Meningen

Ok.

Deze film deed me een beetje denken aan The Call, een film waarvan ik het eerste gedeelte zeer spannend vond. Met een beetje hetzelfde concept schept deze film verwachtingen. Ik hoopte weer op een lekkere, intense en beklijvende thriller. Scandinavische cinema heb ik daarnaast ook hoog staan.

De film heeft in ieder geval wel potentie. De alarmcentralekamer is sfeervol ingericht, de cinematografie grauw en spannend en de omgeving geloofwaardig. Het ziet er allemaal goed uit, en daarmee is het makkelijker om sterke spanning op te bouwen.

Die spanning wordt ook wel degelijk keurig opgebouwd, zeker in de eerste 20 minuten. Zoiets als een medewerker bij een alarmcentrale is een onderwerp waar ik wel meer van zou willen weten, en deze film speelt zich eigenlijk volledig af in een alarmcentrale. Kassa.

Jammer dat de film de opgebouwde spanning niet vast weet te houden, mede door een gebrek aan vaart. Het tempo wordt dreigend opgebouwd, maar zodra Iben van de telefoon wordt gehaald is de vaart compleet weg. Na een bepaalde tijd herovert de film de vaart, maar verliest hem vaak weer direct daarna.

In de tweede helft was de film zelfs soms gewoon niet interessant of intrigerend meer. Zodra de twist uit de doeken werd gedaan geloofde ik het allemaal wel. De spanning knalt er eigenlijk gewoon uit. Jammer, want spanning lijkt een beetje centraal te staan in deze film. De spanning wordt vaak ook een beetje teniet gedaan door het hoofdpersonage die te makkelijk betrokken raakt bij zijn beller.

Desondanks is het concept intrigerend en het acteerwerk van Cedergren solide. Die drama-achtergrond had weggelaten mogen worden, dan was zijn personage wat mysterieuzer. Dat mag ik iets meer. De omgeving van Cedergren is keurig in elkaar gestoken. Maar uiteindelijk weet de film gewoon de spanning en vaart niet vast te houden, waardoor het als geheel in elkaar begint te vallen.

Niet slecht.

Nog maar een Johnson opgezet dan, hij speelt leuke en minder leuke rollen. Deze rol was prima, maar wel gelukkig een rol met iets meer emotie en tegenslag dan de doorsnee Johnson rol. Ik wil hem nog weleens in een pure dramafilm zien waar de actie gewoon wegblijft.

Begint al niet zo slecht, al is het duidelijk dat dit gewoon een doorsnee actiefilmpje is, met zoals ik eerder al zei, net een wat persoonlijker tintje dat het nog iets geloofwaardiger maakt. Terwijl alles wat we hier te zien krijgen volslagen belachelijk is.

Mensen met hoogtevrees zullen dit misschien wel enger vinden, ik hield zelf ook een aantal keer mijn adem in bij de beklimming van de hijskraan. Maar de hoogtevrees zelf wordt iets te vaak uitgemolken waardoor de thrillerscenes op een gegeven moment wel een beetje voorspelbaar worden.

Irritante types trouwens die schurken. Quinlivan daarbij volop, wist me de volledige speeltijd die ze kreeg te irriteren omdat ze zo'n doorsnee schurk is. Ook Møller is een wat doorsnee schurk, alleen dit keer geen zwaar Engels accent maar een Scandinavisch accent. Leuk dat die ook eens in Amerikaanse films mogen opdraven.

Actie is wel leuk, soms behoorlijk spectaculair, maar de effecten zelf vallen vaak door de mand door de wat houterige CGI. Het moet het hier eigenlijk dan ook meer hebben van thriller dan de actie zelf, want wie een pure actie verwacht komt misschien wat bedrogen uit. Actie komt meer in de vorm van vuur.

Designs zijn erg goed gelukt, dat gebouw ziet er tof uit. 8K kamer is erg leuk gedaan, en weet daar ook enkele leuke dingen mee te doen. Jammer dat de effecten dan ook totaal niet aansluiten op de mooie designs, en dat is dan weer jammer.

Camerawerk is eigenlijk het beste aan de film, want die is sterk. Hypermoderne bewegingen hier en daar en constant leuke bewegingen door de kamers. Dit helpt de film dan wat omhoog. Het is nog wel wat afstandelijk, had misschien wat dichter op de huid gemogen zodat de intensiteit wat verhoogd kan worden.

Acteerwerk is mwa, Johnson is, ondanks zijn drama in de rol, nog steeds een beetje op de automatische piloot. Campbell precies hetzelfde eigenlijk. Als de karakters iets meer een eigen smoel mochten hebben dan was dit waarschijnlijk leuker geweest.

Typisch een filmpje dat je snel vergeten bent, maar genoeg vermaak biedt om je geboeid te houden.

Nederhorror.

Nou, zo slecht vond ik het stiekem nog niet. Het horror hart van van Geloven en Visser zitten duidelijk op de juiste plek, maar komen niet heel erg uit de verf. Dit heeft onder andere te maken dat Koblenko niet gecast had moeten worden, want ze kan niet acteren.

