Meningen

Haha.

The Simpsons, toch wel een van de weinige series die ik wel heb gekeken. Dit soort dingen liggen me sowieso wel, evenals series zoals South Park / Family Guy. The Simpsons vond ik dan weer iets minder dan de eerste genoemde, maar toch.

De animatie is wel lollig, evenals de grappen. De film is enorm vlot, met een overgewicht aan flauwe grappen. Vooral de opening met Bart Simpson op het skateboard is hier een voorbeeld van. De karakters zijn ondertussen wel vrij bekend geworden.

Toch wel een film waar ik vrij snel doorheen was, maar verrassend weinig heb moeten lachen. Desondanks wel een filmpje die ik in zijn opzet vrij geslaagd kan noemen.

Na herziening een halfje erbij. Blijft een zeer interessante misdaadfilm die ik vroeger erg kon waarderen vanwege het buitensporige geweld. Om de zoveel minuten is de straat in de wereld van Sin City een dood lichaam rijker en regisseurs Robert Rodriguez en Frank Miller presenteren het op een kundige en onderhoudende wijze. Uiteraard is het merendeel van de film digitaal ingericht en de computereffecten vertonen ondertussen links en rechts wat houterigheid, maar niettemin blijft de unieke visuele stijl opvallend en doeltreffend. Erg fijn is dat het gebeuren een talrijke hoeveelheid aan zeer memorabele personages kent, waartussen ik persoonlijk Mickey Rourke, Elijah Wood, Jessica Alba en Nick Stahl ongeëvenaard vind. Niet elk deel binnen de film is verder even uniek, maar allemaal blijven ze herhaaldelijk boeien. Regisseur Quentin Tarantino nam een enkele sequentie in Sin City voor zijn rekening, maar laat zijn aanwezigheid evenzeer voldoende blijken.

Minder vervolg.

Veel minder zelfs, want deze film haalt het niveau bij lange na niet wat bij het origineel wel behaald werd. Het plot is minder aantrekkelijk, de magie van de karakters is er ook wel af zo. Jessica Alba viel het meest tegen, haar karakter is er niet beter op geworden.

De aanwezigheid van Willis sloeg ook bijna nergens op en had beter eruit gelaten kunnen worden. De scenes zijn nog steeds wel hard neergezet, maar maken eigenlijk gewoon minder indruk. Ook is het effect van de film noir er nu ook wel zo'n beetje af.

Minder geslaagd vervolg, dat eigenlijk ook niet gemaakt had moeten worden. Overbodig en onnodig, en je ziet dat het resultaat nu niet echt bepaald beter is geworden. Pluspunten voor enkele leuke actiescenes en redelijke cast.

Beter dan verwacht.

Ik kende Kelly bij naam wel maar als regisseur minder. Toen ik zag dat hij On the Town op zijn naam had staan zakte de moed me voor deze film wel in de schoenen. On the Town vond ik namelijk een erg vermoeiende zit. Singin' in the Rain is wel in de lijnen van die film maar vooral veel beter uitgevoerd.

Al ben ik gewoon van nature niet zo'n liefhebber van alleen maar blij kijken en met de meest brede glimlach naar de camera lachen. Ik vind het gewoon te gemaakt en ik word er zelf niet bepaald blij van, eerder geïrriteerd. Al snel was het daarom duidelijk dat deze film niet erg hoog bij me ging scoren, maar het draaide uiteindelijk beter uit dan gedacht.

Acteerwerk is natuurlijk best oké, al is het allemaal wel erg overdreven theatraal. Danspasjes zijn ook wel leuk, valt inderdaad op dat er weinig in scenes geknipt wordt. Kleurrijk versierd verder en op visueel vlak zijn tijd wat mij betreft ver vooruit. Of het vervolgens ook allemaal leuk is om naar te kijken is een ander verhaal.

Want ondanks de visuele meerwaarde van de film is het soms maar een vermoeiende zit. Enkele sequenties lijken maar niet over te gaan en qua liedjes is er toch te weinig bijzonders te bekennen. Veel nummers willen ook niet echt pakkend zijn, behalve het Moses Roses nummer en natuurlijk het iconische nummer die dezelfde naam als de titel draagt.

Voorspelbaar is het verder uiteraard en de speelduur wordt regelmatig te veel uitgerekt, maar het is als geheel niet zo irritant als ik had verwacht. Regelmatig toch wel wat vermoeiend maar het was te doen. Ik ben niet zo'n fan van die neppe vrolijkheid en dat is vooral het pijnpunt voor mij, en ik zal er dan ook niet omheen draaien dat deze film vooral vanwege persoonlijke smaak geen hoog cijfer krijgt.

