Meningen

Thrillerfilm die primair een escalerende situatie toont en draait rondom een stel dames die hetzelfde, extreme wereldbeeld delen. Tegenargumenten zijn er eigenlijk niet en dat opent meteen de deur voor diverse taferelen die langzaam uit de hand lopen. Niettemin maakt regisseuse Beth de Araújo een aantal merkwaardige, zeer uitgesponnen keuzes. Zeker de eerste helft is niet veel meer dan een erg lang gesprek zonder hoogtepunten, uitgevoerd door meerdere personages die niet echt een eigen kleur krijgen. Eenmaal de boel dan wat vaart begint te krijgen, creëert Soft & Quiet een aantal onheimelijke, gemene momenten. De longtake-benadering werpt bovendien veel vruchten af, maar het eindigt allemaal niet erg bevredigend en wint op visueel vlak ook weinig punten.

De Braziliaanse regisseur Afonso Poyart hoopt een uitgekauwd detectiveverhaal van een frisse inslag te kunnen voorzien door wat elementen te lenen uit het sciencefictiongenre. Anthony Hopkins wordt aangewezen om dat overtuigend naar het grote doek te vertalen, maar helaas komt het allemaal erg wisselvallend voor de dag. Voor enige tijd wil de bovennatuurlijke insteek bijvoorbeeld best boeiend zijn, maar uiteindelijk houdt het mysterie simpelweg geen stand en krijgt de relatieontwikkeling te veel ruimte. Poyart lijkt niet helemaal te weten waar de sensatie vandaan gehaald kan worden, waardoor Solace enigszins ongebalanceerd en ongecontroleerd voor de dag komt. Op visueel vlak ziet het er verder keurig uit en er zitten zeker originele vondsten in, maar te weinig om het volledige eindresultaat naar een hoger niveau te krijgen.

Verhoevens klassieker.

Ooit had ik hem als regisseur hoog zitten. Ik begon dan dan ook met het kijken van zijn dure blockbusters, die een deel van mijn kindertijd makkelijk hebben getekend. Zijn kijk op lekker lomp geweld was verfrissend te noemen, maar nu was het dus tijd om meer van zijn Nederlandse cinema te ontdekken. Dat bleek al snel nadelig.

Vooral omdat dit allemaal maar onrealistisch en geforceerd overkomt. Veel bekende hoofden, soms zelfs van acteurs die ook internationaal carrière hebben gemaakt, maar toch geen enkel gesprek dat naturel overkomt. Als er dan ook nog de poging wordt gedaan (althans, daar ga ik vanuit) om er wat humor en typetjes in te vermengen, is het feest al helemaal compleet. Vrijwel elke dialoog of expressie faalt, waardoor er nooit een sympathiek of herkenbaar poppetje tussen loopt.

Gelukkig is het verloop verder avontuurlijk en wordt er een aardige balans gevonden in de afwisseling van genres. Verhoeven weet namelijk best goed wat vermaak betekent en weet veel scenes daarom op te vullen met bombastisch spektakel dat zeker voor Nederlandse begrippen de tijd toen vooruit was. Wel af en toe wat vreemd qua geluid en ook wat saai in beeld gebracht, maar de content is makkelijk te volgen en verveelt zelden.

Als ik iets heb mogen leren van de film, is dat het voor ons blijkbaar te moeilijk is om onze eigen taal op een natuurlijke wijze uit te spreken. Of het is gewoon te moeilijk voor de schrijvers om normale teksten te schrijven. Het verhaal zit vol met richtingen maar is inhoudelijk weinig sterk, het is vooral het tempo en de vele gebeurtenissen die de film opvullen. Verder vooral geërgerd aan de vele irritante personages en het totale gebrek aan sympathie. Film die ik ondanks de bombastische inhoud binnen no-time weer vergeten ben.

Best leuk.

Ben geen enorme Star Wars fan, maar heb de meeste films ervan wel gezien. Alleen Rogue One moet nog. Deze Solo wou ik graag nog even zien in de bioscoop, hoorde dat er een hoop gedoe bij de film was dat de acteur van Solo niet op de echte Solo zou lijken, maar ik vond hem toch wel leuk.

Film is vermakelijk genoeg om je 135 minuten bezig te houden, en de actiescenes zien er vaak genoeg en leuk genoeg om er lekker met wat te eten bij zitten. Cast is ook wel goed, Ehrenreich speelt met veel gevoel en straalt daarbij ook veel uit. Clarke is gewoon leuk om te zien en ook Harrelson stelt niet teleur.

Effecten zijn mooi, visueel ziet het er goed uit, maar het echte Star Wars gevoel heb je niet echt. Daarbuiten een leuke film. de scene met het monster in The Maw was het hoogtepunt wanneer ze door het donkere gedeelte heen vlogen met alleen de uitlaat zichtbaar.

Het gegeven waarbij volwassenen zich als kleine kinderen gedragen is natuurlijk erg grappig, moeten regisseurs Bruno Ascenzo en Joanna Lombardi vast en zeker gedacht hebben. Ondanks het bijzonder sterke acteerwerk van Gisela Ponce de León, die bijna perfect genuanceerd acteert, slentert het plot maar slapjes door zonder tegen enige hoogtepunten aan te tikken. Op het vlak van de regie zelf ziet de film er ook weinig verheffend uit. Zo wordt de camera nogal klassiek geopereerd en is de cinematografische invulling erg braaf. Uiteindelijk wil het concept wel het een en ander vertellen, maar daartussen zit weinig dat de doorgewinterde filmliefhebber nog niet eerder duidelijk is gemaakt. Om dan een relatief dun verhaal als deze naar een speelduur van 104 minuten op te rekken is daarom onnodig, maar dankzij de enthousiaste vertolkingen en wat geslaagde dialoogregie is de film niet problematisch om uit te zitten. Bovendien vond ik het einde lekker nuchter.