Voor de rest is het nogal een chaotische film, met veel energiek cameragebruik. De cast bestaat weer uit de standaard horrortypes, de joker, de maagd enz enz. Verhaal zelf is ook vrij weinig origineel maar hier en daar zitten wel enkele leuke scenes in.

De opening was lekker donker en qua gore en kills is het ook wel ok. Inderdaad wat rommelig en zwak acteerwerk, maar ik heb me best goed vermaakt. Prima NL horror die in vergelijking met andere horrorfilms zo slecht nog niet is.

Opmerkelijke film.

Ik ben blij dat Van Heijningen Jr. de rol op zich heeft genomen om deze ontzettend dure film voor Nederlandse standaarden te regisseren. De beste man heeft uiteraard al wat ervaring in Hollywood, dat duidelijk werd in het jaar 2011. Deze film is echter anders, maar dat pakt juist beter uit dan zijn tripje in Amerika.

Uiteraard is de film goedkoper dan andere, grotere oorlogsfilms en dat breekt regelmatig door. Al snel valt het op dat de film zich maar op weinig locaties afspeelt. Diegene die je wel te zien krijgt, die zijn mooi, maar het zijn er dan ook niet veel. De normalere locaties worden opgevuld met filtertjes zodat je de werkelijke goedkope natuur niet te zien krijgt. Een echt Hollywoodgevoeltje zit er dan al snel aan vast, maar dat maakt in principe niet heel veel uit.

Een grote stroef van de film blijft het acteerwerk, dat niet bepaald briljant is. Dialogen komen er weinig interessant uit (Radder), tot zelfs onverstaanbaar (Bijvoet). Anderzijds kon ik ook castleden ontdekken die mijn verwachtingen ontstegen, zoals Schneider en Flatters. Zo blijft de boel in dit geval aardig verdeeld, en dat is gewoonlijk zo. Het eerste uur had soms wat kruit kunnen gebruiken en voor een lange tijd blijft het te duidelijk waar het heen wilt gaan.

Dit is een film die een echt verhaal oogt te vertellen en dat lukt aardig. Wat vooral helpt is dat er regelmatig clichés worden vermeden waarmee deze film al snel een eigen smoel krijgt. De finale op de brug is geweldig in beeld gebracht, en ook andere scenes zijn opvallend spannend geregisseerd met knappe effecten, goed gebruik van de camera en solide cinematografie. Voor het oog is de film al snel een streling. Niet bepaald verwacht van een Nederlandse film.

Verder zit het tempo er aardig in en wordt de film nooit saai. Bovendien is het ook niet te soft en wijkt niet uit voor wat brute beelden, al zit er niks grensoverschrijdends in. Ik vond het vooral fijn dat de film weinig bekende clichés kent alhoewel het altijd voor een bepaalde mate voorspelbaar blijft. Het geluid knalt goed door, eindigt aardig en kijkt goed weg. Goed verrast door deze Nederlandse productie die zijn centjes ook echt heeft weten te gebruiken en daarmee een van de beste films neerzet afkomstig van eigen bodem. Veel over de geschiedenis krijg je niet te weten via deze film, het gaat echt om de ervaring, maar ik vind dat persoonlijk totaal niet erg.

Shudder op niveau.

Niet best dus, betekent dat. Slapface is de zoveelste film die weigert een normaal horrorpad te beantwoorden. Per definitie is daar ook niet iets mis mee, maar in dit geval is het vooral wat saai. Zeker de tweede helft vervalt eerder in dramatiek dan horror. Misschien dat de film daarop mikt, maar dan promoot het zichzelf erg ongelukkig.

Wat nog begint als een aardig onheilspellende film (dat slapface-spel komt nogal eigenaardig over, juist voordelig aan de sfeer van de film) wordt uiteindelijk een wat makke thrillerfilm waarin af en toe een boze bedreiging in voorbij wandelt. De indruk die de bedreiging maakt is echter maar matig, en bovendien vond ik het ontwerp van deze verschijning ongelooflijk saai. Zeker in daglicht valt het hard door de mand.

Acteerwerk is wat sterker. De cast is niet bepaald Oscar-waardig maar ze komen stukken geloofwaardiger over dan het gemiddelde niveau dat dit soort films afgeven. Tussendoor is de film een afwisseling tussen thrillerbeelden en dramatiek. Veel horror zal je niet zien, het is een film die het meer van de atmosfeer moet hebben maar die is nooit griezelig of dreigend genoeg om hier een goed lopend geheel uit te krijgen.

Daarnaast is het tempo erg onevenwichtig te noemen. De film wisselt de toonzetting nogal ongebalanceerd af. De spannendere momenten duren vooral te kort en de introductie tussendoor weet dat niet zo sterk aan te vullen. Dat heeft er vooral mee te maken dat het drama-aspect zelf niet zo onderscheidend wordt uitgewerkt. De betere elementen zitten 'm vooral in de mix met thriller, maar deze momenten zijn eerder schaars.

Verder ontbreekt het de film vooral aan een hoop. Soms wel sfeervol, maar nauwelijks spannend, niet erg grof en vooral niet meeslepend. Slapface behoort daarmee tot een soort film die ik in no-time weer ben vergeten. Wel jammer, want enkele scenes van deze film ontstijgen het niveau met gemak, maar de overige minuten van de film werken dat tegen.

Meh.