Leuk om gezien te hebben vanwege de status, maar ik vond het verder beslist geen meesterwerk. Maar als ik deze naast eerdergenoemde On the Town leg krijgt deze film zonder twijfel een grote voorkeur. Dit kon ik tenminste nog een beetje uitzitten.

Toch maar herzien.

Beviel me veel beter en aangezien mijn vorige recensie niet al te veel te melden had toch maar even opnieuw gekeken zodat ik er nog een stukje over kan schrijven. Derrickson is een interessant regisseur, waar ik nog wel meer van ga kijken.

Het is vooral de sfeer en beelden die het hem doen hier. Werken allemaal effectief en weten daarmee best schokkend te zijn, terwijl ze natuurlijk niet eng zijn. Derrickson weet dit echter allemaal zo realistisch en naar mogelijk in beeld te brengen waardoor het alsnog een impact heeft.

De demon is nergens heel eng, en het verhaal rondom de familie is nergens echt heel boeiend of leuk. Al is de horror best geslaagd en is het allemaal eng en vlot genoeg om te blijven boeien. Tijden geleden dat horror ook echt een beetje een impact had op mij.

Acteerwerk en camerawerk is niks om over naar huis te schrijven, maar het huis is wel gaaf en de clichés zijn wat minder opvallend dan bij normale horrorfilms. Enkele keren goed verschoten trouwens. Dit blijft wat mij betreft echt 1 van de betere recentere horrorfilms.

Stem verhoogd met 0,5* daarom.

Minder vervolg.

Eerste deel had dankzij de tapes een grotere en heftigere impact om het lijf, terwijl het verhaal om de familie toen al niet al te sterk was. Hier hebben de tapes geen impact meer en dan zakt de film al snel wat in eigenlijk. Bedacht me hierna hoeveel beter het eerste deel daarom was.

De 'Baghuul' is nergens echt een hele dreigende verschijning en doet ook niet al te veel om eng te zijn, behalve wat jumpscares hier en daar blijven vooral de geestenkinderen wat in de spotlight als enge mensen, al zijn geen van allen echt heel eng hier.

Duidelijk ook vaak wat te jong om zo'n rol aan te kunnen voor die geestenkinderen. Al was Zumann wel goed op dreef, maar had duidelijk wat meer ervaring dan de rest. Het is ook wel erg gemaakt wanneer die kinderen soms de zin 1 voor 1 lijken af te maken. Krijgt daarmee een hoog Kwik, Kwek & Kwak gehalte en daarmee een kinderlijk sausje.

Verder hier en daar geslaagde scares en de tapes blijven allemaal wel degelijk naar om naar te kijken, al hebben ze geen echte impact meer omdat ze wel een stuk ongeloofwaardiger zijn. Kan een kind mensen ondersteboven over de vijver met krokodillen hangen? En dat zijn de puntjes die essentieel zijn hier.

Verhaal heeft een redelijk tempo maar het is eigenlijk dan gewoon de horror die zijn werk niet echt weet te doen. Daarmee is dat wel jammer, aangezien de reeks alle potentie had om heel eng te zijn, maar de vervolgen werken zelden ook echt, en dat bewijst zich hier wederom opnieuw.

Nog net aan 2,5*, maar de horror had gewoon beter gemoeten. Gelukkig is het acteren van de hoofdkarakters allemaal wel degelijk op niveau, op een aantal te onervaren acteurs en actrices na.

Vermakelijke, maar niettemin nogal omhooggetilde dramafilm met een aantal muzikale evenals griezelige inslagen. Michael B. Jordan doet het werkelijk uitmuntend in zijn dubbele hoofdrol en hij kan rekenen op overtuigend acteerwerk vanuit zijn medecollega's. Regisseur Ryan Coogler neemt uitgebreid de tijd om de desbetreffende wereld in te kleuren en brengt zijn personages daarmee goed tot leven, zelfs de vampieren krijgen ondersteuning van een best gave inkleuring. Helaas is de opbouw boeiender dan de uiteindelijke ontknoping, vooral door het gebrek aan spanning en een ellendig korte geweldsuitspatting. De nasmaak is daardoor nogal bitter, het laatste kwartier schiet zelfs onherroepelijk uit de bocht met een onderbelichte inslag die slordig en erg geforceerd in het geheel wordt gedrukt. De algemeen aparte vormgeving rechtvaardigt makkelijk een voldoende, maar het zure gevoel overheerst te sterk voor een hoger cijfer dan dat.

