Meningen

De jonge castleden ademen plezier en oprechtheid uit en het idee is leuk gevonden, maar regisseursduo Steven de Jong en Erwin van den Eshof dirigeren wel erg nadrukkelijk volgens de boekjes. Uiteraard zit een film als deze vast een geschreven bronmateriaal, maar het weinig sensationele verloop nodigt hoe dan ook niet bepaald uit voor een adaptatie. Zo krijgt het Spookslot betrekkelijk weinig aandacht en zitten de volwassen castleden veel te veel vast aan (slecht uitgevoerde) stereotypes. Kinderen zullen zich mogelijk vooral storen aan de afwezige spanningsboog en het voorspelbare verloop, waardoor de makers voor alle doelgroepen weinig materiaal garanderen om te onthouden. Om nog maar te zwijgen over de zeer matige visuele opmaak van de film.

Slecht.

Gekeken vanwege de status. Snuff 102 leek enkel en alleen bekend te zijn vanwege de inhoud, en die status is dan ook niet onverdiend. Qua grafisch geweld is Snuff 102 1 van de heftigste films die ik ooit heb gezien. Het blijft goedkoop, dus zeer expliciet is het niet, maar het mag er behoorlijk zijn.

Op visueel vlak wordt er in ieder geval van alles uit de kast gehaald om het resultaat niet goedkoop te laten ogen. Heel veel kleurenfilters en effectjes, maar toch kan Peralta het niet verbergen dat sommige scenes erg goedkoop in elkaar gestoken zijn. Dat valt vooral te merken aan het feit dat deze film ter plekke is opgenomen en dat er niet veel met geluid ge-edit is.

Verder is vooral het eerste kwartier van deze film verontrustend, gezien Peralta naar echte gore en animal cruelty grijpt. Totaal onnodig en vooral goedkoop, maar de toon zetten zet het wel, eerlijk is eerlijk. Het gevoel van ongemak breekt al snel door en zodra de eerste "vertraagde" beelden binnenstormen is het al snel duidelijk dat deze film geen relaxend resultaat gaat worden.

Jammer dat de film niet veel meer te bieden heeft dan expliciet en zeer grof geweld en wat ongemakkelijke geluidseffecten. Acteerwerk is erg slecht en het verhaal compleet bagger. Na een tijdje begint de film te slepen vanwege de volstrekt oninteressante inhoud. Saai verhaal, en gaat ook veel te lang door. De 105 minuten zijn hierdoor beslist geen makkelijke opgave.

De film probeert het erg hard, en daar scoort het punten mee. Voor de rest hoef je het namelijk niet echt te doen. Snuff 102 is een erg saaie film die grof en naar wil zijn, maar vooral oninteressant en irritant is. Ondanks de vele pogingen van Peralta om de film ongemakkelijk te maken verzandt de boel naar een bedenkelijk, slepend en ronduit onoverzichtelijk resultaat. Kan niet zeggen dat ik blij ben deze film gezien te hebben.

Niet doorheen te komen.

Nog een film erbij en ik denk dat ik Dustin Mills op de nummer #1 kan zetten van de allerslechtste regisseur (voor mij). Technisch gezien is dat niet helemaal eerlijk als je naar zijn loopbaan kijkt. Vrijwel elke film van hem bestaat uit een goedkoop project, maar de films waarin hij poppen moet gebruiken zijn waarschijnlijk niettemin een aanzienlijk stuk ondraaglijker.

The Puppet Monster Massacre vond ik al een bedenkelijke film van dezelfde regisseur, maar het verschil in de toonzetting tussen deze film en die film is toch wel erg groot. Snuffet speelt eerder in op schokkende beelden en serieuze maatschappijkritiek. De gemene ideeën zijn er wel, maar het blijven nog steeds poppen die hier uit elkaar worden getrokken. Het komt allemaal eerder lachwekkend over. Het zal dan wel een diepere betekenis hebben, maar ik vind het allemaal maar domme idioterie.

Het helpt vervolgens ook niet als je een film regisseert die niet eens een uur duurt, en vervolgens 10 minuten daarvan laat bestaat uit een man die wat Dr. Bibber onderdelen uit een pop haalt. Het is allemaal erg zielloos gedoe, volledig uitgesmeerd over een volledig uur dat vervolgens nergens een degelijke indruk kan achterlaten. Wat het wel kan achterlaten, is de impressie dat we allemaal maar blij moeten zijn dat Mills nooit een groot budget heeft gekregen voor Snuffet, want zijn geest zit waarschijnlijk vol met allerlei zieke fantasieën. Die perceptie wordt pas duidelijk wanneer je de film zelf kijkt, ik ga het allemaal niet eens beschrijven.

Verder rest er een film die vooral als een tang op een varken slaat en onkundige na onkundige scene includeert. Ik denk oprecht dat als iemand rondloopt met een draaiende camera en deze van de hoogste verdieping laat vallen dat ik het leuker vind om te zien dan deze film. Buiten wat smeerlapperij is er namelijk niets zinnigs te vertellen hierover. Vervolgens komt de film aankakken met een dom geschoten seksscène en toen was de bombarie al helemaal compleet.

Ik heb zelf verzocht om de film op de site te zetten zodat ik het een beoordeling kon geven, maar ik wist vooraf duidelijk niet waaraan ik begon. Snuffet is toch wel het meest nutteloze project dat ik in tijden heb mogen aanschouwen. Een idiote film gemaakt door een regisseur met idiote talenten. Wie The Muppets niet te behappen vond, zal waarschijnlijk huilend terugrennen naar die reeks na het aanschouwen van Snuffet.