Niet bepaald bijzondere variant op het aliengenre. Een film die een beetje een mix vormt tussen volwassenenhorror en kinderfilm. Een combinatie die alleen niet echt goed samengaat, want de horror wordt er nogal kinderachtig mee, maar eigenlijk is de film wat te grafisch om nog door de jonge jeugd getrokken te worden.

Problematische van de film is dat de kinderen vrijwel compleet talentloos zijn. Niemand kan echt enthousiaste dialogen oplezen waardoor de film constant ongeïnteresseerd en gevoelloos overkomt. Dat de film vervolgens tot leven komt eenmaal het gevaar naar boven komt drijven is dan eerder te danken aan het plot, want de kinderen lijken er gewoon geen zin in te hebben.

Vervolgens begint de film nog redelijk mysterieus. De kinderen zijn dom, de alien is vreemd en al bij al loopt het nog wel vlotjes door. Moet zeggen dat ik het wel aangenaam vond om al die misvormde dingen te zien. Super creatief is het niet, maar regisseuse Innuksuk zoekt het op z'n minst in een aparte hoek en dat kan ik wel waarderen. Het zorgt ervoor dat de film alvast een heel stuk beter te slikken valt.

Verder loopt de film langzaam voort en werkt zich toe naar een finale die aardig wegkijkt maar weinig boeiend is. Ik vond de locatiekeuze wel wat authentieks hebben. Gefilmd in 2019 op Baffin Island, het geeft een wat triestige maar treffende sfeer. Genoeg gevaar dat vanuit zo'n plaatsje kan komen uiteraard. De film is makkelijk door te komen en omtrent genoeg horror, maar het levenloze acteerwerk evenals te weinig visuele inspanning maken er toch een wat matige film van.

Verrassend genoeg niet geheel irrelevant, ondanks dat regisseur Lucifer Valentine nog altijd kampt met een film die na enige tijd bijzonder saai voor de dag komt. De drukkere vormgeving gecombineerd met de aparte geluidsbewerking leveren echter precies wat de film hoort te doen en dat is een kwaadaardige en snoeiharde toonzetting over de film uitroepen. De hallucinante scene waarin de ogen worden uitgestoken is eigenlijk een bijzonder geslaagde scene. Het acteerwerk daarentegen is vervelend, de expliciete seks onnodig en de overvloed aan kotsende mensen vooral walgelijk. In dat opzicht heeft Slaughtered Vomit Dolls bitterweinig te melden, buiten zichzelf zo ranzig mogelijk presenteren en dat gaat na enige tijd onvoorstelbaar vervelen.

Ok.

Toch niet zo slecht als ik vooraf had gedacht. Ik vreesde namelijk het ergste toen ik de eerste reviews las, maar ik kom er nu achter dat ik er best wel van heb kunnen genieten. Er is duidelijk veel liefde in de film gegaan en het weet nooit te vervelen en lekker door te knallen soms.

Alhoewel het tempo nooit echt op maximaal wordt gezet door regisseur Mills. Mills maakt er vooral een wat voorzichtige horror/komedie van. Typisch Brits sfeertje ook daarbij. Vervolgens laat hij ook de komedie heersen in het eerste uur, om bij het tweede deel nog wel leuk uit te pakken met de horror.

Ook leuk om Pegg en Frost weer bij elkaar terug te zien. Nooit mijn favoriete komedie-duo geweest, maar ze kunnen beide wel solide acteren en ook hier doen ze het weer leuk. Ook Sheen doet weer charmant mee. Cole & Butterfield spelen ook charmant, en Corfield is daar een leuke aanwinst bij.

School is voor de rest leuk ingericht. Weinig school wat je uiteindelijk ziet, want het krijgt voor de rest niet al te veel focus. Tempo wil nooit echt lekker meegaan in het eerste uur, en de komedie is ook niet heel grappig helaas. Maar de entertainment is er altijd wel bij.

Toch nog wel wat budget in verwerkt ook. Vooral in de laatste 40 minuten wil de film nog weleens groots uitpakken. De horror is soms ook lekker lomp en het bloed mag wel lekker spatten hier en daar. Het is nooit echt een compleet splatter-festijn, maar de horror kent wel zijn momenten. Het hoogtepunt zit ook uiteindelijk in de ondergrondse tunnels.

Jammer alleen dat de komedie nergens echt leuk wil zijn en de film een hoop potentie niet weet te benutten. De ietwat voorzichtige aanpak waar de film mee kampt zit hem ook wat in de weg uiteindelijk.

Vermaak.

Slaxx is een film die net als wel meerdere horrorfilms die recentelijk zijn uitgekomen steunt op een idee dat volslagen achterlijk te noemen is. We hebben ondertussen moordende cassettebandjes gezien, kwaadaardige wasmachines en peperkoekmannetjes die voor dood en verderf zorgen. Dit keer is het de beurt aan een spijkerbroek.

De eerste helft weet heel goed wat het wil en waar het mee bezig is, waardoor de film ook snel leuker wordt. Het geeft regisseuse Kephart ook de ruimte om iets neer te zetten dat kan uithalen op andere vlakken dan een goed verhaal. Zo kenmerkt de film zich ondanks zijn budgettaire beperkingen in bloederige horrorscenes en typetjes die volkomen ridicuul worden neergezet. Soms is dat irritant, soms ook best lollig.

