Meningen

Verrassend genoeg niet geheel irrelevant, ondanks dat regisseur Lucifer Valentine nog altijd kampt met een film die na enige tijd bijzonder saai voor de dag komt. De drukkere vormgeving gecombineerd met de aparte geluidsbewerking leveren echter precies wat de film hoort te doen en dat is een kwaadaardige en snoeiharde toonzetting over de film uitroepen. De hallucinante scene waarin de ogen worden uitgestoken is eigenlijk een bijzonder geslaagde scene. Het acteerwerk daarentegen is vervelend, de expliciete seks onnodig en de overvloed aan kotsende mensen vooral walgelijk. In dat opzicht heeft Slaughtered Vomit Dolls bitterweinig te melden, buiten zichzelf zo ranzig mogelijk presenteren en dat gaat na enige tijd onvoorstelbaar vervelen.

Ok.

Toch niet zo slecht als ik vooraf had gedacht. Ik vreesde namelijk het ergste toen ik de eerste reviews las, maar ik kom er nu achter dat ik er best wel van heb kunnen genieten. Er is duidelijk veel liefde in de film gegaan en het weet nooit te vervelen en lekker door te knallen soms.

Alhoewel het tempo nooit echt op maximaal wordt gezet door regisseur Mills. Mills maakt er vooral een wat voorzichtige horror/komedie van. Typisch Brits sfeertje ook daarbij. Vervolgens laat hij ook de komedie heersen in het eerste uur, om bij het tweede deel nog wel leuk uit te pakken met de horror.

Ook leuk om Pegg en Frost weer bij elkaar terug te zien. Nooit mijn favoriete komedie-duo geweest, maar ze kunnen beide wel solide acteren en ook hier doen ze het weer leuk. Ook Sheen doet weer charmant mee. Cole & Butterfield spelen ook charmant, en Corfield is daar een leuke aanwinst bij.

School is voor de rest leuk ingericht. Weinig school wat je uiteindelijk ziet, want het krijgt voor de rest niet al te veel focus. Tempo wil nooit echt lekker meegaan in het eerste uur, en de komedie is ook niet heel grappig helaas. Maar de entertainment is er altijd wel bij.

Toch nog wel wat budget in verwerkt ook. Vooral in de laatste 40 minuten wil de film nog weleens groots uitpakken. De horror is soms ook lekker lomp en het bloed mag wel lekker spatten hier en daar. Het is nooit echt een compleet splatter-festijn, maar de horror kent wel zijn momenten. Het hoogtepunt zit ook uiteindelijk in de ondergrondse tunnels.

Jammer alleen dat de komedie nergens echt leuk wil zijn en de film een hoop potentie niet weet te benutten. De ietwat voorzichtige aanpak waar de film mee kampt zit hem ook wat in de weg uiteindelijk.

Vermaak.

Slaxx is een film die net als wel meerdere horrorfilms die recentelijk zijn uitgekomen steunt op een idee dat volslagen achterlijk te noemen is. We hebben ondertussen moordende cassettebandjes gezien, kwaadaardige wasmachines en peperkoekmannetjes die voor dood en verderf zorgen. Dit keer is het de beurt aan een spijkerbroek.

De eerste helft weet heel goed wat het wil en waar het mee bezig is, waardoor de film ook snel leuker wordt. Het geeft regisseuse Kephart ook de ruimte om iets neer te zetten dat kan uithalen op andere vlakken dan een goed verhaal. Zo kenmerkt de film zich ondanks zijn budgettaire beperkingen in bloederige horrorscenes en typetjes die volkomen ridicuul worden neergezet. Soms is dat irritant, soms ook best lollig.

Visueel niet heel bijzonder maar de broeken die de personages in sneltreintempo opvreten zijn best entertainend als je uit bent op dom vermaak. Kephart heeft haar budget goed weten te verdelen. Een locatie die boeit maar niet veel inspanning vereist, een moordenaar die origineel is maar nooit hoeft te leunen op knappe effecten en personages die onderscheidend zijn en dit nooit proactief proberen te zijn. Die balans heeft Slaxx goed vast.

Waar het misgaat is vooral het laatste gedeelte, de finale eigenlijk, waar het tot m'n stijgende verbazing een verklaring moest worden gegeven waardoor broeken gaan zweven en tanden krijgen. Plots doet de film aan maatschappijkritiek en serieuze onderwerpen. Normaal gesproken relevant te noemen, maar in combinatie met een volslagen achterlijk concept vreselijk slecht gekozen.