Mwa.

Toch voor Maas zijn standaard is dit nog vrij redelijk. Een film die natuurlijk veel opschudding heeft veroorzaakt door zijn onderwerp over het jaarlijkse kinderfeest. Wel respect naar Maas dat hij dit idee daadwerkelijk durfde uit te werken.

Kinderen zullen hier vast van griezelen, maar qua horror is het allemaal vrij matig. Het sneeuwachtige weer was wel leuk, en Sinterklaas en zijn hulpjes zijn ook wel leuk gedaan. Maar visueel is het allemaal wat matig, vooral die achtervolging op het dak faalt.

De personages zijn ook niet bepaald boeiend en is de finale maar saai uitgevoerd. Toch nog wel een paar leuke horrorscenes te vinden die de film dan weer wat leuker maken. Het verhaal was leuk gevonden, de uitwerking daarvan wat minder.

Nieuwe Shudder.

Opnieuw weer een original vanuit dit platform dat gewoon niet weet aan te slaan. Ik weet niet wat het is. Of ze financieren in de verkeerde bronnen, of ze weten nooit waar ze aan beginnen. In ieder geval moet ik zeggen dat vrijwel alle tegenwoordige horrorfilms vanuit dit platform gewoon niet echt een indruk weten te wekken.

De USP van deze film komt in de vorm van Dee. Een killer met een onstabiele en bedriegende persoonlijkheid, die ons voor een erg lange tijd laat geloven dat ze juist de final girl is. Dat tij keert al snel en beginnen we met een ander pad, maar datzelfde pad komt niet veel verder dan af en toe een fronsje met de wenkbrauw. De kills zelf mogen ook best origineel en bijzonder zijn, maar grafisch of indrukwekkend nooit. Pas in de finale komen voorzichtig de eerste echte effecten in beeld.

Eenmaal de film het bij wat gruwelijkere kanten zoekt slaat het best aan, maar regisseurs Barlow en Senes vormen een te kleine factor om de film te dragen. Visueel te plat en qua spanning nutteloos. Het voordeel is dat het door al die bizarre dingetjes nog wel aardig weet weg te kijken en eenmaal de horror inslaat er een degelijke flow hangt, maar daarmee zijn de meeste complimenten wel weggegeven. Net iets beter, maar niet bijzonder.

De gebroeders Anthony en Mark Polonia brengen een kersthorrorfilm uit waarin de eerste beelden eigenlijk verfrissend sfeervol ogen. Duidelijk zonder geld gemaakt, maar uit een spaarzame hoeveelheid omgevingen wordt nog wat kracht geperst. Eenmaal het verhaal zelf dan de intrede doet, gaat het meteen achteruit. Slecht en emotieloos geacteerd op een plastieke set. Zowel de kostuums als de ideeën ogen stoffig en uitgedost, met een Krampus die eigenlijk nergens te zien is en het beeldmateriaal overlaat aan zijn saaie hulpje. Ik denk dat iedereen met een greintje wilskracht een project als Sister Krampus makkelijk kan kopiëren; veel inspanning is er namelijk niet voor nodig.

Ach.

Ik had al vooraf een beetje kunnen verwachten dat ik niet de doelgroep was voor deze film, en na afloop bleek ik daarin gelijk te hebben. Zelfs na veel pogingen van de film om het verhaal zo duidelijk te maken (en geloof me, dat doet het ook), lukt het me gewoon niet om mezelf in de emoties van deze vier dames te plaatsen.

Maar wie weet, misschien ligt dat helemaal niet aan mij, want ik vond het allemaal maar sentimenteel gedoe dat zelden overkomt. Wellicht dat de film wat beter klikt als je je wat meer kan inleven met het plot, ik vond het vooral zoveel mogelijk dramatische thema's aan het verhaal linken om op die manier wat traantjes te trekken. Het voordeel is dat het daar ook de ruimte voor heeft door de vier dames al na 10 minuten zowat te scheiden van elkaar.

Het verhaal noemt ze BFF's. Ik vond ze ook erg goed bij elkaar passen overigens. Alle vier dames zijn namelijk allemaal even oninteressant om naar te kijken. Zelfs in omgevingen die ze de ruimte toekennen om echt iets interessants te doen falen. Het is vooral de variatie in levensloop tussen de vier die de aandacht weet te trekken, anders was dit snel vermoeiend geweest.

