Meningen

Wederom een goede Boyle.

Niet zijn beste vind ik, alhoewel deze het hoogste is beoordeeld op MovieMeter. Maar ik denk dat dat vooral aan het onderwerp ligt en de uitwerking daarvan. Een uitwerking die regelmatig een stevige tik uitdeelt op de cultuur van India en het omgaan met zwerfkindjes.

Dit is dus de film waar Patel mee doorbrak. Hij doet het niet perse fantastisch, maar voldoet zeker qua acteerwerk. Verder nog wel aardig acteerwerk van de rest en een aantal herkenbare gezichten, maar het acteerwerk vond ik nu niet het element waar de film in uitblonk.

Visueel zoals we kunnen verwachtten van Boyle, erg indrukwekkend. Iets rauwer dan zijn doorgaande films en zeker iets anders. Maar wederom erg sterk cameragebruik en strakke editing. De beelden uit India zien er goed en levendig uit.

Vroeger weleens onder gezelschap geprobeerd te kijken, maar toen werd er beslotten dat enkele stukken te heftig waren. Als ik er nu zo op terugkijk, viel het nog wel mee aangezien ik al veel heftigere films heb gezien. Dat haalt niet weg dat sommige stukken nog wel redelijk binnenkomen.

Het verveelt nergens en Boyle zorgt ervoor dat het tempo er goed inzit. Hier en daar overduidelijke Boyle-trekjes, al is het hier iets minder dan zijn doorgaande films. Maar met een verhaal zoals dit is dat dan ook wel te verwachtten.

Voor de rest erg leuk hoe er wordt laten zien hoe Patel elk antwoord in de quiz goed weet te raden. Desondanks, zeker richting het einde, is het ook nog behoorlijk spannend. Alleen vond ik de 10 miljoen vraag net wat beter opgebouwd dan de 20 miljoen vraag.

Vermakelijke film die soms een sterke tik uitdeelt naar India. Hier mag ook weleens meer aandacht naartoe gaan natuurlijk. Voor de rest een sterke film die terecht een oscar heeft gewonnen.

Geslaagde puinzooi.

Vroeger was ik hier meer onder de indruk van, maar ondertussen zo lang geleden dat ik er niets meer van herinner. De film is typisch zo'n film die zichzelf geen moment serieus neemt en ook een film die typisch een Joe Dante film is.

Mega veel verwijzingen, Dante weet er weer een vermakelijke puinhoop van te maken. De cast is best prima, Smith is leuk, Dunst is snoezig en Jones is best geinig als stem van Chip. De animatie is ondertussen wat oud geworden, maar is opzicht geen groot pijnpunt.

De laatste scenes zijn volop actie en genieten geblazen. Nergens is het te grof of iets anders, maar de film is in zijn algemeen wel lollig. Ik heb veel lol gehad hierin, en daarmee is het dus best geslaagd. Misschien voor kinderen wat aan de spannendere kant, maar ik vond het allemaal prima. Duurt overigens wel wat te lang, dit is inderdaad een film die rond de 90 minuten hoort te duren.

Ik zag een jaar of twee geleden ergens dat James Wan zich met deze productie zou hebben bemoeid. Toen ik tijdens de kijkbeurt een tweede onderzoek deed of dit wel klopte (gezien de erbarmelijke kwaliteit dan), kon ik niets meer vinden. Domme fout van mezelf dus, want Smart House is natuurlijk niet bepaald het eindresultaat waarop je je eigen naam zou willen plakken. Slecht geacteerd, lelijk op het vlak van cinematografie en vooral volstrekt onlogisch. Het hoofdpersonage laat zich bijvoorbeeld strikken voor allerlei soorten ongein terwijl ze nooit echt in gevaar is. Enige vorm van spanning of vernieuwing zal je hier ook niet gaan krijgen. Smart House is het typerende brolwerk dat op netwerken zoals Tubi wordt neergezet en daarna onder stof bedolven raakt.

Weinig boeiende en uiterst directe dramafilm over het tragische verloop van een liefdesrelatie. Smashed en regisseur James Ponsoldt profiteren vooral van de castleden, want Mary Elizabeth Winstead en Aaron Paul spelen erg sterke rollen die zonder twijfel overtuigend voor de dag komen. Heel veel krijgen de personages niet mee, maar iedereen doet het maximale met de minimale middelen die ze toebedeeld krijgen. Het compenseert tot op zekere hoogte de weinig onderscheidende regie en het uiterst voorspelbare verhaal. Wat niet wordt gecompenseerd is het gebrek aan vernieuwing of escalatie, want eigenlijk blijft alles binnen de wereld van Smashed erg braaf en bekend. Na een halfuur is deze relatief korte film eigenlijk al uitgewerkt en kreeg ik als kijker eerder de neiging om mijn eigen huis even schoon te maken dan geboeid verder te kijken.