Er zijn niet veel klassieke regisseurs die kunnen dirigeren met de absorberende kracht van Andrei Tarkovsky. Solaris is een zowat unieke film die enorm kan profiteren van een geweldige sfeer. Onheilspellend, mysterieus en interessant zijn drie kernbegrippen die de desbetreffende sfeer weten te omschrijven. Door middel van bijna schilderijachtige sciencefictionplaatjes drukt Tarkovsky ook meteen een visuele stempel op de film. Ik heb geen idee waar hij al die beelden heeft weten te filmen, maar er is wat mij betreft niemand die een film kan maken en de natuur daarbij zo sterk kan benutten als Tarkovsky. Spijtig genoeg vormt de oceaanplaneet Solaris zelf meer achtergrond en benut Tarkovsky maar een zeer beperkt aspect van deze planeet, namelijk welk psychologisch effect dit heeft op de astronauten. Opvallend is ook dat de film traag en breed gefilmd is, maar de switch van aarde naar outer space wel abrupt naar voren wordt gebracht. Het mag echter weinig pret drukken. Zelden vlogen 167 minuten binnen een arthousefilm zo snel om. Ondertussen is het weer even geleden dat ik een film van Tarkovsky heb gezien, maar Solaris vormt daarbij meteen zowat mijn favoriet (al moet het die plaats delen met Andrei Rublev). Grote aanrader voor iedere filmfanaat.

Degelijk.

Adam Egypt Mortimer wist later één van mijn favorieten naar buiten te regisseren, maar elke regisseur moet ergens beginnen. Ik zag zijn latere films eerder dan zijn debuut, maar recentelijk was er dan eindelijk tijd om eens te bekijken waar hij nou ooit mee begon. Dat bleek dus deze film te zijn, die meteen zijn kwaliteiten onderstreept.

Een film die verder een erg directe, stoffige en rauwe toon hanteert. Soms stilistisch wat te makkelijk, maar verder een treffende keuze om de sfeer van het plot te onderstrepen. Daarbij komen ook nog wat opvallend grafische en gemene horrorsequenties kijken. Het gegeven is niet al te origineel en vooral ook rommelig, maar dat neemt niet weg dat Mortimer genoeg toffe momenten weet te creëren.

Het acteerwerk is halfjes. Een aantal goede rollen maken duidelijk dat de film echt wel wat te vertellen heeft, zoals Gillam die ik tot nu toe nog niet in een slechte rol heb kunnen spotten. Overige rollen missen wat flair qua persoonlijkheid, maar aan enthousiasme weinig gebrek. Geholpen ook vooral door Mortimer die de film constant interessant weet te houden.

Inhoudelijk valt de film redelijk in elkaar en daar had wat aandacht naartoe gemogen. Verder een strakke film met genoeg horror en vooruitgang. Het voelt nergens aan alsof het verhaal sleept en kent daarnaast genoeg spannende elementen om de kijker geboeid te houden. Ook opvallend donker soms, waarmee Mortimer ook wel laat blijken dat hij zich snel wilde onderscheiden. Zijn loon kwam er vier jaar later mee.

Hm.

De vierde Wilder die ik nu zie. Na 2 films stond hij op een gemiddelde van 2,25*. Maar nu begint zijn gemiddelde met deze film en The Fortune Cookie toch wel een stijging. Al vond ik The Fortune Cookie toch wel wat beter dan deze, maar dat blijft natuurlijk een kwestie van smaak.

De film begint in ieder geval behoorlijk spetterend, met autoachtervolgingen en zelfs wapengeweld. Ik was het nog niet vaak eerder tegengekomen bij Wilder. Leek me vooral de simpele komedie/klucht man. Tot nu toe smaken dit soort komedies of kluchten me ook veel beter bij Wilder ipv thrillers of romantiek.

Uiteindelijk, na een spectaculair begin, kiest de film er toch wel voor om over te schakelen op pure komedie. Daardoor gaat er wel een stukje van het gave tempo en spektakel verloren, maar saai is het in ieder geval niet echt. Al is dit idee wel vaker gebruikt, wellicht was dit wel de eerste film die het deed. Ik weet het oprecht niet. Tevens ook mijn eerste film met Monroe.

Lemmon en Curtis vormen overigens best een leuk duo. Lemmon vind ik sowieso wel te pruimen. Niet dat ze hier heel hilarisch zijn, maar qua acteerwerk is het toch wel leuk. Monroe was wel ok. Schijnt voor nogal wat problemen te hebben gezorgd op de set, en op dat gebied had ze wellicht toch wel een betere prestatie moeten hebben. Soms zie je bijvoorbeeld dat ze duidelijk dingen aan het oplezen is.

Er gebeurd in ieder geval genoeg en de komedie is luchtig genoeg. Toch duurt het wel wat te lang aangezien het tegen 2 uur aantikt. Zeker met zo'n plot als dit hoeft het echt niet tot zo lang uitgerekt te worden. Uiteindelijk was ik er namelijk wel klaar mee, en dan moet je toch dat laatste half uur weg zien te tikken.

Redelijk filmpje, niet zo bijzonder als de status doet vermoeden. Maar wel vermakelijk en bij vlagen nog wel komisch. Het acteerwerk is voornamelijk de redding van de film.