Uiteindelijk daalt het niveau simpelweg aanzienlijk en worden zelfs de moorden minder interessant en beperken zich tot het spuiten van veel bloed op de muur. De film was niettemin goed op weg in de eerste helft met genoeg humor en tempo om het niet saai te laten worden. Slaxx is leuk om te kijken als je een keertje niet wil nadenken over een film, maar dan kan je de finale wel even muten.

Bijzonder chaotisch en rommelig ingevuld, maar wellicht is het gebrek aan structuur een beetje de appeal van een film als Slayers. Regisseur K. Asher Levin propt zijn vampierengebeuren vol met allerlei gameverwijzingen en energieke montages, waardoor de opvallend beperkte speelduur beslist geen vermoeiende zit vormt. Het acteerwerk van Thomas Jane is daarnaast best redelijk, al hoeft hij vanuit zijn medecollega's niet op enige vorm van steun te rekenen. De opmaak, inhoud en concepten zijn verder beneden alle peil, maar worden met genoeg tempo gebracht om verveling weg te blijven jagen. Dat maakt van Slayers geen goede film, maar wel tot op zekere hoogte entertainend.

Weinig memorabele psychologische thrillerfilm, gebaseerd op het bekende internetverhaal. Het was slechts een kwestie van tijd voordat dit bronmateriaal van de grond zou komen en regisseur John Farrelly gaat er redelijk braaf mee te werk. Spijtig is het ondermaatse acteerwerk, omdat er toch wel veel van de castleden wordt gevraagd. Zeker de laatste monoloog loopt over van theatraal gedoe en onovertuigende stemklanken. De makers creëren af en toe wat sterke momenten en experimenteren met opmaakeffecten, daarnaast ziet de omgeving er wel sfeervol uit, maar dat redt het oninteressante verloop niet genoeg. Al met al ben je The Sleep Experiment waarschijnlijk snel weer vergeten.

Redelijk.

Een van de eerste slasher reeksen die ik heb gezien. Vroeger was ik er wel van onder de indruk, maar nu niet echt meer. Ik heb nu wel gemerkt dat het acteerwerk van heel laag niveau is en dat eigenlijk geen enkel karakter heel overtuigend overkomt.

Wat de film wel op de pijl houd is de mystery. Je weet niet wie het doet en zo is het nog best een geslaagde who done it. Alleen dat vond ik eigenlijk wel tof gedaan. Ook sommige kills waren best lollig om heel eerlijk te zijn. Ook wel extra punten voor de twist.

Maar is natuurlijk een goedkope 80's slasher. Ik kan hier niet hoger voor geven dan een 2,5*.

Vervolg.

Haha, eigenlijk toch wel een beetje vermaakt hiermee. Ik kan wel gelijk zeggen dat dit alles behalve goed is. De mystery van deel 1 is compleet weg en dat is te merken. Hier is de killer continu in beeld en weet je eigenlijk al gelijk wie het heeft gedaan.

Dan is het eigenlijk kijken wie afgeslacht wordt en is het nog wel leuk met de gedachte over wie het laatste zal gaan overblijven. Sommige acteurs zien er nog wel lief uit (Estevez) en zijn sommige kills nog steeds leuk. Tja.

Maar het amateursme is heel duidelijk voelbaar en is dit eigenlijk een tikkeltje minder dan 1.

Oef.

Waarbij ik deel 1 en 2 nog enigszins vermakelijk vond vind ik dit wel een heel amateuristische puinhoop. Springsteen is terug maar in een minder overtuigende rol. De introductie van de karakters is ook een van de meest simpele en luie manieren om het te doen.

Je moet wel heel erg van het genre houden hiervoor, maar ik vond er toch vrij weinig aan. De kills mogen er soms wel zijn, ze waren nogal lame. Soms gingen ze ook zo makkelijk neer waarbij je je afvraagt of ze überhaupt wel iets kunnen.

Lame derde deel. Overslaan.

Rommelige, onbegrijpelijke en niet te volgen reeksfilm die pas in 2012 werd uitgebracht, maar echter in 1992 begon met de productie. Volgens de bronnen werd er in totaal 34 minuten aan nieuw materiaal opgenomen voordat de maatschappij achter de financiën failliet raakte, maar in deze film merkte ik er amper 10 minuten van op. De nieuwe scenes zijn bovendien pover geschoten en slaan nergens op, maar pas echt kwalijk is de editing van regisseur Jim Markovic. De film kijkt weg als een soort compilatie waarvan de terugblikken compleet willekeurig achter elkaar worden gemonteerd. Het slaat volkomen nergens op en getuigt van luiheid. Creatieve geesten hebben in ieder geval duidelijk niet meegewerkt en bovendien is het allemaal als geheel niet te doorgronden. Het verhaal raakt compleet zoek in de constante interrupties en de kwaliteit is simpelweg armoedig. Zonder meer één van de slechtste horrorfilms ooit gemaakt, voor zover je het een horrorfilm kan noemen natuurlijk.