Visueel niet heel bijzonder maar de broeken die de personages in sneltreintempo opvreten zijn best entertainend als je uit bent op dom vermaak. Kephart heeft haar budget goed weten te verdelen. Een locatie die boeit maar niet veel inspanning vereist, een moordenaar die origineel is maar nooit hoeft te leunen op knappe effecten en personages die onderscheidend zijn en dit nooit proactief proberen te zijn. Die balans heeft Slaxx goed vast.

Waar het misgaat is vooral het laatste gedeelte, de finale eigenlijk, waar het tot m'n stijgende verbazing een verklaring moest worden gegeven waardoor broeken gaan zweven en tanden krijgen. Plots doet de film aan maatschappijkritiek en serieuze onderwerpen. Normaal gesproken relevant te noemen, maar in combinatie met een volslagen achterlijk concept vreselijk slecht gekozen.

Uiteindelijk daalt het niveau simpelweg aanzienlijk en worden zelfs de moorden minder interessant en beperken zich tot het spuiten van veel bloed op de muur. De film was niettemin goed op weg in de eerste helft met genoeg humor en tempo om het niet saai te laten worden. Slaxx is leuk om te kijken als je een keertje niet wil nadenken over een film, maar dan kan je de finale wel even muten.

Bijzonder chaotisch en rommelig ingevuld, maar wellicht is het gebrek aan structuur een beetje de appeal van een film als Slayers. Regisseur K. Asher Levin propt zijn vampierengebeuren vol met allerlei gameverwijzingen en energieke montages, waardoor de opvallend beperkte speelduur beslist geen vermoeiende zit vormt. Het acteerwerk van Thomas Jane is daarnaast best redelijk, al hoeft hij vanuit zijn medecollega's niet op enige vorm van steun te rekenen. De opmaak, inhoud en concepten zijn verder beneden alle peil, maar worden met genoeg tempo gebracht om verveling weg te blijven jagen. Dat maakt van Slayers geen goede film, maar wel tot op zekere hoogte entertainend.

Weinig memorabele psychologische thrillerfilm, gebaseerd op het bekende internetverhaal. Het was slechts een kwestie van tijd voordat dit bronmateriaal van de grond zou komen en regisseur John Farrelly gaat er redelijk braaf mee te werk. Spijtig is het ondermaatse acteerwerk, omdat er toch wel veel van de castleden wordt gevraagd. Zeker de laatste monoloog loopt over van theatraal gedoe en onovertuigende stemklanken. De makers creëren af en toe wat sterke momenten en experimenteren met opmaakeffecten, daarnaast ziet de omgeving er wel sfeervol uit, maar dat redt het oninteressante verloop niet genoeg. Al met al ben je The Sleep Experiment waarschijnlijk snel weer vergeten.

Redelijk.

Een van de eerste slasher reeksen die ik heb gezien. Vroeger was ik er wel van onder de indruk, maar nu niet echt meer. Ik heb nu wel gemerkt dat het acteerwerk van heel laag niveau is en dat eigenlijk geen enkel karakter heel overtuigend overkomt.

Wat de film wel op de pijl houd is de mystery. Je weet niet wie het doet en zo is het nog best een geslaagde who done it. Alleen dat vond ik eigenlijk wel tof gedaan. Ook sommige kills waren best lollig om heel eerlijk te zijn. Ook wel extra punten voor de twist.

Maar is natuurlijk een goedkope 80's slasher. Ik kan hier niet hoger voor geven dan een 2,5*.

Vervolg.

Haha, eigenlijk toch wel een beetje vermaakt hiermee. Ik kan wel gelijk zeggen dat dit alles behalve goed is. De mystery van deel 1 is compleet weg en dat is te merken. Hier is de killer continu in beeld en weet je eigenlijk al gelijk wie het heeft gedaan.

Dan is het eigenlijk kijken wie afgeslacht wordt en is het nog wel leuk met de gedachte over wie het laatste zal gaan overblijven. Sommige acteurs zien er nog wel lief uit (Estevez) en zijn sommige kills nog steeds leuk. Tja.

Maar het amateursme is heel duidelijk voelbaar en is dit eigenlijk een tikkeltje minder dan 1.

Oef.

Waarbij ik deel 1 en 2 nog enigszins vermakelijk vond vind ik dit wel een heel amateuristische puinhoop. Springsteen is terug maar in een minder overtuigende rol. De introductie van de karakters is ook een van de meest simpele en luie manieren om het te doen.

Je moet wel heel erg van het genre houden hiervoor, maar ik vond er toch vrij weinig aan. De kills mogen er soms wel zijn, ze waren nogal lame. Soms gingen ze ook zo makkelijk neer waarbij je je afvraagt of ze überhaupt wel iets kunnen.

Lame derde deel. Overslaan.