Een vervelende hoofdrol en een bezopen verhaaltje, maar ten opzichte van zijn debuut heeft regisseur John Carpenter veel vooruitgang geboekt. Zeker het precieze, dynamische camerawerk is opvallend, dat samen met sterk gekozen filmverlichting meerdere keren voor een fijne atmosfeer zorgt. Hiermee tilt Carpenter een relatief simpel gegeven eigenhandig naar een hoger niveau, alhoewel het toch even mag duren voordat de spanning echt begint te werken. Naar het einde toe komt dat eindelijk los, maar dan wordt de kijker al even aan de tand gevoeld met het niet erg sterke middenstuk. Lauren Hutton wekt bovendien weinig voldoening of sympathie op, waardoor je niet vaak naar het scherm wordt getrokken.

Kleinschalige film van regisseursduo Justin Benson en Aaron Moorhead, die met Something in the Dirt voor de derde keer zelf de hoofdrollen in een project met lange speelduur vertolken. Problematisch aan hun nieuwste vondst is dat het nergens een hoogtepunt kent, zelfs de finale blijft erg terughoudend met de getoonde beelden. Uiteraard zijn de budgettaire beperkingen en COVID-19 daar deels verantwoordelijk voor, maar Benson en Moorhead doen niettemin nergens de moeite om met écht indrukwekkende beelden uit de hoek te komen. De inhoud is gelukkig interessant en het acteerwerk is scherp, maar de heren slagen er niet in hun personages van iets extra's te voorzien. Op visueel vlak worden er veel vondsten bijgesleept om het gebeuren te versnellen en te voorzien van detail, waardoor verveling minder de neiging heeft om toe te slaan. Something in the Dirt is onvoorspelbaar en origineel, maar zal desondanks geen langdurige indruk achterlaten.

Ietwat onzinnige thrillerfilm waarin de haaien amper een rol spelen. Je zult in ieder geval door een aanloop van 30 minuten moeten slenteren om bij enige vorm van spanning te komen, die vervolgens amper uit de verf komt. De vijf dames doen het gelukkig niet onaardig en regisseuse Hayley Easton Street kiest slim voor een exotische setting (De Dominicaanse Republiek), maar de echte thrillerelementen worden slechts in de laatste 15 minuten uit de doeken gedaan. Te veel sentiment en te weinig tempo doen Something in the Water de das om, waardoor zelfs een bioscoopbezoek dreigt uit te monden in ouderwets klokkijken. Punten voor het acteerwerk, de locatiekeuzes en het laatste kwartier, maar liefhebbers voor haaienfilms zullen hier weinig verrassingen aantreffen.

Uitstekend.

Ik weet dat ik met deze score tegen de richting in ga, maar Son was een opvallend degelijke, technisch knappe horrorfilm die wat rommeligheid te verduren heeft. Son probeert als resultaat wat anders te zijn dan de andere horrorfilms, maar dit wordt blijkbaar niet gewaardeerd bij het grotere publiek. Ik vond het allemaal echter degelijk uitgewerkt.

Son verspilt geen tijd en de gekte gaat eigenlijk al meteen los. Het eerste halfuur is oprecht beangstigend, waarbij ik behoorlijk de stuipen op het lijf werd gejaagd. Weliswaar via schrikmomenten die in hoog tempo om je oren vliegen, maar regisseur Kavanagh doet dit wel naar behoren. De schrikmomenten zijn luid en effectief, met dank aan een waanzinnig stukje editing aan het geluid.

Toen ik plots tranen in mijn ogen krijg omdat ik de schrikmomenten niet meer leek te trekken, iets wat me nog nooit eerder is overkomen, slaat de toon van de film ineens om. Het gekke, luide eerste halfuur wordt vervangen door een tragere film met mysteryelementen. Het mysterie wordt enigszins weggegeven, maar er wordt aan de kijker gevraagd zelf wat punten met elkaar te verbinden. De film lost het verhaal toegegeven wat rommelig en gehaast op, maar laat niks schieten van de sfeer.

Op technisch gebied ziet deze film er naar behoren uit. Diegene die een maximale ervaring wensen te hebben wil ik graag vragen het geluid hoog te zetten. Deze film is lawaaierig en luid, maar het werkt wel. Zeer effectieve sound editing, iets wat je niet zou denken. Ook de cinematografie, decoraties en algemene look zien er naar behoren uit. Aardige locaties, duidelijk en voldoende in beeld gebracht en een verhaal dat niet altijd even voorspelbaar is. Dat lijkt het wel te zijn, maar de veranderingen in de toon van de film maken dit wat minder overzichtelijk.

Acteerwerk is naar behoren en Matichak zet wederom een goede acteerprestatie af. Ook Blumm doet het erg naar behoren in de rol van mysterieuze jongen. De bijpersonages zijn ook redelijk. Geen echt waanzinnige prestaties aangezien de ruimte voornamelijk wordt opgeëist door Matichak zelf, maar het is zeker verdienstelijk. Verder vind ik de film een vlot gebeuren, met een zeer intens eerste halfuur waarbij je je als kijker afvraagt what the fuck er precies aan de hand is. Ik mag de aanpak wel. Het zal niet voor iedereen zijn, maar ik kan er erg van genieten. Effectief staaltje horror.

Goed.

Was vooral benieuwd naar deze film omdat Avery tevens Overlord regisseerde, die echt heerlijke momenten kende. Nu wilde ik zien wat hij 4 jaar voor Overlord uitspookte. Het levert uiteindelijk een film op die wellicht zelfs net wat beter is dan Overlord zelf. Misschien qua entertainment niet, maar qua regie zeker weten.