De gebroeders Safdie maken inmiddels sinds dit jaar apart van elkaar een film, met The Smashing Machine als de inzending van regisseur Benny Safdie. Toch voelt dit geheel erg aan als een eindresultaat dat ze samen hadden kunnen maken, zonder dat het erg anders had uitgepakt. Dwayne Johnson en Emily Blunt spelen daarbinnen zeer overtuigende hoofdrollen en de momenten waarop ze elkaar verbaal te lijf gaan vormen zonder meer de sterkste punten. Dat gaat echter ten koste van de sportscenes zelf, die Safdie slecht in beeld brengt en vooral een bepaalde opbouw missen. Het wordt allemaal relatief levenloos overgebracht, waardoor je als kijker niet bepaald wordt ondergedompeld in de intensiteit van deze wereld. Als je binnen zo'n geheel vooral een beetje wacht totdat Johnson en Blunt elkaar de kop indrukken, gaat er toch iets mis. Niettemin professioneel verteld en met de juiste doelstellingen in beeld gebracht, maar het pakt toch teleurstellender uit in vergelijking met de vorige projecten.

Geslaagde herziening van de film. Toch ook wel een zeldzaam geval waar ik persoonlijk van mening ben dat statische camerabeelden wel naar behoren worden uitgevoerd. Smile klonk destijds als een nogal bedenkelijk concept, maar eenmaal de berichtgeving binnenkwam werd ik toch wel enthousiast. Inhoudelijk en audiovisueel viel de film me dan ook niet tegen, maar al helemaal met een tweede kijkbeurt vallen de kwaliteiten echt op. Finn weet erg goed hoe hij angst op kan roepen met relatief minimale middelen, zeker de gedaantes in de verte, in een donker hoekje of zelfs helemaal buiten beeld werken subliem. Dat er af en toe een luid schrikmoment tussenzit zal wel een commerciële doelstelling hebben, maar ze werken niettemin goed. Het mag gezegd, ik ben me nog altijd een aantal keer flink rotgeschrokken.

Smile valt op omdat het goed om kan gaan met de subtiele spanningsopbouw en de donkere, sombere toonzetting nooit los weet te laten. Uiteraard loopt de film over van clichés en het moraal achter enkele beslissingen is weliswaar bedenkelijk, maar dat doet weinig af aan het griezelwerk. Ik vond het toen al een tof filmpje, die mening kan ik na een herziening nog altijd delen.

Uiterst geslaagd vervolg dat in grote lijnen de inhoud van het eerste deel volgt, maar alles vooral grootser en epischer uitwerkt. Zeker het bloedvergieten krijgt een stevige duw in de rug en de intensiteit wordt in de tweede helft wat nadrukkelijker verhoogd. Naomi Scott doet het uitstekend in de hoofdrol en regisseur Parker Finn verbetert zijn visuele kwaliteiten aanzienlijk, maar de verhoogde druk gaat wel ten koste van de spanning. Buiten een aantal sterke schrikmomenten om is Smile 2 namelijk wat minder beklijvend dan de voorganger, maar biedt gelukkig genoeg vanuit de zijlijn om dat te compenseren. De afloop is voorspelbaar, maar daardoor niet veel minder leuk. Een derde hoofdstuk is met Finn aan het roer van harte welkom.

Slecht.

Smiley gebruikt internetcultuur als motivatie, en dat betekent dat deze film enkele verwijzingen ernaartoe gebruikt om de legende rondom de moordenaar die het includeert mee in te vullen. Gallagher lijkt me ook een regisseur die connecties heeft met enkele vloggers en YTers, dus dan gaat de klus sowieso al wat makkelijker.

Het jammere is dat deze film, ondanks het geinige concept, nergens in kan uitblinken, designs uitgezonderd. Eerlijk is eerlijk, de killer is erg goed gelukt. Het nadeel is dat deze beperkt in beeld komt, maar wanneer hij dan wel in beeld komt schiet de film raak. Beangstigende verschijning, wat het alleen maar teleurstellender maakt dat Gallagher hem niet echt weet te gebruiken.

Smiley wordt erg saai ingericht en haalt de meeste horror uit matig opgezette schrikmomenten die geen effect hebben. Spannend is de film nooit door een gebrekkige opbouw en matig acteerwerk. Enkele personages zijn echt compleet idioot, waaronder Dawson die zelf notabene bekend is op YouTube. Gerard vond ik nog gaan, maar de rest acteert nogal verveeld en gebrekkig.

Het camerawerk als de filters zijn beide elementen die wel wat extra's hadden kunnen gebruiken, want Gallagher weet maar weinig voor elkaar te krijgen op cinematografisch gebied. Elke scene, ongeacht horror of reguliere beelden, weet nooit ergens in uit te blinken. Alles gaat te lawaaierig en te weinig subtiel. Ik vermoed dan ook dat de crewleden er zelf vooral geen zin in hadden en de regisseur daarom onder druk hebben gezet.