Rommelige, onbegrijpelijke en niet te volgen reeksfilm die pas in 2012 werd uitgebracht, maar echter in 1992 begon met de productie. Volgens de bronnen werd er in totaal 34 minuten aan nieuw materiaal opgenomen voordat de maatschappij achter de financiën failliet raakte, maar in deze film merkte ik er amper 10 minuten van op. De nieuwe scenes zijn bovendien pover geschoten en slaan nergens op, maar pas echt kwalijk is de editing van regisseur Jim Markovic. De film kijkt weg als een soort compilatie waarvan de terugblikken compleet willekeurig achter elkaar worden gemonteerd. Het slaat volkomen nergens op en getuigt van luiheid. Creatieve geesten hebben in ieder geval duidelijk niet meegewerkt en bovendien is het allemaal als geheel niet te doorgronden. Het verhaal raakt compleet zoek in de constante interrupties en de kwaliteit is simpelweg armoedig. Zonder meer één van de slechtste horrorfilms ooit gemaakt, voor zover je het een horrorfilm kan noemen natuurlijk.

Simpele avonturenfilm met weinig risico en noemenswaardige momenten, zeg maar gerust geen enkel noemenswaardig moment. Nu blinkt de loopbaan van regisseuse Trish Sie ook niet uit met grootse resultaten en films als The Sleepover zullen daar weinig verandering in brengen. Goed geacteerd en met redelijk wat snelheid gebracht, maar zonder originaliteit of enige drang ervoor in elkaar gezet. De makers ondernemen ook weinig pogingen om dit vergezochte concept enigszins geloofwaardig bij elkaar te brengen en laten zich vooral vangen voor karikatuur. Het had kunnen werken als het enigszins humoristisch voor de dag kwam, maar met deze brave uitwerking is dat helaas kansloos.

Matig.

Sleepwalkers is een erg typisch voorbeeld van een 90s film die heel graag nog in de 80s wil zitten. Daar is per definitie niks fout aan, maar ik vond het wel erg duidelijk. Het levert in ieder geval wat leuke beelden op die de film een beetje opfleuren, maar verder vond ik het niet een al te bijzondere bedoening.

Opvallend dat dit gebaseerd is op een verhaal van King. Ik denk dat ze bij deze film het verhaal voor een groot deel genegeerd hebben, verwaarloosd hebben of King heeft simpelweg een slecht verhaal geschreven. Deze film is namelijk op het inhoudelijke niveau een zwakke film te noemen. Een erg simpel verhaal wordt op de meest makkelijke manier uitgewerkt.

Daarbij komen een hoop cheesy effectjes kijken en wat praktische momenten van gore. Die momenten weten de film soms nog bovenwater te houden, verder vond ik deze film redelijk simpel en niet op een voordelige manier. Ondanks dat het verhaaltje met een redelijk tempo doordendert zijn de personages nooit interessant en worden de personages waar het juist van moet komen volledig verwaarloosd.

Verder is het ook redelijk simpel opgenomen en voor een verhaal dat best wel wat probeert te doen soms wordt het allemaal redelijk levenloos verteld. Wat ik echter vooral jammer vond is dat de film erg kort lijkt te duren, terwijl het concept vraagt om veel meer. Zo lijkt het alsof de film enkel en alleen ging voor matig entertainment en daar bij bleef. De zeurende stem die onder die lagen preekt voor meer betekenissen en intelligentie wordt dan ook genegeerd.

Het is een vlotte film, maar doet weinig vernieuwends en werkt zich toe naar een redelijk onbevredigende finale. Het acteerwerk is serieus slecht en de chemie tussen Krause en Amick komt nooit van de grond, en wordt daarnaast ook gewoon afgeraffeld. Lompe, levenloze film die vermaakt maar niet overtuigd. Een mindere King-verfilming.

Regisseur Tim Burton is duidelijk een vakman en levert hier één van zijn meest sfeervolle films af, waarin het authentieke plaatsje Sleepy Hollow uitstekend wordt neergezet. Spookachtig en fantasierijk, met veel liefde, detail en passie in elkaar gezet. Burton is daar duidelijk de juiste regisseur voor, al verslikt hij zich soms enigszins in zijn ambitie. Het thema van hekserij past namelijk niet echt en het te komische personage van Johnny Depp neemt grote delen van de spanning weg. Nu is de film nergens bijzonder eng te noemen en komt de bedreiging iets te nadrukkelijk in beeld om angst aan te jagen, waar Burton overigens wel effectiever op had mogen inzetten. Gelukkig blijft het verder een vlotte ervaring met genoeg inhoud, sfeer en eigenzinnigheid om een bovengemiddeld eindresultaat neer te zetten.

Regisseursduo Chris Arth en Kevin Summerfield brengt een sfeerloos en halfbakken horrormysterie met veel vallende bladeren en schuddende beelden. Alhoewel een intense manier van beeldvoering soms voordelig kan zijn, is het in dit geval eerder onoverzichtelijk en ongecontroleerd. Veel spanning heerst er verder niet en het monster had zo uit een speelgoedwinkel gelopen kunnen zijn. Als dan ook het acteerwerk het laat afweten is er nog maar weinig over om van te genieten, buiten wat fantasierijkere momenten.