Het is dan ook vooral de zeer strakke regie die de doorslag geeft. Timing van de overgangen is geweldig en houdt het tempo er goed in. Ook tijdens de momenten waarop er niet eens zo veel gebeurd. Avery weet voor de rest ook een hoop genres te combineren die elkaar lekker goed afwisselen.

Acteerwerk is solide. Vooral McGregor speelt hier goed naturel. Ook Thwaites weet zich goed te redden in de film en heeft precies de juiste uitstraling. Een wat angstige, onzekere charme die van hem af komt die hem toch wel zeer geschikt maken om deze rol op zich te nemen. Over Vikander was ik voor het eerst minder te spreken, vooral dat accent is echt brak.

Film kent een lekker tempo met strakke regie, voor de volledige 108 minuten waarbij de film eigenlijk nooit inkakt. Camerawerk is strak, timing is top. Er gebeurd genoeg, en de toon van de film ligt rauw en realistisch. Soms gaat er weleens wat mis met de sound editing, zoals een paar stemmen die van grote afstand harder klinken dan de persoon die recht voor de camera staat. Blijven toch wel opvallende stukjes.

Maar voor de rest zeker niet slecht, een beetje jammer dat de film toch weer een liefdesplot in de film moet vermengen en de karakters eigenlijk nooit uniek weten te zien. Het talent is er zeker, maar het creatieve duwtje wat de film nodig heeft ontbreekt helaas nog.

Redelijk.

Ja, het blijft een kinderfilm, die ik soweiso niet vaan kijk. Alleen gekeken vanwege de rol van Poulter, die toch wel een van mijn favoriete acteurs is. Hierdoor krijg je wel allemaal wat kinder grapjes maar daar heb ik geen punten voor af getrokken.

Ondanks de best goede rol van Poulter was dat andere ventje soms niet om aan te zien. Zeer irritant. Ook bij zijn rol was het gewoon irritant en de rol van Didier bakte er ook niet zo veel van. Locaties zijn toch wel redelijk maar uiteindelijk vrij simpel.

Toch wel een redelijk kinderfilmpje, maar geen hoogvlieger. Lollig om een keer gezien te hebben.

Uiterst vermoeiende en vooral amper te doorgronden kunstfilm die aanzienlijk vermoeiender is dan de overige werken van regisseur Terrence Malick. Song to Song vormt niet de eerste binnen zijn soort, maar biedt de kijker op visueel vlak een beduidend stuk minder in vergelijking met Malicks overige films. Daar komt ook bij kijken dat geen enkel castlid hier in de film past, met veel schrikbarend niet-overtuigende acteerprestaties van doorgaans gerespecteerde acteurs. Specifiek Michael Fassbender en Rooney Mara kunnen geen kaas maken van hun personages en lijken verder ook geen moeite te doen om daar verandering in te brengen. Ryan Gosling en Natalie Portman daartegenover lijken vooral op de automatische piloot te spelen en maken evenmin indruk. Ondanks dat de film niet ontdaan is van mooie plaatjes en energiek cameragebruik oogt de algemene beeldcompositie hier veel minder verzorgd en gedetailleerd als dat waarschijnlijk de bedoeling is geweest. Uiteindelijk is het vooral jammer dat Malick dit soort eigenzinnige kunstwerkjes steeds langer blijft uitrekken terwijl ze zelden een unieke ervaring (meer) bieden. Toen de eindcredits over het scherm rolden heb ik even naar adem gesnakt.

Oei.

Uitermate onhandig om een film als deze middenin de Corona-lockdown uit te brengen. Het zal uiteraard wel met een doel zijn, maar om nou aan dit soort toekomsten herinnert te worden middenin de angst, gekte en waanzin is natuurlijk niet plezant. Ik keek Songbird dan ook ver na de lockdown, al had het misschien weinig uitgemaakt.

In bijna alle opzichten een schrikbarend slechte film met bijzonder matig acteerwerk. Regisseur Mason sleept er allerlei namen bij die niet goed weten wat ze met de rollen aan moeten. De aankleding en uitwerking van de personages is behoorlijk stijf, met name Moore loopt verdwaald rond. Namen zoals Whitford lijken hier liever niet te willen zijn en als ik Stormare tegenwoordig ergens zie opdraven weet ik dat de kwaliteit van de film niet al te hoog gaat liggen. Enorm zonde van zo'n talentvolle acteur.

Wat rest is een film ontdaan van enige sfeer en spanning. Compleet erbarmelijk gemonteerd verder. Enorm sentimentele scenes worden plots weggekapt en de zijlijnen van alle personages zijn constant voorspelbaar en worden rommelig door elkaar gehusseld. Mason introduceert veel te veel mensen zonder ze ergens maar een beetje interessant te maken. Er wordt zoveel door elkaar gegooid dat Songbird als geheel bijna onkijkbaar is.

Zodra de film afgelopen was kwam ik er tot m'n stomme verbazing achter dat het nergens een moment spannend is geweest. Zoveel verhaallijnen komen op een uitgangspunt uit dat nergens de moeite is. Met het concept van COVID-23 wordt nauwelijks wat gedaan waardoor echte dreiging ook uitblijft. In noodtempo vliegen we door Jan en alleman heen zonder dat er iets zal bijblijven. Ik hoop dat ik dit soort snel afgebakken rommel niet vaak meer tegenkom.