Ondanks alle minpunten vond ik het als geheel vermakelijk en kon ik de verwijzingen naar het internet, of het nou flauw was of niet, best waarderen. Smiley had zeker potentieel om goed te kunnen zijn. De killer is intimiderend, het tempo is redelijk en het concept ook wel, maar de uitwerking op het vlak van regie schiet behoorlijk te kort. Leuk om eens gezien te hebben voor de "status" , maar absoluut geen film die prijzen gaat winnen.

Vreemde film.

Ik heb de vorige recensies met een lach op mijn gezicht gelezen. Ik moet ze met hun kritiek groot gelijk geven, maar tijdens de eerste 10 minuten vond ik dat de film best redelijk was. Smiley Face Killers opent namelijk erg luguber en de regisseur achter de stoel heeft ook zeker een verdienstelijke carrière opgebouwd. Helaas viel dat niet uit het uiteindelijke eindresultaat op te maken.

Ellis heeft de film klaarblijkelijk geschreven, maar ik denk vooral dat hij ruw en expliciet geweld heeft toegevoegd. Ik mag hopen dat zijn aandeel in het inhoudelijke verhaal miniem was, anders ga ik sterk aan zijn intelligentie twijfelen. De film is een ware rotzooi op structureel vlak. Sowieso is het best bijzonder dat je van een complotconcept als deze zo'n clichématige omgeving opbouwt. Het deed me erg denken aan een goedkope en afgeraffelde B-film.

Het acteerwerk vond ik eigenlijk nog niet eens zo verkeerd. Het personage van Rubinstein is alleen na enige tijd ontzettend vervelend. Die chagrijnige gezichtsuitdrukking moet hij uiteraard voor zijn rol trekken, maar mijn hemel wat zeikt de film lang door rondom Rubinsteins dramatiek. In de finale wordt hij toch om zeep geholpen, dus al die onzin vooraf voelt dan meteen nutteloos aan. Vooral omdat 1. we (ik) nauwelijks met hem kan/kunnen inleven en 2. hij nauwelijks drang vertoont om te overleven.

Glover deed blijkbaar mee als schurk (ik herkende hem niet) maar ziet er echt achterlijk uit. De gehele uitwerking van de Smiley Killers is belabberd. Die rare focus op "het water" ook, wat hadden de schrijvers eigenlijk voor ogen? Natuurlijk leuk als je aan de haal gaat met zo'n achtergrond als deze, maar met zo'n dom verzonnen plot ga je het geen eer aan doen. Sowieso onthult de film veel te veel voor een mysterieuze theorie. Klaarblijkelijk is het ook allemaal gebaseerd op de verhalen van twee detectives. De theorie zelf heb ik nooit zorgvuldig doorgenomen, maar ik hoop dat het niet op deze film lijkt.

Richting de finale zijn er wat bloederige moorden en in het begin kent de film een brute toon, maar de enorme stortvloed aan onzin in het middenstuk, de afgezaagde ideeën binnen de slotfase en de onnozele vormgeving van de bedreiging maken van deze film een bijzonder slecht en rommelig gebeuren. Bijzonder eigenlijk hoe je zoiets als dit überhaupt kan verzinnen, maar hopelijk hebben Ellis en Hunter hun lesje nu geleerd.

Meh.

Film die ik vooral gewoon kon meepakken. Wordt regelmatig gezien als een serieus goede film, dus een kans kan dan uiteraard nooit kwaad. Smoke viel me vooral in het begin erg mee, maar gaandeweg bleek het toch zo te zijn dat de film me wat zwaarder zou komen te liggen. Mede omdat de toonzetting zelf ook gewoon zwaarder wordt.

Films als deze moeten vooral worden gedragen door het acteerwerk en dat vormt ook meteen het sterkste punt van de film. Vooral Keitel en Hurt maken indruk binnen hun hoofdrollen, met wat oprechte emotie. Toch vormen ze samen meteen ook het zwakste punt, mede omdat hun achtergrond gewoon totaal niet kan boeien. Zeker niet als er vervolgens nog een extra verhaallijn in wordt gewerkt die veel explosiever uitpakt.

Ik heb het in dat geval over Whitaker die maar een schaars, maar zeer boeiend gedeelte van de film inneemt. Het probleem is dan ook eigenlijk dat het verschil in toon wat ongelukkig is. Dan zit je bijvoorbeeld in een wat intrigerender en emotioneler stukje en daarna weer in een ellenlange scene die bouwt op rustige dialogen. Ik werd er vooral onrustig van en dat helpt niet in een film die bijna 2 uur duurt.

Visueel vond ik het verder ook weinig bijzonder, gewoon wat makkelijke beelden van de rauwere kant van de stad. De camera evenals de edit-kamer doen weinig om deze film er wat interessanter uit te laten zien buiten de iets uniekere vertelstijl om. Ik kan er eigenlijk niet zoveel mee. Ik kan er de potentie wel van inzien, het plezier alleen niet.