Maar ondanks mijn kritiek was het geen vervelende zit, ondanks een speelduur van twee uur. Het acteerwerk is ook niet perse slecht, het is vooral het narratief zelf dat ik niet zo goed vond werken. En van een dergelijke "klik" is ook weinig sprake als je de dames voor 95% van de film gescheiden houdt. Ik kreeg als kijker maar weinig van de chemie mee die hier klaarblijkelijk wel moest staan.

Nee, dit soort films zijn niet voor mij. Ik keek de film in gezelschap, maar het was onder andere wel mijn keuze. En die fout ga ik zeker nog vele keren maken, omdat ik het toch te moeilijk vind om er vanaf te blijven. In ieder geval, leuk als je jezelf erin kan verplaatsen, wat minder leuk als je het vooral als vermaak en opvulling ziet. Geef me dan maar eerder een Mean Girls.

Vroege De Palma.

Ik ken de stijl van de regisseur nog niet erg goed, want tot nu toe was er bij elke film een beetje een verschillend stijltje. Maar zo te zien probeert hij wel in ieder geval wat van alles, zo wijkt deze Sisters ook weer af van de andere films die ik van hem zag.

Deze film is ondergedompeld in een Hitchcock-achtig stijltje, alleen dan nog iets sterker aangezet. Waar Hitchcock in zijn filmpjes af en toe iets nieuws probeerde, probeert deze film eigenlijk voortdurend iets nieuws. Dat is al snel duidelijk.

Sisters is geen perfecte horrorfilm desondanks, die na een goede eerste 20 minuten wat begint te slepen. De eerste 20 minuten vermaken goed en bouwen briljant op naar een jumpscare en moord. Daarna begint de film wat te slepen en is het vooral wat saaier. Maar wanneer de film in het laatste half uur begint te experimenteren met stijltjes, leeft deze weer op.

Het was me vaak niet helemaal duidelijk wat de film precies wilde. Het ene moment kijk je naar een romance, dan een psychologische thriller en dan een licht komische detective-film. Geen van allen krijgen ze echt een goede uitwerking, maar enkele blijven wel vermaken.

Een groot factor in deze film voor mij was absoluut Kidder. Wat een geweldig karakter vond ik haar eigenlijk. Normaal vind ik het theatraal, maar het gebrek aan goed Engels en soms wat kinderlijke uitstraling maken haar een erg leuk karakter. Zij heeft beslist de eerste 20 minuten gered.

Zodra ze uit beeld verschijnt, is de film een stukje saaier omdat niemand behalve Kidder weet te overtuigen met acteren. Het verhaaltje is wat saaier en de komedie weet nooit helemaal van de grond te komen. Maar zodra er wat wordt geëxperimenteerd met diverse stijltjes weet de film even leuk te zijn.

Het was uiteindelijk een beetje een vermoeide film met een niet al te interessant verhaal en mystery die niet al te best van de grond komt. Kidder vond ik heel erg leuk, en de stijltjes hier en daar waren ook wel geinig. Voor de rest vond ik er eigenlijk weinig aan.

Authentieke, maar niet al te interessante combinatie tussen een oorlogs- en een actiefilm. Jorma Tommila wordt met de taak belast om een zwijgzame krachtpatser te spelen die eigenhandig en bloedig afrekent met de vijanden die achter hem aan zitten. In dat opzicht toont regisseur Jalmari Helander genoeg lef om met redelijk grafisch geweld overweg te kunnen, maar hij weet van deze Aatami helaas geen boeiend figuur te maken. Er wordt de kijker nogal weinig aanleiding geboden om iets voor hem te voelen en zijn achtergrond in goudzoeken is helaas ook erg kaal. Het trage tempo en een nogal dommige finale gooien verder roet in het eten, maar uiteindelijk heeft de grafische bombarie tussen de Fin en de nazi's wel een bepaalde charme. Helaas niet genoeg charme om een voldoende te rechtvaardigen.

Sterk actievervolg vanuit regisseur Jalmari Helander, die met dit tweede hoofdstuk eigenlijk alles weet te versterken dat het vorige deel miste. De balans tussen humor en actie staat aanzienlijk stabieler, de hoofdrol van Jorma Tommila is innemender en vooral de finale maakt veel indruk dankzij een doordenderend tempo en genoeg creatieve manieren waarop de tegenstander het onderspit delft. Je zult een aantal totaal van de pot gerukte momenten een beetje voor lief moeten nemen, maar het is fijn dat Helander zijn snelheid opschroeft en minder tijd besteedt aan nutteloze bijzaken. Het is allemaal gewoon wat beter gelukt, ook met een hoop Engelstalige acteurs die wanhopig een buitenlands accent proberen na te bootsen. Met deze verbetering is een derde deel van harte welkom.