Meh.

Een mysterieuze horrorfilm die wel een aantal sterke regiepunten kent, maar verder nauwelijks naar behoren weet te boeien. Het is dan ook echt dat er een wat scenes inzitten die best weten te boeien en indruk kunnen wekken, anders was dit wel een heel saaie film geweest. Ken Shoulberg verder ook niet, dus het was vooral inschatten.

Wat positief weet op te vallen, is hoe enkele scenes zijn gefilmd. Dat er wel een gevoel heerst voor precisie en pracht mag duidelijk zijn. Dat de camera soms ook mooi door de kamer zweeft of mooie shots van boven te pakken weet te krijgen zijn leuke punten. Bovendien is het acteerwerk ook niet zo slecht als je zou denken. Sterker nog, een aantal namen zijn toch bekender dan je zou verwachten.

Jammer verder dat de filters wat minder geslaagd zijn. Er wordt gekozen voor een onheilspellende, maar donkere kleur. Soms weet dat te werken, maar hier werkt het vooral tegen. Het zorgt ervoor dat in combinatie met het redelijk langzame tempo de film nooit sterk naar boven kan borrelen. Spanning is er in principe nooit, maar verder kan de horror zelf ook niet veel doen buiten af en toe sfeervol zijn.

Ik kwam maar moeizaam door de film heen. Het acteerwerk is prima, maar de personages missen te veel eigenzinnigheid om een film als deze op de schouders te nemen. Vond het drama-aspect van de film ook maar flauwtjes, dus eigenlijk kan je soms genieten van de stilering en verder vooral afwachten totdat het eindelijk over is. Niet bijzonder.

Oorlog.

Had Sobibor als titel wel in de bioscoop langs zien komen, maar ik kan me niet herinneren dat het echt een film was die me specifiek trok. Dan maar even wachten totdat de film eens langs komt op een gratis filmdienst, en toen dit ook eindelijk eens gebeurde de film maar opgezet. Ik denk dat ik blij kan zijn dat ik de film heb ontweken op het grote doek.

Toch heeft het ook z'n sterke elementen, zoals de visuele inrichting. Er wordt veel ingezet om de film zo authentiek mogelijk te maken. Dat er niet al te veel centen zijn valt duidelijk op te maken uit het feit dat de film zich op kleine schaal afspeelt, maar het wordt goed naar voren gebracht. Mooie filtertjes gecombineerd met een fraaie focus op de omgeving. Op basis daarvan had de film een voldoende gekregen.

Ik krijg alleen verder het gevoel dat de film maar wat graag Hollywood na wilde doen. Zo worden er allerlei verschillende personages geïntroduceerd maar is er geen enkele echt interessant. Het betere sentiment komt vooral vanuit de regie, niet vanuit het acteerwerk. Ik kon na enige tijd de koppen ook niet meer uit elkaar houden. Vond ook dat ze qua karakter nogal op elkaar leken. Niet best dus.

Waar het echter finaal misloopt is in de regiestoel met betrekking tot het geluid. Gedurende de finale, die best sterk is, wordt er een soundtrack bovenop geklapt die het allemaal maar aanstellerig laat overkomen. Daartegenover staat wel een pakkend verhaal, dat even opgang moet komen. Het zijn toch vooral de vele irritante elementen op inhoudelijk niveau die de film te veel terugwerken om een voldoende uit me te persen.

Keurige film.

Fincher weet zijn films altijd wel boeiend te maken, zo is ook deze film weer uiterst boeiend mede door het goede tempo dat erin zit. Nerds achter een computer en Facebook zijn niet mijn grootste interesses en daarom had ik mijn twijfels, maar als Fincher achter het roer staat weet ik wel een beetje dat het goed zal komen.

En dat deed hij ook, want hij levert hier een keurige dramafilm af. Jammer dat ik het niet altijd even serieus kan nemen als biografie, omdat het eigenlijk gewoon meer de neiging heeft om drama te zijn, en het karakter van Zuckerberg is soms ook wel wat overdreven, maar dat ligt aan het karakter zelf, want Eisenberg legt een erg goede prestatie af.

Vooral de gesprekken doen de film opleven, zodra de film iets anders begint te doen gaat de lijn al vrij snel naar beneden. Zo vond ik de scenes tussen Eisenberg en Mara gewoon overbodig en hadden niet gehoeven. Het valt me ook een beetje op dat de karakters weinig creativiteit kennen. We hebben allemaal weleens de 2 rijke en "keurige" broertjes, de goede vriend en de arrogante en dommige baas gezien.

Ondanks dat weet de film de gehele 2 uur boeiend te zijn, mede door het flinke tempo en goede dialogen. Vooral het begin, met het hacken, was leuk om te zien. Hoe het idee rondom Facebook is ontstaan is ook wel leuk om te zien. Dit allemaal zorgt er wel voor dat de 2 uur zo voorbij zijn.

Timberlake, Garfield, Hammer en Minghella acteren allemaal keurig en naar behoren, maar kunnen (natuurlijk) niet op tegen Eisenberg. De beste rol die ik ook tot nu toe van hem heb gezien.