Mwa.

Carnahan is duidelijk een regisseur die plezier lijkt te hebben binnen dit genre (actie), maar Smokin Aces is wat mij betreft geen geslaagd resultaat. Sowieso moet ik nog een film ontdekken vanuit zijn kant die me echt smaakt. Smokin Aces is een klassiek voorbeeld geworden van een film waarbij het concept leuker is dan de uitwerking zelf.

Toch kent deze film zijn voordelen, waarvan er eentje de filters is. Op het visuele vlak heeft Carnahan best gevoel en zeker de eerste 15 minuten zijn luchtig te noemen. De filters zijn knap, de omgeving goed, en het acteerwerk aardig. Het concept waarbij een hele stoot huurmoordenaars achter 1 man aanzitten is natuurlijk leuk, maar Carnahan lijkt er zelf minder geïnteresseerd in te zijn.

Vooral omdat dit eigenlijk niet de primaire focus lijkt te zijn van de film. In plaats daarvan probeert Carnahan zijn verhaal uit te diepen en ondanks dat ik het motief en de poging begrijp en respecteer levert het geen goede film op. Vooral een wat taaie, soms zelfs vervelende film die meer geïnteresseerd is in humor dan in misdaad en actie. Laat de humor nou een stuk zijn van deze film dat minder goed is.

Vooral omdat de bombastische en vulgaire humor, de voornaamste vorm die hierin voorkomt, niet echt voor mij weggelegd is. Ik kon er dan ook weinig voldoening uithalen, en aangezien de beste humor vooral in het luchtige verloop zit komt het toch wat vermoeiend over. Ook de misdaadelementen in deze film krijgen zo'n indruk vanuit mij. Ik vond het weinig interessant en ook niet bepaald leuk ingekleurd.

Nadelig aan de film is tevens dat de luchtigheid er tijdens het middenstuk niet meer inzit. Het verhaal krijgt nu echt de focus, en ondanks dat de opzet niet perse groots is wacht je als kijker op het moment dat de huurmoordenaars eens in actie mogen komen. Hier moet je lang voor wachten, maar wanneer het in de finale dan eindelijk losgaat zit je goed. Lekker geknal, veel actie en het nodige bloedvergieten. Daarmee maakt de derde act van de film een hoop goed.

De wendingen zijn verrassend, maar het eerste kwartier belooft een stijlvolle en bombastische actiefilm die je vervolgens niet krijgt. In plaats daarvan krijg je een misdaadkomedie waarbij zowel de misdaad als de komedie niet echt leuk weten te worden. Hierdoor waren de 109 minuten dat de film duurt soms een opgave, maar gelukkig, zoals eerder benoemd, maakt de finale een hoop goed.

Lol.

Ik had het voordeel een beetje bekend te zijn met Smosh. Begon eigenlijk al rond 2006 te groeien en was 1 van de grootste kanalen op YouTube destijds. Tegenwoordig volg ik ze uiteraard wat minder, maar dat maakte het niet minder aantrekkelijk deze film eens aan te zetten op Netflix.

Het was in ieder geval weer behoorlijk herkenbaar allemaal, vooral qua humor. Dommer kan eigenlijk bijna niet, en met de verkeerde komieken kan het grandioos de soep inlopen. Gelukkig lijken Padilla en Hecox wel vertrouwd te zijn met deze soort humor en kunnen er dan ook wat meer mee aanvangen.

Zo heb ik eigenlijk wel een paar keer kunnen lachen om deze domme humor. Het moet je zeker liggen, maar soms kan ik er wel om lachen. Soms is de film weer erg flauw, nou, het is eigenlijk altijd flauw. Maar de flauwheid draaft soms iets te veel door, zeker met Black als Steve YouTube die iets te veel wordt uitgemolken.

Ook de makkelijke manier van editen bewijzen eigenlijk dat zowel Hecox als Padilla nog te veel een YouTube-filmpje voor ogen hadden waardoor ze het zichzelf gewoon te makkelijk maken. De lelijke effecten en omslachtige greenscreen-momenten passen daarom niet echt in deze film maar vooral in de YouTube-filmpjes zelf.

Verhaal is voor de rest wel origineel, maar uiteraard zal het vanwege budgettaire beperkingen niet echt optimaal benut worden. In visuele versiering waren beide heren in ieder geval niet geïnteresseerd, wat wel jammer is. Maar de domme vorm van humor maakt een hoop goed en de film duurt daarnaast ook niet lang. 84 minuten is prima te doen.

Niet de beste vorm van cinema, uiteraard, maar de humor ligt me stiekem wel. Ik zou het bijna guilty pleasure willen noemen. Maar ik moet wel bekennen dat het inhoudelijk en qua visuele vormgang gewoon te simpel en te makkelijk is. Als je de film wil zien, zou ik je aanraden even een paar filmpjes van Smosh zelf aan te klikken op YouTube. En dan de oude filmpjes, niet de recentere.