Matig.

Sleepwalkers is een erg typisch voorbeeld van een 90s film die heel graag nog in de 80s wil zitten. Daar is per definitie niks fout aan, maar ik vond het wel erg duidelijk. Het levert in ieder geval wat leuke beelden op die de film een beetje opfleuren, maar verder vond ik het niet een al te bijzondere bedoening.

Opvallend dat dit gebaseerd is op een verhaal van King. Ik denk dat ze bij deze film het verhaal voor een groot deel genegeerd hebben, verwaarloosd hebben of King heeft simpelweg een slecht verhaal geschreven. Deze film is namelijk op het inhoudelijke niveau een zwakke film te noemen. Een erg simpel verhaal wordt op de meest makkelijke manier uitgewerkt.

Daarbij komen een hoop cheesy effectjes kijken en wat praktische momenten van gore. Die momenten weten de film soms nog bovenwater te houden, verder vond ik deze film redelijk simpel en niet op een voordelige manier. Ondanks dat het verhaaltje met een redelijk tempo doordendert zijn de personages nooit interessant en worden de personages waar het juist van moet komen volledig verwaarloosd.

Verder is het ook redelijk simpel opgenomen en voor een verhaal dat best wel wat probeert te doen soms wordt het allemaal redelijk levenloos verteld. Wat ik echter vooral jammer vond is dat de film erg kort lijkt te duren, terwijl het concept vraagt om veel meer. Zo lijkt het alsof de film enkel en alleen ging voor matig entertainment en daar bij bleef. De zeurende stem die onder die lagen preekt voor meer betekenissen en intelligentie wordt dan ook genegeerd.

Het is een vlotte film, maar doet weinig vernieuwends en werkt zich toe naar een redelijk onbevredigende finale. Het acteerwerk is serieus slecht en de chemie tussen Krause en Amick komt nooit van de grond, en wordt daarnaast ook gewoon afgeraffeld. Lompe, levenloze film die vermaakt maar niet overtuigd. Een mindere King-verfilming.

Regisseur Tim Burton is duidelijk een vakman en levert hier één van zijn meest sfeervolle films af, waarin het authentieke plaatsje Sleepy Hollow uitstekend wordt neergezet. Spookachtig en fantasierijk, met veel liefde, detail en passie in elkaar gezet. Burton is daar duidelijk de juiste regisseur voor, al verslikt hij zich soms enigszins in zijn ambitie. Het thema van hekserij past namelijk niet echt en het te komische personage van Johnny Depp neemt grote delen van de spanning weg. Nu is de film nergens bijzonder eng te noemen en komt de bedreiging iets te nadrukkelijk in beeld om angst aan te jagen, waar Burton overigens wel effectiever op had mogen inzetten. Gelukkig blijft het verder een vlotte ervaring met genoeg inhoud, sfeer en eigenzinnigheid om een bovengemiddeld eindresultaat neer te zetten.

Regisseursduo Chris Arth en Kevin Summerfield brengt een sfeerloos en halfbakken horrormysterie met veel vallende bladeren en schuddende beelden. Alhoewel een intense manier van beeldvoering soms voordelig kan zijn, is het in dit geval eerder onoverzichtelijk en ongecontroleerd. Veel spanning heerst er verder niet en het monster had zo uit een speelgoedwinkel gelopen kunnen zijn. Als dan ook het acteerwerk het laat afweten is er nog maar weinig over om van te genieten, buiten wat fantasierijkere momenten.

Ingetogen misdaaddrama met een aantal actiemomenten die door regisseur J.D. Dillard uitstekend onder controle wordt gehouden. Het levert een film op die weliswaar een gebrek aan risico en durf kent, maar kan profiteren van leuk bedachte concepten en goed acteerwerk. Jacob Latimore is absoluut een acteertalent en ik heb hem persoonlijk nog niet op een slechte rol betrapt, Sleight vormt daar gelukkig geen uitzondering op. De film duurt nergens te lang en komt met genoeg vaart om niet te vervelen, alhoewel het scenario soms meer verrassing had mogen bieden. Er wordt door Dillard weinig ondernomen om zijn misdaadwereld onderscheidend of vernieuwend te presenteren, maar het kijkt gelukkig goed weg en dat is het voornaamste dat hier telt. De finale mag er bovendien absoluut wezen.