Regisseur J.A. Bayona levert een technisch knap gemaakte film af met indringend camerawerk en overtuigende make-up. Society of the Snow slaagt erin om de kou voelbaar te maken voor de kijker, ook al schieten de scenarioschrijvers in hoog tempo door alle gebeurtenissen heen. Er zijn zoveel verschillende personages in deze film dat het voor de kijker moeilijk is om een stabiele band met het verhaal en dus hun situatie op te bouwen. Daarmee maakt het gebeuren zelfs met een speelduur van 144 minuten een wat onafgemaakte indruk, maar het ziet er zeer fraai uit en heeft terecht een aantal filmprijzen in de wacht gesleept.

Aardig.

Maar wel een film die lang nodig heeft om echt opgang te komen. Verder ben ik ook niet bekend met Yuzna als regisseur, maar binnen de horrorwereld wel een gewaardeerd regisseur, dus minimaal 1 film kon uiteraard niet uitblijven. Onlangs de kans gekregen om Society te zien en die heb ik dan ook gelijk aangepakt.

Het duurt lang voordat deze film echt opgang komt, maar dat is dan ook de bedoeling. Wel een tikkie jammer dat Yuzna er alleen zo lang mee wacht, en daarmee de film rekt tot bijna 100 minuten. Niet nodig, zeker als het gedeelte voor de explosieve finale niet ten alle tijden weet te boeien. Het grootste gedeelte van deze film bestaat dan ook uit een wat lege mysteriefilm.

Acteerwerk is ook niet bepaald geweldig. De film moet het hebben van volle lijven en knappe koppen, maar het acteerwerk is gewoonweg niet briljant. Te verwachten van een 90s horrorfilm, maar daarom niet minder storend. Enkele personages worden gelukkig wel overdreven genoeg neergezet, dus dat verbloemt de boel wat, maar toch had het iets meer over-the-top mogen gaan soms.

Alhoewel de eerste 20 minuten nog aardig vermaken vertraagt de film naarmate het middenstuk een beetje. Gelukkig maakt de finale zelf een hoop goed, film neemt ook een compleet andere vorm aan tijdens dit stuk. Weg mystery, gewoon lekker knallende horror die het als geheel behoorlijk goedmaakt. Yuzna weet het jammer genoeg nooit extreem intens te krijgen, maar het knalt qua tempo en sfeer een groot stuk vooruit.

Visueel is het wisselvallig verder. De cinematografie doet soms sterke dingen en het sfeertje naarmate de finale volgt is sterk, maar door de film heen had ik toch wat behoefte aan iets meer. Kan natuurlijk aan het budget liggen, maar het oogt allemaal toch net wat te "normaal". Te weinig details enzovoort, net niet sterk genoeg geregisseerd.

Uiteraard krijgt de leuke finale bonuspunten, maar verder viel deze film me wat tegen. Had op meer dwaze gekte gehoopt door de film heen, maar misschien kenmerkt dat de film dan ook. Middenstuk vond ik alleen toch echt te sloom om ten alle tijden te boeien. Apart en lollig is Society soms zeker, maar te weinig voor de speelduur, en dat is jammer. Voldoende voor nu.

Thrillerfilm die primair een escalerende situatie toont en draait rondom een stel dames die hetzelfde, extreme wereldbeeld delen. Tegenargumenten zijn er eigenlijk niet en dat opent meteen de deur voor diverse taferelen die langzaam uit de hand lopen. Niettemin maakt regisseuse Beth de Araújo een aantal merkwaardige, zeer uitgesponnen keuzes. Zeker de eerste helft is niet veel meer dan een erg lang gesprek zonder hoogtepunten, uitgevoerd door meerdere personages die niet echt een eigen kleur krijgen. Eenmaal de boel dan wat vaart begint te krijgen, creëert Soft & Quiet een aantal onheimelijke, gemene momenten. De longtake-benadering werpt bovendien veel vruchten af, maar het eindigt allemaal niet erg bevredigend en wint op visueel vlak ook weinig punten.

De Braziliaanse regisseur Afonso Poyart hoopt een uitgekauwd detectiveverhaal van een frisse inslag te kunnen voorzien door wat elementen te lenen uit het sciencefictiongenre. Anthony Hopkins wordt aangewezen om dat overtuigend naar het grote doek te vertalen, maar helaas komt het allemaal erg wisselvallend voor de dag. Voor enige tijd wil de bovennatuurlijke insteek bijvoorbeeld best boeiend zijn, maar uiteindelijk houdt het mysterie simpelweg geen stand en krijgt de relatieontwikkeling te veel ruimte. Poyart lijkt niet helemaal te weten waar de sensatie vandaan gehaald kan worden, waardoor Solace enigszins ongebalanceerd en ongecontroleerd voor de dag komt. Op visueel vlak ziet het er verder keurig uit en er zitten zeker originele vondsten in, maar te weinig om het volledige eindresultaat naar een hoger niveau te krijgen.

Verhoevens klassieker.

Ooit had ik hem als regisseur hoog zitten. Ik begon dan dan ook met het kijken van zijn dure blockbusters, die een deel van mijn kindertijd makkelijk hebben getekend. Zijn kijk op lekker lomp geweld was verfrissend te noemen, maar nu was het dus tijd om meer van zijn Nederlandse cinema te ontdekken. Dat bleek al snel nadelig.