Dat het werk van regisseur Ingmar Bergman niet tot de meest toegankelijke soorten behoort wordt met overtuigende wijze duidelijk gemaakt in Smultronstället. Het verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het persoonlijke perspectief van Victor Sjöström, een degelijke acteur maar weinig innemende verschijning. De inhoud van Bergmans klassieke zwartwitfilm is zonder meer belangrijk en relevant, maar het moet ook op een enigszins boeiende wijze worden verteld. Uiteraard spring ik daarmee tegen de stroming in, maar ik kon weinig met de doodse personages en ellendig theatrale dialogen. Enkele dromerige sequenties ademen veel sfeer uit en vallen op, waardoor de film gelukkig niet compleet ontdaan is van sterke punten. Bergman zal altijd een regisseur blijven waar ik weinig affiniteit mee ken en dat bleek hier wederom, aangezien Smultronstället een behoorlijk zware zit is om doorheen te komen.

Degelijk.

De geanimeerde smurfen op het scherm. Deel 2 zelfs alweer. Waarbij ik stiekem bij deel 1 nog best kon genieten van de wat aparte humor vond ik dit weer wat minder. Vooral door dezelfde aanpak van dingen en de wat flauwere humor.

Gargamel is toch wel een leuke schurk. Hij is wat overdreven neergezet, maar ja, het is tenslotte wel een kinderfilm. De animaties zijn degelijk, de effecten ook degelijk. De lengte mag inderdaad ook wel wat korter voor een film zoals deze.

Hij is prima te kijken, maar uiteindelijk een niet al te best vervolg. Daarvoor is het verhaal te cliche en de grappen te flauw.

Oke.

Stiekem best uit te kijken. Deze verfilming van de bekende kinderserie is in zijn geheel best geslaagd. De grappen zijn natuurlijk wat flauw, maar stiekem bij vlagen nog wel lollig. De karakters zijn vreselijk cliche, vooral Love en Harris.

De smurfen zelf zijn prima geanimeerd en die schurk is ook wel lollig. Zeer overdreven neergezet, dat geef ik dan wel weer toe. Voor kinderen is dit vast hilarisch, voor volwassenen misschien wat minder, maar uiteindelijk prima te doen.

Blinkt nergens uit, maar het is wel gezellig voor de kids.

Fijne sfeerimpressie en een statement vanuit regisseur Adam Rehmeier dat we vanuit zijn kant geen extreme horrorexperimenten meer hoeven te verwachten. Snack Shack is in de basis niet heel veel anders dan soortgelijke, Amerikaanse coming-of-agekomedies, maar weet zichzelf zeker in de tweede helft naar een hoger niveau te tillen. De zomerse sfeerzetting en het enthousiaste acteerwerk van zowel Gabriel LaBelle als Mika Abdalla vormen de voornaamste pluspunten, maar ook de subtiele manier waarop Rehmeier humor combineert met drama is sterk. Het schreeuwerige eerste halfuur en een ietwat matige hoofdrol van Conor Sherry drukken enigszins de pret, maar Snack Shack is een degelijk genrewerkje.

Behoorlijk vlotte mysteriethriller afkomstig uit de ervaren handen van regisseur Brian De Palma, die na deze film helaas een vermindering in kwaliteit teweegbracht. Het eerste shot is uiteraard een klein hoogtepunt, maar het hoge tempo en de excentrieke personages dragen daar vervolgens overtuigend aan bij. De Palma introduceert verder weinig nieuwe experimenten, maar zet niettemin vlot in op een sneltreinvaart en zijn bekende visuele trucages vormen een uitstekende begeleider. Jammerlijk is dat sommige plotwendingen (die een aanzienlijke impact hebben op de inhoud) nogal vroeg uit de doeken worden gedaan, waardoor de kijker veel ruimte wordt ontnomen op het vlak van puzzelwerk. Een opvallend bombastische finale verraadt vervolgens dat De Palma dit mogelijk zelf ook in heeft gezien en dat krampachtig probeerde te verbloemen.

De Duitse Regisseur Robert Schwentke heeft ondertussen meerdere malen grote actiefilms voor zijn rekening genomen in Hollywood, maar hij bemachtigd telkens de ondankbare, slecht uitgewerkte scenario's. Hierdoor moet hij altijd erg zijn best doen om de saaie inhoud te compenseren met visueel aantrekkelijke actiescenes. Ondanks dat hij altijd een eind komt, blijkt de uitdaging uiteindelijk vaak te groot. Deze film vindt de balans echter net wat beter, waardoor met name de slotfase best lekker voor de dag komt. Henry Golding, Iko Uwais, Samara Weaving en Andrew Koji leveren allemaal degelijke acteerprestaties af en vangen het maximale aan met de matige dialogen die ze moeten uitspreken, maar daartegenover bevinden zich ook mindere rollen. Met name Takehiro Hira en Úrsula Corberó spelen redelijk stompzinnige figuren, maar uiteindelijk is het vooral de lange, clichématige verhaalsopbouw die het geheel zwaarder maakt dan nodig. De variatie in actieachtergronden mag er wezen, maar het duurt ook lang voordat Schwentke de eerste noemenswaardige momenten op actiegebied daadwerkelijk te pakken heeft. Hierdoor is Snake Eyes vooral een middelmaatfilm, maar wel eentje die best goed wegkijkt op een luie avond.