Tja.

Niet een al te bijzondere komedie dit, van Amerikaanse bodem. Jonah Hill is absoluut wel een acteur die ik graag zie, maar speelt altijd wel een beetje dezelfde rol. Ook hier, waar hij (opnieuw) een soort loser speelt die in de verkeerde situatie terechtkomt.

De komedie is wat flauw, maar de film duurt gelukkig niet lang. Het verhaal weet wel te vermaken en de kinderen + Hill spelen best leuk. Kortweg, de film is prima om zo even uit te kijken. Nergens kent het iets bijzonders en nergens blinkt het uit.

Prima acteerwerk, weinig effectieve grappen maar prima vlot gemaakt. Je bent er zo doorheen, als de film boven de 100 minuten had geduurd hadden de makers toch wel echt gefaald naar mijn mening, maar gelukkig wisten ze het zelf ook.

Het duurt even voordat Shaolin Soccer opgang komt, maar regisseur en acteur Stephen Chow weet erg goed waar hij mee bezig is. De film vormt bovendien één van de zeldzame gevallen waarin de slechte computereffecten daadwerkelijk voordelig uitpakken voor de uiteindelijke kwaliteit, zeker binnen een geheel dat moet profiteren van cartoonesk sportgeweld. De tweede helft kent een uitgesponnen aaneenschakeling van lollige voetbalwedstrijden die steeds leuker worden, waardoor de film op den duur levert waar ik het persoonlijk voor kijk. Buiten het sportveld heeft Chow alleen weinig te melden en slaat de humor dan ook veel minder aan. Sterker nog, wat mij betreft is het volledige eerste halfuur compleet verwaarloosbaar.

Leuk voor de status.

Weinig stemmen op MM, maar Sixteen Candles krijgt duidelijk veel verwijzingen vanuit andere films. Toen ik zag dat deze bijna van Netflix af ging dacht ik dat het niet al te veel kwaad kon om deze klassieker van enkel 93 minuten maar even op te zetten. Het is een film die herkenbaar in de stijl van Hughes valt.

Nu heb ik nog niet al te veel gezien van Hughes, vooral zijn high-schoolkant eigenlijk. In dat opzicht lijkt deze film heel erg op de andere high-schoolfilms van Hughes. Dat is helaas niet echt een compliment. De high-schoolfilms van Hughes zijn bekend, maar ook knullig en regelmatig ongemakkelijk. Deze ook.

De humor is flauw en droog, en wordt ook duidelijk zo bedoeld. Toch is het allemaal maar van het ongemakkelijke niveau, en dat is wederom geen compliment. De humor lijkt namelijk vaak anders bedoelt te zijn, maar komt klunzig en gemaakt over. Het voelt aan alsof improvisatie in geen enkele manier was toegestaan terwijl deze film het toch duidelijk meer van het plezier moet hebben.

Visueel niet zo bijzonder. Het high-schoolgevoel heerst wel, maar voor de rest is het nogal leeg en makkelijk ingevuld. Het is wel voldoende, maar ook binnen de lijntjes en veilig. Acteerwerk is niet al te best. Een paar bekende acteurs zijn te spotten in jonge rollen, maar enkel Hall vond ik er een beetje bovenuit steken ondanks zijn zeer flauwe rol.

Ondanks dat de film kort is kan ik niet zeggen dat het gemakkelijk was om alle 93 minuten uit te zitten zonder op de klok te kijken. Het voornaamste probleem is dat het allemaal niet op stoom wil komen en klungelig aanvoelt. De grappen slaan niet aan en het gedrag van de kinders en tieners is te gescript. Wel luchtig en een memorabel gevoeltje heerst, maar daar eindigt het dan ook weer. Ik waardeer het nog een beetje extra voor de status en inspanning van de jonge cast.

Herziening laat er een halfje vanaf vallen. The Sixth Sense is dan ook weinig effectief materiaal om opnieuw te bekijken als je de insteek van het verhaal vooraf al weet, helaas laat dat in het geval van regisseur M. Night Shyamalan vooral zien dat het qua logica meerdere steken laat vallen. In bepaalde opzichten moet je bijvoorbeeld wel erg bijgelovig zijn om mee te kunnen gaan in de afloop en vooral de onwetendheid van de personages. Gelukkig doet Haley Joel Osment het erg goed, loopt het tempo best vlot en vinden de makers een aantal originele invalshoeken om op te kunnen bouwen. De status van klassieker blijft uiteraard staan, voor mij persoonlijk werkt het allemaal simpelweg wat minder.