Ben Schwartz en James Marsden vormen een weinig interessant duo, maar Jim Carrey daartegenover doet het werkelijk geweldig als Dr. Robotnik. Regisseur Jeff Fowler had voor deze film enkel meegewerkt aan animatiefilms, waardoor het altijd even een raadsel blijft hoe zo'n naam opeens een project van maar het liefst 85 miljoen aan budget mag dirigeren. Toch slaagt hij erin om een aanstekelijk tempo te ontwikkelen en een meer dan redelijke finale te regisseren. De effecten laten regelmatig te wensen over, maar de designs en wereldschepping zijn meer dan bovengemiddeld. Daarnaast blijft Sonic the Hedgehog nergens teveel hangen in dramatiek en duurt met 99 minuten gelukkig niet te lang. Het gespeel met tijd en enkele komische interrupties dragen bij aan het hoge tempo, maar verder heeft een film als deze niet echt veel om indruk mee te maken. In dat opzicht is het een pure cash-in, maar wel een vermakelijke cash-in.

Ben Schwartz blijft een afgrijselijk irritante Sonic, maar regisseur Jeff Fowler maakt gelukkig verder dankbaar gebruik van zijn extra centjes. De finale van dit tweede deel op het populaire gamefiguurtje is dusdanig spectaculair dat je op visueel vlak een grote vooruitgang kan merken. Fowler maakt er verder werk van door wat extra (bekende) figuurtjes zoals Knuckles en Tails te introduceren en daar kon je als kijker natuurlijk op wachten. Het zijn echter beduidend minder interessante verschijningen dan bijvoorbeeld een Jim Carrey, die spijtig genoeg veel van zijn screentime moet inleveren zodat saaiere personages meer de ruimte kunnen krijgen. De humor is buitengewoon kinderachtig (ook voor dit concept) en in het algemeen kan de film alleen zijn profijt halen met enkele uitgesponnen actiesequenties tussendoor. Sonic the Hedgehog 2 duurt bijna een halfuur langer dan zijn voorganger, maar het tempo ramt wat beter door en de visuele kwaliteit heeft een boost gekregen. Het zijn sequenties zoals de bruiloft die het eindresultaat alleen zo afremmen. Buitengewoon vervelende stukjes film die een blockbuster als deze onwaardig zijn. Over de grote lijn vind ik dit vervolg beter dan de eerste film, maar dan hebben we het echt over een grassprietje aan verschil.

Het is maar weinig regisseurs gegeven om een avontuurlijke sfeer zo dichtbij te brengen. William Friedkin slaagt hierin met verve en maakt zeker van de tweede helft een spannende achtbaanrit. Genoeg iconische en daverende momenten die gecompliceerd en gevaarlijk ogen, waartussen de angst soms zichtbaar af te lezen valt van de hoofdpersonages. De algemene massascènes voordat de vrachtwagens beginnen te rijden zijn daarnaast ook indrukwekkend in beeld gebracht. Zowel het camerawerk als de rauwe cinematografie vallen op, helaas geldt dat niet voor de personages zelf. Relatief matig en bij vlagen zelfs onbegrijpelijk geacteerd, geen figuren die je erg lang zullen bijblijven. De jammerlijke keuze om diens introductie erg uit te rekken is daardoor niet bepaald een prettig weerzien en ondanks de lovende woorden van mijn medegebruikers zag ik overigens de meerwaarde niet in van Tangerine Dream als soundtrack.

Turteltaub.

Vanuit deze regisseur heb ik nog niet veel werk mogen aanschouwen, maar mijn gok is dat hij vooral uithaalt met effecten. Veel van zijn films lijken vooral in te zetten op actie met veel geld. Deze film is daar geen uitzondering op, maar weet het wel net wat beter aan te pakken dan je zou denken. Turteltaub weet namelijk goed wat hij moet doen.

En dat is geslaagde, knappe actie neerzetten. Door middel van wat bijzondere effecten en magische ideeën wordt aan ons een verhaal getoond. Soms maakt datzelfde verhaal wat bijzondere keuzes, zoals de casting. Je zou niet denken dat Baruchel een goede keuze was voor deze rol. En daarin heb je gelijk, want hij past er niet in. Ook Cage is saai te noemen als krachtige tovenaar en waarom Bellucci überhaupt nog acteert is me al helemaal een raadsel.

Gelukkig weet de regie de boel wat beter op te lossen. Zeker de tweede helft van de film staat in het kader van wat sterke beelden. Misschien niet qua verhaal, want die blijft altijd aan de veilige kant, maar wel qua vormgeving. Zeker de achtervolging door de stad en de best spectaculaire finale zorgen ervoor dat de film geen enkel probleem is om van te genieten.

Verder hangt er ook wel een aardig tempo en wisselt de actie zichzelf aardig af met de reguliere beelden. Ook kon ik de lol wel inzien van bijrollen zoals die van Kebbell. Uiteraard kampen deze films met wat narratief problemen, maar het mag de pret niet drukken. Vlotte regie en mooie effecten zorgen ervoor dat deze fantasierijke film die niet te lang duurt nooit een probleem is om doorheen te komen. Prima vermaak.

Oersaai, vervelend en onbegrijpelijk. Dit zijn de drie kernbegrippen waarmee het werkje van regisseur Carol Frank omschreven kan worden, dat later ook nog eens twee vervolgdelen kreeg. Ik kan niet zeggen dat ik de uitbreiding begrijp, want in kwalitatief opzicht is Sorority House Massacre zowat het armoedigste dat je kunt aantreffen. De eerste 45 minuten bestaan uit een combinatie tussen dramatiek en fantasie, waar één of andere oninteressante moordenaar af en toe doorheen wandelt. De structuur is ver te zoeken en wekt de indruk dat het scenario nog niet af was tegen de tijd dat het filmen begon, daarnaast is het simpelweg niet zo boeiend om te volgen. Ik neem aan dat de meeste kijkers afwachten totdat het daadwerkelijke gehak begint, maar ook dat wordt nogal pover in beeld gebracht door Frank. De moorden ogen makkelijk in elkaar gestoken en getuigen van weinig creativiteit, maar er gebeurt op z’n minst eindelijk wat tijdens de slotfase. Dat kan van de eerste helft in ieder geval niet gezegd worden, waardoor een film als deze al heel snel een ware beproeving vormt om doorheen te komen.