De herziening brengt vanuit mijn kant een toch wat mildere stemming, wellicht dat ik erg was beïnvloed door de algemene teleurstelling die destijds rondom dit project hing. Regisseur Sylvain White heeft namelijk van het opbouwen van atmosfeer wel kaas gegeten en lijkt bovendien door de studio enorm gehinderd te zijn om z'n eigen visie goed neer te zetten. In dat opzicht komt Slender Man best ver en zet een aantal ongemakkelijke, sfeervolle beelden neer die gecombineerd gaan met geconcentreerde en treffende cinematografie. De muziekkeuzes van Ramin Djawadi vormen daar de grootste duw in de rug, maar het nadeel van een film als Slender Man is toch vooral het befaamde figuurtje zelf. Deze gedaante kent namelijk een nogal belachelijke verschijning en boet daarmee beslist geen angst in. Eigenlijk voelt het gebeuren aan als een compleet ander verhaal waar dit figuurtje noodgedwongen bij is geschreven. Erg dwaas wanneer het aanwezig is en daarmee breekt dit geheel zichzelf af. Een voldoende zal het dan ook nét niet gaan krijgen.

Vies.

Slither is een film die al redelijk lang op mijn lijst stond. Vooral voor het vermaak, en qua vermaak doet Slither zijn werk zeker wel. Onder andere met een paar lol en veel kots en andere vieze dingen. Het gaat ook op sommige stukken daarom ook ver.

Ik ben niet een groot fan van Banks, en zo overtuigend vond ik der niet overkomen hier. Maarja, dankzij en vieze dosis gore ging het allemaal wel prima. Zag er allemaal lekker vies en goed uit. Prima aanrader voor diegene die even een film nodig hebben om hen verstand op 0 te zetten.

De tweede horrorspeelfilm van regisseur Matthew Goodhue mikt duidelijk op het absurdistische, maar lang weet dit uiterst bijzondere concept spijtig genoeg niet stand te houden. Alpha de Luiaard is uiteraard een showstealer en weet geregeld komisch uit de hoek te komen dankzij de bizarre ideeën van scenaristen Bradley Fowler en Cady Lanigan. Het uiteindelijke gegeven werkt echter uiteindelijk veel beter als kortfilm waardoor Slotherhouse al snel een uitgesponnen en overbodige indruk maakt, bovendien compenseert Goodhue de boel aanzienlijk weinig wanneer het op de horror zelf aankomt. De slasherelementen zijn tam van aard en nadat je Alpha drie keer moordlustig bezig ziet is daar de lol ook snel vanaf. Daarnaast acteert de cast ongekend matig en leunt veel te sterk op slecht uitgedachte stereotypes. Naarmate het einde vordert levert de film een maatschappijkritische laag, maar de taferelen die zich vooraf spelen zorgen spijtig genoeg dat je dit niet heel serieus kan nemen. De meeste punten gaan uit naar de ontwikkeling van de luiaard zelf, want Goodhue vangt er omheen weinig mee aan.

Ik maak er geen geheim van dat deze films mijn ding niet zijn, maar morbide nieuwsgierigheid brengt me toch altijd weer bij dit soort prulletjes. Bij de andere delen zal ik dus uiteindelijk ook wel terechtkomen. Ik ben ondertussen redelijk wat gewend als het aankomt op schokkend fictiemateriaal, maar met deze beelden heb ik weliswaar qua misselijkheid even moeite gehad. Over het eindresultaat hoeft niet veel getwist te worden: het is je ding, of het is je ding helemaal niet en ik behoor tot de tweede categorie. De overdaad aan knipwerk, het volstrekt oninteressante gezever en de ongemakkelijke focus op bizarre en expliciete seksdaden maken een film als Slow Torture Puke Chamber (wat een naam ook) echt een martelgang om uit te zitten. Wel met erg indrukwekkende gore-effecten, zeker aangezien ze vast geen groot budget hebben gehad om mee te werken. Het feit dat de actrices hier vrijwillig aan hebben meegedaan vind ik uiterst bijzonder, want ik had de situaties binnen deze film in de verste vertes niet kunnen verzinnen. Die Lucifer Valentine blijft een merkwaardig figuurtje.

Mwa.

Slugs is een film die ik toevallig een keertje kon meepakken. Ik had op voorhand al niets bijzonders verwacht, en dat was het dan ook niet. Meerdere keren tijdens het kijken naar deze film heb ik aan The Blob gedacht, terwijl het concept er helemaal niet op lijkt. De opzet doet er echter vaak aan denken, en dat maakt Slugs mogelijk net een tikkie interessanter.