Vooral omdat dit allemaal maar onrealistisch en geforceerd overkomt. Veel bekende hoofden, soms zelfs van acteurs die ook internationaal carrière hebben gemaakt, maar toch geen enkel gesprek dat naturel overkomt. Als er dan ook nog de poging wordt gedaan (althans, daar ga ik vanuit) om er wat humor en typetjes in te vermengen, is het feest al helemaal compleet. Vrijwel elke dialoog of expressie faalt, waardoor er nooit een sympathiek of herkenbaar poppetje tussen loopt.

Gelukkig is het verloop verder avontuurlijk en wordt er een aardige balans gevonden in de afwisseling van genres. Verhoeven weet namelijk best goed wat vermaak betekent en weet veel scenes daarom op te vullen met bombastisch spektakel dat zeker voor Nederlandse begrippen de tijd toen vooruit was. Wel af en toe wat vreemd qua geluid en ook wat saai in beeld gebracht, maar de content is makkelijk te volgen en verveelt zelden.

Als ik iets heb mogen leren van de film, is dat het voor ons blijkbaar te moeilijk is om onze eigen taal op een natuurlijke wijze uit te spreken. Of het is gewoon te moeilijk voor de schrijvers om normale teksten te schrijven. Het verhaal zit vol met richtingen maar is inhoudelijk weinig sterk, het is vooral het tempo en de vele gebeurtenissen die de film opvullen. Verder vooral geërgerd aan de vele irritante personages en het totale gebrek aan sympathie. Film die ik ondanks de bombastische inhoud binnen no-time weer vergeten ben.

Best leuk.

Ben geen enorme Star Wars fan, maar heb de meeste films ervan wel gezien. Alleen Rogue One moet nog. Deze Solo wou ik graag nog even zien in de bioscoop, hoorde dat er een hoop gedoe bij de film was dat de acteur van Solo niet op de echte Solo zou lijken, maar ik vond hem toch wel leuk.

Film is vermakelijk genoeg om je 135 minuten bezig te houden, en de actiescenes zien er vaak genoeg en leuk genoeg om er lekker met wat te eten bij zitten. Cast is ook wel goed, Ehrenreich speelt met veel gevoel en straalt daarbij ook veel uit. Clarke is gewoon leuk om te zien en ook Harrelson stelt niet teleur.

Effecten zijn mooi, visueel ziet het er goed uit, maar het echte Star Wars gevoel heb je niet echt. Daarbuiten een leuke film. de scene met het monster in The Maw was het hoogtepunt wanneer ze door het donkere gedeelte heen vlogen met alleen de uitlaat zichtbaar.

Het gegeven waarbij volwassenen zich als kleine kinderen gedragen is natuurlijk erg grappig, moeten regisseurs Bruno Ascenzo en Joanna Lombardi vast en zeker gedacht hebben. Ondanks het bijzonder sterke acteerwerk van Gisela Ponce de León, die bijna perfect genuanceerd acteert, slentert het plot maar slapjes door zonder tegen enige hoogtepunten aan te tikken. Op het vlak van de regie zelf ziet de film er ook weinig verheffend uit. Zo wordt de camera nogal klassiek geopereerd en is de cinematografische invulling erg braaf. Uiteindelijk wil het concept wel het een en ander vertellen, maar daartussen zit weinig dat de doorgewinterde filmliefhebber nog niet eerder duidelijk is gemaakt. Om dan een relatief dun verhaal als deze naar een speelduur van 104 minuten op te rekken is daarom onnodig, maar dankzij de enthousiaste vertolkingen en wat geslaagde dialoogregie is de film niet problematisch om uit te zitten. Bovendien vond ik het einde lekker nuchter.

Er zijn niet veel klassieke regisseurs die kunnen dirigeren met de absorberende kracht van Andrei Tarkovsky. Solaris is een zowat unieke film die enorm kan profiteren van een geweldige sfeer. Onheilspellend, mysterieus en interessant zijn drie kernbegrippen die de desbetreffende sfeer weten te omschrijven. Door middel van bijna schilderijachtige sciencefictionplaatjes drukt Tarkovsky ook meteen een visuele stempel op de film. Ik heb geen idee waar hij al die beelden heeft weten te filmen, maar er is wat mij betreft niemand die een film kan maken en de natuur daarbij zo sterk kan benutten als Tarkovsky. Spijtig genoeg vormt de oceaanplaneet Solaris zelf meer achtergrond en benut Tarkovsky maar een zeer beperkt aspect van deze planeet, namelijk welk psychologisch effect dit heeft op de astronauten. Opvallend is ook dat de film traag en breed gefilmd is, maar de switch van aarde naar outer space wel abrupt naar voren wordt gebracht. Het mag echter weinig pret drukken. Zelden vlogen 167 minuten binnen een arthousefilm zo snel om. Ondertussen is het weer even geleden dat ik een film van Tarkovsky heb gezien, maar Solaris vormt daarbij meteen zowat mijn favoriet (al moet het die plaats delen met Andrei Rublev). Grote aanrader voor iedere filmfanaat.

Degelijk.

Adam Egypt Mortimer wist later één van mijn favorieten naar buiten te regisseren, maar elke regisseur moet ergens beginnen. Ik zag zijn latere films eerder dan zijn debuut, maar recentelijk was er dan eindelijk tijd om eens te bekijken waar hij nou ooit mee begon. Dat bleek dus deze film te zijn, die meteen zijn kwaliteiten onderstreept.

Een film die verder een erg directe, stoffige en rauwe toon hanteert. Soms stilistisch wat te makkelijk, maar verder een treffende keuze om de sfeer van het plot te onderstrepen. Daarbij komen ook nog wat opvallend grafische en gemene horrorsequenties kijken. Het gegeven is niet al te origineel en vooral ook rommelig, maar dat neemt niet weg dat Mortimer genoeg toffe momenten weet te creëren.