Ingetogen misdaaddrama met een aantal actiemomenten die door regisseur J.D. Dillard uitstekend onder controle wordt gehouden. Het levert een film op die weliswaar een gebrek aan risico en durf kent, maar kan profiteren van leuk bedachte concepten en goed acteerwerk. Jacob Latimore is absoluut een acteertalent en ik heb hem persoonlijk nog niet op een slechte rol betrapt, Sleight vormt daar gelukkig geen uitzondering op. De film duurt nergens te lang en komt met genoeg vaart om niet te vervelen, alhoewel het scenario soms meer verrassing had mogen bieden. Er wordt door Dillard weinig ondernomen om zijn misdaadwereld onderscheidend of vernieuwend te presenteren, maar het kijkt gelukkig goed weg en dat is het voornaamste dat hier telt. De finale mag er bovendien absoluut wezen.

De herziening brengt vanuit mijn kant een toch wat mildere stemming, wellicht dat ik erg was beïnvloed door de algemene teleurstelling die destijds rondom dit project hing. Regisseur Sylvain White heeft namelijk van het opbouwen van atmosfeer wel kaas gegeten en lijkt bovendien door de studio enorm gehinderd te zijn om z'n eigen visie goed neer te zetten. In dat opzicht komt Slender Man best ver en zet een aantal ongemakkelijke, sfeervolle beelden neer die gecombineerd gaan met geconcentreerde en treffende cinematografie. De muziekkeuzes van Ramin Djawadi vormen daar de grootste duw in de rug, maar het nadeel van een film als Slender Man is toch vooral het befaamde figuurtje zelf. Deze gedaante kent namelijk een nogal belachelijke verschijning en boet daarmee beslist geen angst in. Eigenlijk voelt het gebeuren aan als een compleet ander verhaal waar dit figuurtje noodgedwongen bij is geschreven. Erg dwaas wanneer het aanwezig is en daarmee breekt dit geheel zichzelf af. Een voldoende zal het dan ook nét niet gaan krijgen.

Vies.

Slither is een film die al redelijk lang op mijn lijst stond. Vooral voor het vermaak, en qua vermaak doet Slither zijn werk zeker wel. Onder andere met een paar lol en veel kots en andere vieze dingen. Het gaat ook op sommige stukken daarom ook ver.

Ik ben niet een groot fan van Banks, en zo overtuigend vond ik der niet overkomen hier. Maarja, dankzij en vieze dosis gore ging het allemaal wel prima. Zag er allemaal lekker vies en goed uit. Prima aanrader voor diegene die even een film nodig hebben om hen verstand op 0 te zetten.

De tweede horrorspeelfilm van regisseur Matthew Goodhue mikt duidelijk op het absurdistische, maar lang weet dit uiterst bijzondere concept spijtig genoeg niet stand te houden. Alpha de Luiaard is uiteraard een showstealer en weet geregeld komisch uit de hoek te komen dankzij de bizarre ideeën van scenaristen Bradley Fowler en Cady Lanigan. Het uiteindelijke gegeven werkt echter uiteindelijk veel beter als kortfilm waardoor Slotherhouse al snel een uitgesponnen en overbodige indruk maakt, bovendien compenseert Goodhue de boel aanzienlijk weinig wanneer het op de horror zelf aankomt. De slasherelementen zijn tam van aard en nadat je Alpha drie keer moordlustig bezig ziet is daar de lol ook snel vanaf. Daarnaast acteert de cast ongekend matig en leunt veel te sterk op slecht uitgedachte stereotypes. Naarmate het einde vordert levert de film een maatschappijkritische laag, maar de taferelen die zich vooraf spelen zorgen spijtig genoeg dat je dit niet heel serieus kan nemen. De meeste punten gaan uit naar de ontwikkeling van de luiaard zelf, want Goodhue vangt er omheen weinig mee aan.

Ik maak er geen geheim van dat deze films mijn ding niet zijn, maar morbide nieuwsgierigheid brengt me toch altijd weer bij dit soort prulletjes. Bij de andere delen zal ik dus uiteindelijk ook wel terechtkomen. Ik ben ondertussen redelijk wat gewend als het aankomt op schokkend fictiemateriaal, maar met deze beelden heb ik weliswaar qua misselijkheid even moeite gehad. Over het eindresultaat hoeft niet veel getwist te worden: het is je ding, of het is je ding helemaal niet en ik behoor tot de tweede categorie. De overdaad aan knipwerk, het volstrekt oninteressante gezever en de ongemakkelijke focus op bizarre en expliciete seksdaden maken een film als Slow Torture Puke Chamber (wat een naam ook) echt een martelgang om uit te zitten. Wel met erg indrukwekkende gore-effecten, zeker aangezien ze vast geen groot budget hebben gehad om mee te werken. Het feit dat de actrices hier vrijwillig aan hebben meegedaan vind ik uiterst bijzonder, want ik had de situaties binnen deze film in de verste vertes niet kunnen verzinnen. Die Lucifer Valentine blijft een merkwaardig figuurtje.

Mwa.

Slugs is een film die ik toevallig een keertje kon meepakken. Ik had op voorhand al niets bijzonders verwacht, en dat was het dan ook niet. Meerdere keren tijdens het kijken naar deze film heb ik aan The Blob gedacht, terwijl het concept er helemaal niet op lijkt. De opzet doet er echter vaak aan denken, en dat maakt Slugs mogelijk net een tikkie interessanter.