Het vrijwel constant in beeld brengen van douchende vrouwen laat zien dat de intentie van regisseur Jim Wynorski wellicht niet was om een spannende en/of bloederige horrorfilm af te leveren, maar gewoon lekker kwijlend te gluren. Zelden heb ik zo'n opdringerige focus op naakt gezien, in dat opzicht ben ik wel blij dat we met ons huidige bioscoophorrorvoer minder geil bezig zijn. Het onvermogen van Wynorski om degelijk sfeer en/of spanning op te bouwen zorgt daarnaast voor een vermoeiende ervaring, maar dat was met het eerste deel niet veel anders. Het oogt allemaal zeer goedkoop en de moorden zijn allesbehalve expliciet, maar de finale is dermate belachelijk dat het op z'n minst met een zekere eigenzinnigheid eindigt. Het ontgaat me een beetje waarom deze film überhaupt bestaat, omdat het eigenlijk een herbewerkt vervolg vormt op een geheel andere reeks, namelijk The Slumber Party Massacre. De makers kunnen in ieder geval geld verdienen met het staren naar en het filmen van blote borsten, dus de slechte ontvangst kan hen waarschijnlijk gestolen worden.

Mwa.

Middelmatige slasher met een uitgerekt eerste gedeelte. Het plot klinkt eigenlijk al niet grensoverschrijdend, maar dit soort films geef ik altijd wel een kans. Zeker omdat ik het concept zelf wel leuk vind, waarbij dames het opnemen tegen een gemaskerde / onbekende moordenaar. Altijd wel leuk om te zien.

Jammer genoeg neemt deze film uitgebreid de tijd om naar dat gedeelte te springen. Eerst doet de film namelijk een poging tot wat karakterontwikkeling, maar dit wil niet echt lukken. Het voornaamste probleem is namelijk dat geen enkel personage echt leuk is, en dat ze vooral vervallen in middelmatig acteerwerk en beperkte trademarks. Iedereen is nogal saai en standaard.

Visueel ziet deze film er gelukkig wel professioneel uit. Aardig geschoten met passende cinematografie en een aardig stijltje. Vooral het tweede deel weet er een stuk vlotter mee te worden, maar de beelden blijven ten alle tijden wel scherp. De montage is niet altijd even luchtig, maar het valt de film moeilijk te ontnemen dat het niet op alle punten slecht geregisseerd is.

Tweede deel is vooral slasher, en dat weet de film aardig te doen. De kills zijn niet over-the-top bruut, maar ze mogen er zeker zijn. Jammer dat enkele kills net te veel off-screen worden gehouden, maar het bloed mag aardig vloeien en slaat uiteindelijk ook met genoeg tempo door. Eenmaal ze elkaar beginnen op te volgen wordt de film dan ook steeds leuker.

Jammer dat de film buiten een aardig stijltje en leuke kills niet veel weet te bereiken. De finale is spectaculair, maar de film neemt veel te lang de tijd om alles op te bouwen. Of je doet het goed, of je doet het niet. Door met dit soort halfbakken opbouw aan te komen, dat gaat de film niet ten goede komen. Speelduur is dan ook wat te lang. Verder niet slecht, maar het concept vereist beter werk.

TV-regisseur Damián Romay heeft ondertussen meer dan 50 filmprojecten op aarde gedirigeerd en maakte er daar vorig jaar al 10 van. Iemand die met zo'n vaart een film kan afleveren stopt vaak niet veel passie in de resultaten waar hij/zij verantwoordelijkheid over draagt, maar niettemin was Sorority Sisters best genietbaar. Ondanks de ongeïnteresseerde visuele benadering kent de film een groot voordeel in de vorm van Brytnee Ratledge, die op merkwaardig natuurlijke wijze het hoofdpersonage vertolkt. Ieder figuur wordt niet voorzien van de beste dialogen, maar specifiek Ratledge lost dit op een charmante manier op. Verder is de inhoud weinig verrassend en zit de ontknoping tegen het idiote aan, maar dat neemt niet weg dat ik als kijker met enige interesse naar het ontpoppende schouwspel heb gekeken. Tussen al het andere TV-drek valt een film als deze dan ook goed te doen.

Prima.

Sorry to Bother You vormt een unieke en vernieuwende toevoeging aan het genre, als ik de film eigenlijk wel in een genre kan/mag plaatsen. Dit moet wel een van de meest absurde films zijn die ik heb gezien, die met allerlei tonen en genres blijft spelen. Zoveel dat je je afvraagt tot hoever de ambities van regisseur Riley wel niet reiken.

Normaal moeten dit soort films helemaal voor mij zijn, mits regisseur Riley zijn humor op een andere manier had uitgewerkt. Ik ben meer van de droge humor, of domme humor. Je zou denken dat domme humor hier geen terugkerende vorm van humor is, maar dat is het wel. Riley uit zichzelf door middel van absurde, wilde en luide humor. Misschien passend bij de toon van deze film, maar ik kon er moeilijk doorheen of langs kijken. Veel vermoeiende grapjes met wild acterende personages, ik kan er niet zoveel mee.

De stijl lag me wel. Lekker fris met een aantal leuke vondsten. Kleine details pakken in deze film leuk uit, zoals Stanfield die tijdens het telefoneren met zijn cliënten met bureau en al neerkomt in hun huiskamer. Dat zijn wel de extraatjes die dit soort films laten werken. Ook is er aandacht gegaan naar de achtergrond. Veel kleur en flair, gecombineerd met wat fantasierijke filters.