Het acteerwerk is halfjes. Een aantal goede rollen maken duidelijk dat de film echt wel wat te vertellen heeft, zoals Gillam die ik tot nu toe nog niet in een slechte rol heb kunnen spotten. Overige rollen missen wat flair qua persoonlijkheid, maar aan enthousiasme weinig gebrek. Geholpen ook vooral door Mortimer die de film constant interessant weet te houden.

Inhoudelijk valt de film redelijk in elkaar en daar had wat aandacht naartoe gemogen. Verder een strakke film met genoeg horror en vooruitgang. Het voelt nergens aan alsof het verhaal sleept en kent daarnaast genoeg spannende elementen om de kijker geboeid te houden. Ook opvallend donker soms, waarmee Mortimer ook wel laat blijken dat hij zich snel wilde onderscheiden. Zijn loon kwam er vier jaar later mee.

Hm.

De vierde Wilder die ik nu zie. Na 2 films stond hij op een gemiddelde van 2,25*. Maar nu begint zijn gemiddelde met deze film en The Fortune Cookie toch wel een stijging. Al vond ik The Fortune Cookie toch wel wat beter dan deze, maar dat blijft natuurlijk een kwestie van smaak.

De film begint in ieder geval behoorlijk spetterend, met autoachtervolgingen en zelfs wapengeweld. Ik was het nog niet vaak eerder tegengekomen bij Wilder. Leek me vooral de simpele komedie/klucht man. Tot nu toe smaken dit soort komedies of kluchten me ook veel beter bij Wilder ipv thrillers of romantiek.

Uiteindelijk, na een spectaculair begin, kiest de film er toch wel voor om over te schakelen op pure komedie. Daardoor gaat er wel een stukje van het gave tempo en spektakel verloren, maar saai is het in ieder geval niet echt. Al is dit idee wel vaker gebruikt, wellicht was dit wel de eerste film die het deed. Ik weet het oprecht niet. Tevens ook mijn eerste film met Monroe.

Lemmon en Curtis vormen overigens best een leuk duo. Lemmon vind ik sowieso wel te pruimen. Niet dat ze hier heel hilarisch zijn, maar qua acteerwerk is het toch wel leuk. Monroe was wel ok. Schijnt voor nogal wat problemen te hebben gezorgd op de set, en op dat gebied had ze wellicht toch wel een betere prestatie moeten hebben. Soms zie je bijvoorbeeld dat ze duidelijk dingen aan het oplezen is.

Er gebeurd in ieder geval genoeg en de komedie is luchtig genoeg. Toch duurt het wel wat te lang aangezien het tegen 2 uur aantikt. Zeker met zo'n plot als dit hoeft het echt niet tot zo lang uitgerekt te worden. Uiteindelijk was ik er namelijk wel klaar mee, en dan moet je toch dat laatste half uur weg zien te tikken.

Redelijk filmpje, niet zo bijzonder als de status doet vermoeden. Maar wel vermakelijk en bij vlagen nog wel komisch. Het acteerwerk is voornamelijk de redding van de film.

Een vervelende hoofdrol en een bezopen verhaaltje, maar ten opzichte van zijn debuut heeft regisseur John Carpenter veel vooruitgang geboekt. Zeker het precieze, dynamische camerawerk is opvallend, dat samen met sterk gekozen filmverlichting meerdere keren voor een fijne atmosfeer zorgt. Hiermee tilt Carpenter een relatief simpel gegeven eigenhandig naar een hoger niveau, alhoewel het toch even mag duren voordat de spanning echt begint te werken. Naar het einde toe komt dat eindelijk los, maar dan wordt de kijker al even aan de tand gevoeld met het niet erg sterke middenstuk. Lauren Hutton wekt bovendien weinig voldoening of sympathie op, waardoor je niet vaak naar het scherm wordt getrokken.

Kleinschalige film van regisseursduo Justin Benson en Aaron Moorhead, die met Something in the Dirt voor de derde keer zelf de hoofdrollen in een project met lange speelduur vertolken. Problematisch aan hun nieuwste vondst is dat het nergens een hoogtepunt kent, zelfs de finale blijft erg terughoudend met de getoonde beelden. Uiteraard zijn de budgettaire beperkingen en COVID-19 daar deels verantwoordelijk voor, maar Benson en Moorhead doen niettemin nergens de moeite om met écht indrukwekkende beelden uit de hoek te komen. De inhoud is gelukkig interessant en het acteerwerk is scherp, maar de heren slagen er niet in hun personages van iets extra's te voorzien. Op visueel vlak worden er veel vondsten bijgesleept om het gebeuren te versnellen en te voorzien van detail, waardoor verveling minder de neiging heeft om toe te slaan. Something in the Dirt is onvoorspelbaar en origineel, maar zal desondanks geen langdurige indruk achterlaten.

Ietwat onzinnige thrillerfilm waarin de haaien amper een rol spelen. Je zult in ieder geval door een aanloop van 30 minuten moeten slenteren om bij enige vorm van spanning te komen, die vervolgens amper uit de verf komt. De vijf dames doen het gelukkig niet onaardig en regisseuse Hayley Easton Street kiest slim voor een exotische setting (De Dominicaanse Republiek), maar de echte thrillerelementen worden slechts in de laatste 15 minuten uit de doeken gedaan. Te veel sentiment en te weinig tempo doen Something in the Water de das om, waardoor zelfs een bioscoopbezoek dreigt uit te monden in ouderwets klokkijken. Punten voor het acteerwerk, de locatiekeuzes en het laatste kwartier, maar liefhebbers voor haaienfilms zullen hier weinig verrassingen aantreffen.