Lol.

Wat moet je hier van denken? Ik denk tijdens de film in ieder geval helemaal niet. Typische no-brainer dit. Een nobrainer die het gemiddelde SyFy-niveau weet te ontstijgen, maar nog steeds blijft hangen in het B-film genre. Waarschijnlijk ook alleen bekend geworden door de bekende dialoog van L. Jackson.

Als een persoon met vliegangst moet een film als deze doodeng zijn voor mij. Enkel bij de turbulentiescenes voelde ik lichte spanning, maar voor de rest weinig spanning gevoeld door de setting helaas. Aangezien de film al snel overgaat in compleet ridicule praktijken maakt het ook niet veel meer uit, want dan is het vooral entertainment.

Film opent als een normale actiefilm, maar gaat al snel over in het ridicule concept. Dat werkt eigenlijk nog best degelijk, vooral omdat je het niet zo vaak meer ziet. Behalve laat op RTL7. Maar door de zwakke CGI kan je het al snel niet al te serieus meer nemen.

De film neemt zichzelf niet al te serieus, maar nog steeds te serieus helaas. Vooral omdat de film toch regelmatig voor de spanning gaat en niet voor de komedie. De komedie komt vooral in de belachelijkheid van het concept, waardoor er nog weleens een glimlachje vanaf kan. Maar de echte humorscenes vallen toch wel serieus tegen.

Halverwege valt de film een aantal keer plat, omdat de film de vaart er nooit vlot in kan houden. De eerste aanval van de slangen kent een behoorlijk tempo, maar het survival-gedeelte van de film toch stukken minder. Dat tempo rammelt de hele film lang helaas, waardoor het niet ten alle tijden vermakelijk blijft.

De CGI is ook wel een behoorlijke remmer, omdat de slangen er voor geen meter uitzien. De zeer ongeloofwaardige praktijken doen de film ook niet erg goed. Niet qua concept zelf, de andere praktijken in dit geval. Want als elke piloot zo vliegt dan zullen de vliegrampen snel stijgen denk ik zo.

Wel vermakelijk genoeg, maar het neemt zichzelf net wat te serieus als de hel losbreekt. Met wat meer grappen en grollen was dit toch beter geweest, want de slangen zien er niet uit. Met zo'n personage als Jackson moet je ook wel wat kunnen qua humor, maar dat gebeurd helaas niet genoeg.

Niet heel bijzonder eigenlijk.

Nog weinig ervaring met Ritchie zijn eerste werk, maar hiermee laar hij een redelijke indruk achter. Wel gek, want een 8 gemiddeld vind ik absurd hoog voor een film die niet eens heel erg uitblinkt in het genre. Het is gelukkig allemaal wel lekker fris verfilmd.

Grappen die vaak niet werken, waarmee de Britse humor me al snel de keel uit ging hangen. Soms wel een pakkende dialoog die me een glimlach bezorgde, al kwamen die eigenlijk alleen maar van Vinnie Jones en Jason Statham. De rest was niet bepaald grappig, vooral Pitt stelt me ernstig teleur.

Leuke camerabewegingen en een pakkende, hippe montage. Dit zal een oersaai verhaal in een geslaagde misdaadskomedie moeten maken, maar doet dit echter deels. Vaak blijft het wat saai, in het begin was het allemaal niet te volgen en raakte ik al snel kwijt wie wat probleem heeft.

Uiteindelijk is dit allemaal wel amusant, maar zo goed als iedereen dat vind vind ik hem bij lange na niet. Meer een film die ik opzet als ik me eens verveel. Maar het helpt dan ook niet echt dat het misdaadsgenre me niet echt smaakt.

Aardig.

Disney die een soort supermoderne draai geeft aan één van de alleroudste sprookjes. Sneakerella geeft zichzelf eigenlijk al weg met de titel. Er is geen genie nodig om uit te vogelen dat dit een draai is aan Cinderella. Eentje die ik alleen een stuk beter slik dan de daadwerkelijk, trouwere herbewerkingen van dat verhaal.

Fijn is vooral dat Rosenbaum zich overgeeft aan de moderne omgeving en daarom oude paleizen en bolle kostuums vervangt voor een neon-omgeving en moderne termen en woordjes. Ieder personage is herkenbaar en eigenlijk een beetje matig ingevuld, maar we weten allemaal snel waar ze op gebaseerd zijn. Wetende waar het verhaal heengaat zorgt ervoor dat Sneakerella weinig verrassing biedt, maar wel goed vermaakt.