Echt goed is het helaas niet, en binnen de film zit dan ook het nodige slechte acteerwerk. Jammer dat zelfs de films die iets groter lijken uit de 80s geen enkele goede rol kunnen neerzetten. Ook deze film kent geen enkel sterk personage, en dat is jammer gezien Slugs een boekverfilming is. Dan zou je eigenlijk juist betere personages moeten hebben, maar ach.

Visueel is deze film wel aardig te noemen, vooral de horrorscenes scoren goed. De gore is strak in beeld gebracht en ook opvallend confronterend. Er zitten genoeg nare scenes in deze film en dat maakt het allemaal wel kijkbaar. Echt extreem is het nergens, maar aan smerigheid zeker geen gebrek. Dat is uiteraard fijn, want dat kunnen dit soort films gebruiken.

Verder is het niet erg knap geschoten en kabbelt de film wat voort. Het begin weet dankzij wat absurde humor nog wel te vermaken, maar richting de finale schiet de verveling er langzaam maar zeker in. Jammer, want dit soort films moeten juist ten alle tijden vlot zijn. Slugs verliest na een tijdje zijn kracht, en kruipt dan net zo langzaam verder als de slakken die de hoofdrol spelen.

Niet slecht, ik heb zeker plezier gehad met een deel van de film en de effecten zien er goed uit. Het concept is absurd, maar een absurd concept kan deze film niet redden van een nipte onvoldoende. Ik raakte uiteindelijk gewoon iets te verveeld. Als de film zijn vlotheid er de hele speelduur in kon houden, had het absoluut die 3,0* gehad, maar nu niet.

Aardig.

Esterhazy wist in het verleden wat leuke stilering aan haar horrorfilms toe te voegen. Die waren ook wat origineler en/of brutaler. Niet dat deze film gelijk een mislukking betreft, maar je mist iets speciaals dat Esterhazy in het verleden wel kon toevoegen. Daarmee is deze film eerder middelmaatwerk geworden.

Wel leuk dat deze film voor een leuke aanpak kiest. De eerste 10 minuten voelen gigantisch rommelig en gehaast aan, maar dat blijkt vervolgens de bedoeling te zijn. Het is een begin van deze overduidelijke parodie op het genre. Het speelt zijn kaarten redelijk open, maar dat mag de pret niet drukken, want Esterhazy lijkt nog wel goed te begrijpen wat vermaak moet inhouden.

Staat een groot SyFy-label opgeplakt, maar tornado's vol met haaien hoef je hier niet te verwachten. De film is niet bijzonder kwalitatief, maar vermaakt goed. Dat komt vooral omdat het verhaal genoeg verrassingen en wendingen kent om het een beetje luchtig te houden, maar ook omdat Van Vuuren een ontzettend grappige moordenaar speelt.

Jammer genoeg vallen de kills wat tegen. Met zo'n drilboor zou je toch betere dingen moeten kunnen doen, en vooral van Esterhazy is dat een teleurstelling die met haar vorige horrorfilm The Banana Splits Movie juist kon uitpakken in gore beelden. Deze film probeert wat gelikter te zijn, maar buiten wat aardige buitenbeelden is er weinig te bekennen dat visueel charmeert. Wat aardige kleurtjes, maar een luie camera en tegenvallende cinematografie.

Het vermaakt, dat is het voornaamste dat telt, maar inhoudelijk is het niet zo kwalitatief. Nog wel leuk dat dit een feministische horrorfilm is die wel een beetje werkt. Daar kan Black Christmas wat van leren. Het jammere van Slumber Party Massacre blijft zijn dat het niet zo veel toevoegt. Het is gewoon luchtig vermaak, maar daar houdt het op.

Een verbetering.

Na deel 1 gezien te hebben die me maar vermoeiend was ging ik door naar deel 2, de reden waarom ik de reeks überhaupt begonnen was. Het aparte moordwapen in deze film was ik ooit eens in een top-10 video tegengekomen en sindsdien heb ik me voorgenomen de film ooit aan te zetten.

Dit deel heeft een compleet andere benadering dan het vorige deel. Het vorige deel was een standaard opzet voor een slasherfilm, deze is wat aparter alhoewel het voorspelbaar blijft. Uiteindelijk is dit meer een ben-ik-gek film. Na 50 minuten komt de killer plots uit de dromen van Bernard en begint het slashergedeelte pas echt.

Visueel is deze film gestoorder en gekker dan het vorige deel. Er zitten soms best grappige momenten in. De voornaamste momenten die opvallen komen met de sleutelwoorden 'kip' en 'puist'. Toch is de film op z'n leukst wanneer het sleutelwoord 'gitaar' zijn intrede doet.

De film is wel relatief rommelig en het kan voor de kijker die echt voor slachtingen kijkt wat lang duren voordat het allemaal losgaat. Ik vond het ook best jammer dat ik zo lang moest wachten op The Driller Killer. Wanneer hij ook echt actie gaat voeren is de film wel lekker aan het doorrammen, alhoewel net iets te vlug.

Acteerwerk is best matig (buiten de killer om), zoals verwacht. Het is allemaal zo serieus, en terwijl het een parodiefilm voor moet stellen. Hoffman vond ik van de tieners dan nog wel te doen. De douchescene van het vorige deel is in dit deel vervangen door een dansscene, die ook wat minder expliciet is. Iets waar ik geen problemen mee heb. De kills zijn wel bruter en bloederiger ten opzichte van deel 1, veel gedetailleerder en sneller ook.