Uitstekend.

Ik weet dat ik met deze score tegen de richting in ga, maar Son was een opvallend degelijke, technisch knappe horrorfilm die wat rommeligheid te verduren heeft. Son probeert als resultaat wat anders te zijn dan de andere horrorfilms, maar dit wordt blijkbaar niet gewaardeerd bij het grotere publiek. Ik vond het allemaal echter degelijk uitgewerkt.

Son verspilt geen tijd en de gekte gaat eigenlijk al meteen los. Het eerste halfuur is oprecht beangstigend, waarbij ik behoorlijk de stuipen op het lijf werd gejaagd. Weliswaar via schrikmomenten die in hoog tempo om je oren vliegen, maar regisseur Kavanagh doet dit wel naar behoren. De schrikmomenten zijn luid en effectief, met dank aan een waanzinnig stukje editing aan het geluid.

Toen ik plots tranen in mijn ogen krijg omdat ik de schrikmomenten niet meer leek te trekken, iets wat me nog nooit eerder is overkomen, slaat de toon van de film ineens om. Het gekke, luide eerste halfuur wordt vervangen door een tragere film met mysteryelementen. Het mysterie wordt enigszins weggegeven, maar er wordt aan de kijker gevraagd zelf wat punten met elkaar te verbinden. De film lost het verhaal toegegeven wat rommelig en gehaast op, maar laat niks schieten van de sfeer.

Op technisch gebied ziet deze film er naar behoren uit. Diegene die een maximale ervaring wensen te hebben wil ik graag vragen het geluid hoog te zetten. Deze film is lawaaierig en luid, maar het werkt wel. Zeer effectieve sound editing, iets wat je niet zou denken. Ook de cinematografie, decoraties en algemene look zien er naar behoren uit. Aardige locaties, duidelijk en voldoende in beeld gebracht en een verhaal dat niet altijd even voorspelbaar is. Dat lijkt het wel te zijn, maar de veranderingen in de toon van de film maken dit wat minder overzichtelijk.

Acteerwerk is naar behoren en Matichak zet wederom een goede acteerprestatie af. Ook Blumm doet het erg naar behoren in de rol van mysterieuze jongen. De bijpersonages zijn ook redelijk. Geen echt waanzinnige prestaties aangezien de ruimte voornamelijk wordt opgeëist door Matichak zelf, maar het is zeker verdienstelijk. Verder vind ik de film een vlot gebeuren, met een zeer intens eerste halfuur waarbij je je als kijker afvraagt what the fuck er precies aan de hand is. Ik mag de aanpak wel. Het zal niet voor iedereen zijn, maar ik kan er erg van genieten. Effectief staaltje horror.

Goed.

Was vooral benieuwd naar deze film omdat Avery tevens Overlord regisseerde, die echt heerlijke momenten kende. Nu wilde ik zien wat hij 4 jaar voor Overlord uitspookte. Het levert uiteindelijk een film op die wellicht zelfs net wat beter is dan Overlord zelf. Misschien qua entertainment niet, maar qua regie zeker weten.

Het is dan ook vooral de zeer strakke regie die de doorslag geeft. Timing van de overgangen is geweldig en houdt het tempo er goed in. Ook tijdens de momenten waarop er niet eens zo veel gebeurd. Avery weet voor de rest ook een hoop genres te combineren die elkaar lekker goed afwisselen.

Acteerwerk is solide. Vooral McGregor speelt hier goed naturel. Ook Thwaites weet zich goed te redden in de film en heeft precies de juiste uitstraling. Een wat angstige, onzekere charme die van hem af komt die hem toch wel zeer geschikt maken om deze rol op zich te nemen. Over Vikander was ik voor het eerst minder te spreken, vooral dat accent is echt brak.

Film kent een lekker tempo met strakke regie, voor de volledige 108 minuten waarbij de film eigenlijk nooit inkakt. Camerawerk is strak, timing is top. Er gebeurd genoeg, en de toon van de film ligt rauw en realistisch. Soms gaat er weleens wat mis met de sound editing, zoals een paar stemmen die van grote afstand harder klinken dan de persoon die recht voor de camera staat. Blijven toch wel opvallende stukjes.

Maar voor de rest zeker niet slecht, een beetje jammer dat de film toch weer een liefdesplot in de film moet vermengen en de karakters eigenlijk nooit uniek weten te zien. Het talent is er zeker, maar het creatieve duwtje wat de film nodig heeft ontbreekt helaas nog.

Redelijk.

Ja, het blijft een kinderfilm, die ik soweiso niet vaan kijk. Alleen gekeken vanwege de rol van Poulter, die toch wel een van mijn favoriete acteurs is. Hierdoor krijg je wel allemaal wat kinder grapjes maar daar heb ik geen punten voor af getrokken.

Ondanks de best goede rol van Poulter was dat andere ventje soms niet om aan te zien. Zeer irritant. Ook bij zijn rol was het gewoon irritant en de rol van Didier bakte er ook niet zo veel van. Locaties zijn toch wel redelijk maar uiteindelijk vrij simpel.