Jammerlijk is dat niet veel nummertjes aanslaan (met uitzondering van dat duet van de slechte broers, lekkere meetapper), en dat het allemaal wel wat aan de belachelijke kant is. Als we deze film moeten geloven, dan kan je met een enkel concept megasucces bereiken zonder er al te veel moeite voor te doen. Een echt avontuur wordt niet beleefd, maar het vermaak mag er zijn. De reden dat ik een voldoende geef is vooral omdat ik visueel wel overtuigd was van de film.

Halfje erbij na herziening, al blijft Sneekweek een uitermate armoedig gebeuren. Het valt ditmaal vooral op dat de castleden weinig macht hebben over de film, want de neergepende dialogen helpen geen van allen om een geloofwaardige rol te spelen. De regie van Martijn Heijne is daarop evenzeer verwarrend. Het enorme gebrek aan logica is daar een voorbeeld van, maar daarnaast lijkt de film ook niet helemaal te weten wat het precies wil zijn. Voor een horrorfilm ontbreekt er vooral het benodigde bloedvergieten, voor een thriller ontbreekt er een effectieve spanningsboog en voor een komedie is het allemaal te typisch. Fijn dat ook Nederland dit soort films maakt en voor de afwisseling kijkt het fijn weg, maar kwalitatief is het geenszins.

Regisseur Ric Roman Waugh voelt zich duidelijk comfortabel binnen het misdaadgenre, maar vrijwel altijd komen zijn resultaten met een flinke stoot aan (overbodige) drama-elementen. In het geval van Snitch is dat enigszins logisch, maar er wordt wel erg veel tijd aan besteedt. Voor behoorlijk uitgekauwde dramatiek vormt dat al snel tijdverspilling, alhoewel Dwayne Johnson zich prima redt in de hoofdrol. De interessantere stukken zitten echter in de actierijkere scenes, die best degelijk worden opgebouwd. Het feit dat de film redelijk lomp omgaat met de clichés zorgt ook voor een verdienstelijke amusementswaarde, bovendien wordt het totale gebeuren afgesloten met een meer dan leuke slotfase. Snitch is een typerende film voor The Rock, maar dat neemt niet weg dat het geen slecht werk verricht in termen van entertainment. Jammer genoeg is Waugh op een later moment in zijn loopbaan vooral bergafwaarts gegaan.

Psychologische en mysterieuze horrorfilm met een bekend gegeven, waarin een stel tieners zonder stroom (en dus zonder warmte) vast komt te zitten in een winterhut. Regisseur Colton Tran heeft zijn cinematografie aardig op orde en gebruikt stijlvol camerawerk om zijn verhaal mee in beeld te brengen, maar kan weinig veranderen aan het onopvallende acteerwerk en het gebrek aan spanning. De beste stukken zitten in de abruptheid ervan, zoals een jongen die een kwaadaardige sneeuwpop hallucineert. Snow Falls is daarmee geregeld oninteressant en gevoelsmatig te lang, terwijl de speelduur daarentegen erg beknopt blijkt. Niet de slechtste binnen zijn soort, maar weinig memorabel dus.

Ietwat zoete, maar degelijk neergezette vertaling van de klassieker naar het grote witte doek. Uiteraard met een aantal aanpassingen (waar de meningen duidelijk over zijn verdeeld) die Snow White een andere richting in sturen, maar dat maakt van deze film aan de andere kant een onvoorspelbaardere rit. Rachel Zegler zet daarbinnen een degelijke, alhoewel iets te gemaakte hoofdrol neer. Soms is ze te duidelijk op de hoogte van wat er van haar verwacht wordt, maar over de grote lijn is het keurig. Regisseur Marc Webb wint vooral kracht met de fraai ingekleurde achtergronden en locaties, die wel degelijk een soort magische inslag brengen aan het verhaal. Gal Gadot is echter een miscast als boze tovenares, de effecten van de dwergen zijn niet bepaald geslaagd en de inhoud is nodeloos sentimenteel, maar vanuit een neutraal perspectief is Snow White best genietbaar.

Matig.

Toch wel nieuwsgierig hiernaar geweest, aangezien het me vrijwel onmogelijk leek om van zo'n onschuldig sprookje een PG-13 film te maken. Dat overigens ergens een beetje fout aanvoelt en aanvoelt als een te opvallende cash in.

Ten eerste, de absurde keuze om Stewart sneeuwwitje te laten spelen. Die chagrijnige kop past echt niet in zo'n onschuldig figuur als Sneeuwwitje. Daarnaast straalt Hemsworth ook niet bepaald een charme uit. Theron is dan wel weer goed gekozen.

De film is visueel prima, de actie scenes hebben prima momenten en de scenes in het bos zijn ook niet mis. Het lag me allemaal gewoon niet, de cast is verkeerd gekozen. Wat meer enthousiasme had de film beter gedaan.