Ilitch is een leuke moordenaar. Zijn drilgitaar is een erg geestig wapen, zeker 1 van de leukste moordwapens die ik heb gezien. Leuker dan een simpel keukenmes, een machete of een hakbijl. Daarnaast geeft Ilitch gewoon een lekker gestoorde acteerprestatie af. Jammer dat hij uiteindelijk niet meer mocht doen dan wat one-liners roepen en lachen. Had zomaar een briljant personage kunnen zijn.

Leuker deel ten opzichte van deel 1 dus. Kleurrijker, energieker en sneller. Bovendien heeft het een leukere moordenaar. Wel blijft het wat klunzig gefilmd, en het is veel te serieus. De hallucinatiescenes worden ook wel iets te lang uitgemolken, op een gegeven moment wordt je als kijker voor de gek gehouden omdat de film wel onderdeel is van een slasher reeks, dan kijk je dus niet voor hallucinaties. De kills gaan uiteindelijk ook in behoorlijk tempo voorbij, wat minder screentime voor The Driller Killer betekent, en dat is jammer.

De dames doen het niet onaardig en een onverwachte wending richting het middenstuk zorgt voor wat leven in de brouwerij, maar als slasherfilm voelt het erg goedkoop aan. De moorden komen geen van allen in beeld, waardoor je als kijker lang wacht op gehak dat nooit echt loskomt. Het resulteert in een uiteindelijke finale die niet erg interessant in beeld wordt gebracht en niet kan vasthouden aan een doorlopend boeiende moordenaar. In veel opzichten merk je het lage budget, maar de castleden doen er duidelijk alles aan om er wat van te maken. Het is in geen opzicht een vermoeiende slasher, maar wel eentje die niet ergens direct in opvalt.

Slecht.

Eerlijk is eerlijk, Slumber Party Massacre was enkel een obstakel in mijn filmweg. Ik wilde namelijk deel 2 van deze reeks zien puur omdat daar een moordenaar in rondloopt met een drilboor op zijn gitaar. Daarvoor moest uiteraard deel 1 eerst even bekeken worden.

Een horrorfilm die een parodie moet zijn en ook feministische trekjes moet hebben lees ik hier. Ik heb het nergens gemerkt. SPM lijkt heel erg op andere slashers van hetzelfde soort. Parodie heb ik werkelijk nergens kunnen ontdekken buiten het oliedomme verhaal zelf. Maar dat is in slashers niet ongewoon.

Enkele kijkers kunnen blijkbaar erg genieten van de gedetailleerde douchescene, maar ik heb er wat minder mee. Nudity in horrorfilms. Leuk ja, maar daar kijk ik geen horrorfilm voor. De rest van de film is uiteindelijk niet veel beter. De killer komt eigenlijk gewoon ergens tevoorschijn en blijft vervolgens steeds eventjes opduiken, zo'n uur lang.

Het gebrek aan leuke trekjes of apartheid van de killer maken van hem een erg saaie dreiging. Leuk wapen, richting de slotfase mag hij eindelijk wat meer doen dan met open ogen kijken, maar voor een groot deel is het gewoon een saaie kerel. Het is duidelijk waarom deze Russ Thorne geen icoon is geworden.

Acteerwerk is voor de rest ondermaats, zoals je wel kan verwachten. Grappig is de film ook zeker niet, en de 77 minuten leken werkelijk niet over te gaan. De moorden zijn soms best grappig, maar missen toch wat pit en eigenzinnigheid. Veel komt ook niet echt in beeld waarmee deze slasher best veilig is. Tammer dan een hoop genregenoten uit dezelfde periode in ieder geval.

Uiteindelijk is het resultaat een redelijk vermoeiende 77 minuten. Oninteressant slachtvee, afgemaakt door een oninteressante killer op een oninteressante locatie in een oninteressante wereld. Dat levert als resultaat ook een oninteressante film op. Gelukkig zat het er na 77 minuten weer op, kon ik weer door naar deel 2.

Blockbusterregisseur Francis Lawrence komt met een verrassende film op de proppen, waarin het concept van reizen door dromen wordt geïntroduceerd. Niet het meest originele, maar wel een erg verfrissende manier van inhoudsopvulling die zichzelf ideaal bewijst om een film van twee uur mee te vullen. Marlow Barkley en Chris O'Dowd passen daarbij goed in de film en ook Jason Momoa doet het naar behoren, al kent zijn personage soms een iets te excentrieke kant. In principe vormt Slumberland de film die je zou kunnen verwachten van een regisseur als Lawrence: een hoog tempo en een geanimeerde opvulling, maar wel eentje met genoeg professionaliteit en energie om dat goed te kunnen doen. Het inzetten van greenscreens is bij vlagen te duidelijk, maar de opvallende en emotieopwekkende finale weet dat voldoende te compenseren. Uiteindelijk is het geen bijster onvoorspelbare film en zeker niet elke vorm van humor slaat aan, maar het vormt wel ideaal popcornvermaak voor alle leeftijden.