Echt goed is het helaas niet, en binnen de film zit dan ook het nodige slechte acteerwerk. Jammer dat zelfs de films die iets groter lijken uit de 80s geen enkele goede rol kunnen neerzetten. Ook deze film kent geen enkel sterk personage, en dat is jammer gezien Slugs een boekverfilming is. Dan zou je eigenlijk juist betere personages moeten hebben, maar ach.

Visueel is deze film wel aardig te noemen, vooral de horrorscenes scoren goed. De gore is strak in beeld gebracht en ook opvallend confronterend. Er zitten genoeg nare scenes in deze film en dat maakt het allemaal wel kijkbaar. Echt extreem is het nergens, maar aan smerigheid zeker geen gebrek. Dat is uiteraard fijn, want dat kunnen dit soort films gebruiken.

Verder is het niet erg knap geschoten en kabbelt de film wat voort. Het begin weet dankzij wat absurde humor nog wel te vermaken, maar richting de finale schiet de verveling er langzaam maar zeker in. Jammer, want dit soort films moeten juist ten alle tijden vlot zijn. Slugs verliest na een tijdje zijn kracht, en kruipt dan net zo langzaam verder als de slakken die de hoofdrol spelen.

Niet slecht, ik heb zeker plezier gehad met een deel van de film en de effecten zien er goed uit. Het concept is absurd, maar een absurd concept kan deze film niet redden van een nipte onvoldoende. Ik raakte uiteindelijk gewoon iets te verveeld. Als de film zijn vlotheid er de hele speelduur in kon houden, had het absoluut die 3,0* gehad, maar nu niet.

Aardig.

Esterhazy wist in het verleden wat leuke stilering aan haar horrorfilms toe te voegen. Die waren ook wat origineler en/of brutaler. Niet dat deze film gelijk een mislukking betreft, maar je mist iets speciaals dat Esterhazy in het verleden wel kon toevoegen. Daarmee is deze film eerder middelmaatwerk geworden.

Wel leuk dat deze film voor een leuke aanpak kiest. De eerste 10 minuten voelen gigantisch rommelig en gehaast aan, maar dat blijkt vervolgens de bedoeling te zijn. Het is een begin van deze overduidelijke parodie op het genre. Het speelt zijn kaarten redelijk open, maar dat mag de pret niet drukken, want Esterhazy lijkt nog wel goed te begrijpen wat vermaak moet inhouden.

Staat een groot SyFy-label opgeplakt, maar tornado's vol met haaien hoef je hier niet te verwachten. De film is niet bijzonder kwalitatief, maar vermaakt goed. Dat komt vooral omdat het verhaal genoeg verrassingen en wendingen kent om het een beetje luchtig te houden, maar ook omdat Van Vuuren een ontzettend grappige moordenaar speelt.

Jammer genoeg vallen de kills wat tegen. Met zo'n drilboor zou je toch betere dingen moeten kunnen doen, en vooral van Esterhazy is dat een teleurstelling die met haar vorige horrorfilm The Banana Splits Movie juist kon uitpakken in gore beelden. Deze film probeert wat gelikter te zijn, maar buiten wat aardige buitenbeelden is er weinig te bekennen dat visueel charmeert. Wat aardige kleurtjes, maar een luie camera en tegenvallende cinematografie.

Het vermaakt, dat is het voornaamste dat telt, maar inhoudelijk is het niet zo kwalitatief. Nog wel leuk dat dit een feministische horrorfilm is die wel een beetje werkt. Daar kan Black Christmas wat van leren. Het jammere van Slumber Party Massacre blijft zijn dat het niet zo veel toevoegt. Het is gewoon luchtig vermaak, maar daar houdt het op.

Een verbetering.

Na deel 1 gezien te hebben die me maar vermoeiend was ging ik door naar deel 2, de reden waarom ik de reeks überhaupt begonnen was. Het aparte moordwapen in deze film was ik ooit eens in een top-10 video tegengekomen en sindsdien heb ik me voorgenomen de film ooit aan te zetten.

Dit deel heeft een compleet andere benadering dan het vorige deel. Het vorige deel was een standaard opzet voor een slasherfilm, deze is wat aparter alhoewel het voorspelbaar blijft. Uiteindelijk is dit meer een ben-ik-gek film. Na 50 minuten komt de killer plots uit de dromen van Bernard en begint het slashergedeelte pas echt.

Visueel is deze film gestoorder en gekker dan het vorige deel. Er zitten soms best grappige momenten in. De voornaamste momenten die opvallen komen met de sleutelwoorden 'kip' en 'puist'. Toch is de film op z'n leukst wanneer het sleutelwoord 'gitaar' zijn intrede doet.

