Sound of Silence (2023)

Het regisseurstrio T3 maakte in 2020 een korte film van 2 á 3 minuten, Geluid van stilte genaamd. Drie jaar later hebben de drie het uitgebreid tot een lange speelfilm van drieënnegentig minuten. Het begint met Peter die snuffelt rond op zijn zolder als hij een kapotte, antieke radio vindt maar als hij repareert wordt er iets losgelaten. Hierna verhuis je naar New York City, naar Emma en haar vriend Seba, die een telefoontje krijgen van haar moeder in Italië.

Een groot deel van de film is een uitbreiding van de openingsscène, met variaties op wat die radio kan doen of eigenlijk zoals de titel ook al een beetje aangeef geluid versus stilte. Een ‘spookachtig/vervloekt object’ is natuurlijk een comfortabele en zeer geliefde horrortrope en het te beëindigen moet Emma op de een of andere manier begrijpen wat de verschijnselen veroorzaakt. Het is een verhaal wat op zijn minst zo oud is als het horrorgenre.

De film probeert dus niet het horrorwiel opnieuw uit te vinden maar doet met een laag budget voldoende goed om een leuke tijd ermee te hebben. De hele cast deed het niet slecht, gezien het feit dat, het in het Engels is opgenomen. Soms had het wel wat last van dat dit een uitbreiding was van kort naar lange film. Er zit dus ook wat opvulling in de film en de epiloog lijkt vrijwel niets te maken hebben met de rest van de film. Maar over het geheel genomen is de film een leuk low-budget Italiaans spookverhaal met een aantal effectieve momentjes.

Opvallende spookhuisfilm met een fijn concept, waarin het produceren van geluid geesten opwekt. Dit idee wordt door regisseurstrio Alessandro Antonaci, Daniel Lascar en Stefano Mandalà zeer letterlijk genomen en uitgesponnen getoond, waarmee specifiek het middenstuk overloopt van spanning en sfeer. Het donker belichte huis, de goed ingeleide schrikmomenten en een niet al te lange duur zorgen er vrijwel eigenhandig voor dat Sound of Silence beslist geen saai weerzien vormt, maar je zult er middelmatig acteerwerk en een teleurstellende slotfase bij moeten nemen. Italiaanse filmmakers hebben zeker kaas gegeten wanneer het aankomt op het neerzetten van een griezelige atmosfeer en ik zie het volgende werk van deze namen graag tegemoet. Een ietwat saaie aanloop weerhoudt echter een hoger cijfer.