Toch wel een redelijk kinderfilmpje, maar geen hoogvlieger. Lollig om een keer gezien te hebben.

Uiterst vermoeiende en vooral amper te doorgronden kunstfilm die aanzienlijk vermoeiender is dan de overige werken van regisseur Terrence Malick. Song to Song vormt niet de eerste binnen zijn soort, maar biedt de kijker op visueel vlak een beduidend stuk minder in vergelijking met Malicks overige films. Daar komt ook bij kijken dat geen enkel castlid hier in de film past, met veel schrikbarend niet-overtuigende acteerprestaties van doorgaans gerespecteerde acteurs. Specifiek Michael Fassbender en Rooney Mara kunnen geen kaas maken van hun personages en lijken verder ook geen moeite te doen om daar verandering in te brengen. Ryan Gosling en Natalie Portman daartegenover lijken vooral op de automatische piloot te spelen en maken evenmin indruk. Ondanks dat de film niet ontdaan is van mooie plaatjes en energiek cameragebruik oogt de algemene beeldcompositie hier veel minder verzorgd en gedetailleerd als dat waarschijnlijk de bedoeling is geweest. Uiteindelijk is het vooral jammer dat Malick dit soort eigenzinnige kunstwerkjes steeds langer blijft uitrekken terwijl ze zelden een unieke ervaring (meer) bieden. Toen de eindcredits over het scherm rolden heb ik even naar adem gesnakt.

Oei.

Uitermate onhandig om een film als deze middenin de Corona-lockdown uit te brengen. Het zal uiteraard wel met een doel zijn, maar om nou aan dit soort toekomsten herinnert te worden middenin de angst, gekte en waanzin is natuurlijk niet plezant. Ik keek Songbird dan ook ver na de lockdown, al had het misschien weinig uitgemaakt.

In bijna alle opzichten een schrikbarend slechte film met bijzonder matig acteerwerk. Regisseur Mason sleept er allerlei namen bij die niet goed weten wat ze met de rollen aan moeten. De aankleding en uitwerking van de personages is behoorlijk stijf, met name Moore loopt verdwaald rond. Namen zoals Whitford lijken hier liever niet te willen zijn en als ik Stormare tegenwoordig ergens zie opdraven weet ik dat de kwaliteit van de film niet al te hoog gaat liggen. Enorm zonde van zo'n talentvolle acteur.

Wat rest is een film ontdaan van enige sfeer en spanning. Compleet erbarmelijk gemonteerd verder. Enorm sentimentele scenes worden plots weggekapt en de zijlijnen van alle personages zijn constant voorspelbaar en worden rommelig door elkaar gehusseld. Mason introduceert veel te veel mensen zonder ze ergens maar een beetje interessant te maken. Er wordt zoveel door elkaar gegooid dat Songbird als geheel bijna onkijkbaar is.

Zodra de film afgelopen was kwam ik er tot m'n stomme verbazing achter dat het nergens een moment spannend is geweest. Zoveel verhaallijnen komen op een uitgangspunt uit dat nergens de moeite is. Met het concept van COVID-23 wordt nauwelijks wat gedaan waardoor echte dreiging ook uitblijft. In noodtempo vliegen we door Jan en alleman heen zonder dat er iets zal bijblijven. Ik hoop dat ik dit soort snel afgebakken rommel niet vaak meer tegenkom.

Ben Schwartz en James Marsden vormen een weinig interessant duo, maar Jim Carrey daartegenover doet het werkelijk geweldig als Dr. Robotnik. Regisseur Jeff Fowler had voor deze film enkel meegewerkt aan animatiefilms, waardoor het altijd even een raadsel blijft hoe zo'n naam opeens een project van maar het liefst 85 miljoen aan budget mag dirigeren. Toch slaagt hij erin om een aanstekelijk tempo te ontwikkelen en een meer dan redelijke finale te regisseren. De effecten laten regelmatig te wensen over, maar de designs en wereldschepping zijn meer dan bovengemiddeld. Daarnaast blijft Sonic the Hedgehog nergens teveel hangen in dramatiek en duurt met 99 minuten gelukkig niet te lang. Het gespeel met tijd en enkele komische interrupties dragen bij aan het hoge tempo, maar verder heeft een film als deze niet echt veel om indruk mee te maken. In dat opzicht is het een pure cash-in, maar wel een vermakelijke cash-in.

Ben Schwartz blijft een afgrijselijk irritante Sonic, maar regisseur Jeff Fowler maakt gelukkig verder dankbaar gebruik van zijn extra centjes. De finale van dit tweede deel op het populaire gamefiguurtje is dusdanig spectaculair dat je op visueel vlak een grote vooruitgang kan merken. Fowler maakt er verder werk van door wat extra (bekende) figuurtjes zoals Knuckles en Tails te introduceren en daar kon je als kijker natuurlijk op wachten. Het zijn echter beduidend minder interessante verschijningen dan bijvoorbeeld een Jim Carrey, die spijtig genoeg veel van zijn screentime moet inleveren zodat saaiere personages meer de ruimte kunnen krijgen. De humor is buitengewoon kinderachtig (ook voor dit concept) en in het algemeen kan de film alleen zijn profijt halen met enkele uitgesponnen actiesequenties tussendoor. Sonic the Hedgehog 2 duurt bijna een halfuur langer dan zijn voorganger, maar het tempo ramt wat beter door en de visuele kwaliteit heeft een boost gekregen. Het zijn sequenties zoals de bruiloft die het eindresultaat alleen zo afremmen. Buitengewoon vervelende stukjes film die een blockbuster als deze onwaardig zijn. Over de grote lijn vind ik dit vervolg beter dan de eerste film, maar dan hebben we het echt over een grassprietje aan verschil.

