineel uit te komen.

Mwa.

Heeft ook niet al te veel, het begin hint eigenlijk naar een soort mix van The Thing en evolutiefilms te zijn, maar van The Thing is eigenlijk nog vrij beperkt, want op een gegeven moment gaat de film gewoon over in CGI i.p.v. creativiteit en dat was een teleurstellende keuze.

Leuk om een jonge Michelle Williams in het begin te zien, had ik eigenlijk liever willen zien dan Henstridge. Ze mag er dan wel knap uitzien, heel overtuigend was ze niet, meer een excuus voor vrouwelijk schoon zodat sommige onder ons ook nog wat te genieten hebben. Daar is het verhaal dan ook ideaal voor.

De film begint nog wel leuk en gelukkig ook nog een beetje creatief. De alien die dingen aan het leren is is nog het leukste aan de film en daar zijn gelukkig nog enkele creatieve dingen mee gedaan. Een sterrencast is er ook nog bij, al weet alleen Molina en Whitaker er ook echt iets van te maken. Madsen was een tegenvaller, hij leuk er totaal geen zin in te hebben en leek af en toe te vergeten dat hij emotie hoort te tonen.

De film duurt niet al te lang met 108 minuten, en saai werd het ook nooit, maar hij heeft de tijd absoluut niet goed doorstaan. Nachtmerrie scenes waren echt waardeloos, net als de zwakke toepassing van CGI. En bij de slotfase is het al helemaal SyFy niveau. Als ze nu gewoon The Thing achtige effecten wisten te gebruiken was dit veel beter geweest.

Acteerwerk viel dus tegen, en effecten vallen door de mand. Maar de film begint interessant en heeft wel een leuk idee. Clichés zijn minder opvallend daardoor en dat helpt de film dan ook zeker vooruit. Maar een voldoende heeft het absoluut niet.