Soltera Codiciada (2018)

Luchtig filmpje over het leven na de beëindiging van een relatie, beleefd vanuit vrouwelijk perspectief. Gelabeld als komedie. Waarschijnlijk klopt dat wel, hoewel je kunt twisten over de scherpzinnigheid en het welslagen van de humor. Ik kon er in ieder geval niet echt om lachen.

Simpel verhaaltje. Na de breuk beleeft de vrouw in kwestie een korte periode van verdriet waarna zij zich weer in het leven stort. Scènes met allerhande overdreven amusante situaties zijn het gevolg. Mislukte dates, pathetisch bar- en nachtclub bezoek en gezellige hysterische avondjes met vriendinnen passeren. Veel leedvermaak en aangeschoten lol. De komische uitstraling die de film wil oproepen is overduidelijk. Niet amusant, vond ik het.

Toch. Hoe overdreven en flauw de gebeurtenissen ook zijn, de film doet wel een waarachtige, zij het halfslachtige, poging om het dagelijkse leven dat na zovele jaren van samenleven weer moet worden opgepakt, serieuzer gestalte te geven. Zaken als onzekerheid, verdriet en radeloosheid schemeren af en toe door de onleuke humoristische scènes heen. Het zijn de beste scènes. Dat de film daarbij geen nieuwe inzichten aanboort, valt te vergeven. Dat is ook lastig binnen dit luchtige kader.

Een vlotte komedie over een jonge vrouw, die compleet van de leg raakt wanneer haar vriend na zes jaar hun (langeafstands-)relatie verbreekt. Zonder een dijenkletser te zijn kent de film voldoende grappige scènes om de aandacht vast te houden. Redelijk amusant.

Komedie die met energie en vaart vertelt over de liefdesperikelen van Mafe. Leuke protagonist, prima neergezet. Ook de andere castleden doen het leuk. Lima komt in deze film over als een moderne, hippe metropool en met het verhaal zorgt dit voor een aangename film.

Lima heeft trouwens zo'n tien miljoen inwoners, nooit geweten.

Het gegeven waarbij volwassenen zich als kleine kinderen gedragen is natuurlijk erg grappig, moeten regisseurs Bruno Ascenzo en Joanna Lombardi vast en zeker gedacht hebben. Ondanks het bijzonder sterke acteerwerk van Gisela Ponce de León, die bijna perfect genuanceerd acteert, slentert het plot maar slapjes door zonder tegen enige hoogtepunten aan te tikken. Op het vlak van de regie zelf ziet de film er ook weinig verheffend uit. Zo wordt de camera nogal klassiek geopereerd en is de cinematografische invulling erg braaf. Uiteindelijk wil het concept wel het een en ander vertellen, maar daartussen zit weinig dat de doorgewinterde filmliefhebber nog niet eerder duidelijk is gemaakt. Om dan een relatief dun verhaal als deze naar een speelduur van 104 minuten op te rekken is daarom onnodig, maar dankzij de enthousiaste vertolkingen en wat geslaagde dialoogregie is de film niet problematisch om uit te zitten. Bovendien vond ik het einde lekker nuchter.