Het is maar weinig regisseurs gegeven om een avontuurlijke sfeer zo dichtbij te brengen. William Friedkin slaagt hierin met verve en maakt zeker van de tweede helft een spannende achtbaanrit. Genoeg iconische en daverende momenten die gecompliceerd en gevaarlijk ogen, waartussen de angst soms zichtbaar af te lezen valt van de hoofdpersonages. De algemene massascènes voordat de vrachtwagens beginnen te rijden zijn daarnaast ook indrukwekkend in beeld gebracht. Zowel het camerawerk als de rauwe cinematografie vallen op, helaas geldt dat niet voor de personages zelf. Relatief matig en bij vlagen zelfs onbegrijpelijk geacteerd, geen figuren die je erg lang zullen bijblijven. De jammerlijke keuze om diens introductie erg uit te rekken is daardoor niet bepaald een prettig weerzien en ondanks de lovende woorden van mijn medegebruikers zag ik overigens de meerwaarde niet in van Tangerine Dream als soundtrack.

Turteltaub.

Vanuit deze regisseur heb ik nog niet veel werk mogen aanschouwen, maar mijn gok is dat hij vooral uithaalt met effecten. Veel van zijn films lijken vooral in te zetten op actie met veel geld. Deze film is daar geen uitzondering op, maar weet het wel net wat beter aan te pakken dan je zou denken. Turteltaub weet namelijk goed wat hij moet doen.

En dat is geslaagde, knappe actie neerzetten. Door middel van wat bijzondere effecten en magische ideeën wordt aan ons een verhaal getoond. Soms maakt datzelfde verhaal wat bijzondere keuzes, zoals de casting. Je zou niet denken dat Baruchel een goede keuze was voor deze rol. En daarin heb je gelijk, want hij past er niet in. Ook Cage is saai te noemen als krachtige tovenaar en waarom Bellucci überhaupt nog acteert is me al helemaal een raadsel.

Gelukkig weet de regie de boel wat beter op te lossen. Zeker de tweede helft van de film staat in het kader van wat sterke beelden. Misschien niet qua verhaal, want die blijft altijd aan de veilige kant, maar wel qua vormgeving. Zeker de achtervolging door de stad en de best spectaculaire finale zorgen ervoor dat de film geen enkel probleem is om van te genieten.

Verder hangt er ook wel een aardig tempo en wisselt de actie zichzelf aardig af met de reguliere beelden. Ook kon ik de lol wel inzien van bijrollen zoals die van Kebbell. Uiteraard kampen deze films met wat narratief problemen, maar het mag de pret niet drukken. Vlotte regie en mooie effecten zorgen ervoor dat deze fantasierijke film die niet te lang duurt nooit een probleem is om doorheen te komen. Prima vermaak.

Oersaai, vervelend en onbegrijpelijk. Dit zijn de drie kernbegrippen waarmee het werkje van regisseur Carol Frank omschreven kan worden, dat later ook nog eens twee vervolgdelen kreeg. Ik kan niet zeggen dat ik de uitbreiding begrijp, want in kwalitatief opzicht is Sorority House Massacre zowat het armoedigste dat je kunt aantreffen. De eerste 45 minuten bestaan uit een combinatie tussen dramatiek en fantasie, waar één of andere oninteressante moordenaar af en toe doorheen wandelt. De structuur is ver te zoeken en wekt de indruk dat het scenario nog niet af was tegen de tijd dat het filmen begon, daarnaast is het simpelweg niet zo boeiend om te volgen. Ik neem aan dat de meeste kijkers afwachten totdat het daadwerkelijke gehak begint, maar ook dat wordt nogal pover in beeld gebracht door Frank. De moorden ogen makkelijk in elkaar gestoken en getuigen van weinig creativiteit, maar er gebeurt op z’n minst eindelijk wat tijdens de slotfase. Dat kan van de eerste helft in ieder geval niet gezegd worden, waardoor een film als deze al heel snel een ware beproeving vormt om doorheen te komen.

Het vrijwel constant in beeld brengen van douchende vrouwen laat zien dat de intentie van regisseur Jim Wynorski wellicht niet was om een spannende en/of bloederige horrorfilm af te leveren, maar gewoon lekker kwijlend te gluren. Zelden heb ik zo'n opdringerige focus op naakt gezien, in dat opzicht ben ik wel blij dat we met ons huidige bioscoophorrorvoer minder geil bezig zijn. Het onvermogen van Wynorski om degelijk sfeer en/of spanning op te bouwen zorgt daarnaast voor een vermoeiende ervaring, maar dat was met het eerste deel niet veel anders. Het oogt allemaal zeer goedkoop en de moorden zijn allesbehalve expliciet, maar de finale is dermate belachelijk dat het op z'n minst met een zekere eigenzinnigheid eindigt. Het ontgaat me een beetje waarom deze film überhaupt bestaat, omdat het eigenlijk een herbewerkt vervolg vormt op een geheel andere reeks, namelijk The Slumber Party Massacre. De makers kunnen in ieder geval geld verdienen met het staren naar en het filmen van blote borsten, dus de slechte ontvangst kan hen waarschijnlijk gestolen worden.