De film is wel relatief rommelig en het kan voor de kijker die echt voor slachtingen kijkt wat lang duren voordat het allemaal losgaat. Ik vond het ook best jammer dat ik zo lang moest wachten op The Driller Killer. Wanneer hij ook echt actie gaat voeren is de film wel lekker aan het doorrammen, alhoewel net iets te vlug.

Acteerwerk is best matig (buiten de killer om), zoals verwacht. Het is allemaal zo serieus, en terwijl het een parodiefilm voor moet stellen. Hoffman vond ik van de tieners dan nog wel te doen. De douchescene van het vorige deel is in dit deel vervangen door een dansscene, die ook wat minder expliciet is. Iets waar ik geen problemen mee heb. De kills zijn wel bruter en bloederiger ten opzichte van deel 1, veel gedetailleerder en sneller ook.

Ilitch is een leuke moordenaar. Zijn drilgitaar is een erg geestig wapen, zeker 1 van de leukste moordwapens die ik heb gezien. Leuker dan een simpel keukenmes, een machete of een hakbijl. Daarnaast geeft Ilitch gewoon een lekker gestoorde acteerprestatie af. Jammer dat hij uiteindelijk niet meer mocht doen dan wat one-liners roepen en lachen. Had zomaar een briljant personage kunnen zijn.

Leuker deel ten opzichte van deel 1 dus. Kleurrijker, energieker en sneller. Bovendien heeft het een leukere moordenaar. Wel blijft het wat klunzig gefilmd, en het is veel te serieus. De hallucinatiescenes worden ook wel iets te lang uitgemolken, op een gegeven moment wordt je als kijker voor de gek gehouden omdat de film wel onderdeel is van een slasher reeks, dan kijk je dus niet voor hallucinaties. De kills gaan uiteindelijk ook in behoorlijk tempo voorbij, wat minder screentime voor The Driller Killer betekent, en dat is jammer.

De dames doen het niet onaardig en een onverwachte wending richting het middenstuk zorgt voor wat leven in de brouwerij, maar als slasherfilm voelt het erg goedkoop aan. De moorden komen geen van allen in beeld, waardoor je als kijker lang wacht op gehak dat nooit echt loskomt. Het resulteert in een uiteindelijke finale die niet erg interessant in beeld wordt gebracht en niet kan vasthouden aan een doorlopend boeiende moordenaar. In veel opzichten merk je het lage budget, maar de castleden doen er duidelijk alles aan om er wat van te maken. Het is in geen opzicht een vermoeiende slasher, maar wel eentje die niet ergens direct in opvalt.

Slecht.

Eerlijk is eerlijk, Slumber Party Massacre was enkel een obstakel in mijn filmweg. Ik wilde namelijk deel 2 van deze reeks zien puur omdat daar een moordenaar in rondloopt met een drilboor op zijn gitaar. Daarvoor moest uiteraard deel 1 eerst even bekeken worden.

Een horrorfilm die een parodie moet zijn en ook feministische trekjes moet hebben lees ik hier. Ik heb het nergens gemerkt. SPM lijkt heel erg op andere slashers van hetzelfde soort. Parodie heb ik werkelijk nergens kunnen ontdekken buiten het oliedomme verhaal zelf. Maar dat is in slashers niet ongewoon.

Enkele kijkers kunnen blijkbaar erg genieten van de gedetailleerde douchescene, maar ik heb er wat minder mee. Nudity in horrorfilms. Leuk ja, maar daar kijk ik geen horrorfilm voor. De rest van de film is uiteindelijk niet veel beter. De killer komt eigenlijk gewoon ergens tevoorschijn en blijft vervolgens steeds eventjes opduiken, zo'n uur lang.

Het gebrek aan leuke trekjes of apartheid van de killer maken van hem een erg saaie dreiging. Leuk wapen, richting de slotfase mag hij eindelijk wat meer doen dan met open ogen kijken, maar voor een groot deel is het gewoon een saaie kerel. Het is duidelijk waarom deze Russ Thorne geen icoon is geworden.

Acteerwerk is voor de rest ondermaats, zoals je wel kan verwachten. Grappig is de film ook zeker niet, en de 77 minuten leken werkelijk niet over te gaan. De moorden zijn soms best grappig, maar missen toch wat pit en eigenzinnigheid. Veel komt ook niet echt in beeld waarmee deze slasher best veilig is. Tammer dan een hoop genregenoten uit dezelfde periode in ieder geval.

Uiteindelijk is het resultaat een redelijk vermoeiende 77 minuten. Oninteressant slachtvee, afgemaakt door een oninteressante killer op een oninteressante locatie in een oninteressante wereld. Dat levert als resultaat ook een oninteressante film op. Gelukkig zat het er na 77 minuten weer op, kon ik weer door naar deel 2.