Kundige biografievertelling van regisseur Oliver Stone, waarin voortreffelijk wordt geacteerd door Joseph Gordon-Levitt in wellicht één van zijn allerbeste rollen. Het getuigt van ervaring en kwaliteit als je een onderwerp dat me niet meteen veel interesseert voor een duur van 134 minuten boeiend weet te houden. Het tempo ligt hoog, de visuele invulling oogt professioneel en de personages zijn voor de verandering te allen tijde intrigerend. Snowden vertelt een verhaal dat je voortdurend kan plaatsen in de moderne wereld (het is dan ook vanzelfsprekend over een relatief recentelijke gebeurtenis) waardoor je als kijker voortdurend wordt uitgedaagd om na te denken over het verloop en de bijbehorende gevolgen. Uiteraard zullen er bepaalde invloeden flink zijn overdreven, maar aan de regie of de acteurs valt dat niet te verwijten. Snowden was een fijne en knappe verwelkoming van kennispunten die me niet meteen bekend waren.

Matig.

Van de man die ons eerder het prachtige filmpje genaamd Låt den Rätte Komma In komt hier nu opeens vrij matig uit de hoek. Een filmpje dat toch wel redelijk gehyped was op internet en qua advertenties rond de stad had wat mij betreft wat vlotter neergezet mogen worden.

Sowieso ligt het detective genre met niet helemaal. Fassbender zet een nogal saai personage neer, en Gainsbourg doet het ook niet al te best. Sommige scenes zoals de moordscenes zijn nog wel sfeervol op het scherm gebracht maar dan heb je het ook weer zo'n beetje gehad. Het verhaal was nog wel redelijk overigens.

Het had wat minder saai gemogen en wat vlotter verteld mogen worden. De landschappen zijn mooi in beeld gebracht, jammer dat de film zelf maar weinig weet te boeien en hierdoor haak je soms snel af. Kan ook aan het genre liggen voor mij, maarja.

Aparte sciencefictionfilm met een werkelijk briljant concept dat door regisseur Bong Joon Ho naar het einde toe iets te ver wordt doorgetrokken. Snowpiercer moet het vooral hebben van de visuele creativiteit, zeker aangezien de inhoud een wat bekendere indruk maakt. Na een logische inleiding is het voor de kijker genieten geblazen met een aantal doordenderende actiemomenten en doeltreffend absurde sequenties. Enkele personages zoals Tilda Swinton en Emma Levie zijn wat overdreven, maar Chris Evans daarentegen speelt mogelijk de rol van zijn leven. De finale leunt iets te veel op monoloog en dialoog, maar Snowpiercer toont een aantal van de beste actiemomenten uit dit tijdperk. De matige computereffecten zijn dan ook wat makkelijker te vergeven. Strak in beeld gebracht met fraai kleurgebruik en voldoende originaliteit binnen dit geheel dus, dat helaas wat te veel mankementen kent om zichzelf te verheffen tot genreklassieker.

Best sterk.

Dat Snowtown een heftige, rauwe film zou worden had ik op voorhand al verwacht. Dat wil echter niet meteen zeggen dat het ook een goede film was, maar bij deze film was dat gelukkig wel het geval. Het was een film waar ik lang naar uitkeek maar nooit aan toe kwam. Recentelijk dan toch de kans gekregen om hem te zien.

Kurzel is een interessant regisseur en mikt met deze film op weinig stijl. Het ziet er behoorlijk on-the-spot uit, wat betekent dat ze niet veel hebben gedaan om de omgeving op te fleuren. Dat hoeft dan ook niet. Waar het in deze film om draait zijn de trieste, deprimerende omstandigheden van het gezin, en de charmante nieuwkomer, geweldig gespeeld door Henshall.

Het is verder niet zo dat deze film geweldig veel verontrustender is dan soortgelijke films, of harder, maar de sfeer die erdoorheen hangt is wel sterk te noemen. Door middel van een nare sfeer voel je je de hele film lang ongemakkelijk. Alsof je zelf misbruikt wordt. Kurzel draait soms ook niet weg van expliciete beelden, al zijn de moorden niet gedetailleerd.

Deze rauwe film heeft echter ook zijn nadelen. Zo kon ik maar de helft van de film echt verstaan. Mompelwerk zorgt ervoor dat niet elke scene even makkelijk te volgen valt, behalve als je wellicht bekend bent met het accent. Dat was ik niet, en daarom had ik soms moeite met het volgen van de film. Niet dat een hoop scenes echt bijdragen, maar ik had niettemin liever wel deel willen nemen aan het gesprek.

Kurzel doet veel goed met zijn film, waardoor de film voor zijn relatief lange speelduur altijd weet te boeien. Ik vond het jammer dat we niet veel te weten kwamen over het hoofdpersonage, de jongen, buiten de leefomstandigheden waarin hij zich bevindt. Verder boeiend, intrigerend en rauw. Ik mocht het wel, en kwam er goed doorheen.