Ondanks dat de montage sterk is, mis ik de meerwaarde van het camerawerk, die enkel tijdens de rellen een pluspunt kan vormen. Je mist de bewegingen en camerastandpunten. Ze hebben over veel nagedacht, behalve hoe ze het goed in beeld kunnen brengen. Daarnaast zijn de relatie-elementen binnen deze film vermoeiend te noemen, en halen het tempo uit de film. Ook is het duidelijk dat de acteurs binnen conversaties geen aantrekkelijke meerwaarde hebben, waarmee ik bedoel dat weinig gesprekken binnen deze film leuk of boeiend te noemen zijn.

Het laatste halfuur is best intens, maar wanneer de echte uitbarsting moet komen kapt regisseur Riley het verhaal weer af. Ik vond vooral dat ik naar een film keek die ontzettend goed had kunnen zijn, maar dat uiteindelijk niet is. Irritante humor en een teleurstellende finale, maar wel gecompenseerd met een aardig tempo, visuele flair en wat leuke rollen.

Best sterk.

Nog nooit een film van Loach gezien, maar ik denk dat deze film wel duidelijk maakt wat die man algemeen wil vertellen. Het is namelijk ook een belangrijk concept en thema, ditmaal in Engeland. Of het sterk aangezet of afwijkt van de realiteit weet ik niet, maar in ieder geval laat Loach het wel erg dichtbij aanvoelen.

Sorry We Missed You is een erg eenvoudig opgezette film en daar draagt de regie mooi aan bij. Loach is minder geïnteresseerd in de presentatie en meer in de vertelling. Daar slaagt de film dan ook wel goed in. Elke scene staat in het kader van realisme. Weinig filters en een rauwe look dus, maar wel jammer dat de camera van Loach alles een beetje onstabiel in beeld brengt. Iets te energiek voor een film die helemaal niet op energie gefocust is.

Acteerwerk is zonder meer sterk. Uiteraard komen er wat cliches voorbijwandelen die de film niet al te sterk ontwijkt of implementeert, maar in principe vallen ze moeilijk onrealistisch te noemen. De gevechten tussen de familieleden zijn niet indringend genoeg, maar maken niettemin indruk. De aftakeling van Hitchen wordt mooi vormgegeven en weet naar het einde toe ook indruk achter te laten.

Het is geen film waar je vrolijk van zal worden. Alle hoop die in het begin nog aanwezig was loopt gaandeweg steeds verder af waardoor ik de film niet zal aanraden op een familieavond of voor een avondje bankhangen. Denk beter dat de film past als educatief middel, want het schept een sterk beeld van de situatie die wordt benadrukt. Omdat het daarin slaagt krijgt het een ruim voldoende van me, want normaal gesproken zijn dit soort films niet zozeer mijn ding.

Best leuk.

Uiteraard geen hoogstaande cinema. Neem 3 minuten van je tijd voor de trailer en je weet precies wat je te wachten staat. Daar hoef je niet veel achter te zoeken, de opzet van de film is erg simpel en regisseur Younuts lijkt nergens grote paden te willen bewandelen.

In de eerste scenes valt op dat we in ieder geval geen gebrek zullen krijgen aan strandbeelden. Younuts zorgt ervoor dat de zonnige sfeer van de film optimaal doorbreekt. Het zonnetje schijnt, het strand loopt vol en de zee is gevuld met toeristen. Het voelde weer helemaal aan als een goede Italiaanse zomer.

Centraal in de film staat liefde. Dat is ook zowat het enige waar de film eigenlijk

op mikt. Younuts laat liefde in verschillende vormen zien, en maakt het zichzelf daarmee soms wat te moeilijk. Voornamelijk omdat elke vorm erg van elkaar verschilt, en Younuts wilde zich niet te lang focussen op 1 relatie. Hierdoor heb je eigenlijk maar half resultaat elke keer.

Gelukkig krijgt de film een duwtje van een enthousiaste cast. Iedereen acteert naar behoren en echt irritante typetjes worden achterwege gelaten. De film valt ook nooit echt terug op overdreven sentiment waardoor de film wegkijkt als een fris zomerbriesje. De komedie is rijkelijk aanwezig. Niet hilarisch, maar ook niet irritant. Prima eigenlijk dus.

De film is wel voorspelbaar, helaas. Maar de film kijkt vooral erg lekker weg en de karakters zijn subtiel genoeg in de relaties. Visueel had het allemaal nog iets zonniger gemogen, voornamelijk op cinematografisch vlak. Maar de locatie is gelukkig zonnig genoeg. De film lijkt erg lekker weg, gebeurtenissen volgen elkaar snel op. Zo wordt al snel duidelijk dat de film enkel en alleen voor entertainment gaat en slaagt daarin erg goed. Younuts mag nog zo'n project doen wat mij betreft, en dan iets minder braaf.

Hey!

Opeens is er dan de Pixar-film die tussen de consistente matigheid er positief bovenuit weet te steken. Fijn dan ook dat Docter terugkeert om nog een animatiefilm in elkaar te zetten. Zijn films blinken regelmatig positief uit in creatieve concepten, alleen wat Soul beter maakt is dat het ook wat betrekkelijker is met haar verhaal.

Foxx spreekt een apart figuurtje in, maar wel een figuur dat eindelijk eens herkenbaar is. Dat is het grootste voordeel van Soul. Ondanks de meerdere karikaturale trekjes voelen ze altijd aan als mensen. Dat gevoel heb ik voor een lange tijd gemist en daardoor voelde ik weer sinds lange tijd emoties gedurende de finale. Ik heb dat erg gemist, want dat gevoel maakte dit soort films vroeger speciaal voor me.