Blockbusterregisseur Francis Lawrence komt met een verrassende film op de proppen, waarin het concept van reizen door dromen wordt geïntroduceerd. Niet het meest originele, maar wel een erg verfrissende manier van inhoudsopvulling die zichzelf ideaal bewijst om een film van twee uur mee te vullen. Marlow Barkley en Chris O'Dowd passen daarbij goed in de film en ook Jason Momoa doet het naar behoren, al kent zijn personage soms een iets te excentrieke kant. In principe vormt Slumberland de film die je zou kunnen verwachten van een regisseur als Lawrence: een hoog tempo en een geanimeerde opvulling, maar wel eentje met genoeg professionaliteit en energie om dat goed te kunnen doen. Het inzetten van greenscreens is bij vlagen te duidelijk, maar de opvallende en emotieopwekkende finale weet dat voldoende te compenseren. Uiteindelijk is het geen bijster onvoorspelbare film en zeker niet elke vorm van humor slaat aan, maar het vormt wel ideaal popcornvermaak voor alle leeftijden.

Wederom een goede Boyle.

Niet zijn beste vind ik, alhoewel deze het hoogste is beoordeeld op MovieMeter. Maar ik denk dat dat vooral aan het onderwerp ligt en de uitwerking daarvan. Een uitwerking die regelmatig een stevige tik uitdeelt op de cultuur van India en het omgaan met zwerfkindjes.

Dit is dus de film waar Patel mee doorbrak. Hij doet het niet perse fantastisch, maar voldoet zeker qua acteerwerk. Verder nog wel aardig acteerwerk van de rest en een aantal herkenbare gezichten, maar het acteerwerk vond ik nu niet het element waar de film in uitblonk.

Visueel zoals we kunnen verwachtten van Boyle, erg indrukwekkend. Iets rauwer dan zijn doorgaande films en zeker iets anders. Maar wederom erg sterk cameragebruik en strakke editing. De beelden uit India zien er goed en levendig uit.

Vroeger weleens onder gezelschap geprobeerd te kijken, maar toen werd er beslotten dat enkele stukken te heftig waren. Als ik er nu zo op terugkijk, viel het nog wel mee aangezien ik al veel heftigere films heb gezien. Dat haalt niet weg dat sommige stukken nog wel redelijk binnenkomen.

Het verveelt nergens en Boyle zorgt ervoor dat het tempo er goed inzit. Hier en daar overduidelijke Boyle-trekjes, al is het hier iets minder dan zijn doorgaande films. Maar met een verhaal zoals dit is dat dan ook wel te verwachtten.

Voor de rest erg leuk hoe er wordt laten zien hoe Patel elk antwoord in de quiz goed weet te raden. Desondanks, zeker richting het einde, is het ook nog behoorlijk spannend. Alleen vond ik de 10 miljoen vraag net wat beter opgebouwd dan de 20 miljoen vraag.

Vermakelijke film die soms een sterke tik uitdeelt naar India. Hier mag ook weleens meer aandacht naartoe gaan natuurlijk. Voor de rest een sterke film die terecht een oscar heeft gewonnen.

Geslaagde puinzooi.

Vroeger was ik hier meer onder de indruk van, maar ondertussen zo lang geleden dat ik er niets meer van herinner. De film is typisch zo'n film die zichzelf geen moment serieus neemt en ook een film die typisch een Joe Dante film is.

Mega veel verwijzingen, Dante weet er weer een vermakelijke puinhoop van te maken. De cast is best prima, Smith is leuk, Dunst is snoezig en Jones is best geinig als stem van Chip. De animatie is ondertussen wat oud geworden, maar is opzicht geen groot pijnpunt.

De laatste scenes zijn volop actie en genieten geblazen. Nergens is het te grof of iets anders, maar de film is in zijn algemeen wel lollig. Ik heb veel lol gehad hierin, en daarmee is het dus best geslaagd. Misschien voor kinderen wat aan de spannendere kant, maar ik vond het allemaal prima. Duurt overigens wel wat te lang, dit is inderdaad een film die rond de 90 minuten hoort te duren.

Ik zag een jaar of twee geleden ergens dat James Wan zich met deze productie zou hebben bemoeid. Toen ik tijdens de kijkbeurt een tweede onderzoek deed of dit wel klopte (gezien de erbarmelijke kwaliteit dan), kon ik niets meer vinden. Domme fout van mezelf dus, want Smart House is natuurlijk niet bepaald het eindresultaat waarop je je eigen naam zou willen plakken. Slecht geacteerd, lelijk op het vlak van cinematografie en vooral volstrekt onlogisch. Het hoofdpersonage laat zich bijvoorbeeld strikken voor allerlei soorten ongein terwijl ze nooit echt in gevaar is. Enige vorm van spanning of vernieuwing zal je hier ook niet gaan krijgen. Smart House is het typerende brolwerk dat op netwerken zoals Tubi wordt neergezet en daarna onder stof bedolven raakt.