Ondanks dat de formule niet veel veranderd is en de film nog altijd een voorspelbaar verloop kent hebben ze de toonzetting omgedraaid, een beslissing die al voor een langere tijd nodig was. Iets rauwer, iets volwassener maar nog wel met wat kinderlijke trekjes. Zo is het ontwerp van de blauwe poppetjes nog altijd een element dat duidelijk maakt dat de film ook voor kinderen toegankelijk is, al vond ik het jammer dat het realistischere mensenleven wordt vermengd met iets te fantasierijke omgevingen.

Indrukwekkende animatie vermengd met een origineel gegeven, ik mag het erg graag zien. Wat wel jammer is is dat sommige keuzes binnen het narratief wat uitgekauwd zijn, (het verwisselen van lichaam) maar gelukkig duurt dit nergens te lang en krijg je nog altijd de kans om van het verhaal zelf te genieten. Wat me integraal wist over te halen uiteindelijk was Foxx die zijn eigen spark ontdekt. Opvallend sterke scene die me behoorlijk heeft geraakt.

Soul is een film die Pixar nodig heeft gehad. Denk niet dat andere regisseurs van Pixar snel dit niveau kunnen evenaren, want Soul is echt een eigen beestje dat buiten de comfortzone treedt om weet wat moois neer te zetten. Ik zie het veel liever dan het geforceerde moraal, de afgeraffelde verhalen en de oersaaie personages die andere Pixar-films constant includeren. Positief verrast en ik hoop dat dit weer mooie toekomstprojecten betekent.

Matig.

Soul Reaper is voor een lange tijd best aardig genrewerk dat zichzelf op het rechte pad houdt ondanks de soms gebrekkige regie. Het blijft rondom het begin en middenstuk een erg wisselvallende film die gestileerde sfeerzettingen afwisselt met redelijk saaie bosbeelden, maar is niettemin interessanter dan soortgelijke films.

Een aantal onzichtbare personages gaan met elkaar op vakantie in een mysterieus bos voor welke reden dan ook, die ben ik allang weer vergeten. In ieder geval biedt het aardig wat gas voor een vermakelijke horrorfilm. De film oogt niet te goedkoop, toont hier en daar wat professionele beelden en kakt nergens echt in. Het is pas de finale waar de film integraal de bocht uit zoeft.

Daar worden namelijk alle registers open gezet, maar waar dit normaal voordelig moet zijn komt het deze film niet ten goede. Een aantal vreselijke effecten vormen een combinatie met dwaasheid die het eindresultaat vooral rommelig en warrig laat eindigen. Het is jammer want de rest van de film is behoorlijk simpel van aard, waarom ze het dan in de laatste 5 minuten volledig om moeten gooien snap ik niet helemaal.

Dat is dan ook alles wat er eigenlijk over te zeggen heb. Soul Reaper is een film die je waarschijnlijk redelijk 'plots' tegenkomt op Netflix, maar ook eentje die je snel weer vergeten bent. Het simplisme vormt een degelijke opbouw voor een leuke slotfase, maar vervolgens pakten de regisseurs het verkeerde script zonder dit op te merken. Jammer, maar verder ook niet zo slecht als de gemiddelde cijfers beweren. Er is namelijk ook nog poep zoals Romina.

Zonde.

Jammer dat als een biografie in verkeerde handen valt, het gelijk in het honderd kan lopen. Soul Surfer is typisch een voorbeeld van een biografie die ik, ondanks het waargebeurde verhaal, niet serieus kan nemen als biografie of als drama.

McNamara heeft haast geen enkele moeite gedaan het ergens maar een beetje geloofwaardig of aangrijpend te maken, of ten minste, maar een aantal scenes slagen hierin. De rest is wel heel braaf, te braaf voor iets zoals dit eigenlijk.

Robb is altijd wel leuk om te zien, en acteert prima, maar haar rol is wel heel beperkt dus uitblinken doet ze niet. Quaid lijkt ook maar een excuus voor starpower te zijn, en Hunt herkende ik niet eens meer. Nog een aantal andere bekendere koppen, maar die zijn vrij kort.

De film is wat te vergelijken met de films van Doug Campbell, als iemand daar al bekend mee is. Pro-Amerikaans, veels te zoet en natuurlijk met een overdreven einde. Het is allemaal te veel van het goede. De drama is kort en komt niet binnen, het heeft geen enkele impact.

De haaien scene was zo kort om er echt van onder de indruk te zijn. Een paar snelle shots van haar stomp doen daar geen meerwaarde aan. Wat de film nog wel een beetje omhoog doet houden, zijn de surf scenes, met enkele spectaculaire onderwaterbeelden van de blauwe oceaan.

Locatie is zoals verwacht ook helemaal in orde, al vond ik de eindwedstrijd wel dommig en klunzig gebracht. Iedereen doet hetzelfde, maar Hamilton en Birch krijgen weleens waar een 9 terwijl de rest bungelt tussen de 5 en 7. Vreemd.

Ook dat Amerikaanse gedoe van het "ideale leven voor het incident" waren gewoon niet goed. Het zijn vooral de beelden op het water die leuk zijn, en dan is het weleens waar af en toe beklemmend gefilmd met 1 arm Robb op de surfplank. Dat is dan wel weer goed gedaan.

Als bio/drama niet geslaagd, als sportfilm wellicht iets meer. Had meer mee gedaan kunnen worden, veel meer.