Weinig boeiende en uiterst directe dramafilm over het tragische verloop van een liefdesrelatie. Smashed en regisseur James Ponsoldt profiteren vooral van de castleden, want Mary Elizabeth Winstead en Aaron Paul spelen erg sterke rollen die zonder twijfel overtuigend voor de dag komen. Heel veel krijgen de personages niet mee, maar iedereen doet het maximale met de minimale middelen die ze toebedeeld krijgen. Het compenseert tot op zekere hoogte de weinig onderscheidende regie en het uiterst voorspelbare verhaal. Wat niet wordt gecompenseerd is het gebrek aan vernieuwing of escalatie, want eigenlijk blijft alles binnen de wereld van Smashed erg braaf en bekend. Na een halfuur is deze relatief korte film eigenlijk al uitgewerkt en kreeg ik als kijker eerder de neiging om mijn eigen huis even schoon te maken dan geboeid verder te kijken.

De gebroeders Safdie maken inmiddels sinds dit jaar apart van elkaar een film, met The Smashing Machine als de inzending van regisseur Benny Safdie. Toch voelt dit geheel erg aan als een eindresultaat dat ze samen hadden kunnen maken, zonder dat het erg anders had uitgepakt. Dwayne Johnson en Emily Blunt spelen daarbinnen zeer overtuigende hoofdrollen en de momenten waarop ze elkaar verbaal te lijf gaan vormen zonder meer de sterkste punten. Dat gaat echter ten koste van de sportscenes zelf, die Safdie slecht in beeld brengt en vooral een bepaalde opbouw missen. Het wordt allemaal relatief levenloos overgebracht, waardoor je als kijker niet bepaald wordt ondergedompeld in de intensiteit van deze wereld. Als je binnen zo'n geheel vooral een beetje wacht totdat Johnson en Blunt elkaar de kop indrukken, gaat er toch iets mis. Niettemin professioneel verteld en met de juiste doelstellingen in beeld gebracht, maar het pakt toch teleurstellender uit in vergelijking met de vorige projecten.

Geslaagde herziening van de film. Toch ook wel een zeldzaam geval waar ik persoonlijk van mening ben dat statische camerabeelden wel naar behoren worden uitgevoerd. Smile klonk destijds als een nogal bedenkelijk concept, maar eenmaal de berichtgeving binnenkwam werd ik toch wel enthousiast. Inhoudelijk en audiovisueel viel de film me dan ook niet tegen, maar al helemaal met een tweede kijkbeurt vallen de kwaliteiten echt op. Finn weet erg goed hoe hij angst op kan roepen met relatief minimale middelen, zeker de gedaantes in de verte, in een donker hoekje of zelfs helemaal buiten beeld werken subliem. Dat er af en toe een luid schrikmoment tussenzit zal wel een commerciële doelstelling hebben, maar ze werken niettemin goed. Het mag gezegd, ik ben me nog altijd een aantal keer flink rotgeschrokken.

Smile valt op omdat het goed om kan gaan met de subtiele spanningsopbouw en de donkere, sombere toonzetting nooit los weet te laten. Uiteraard loopt de film over van clichés en het moraal achter enkele beslissingen is weliswaar bedenkelijk, maar dat doet weinig af aan het griezelwerk. Ik vond het toen al een tof filmpje, die mening kan ik na een herziening nog altijd delen.

Uiterst geslaagd vervolg dat in grote lijnen de inhoud van het eerste deel volgt, maar alles vooral grootser en epischer uitwerkt. Zeker het bloedvergieten krijgt een stevige duw in de rug en de intensiteit wordt in de tweede helft wat nadrukkelijker verhoogd. Naomi Scott doet het uitstekend in de hoofdrol en regisseur Parker Finn verbetert zijn visuele kwaliteiten aanzienlijk, maar de verhoogde druk gaat wel ten koste van de spanning. Buiten een aantal sterke schrikmomenten om is Smile 2 namelijk wat minder beklijvend dan de voorganger, maar biedt gelukkig genoeg vanuit de zijlijn om dat te compenseren. De afloop is voorspelbaar, maar daardoor niet veel minder leuk. Een derde hoofdstuk is met Finn aan het roer van harte welkom.