Tweede Bergman.

Ik was van plan 3 Bergmans achter elkaar te kijken, maar toen ik deze als eerste zag besloot ik er maar een dag tussen te houden. Bleek ook wel een goed idee te zijn, want een Bergmanfilm lijkt me geen soort film om snel achter elkaar te kijken en enige interesse vereisen.

Erg bijzonder vond ik dit alleen niet, maar de opening is wel direct apart. Ik had echter niet verwacht dat deze film ook gedeeltelijk een komedie zou betreffen. Absurde personages worden met een serieus en symbolisch verhaal gemengd, maar echt goed gaan deze niet samen. Wat mij betreft had de komedie zelfs volledig weggelaten mogen worden.

Visueel ziet het er wisselvallig uit. De extreme hoeveelheid rook en mist is opvallend, maar verder kenmerkt deze film zich vooral in zowel matige editing als sound editing. Die lachende baby bijvoorbeeld, dat is iets wat er nooit in had mogen zitten. Wel zien enkele scenes er apart uit en het camerawerk is gelukkig op niveau. Sets zien er ook gedetailleerd genoeg uit.

Waar deze film het vooral van moet hebben is echter het verhaal, want daar zit uiteraard meer achter dan lijkt. De dialogen zijn redelijk diepgaand, maar de film leunt er wel erg veel op en Bergman weet de storytellingelementen nooit echt interessant te maken. Genoeg te analyseren, maar daar heb ik geen zin in als het niet weet te absorberen.

Acteerwerk is trouwens wel degelijk. Leuk om een iets jongere Von Sydow te zien. Andere personages weten ook genoeg een eigen smoel te hebben, alleen jammer dat er een hoop te dwaas zijn eigenlijk. Dit haalde me regelmatig een beetje uit het verhaal. Gelukkig waren er wel genoeg scenes zoals de conversaties tussen Von Sydow en Ekerot die me er weer in trokken.

In het algemeen vond ik het niet heel briljant, vooral omdat de gedeeltes die dieper moeten gaan niet interessant of intrigerend gebracht worden. De cast beschikt toch niet over genoeg acteerpower om deze scenes ook echt absorberend te maken. Dan verkies ik toch een Tarkovsky, want die kon dit wel. Begrijpelijke status, maar mij doet het niet zo veel.

Redelijk thrillertje.

Begon een beetje saai, maar werd gelukkig al snel beter, en in tegenstelling tot een hoop andere spookhuis achtige films werkt het slot hier absoluut wel, met als afsluiter een heel verrassend einde. Dat laatste doet het hem ook wel, want anders was dit onvoldoende geweest.

Hudson is wel leuk, en ziet er ook gewoon leuk uit. Tegen haar kan ik ook wel 104 minuten tegenaan kijken. Ook Hurt is wel leuk, al speelt hij niet meteen de rol die je gelijk van hem zou verwachtten. Het mystery wordt goed in toon gehouden en geeft niet te veel weg.

De film was met hier en daar een sfeervolle shot, niet erg spannend. Soms hooguit een beetje beklemmend, maar meestal was dat maar seconde lang. Shot waarop Rowlands naar de kelderdeur kijkt is zelfs heel sfeervol, maar ook de droomachtige take naar de bedkamer waarop de nachtmerrie van Hudson in beeld gebracht wordt mag genoemd worden.

Voor de rest mist het wel de spanning van een echte thriller, nergens heel spannend en soms zelfs saai. Soms was het wel een beetje moeilijk om alle aandacht erbij te houden. Gelukkig is het slot goed genoeg om je weer in de film te gooien waarmee hij nog goed afsluit.

Wel ok dus uiteindelijk, maar met wat beklemmendere shots van het oude huis zelf was dit nog wat sfeervoller en spannender geweest. Hier voelt het af en toe wat afgeraffeld aan.

Humaan.

Toch altijd wel leuk, dit soort films waarin komedie-acteurs in een wat serieuzer vaatje tappen, terwijl er vrijwel altijd wel een klein plekje vrij blijft voor wat humor. In dit geval zijn Hader en Wiig aan de beurt. Beide waardeer ik niet heel erg, maar hier passen ze goed.

Beide doen het dan ook goed. Beide karakters blijven humaan en subtiel en daarom krijgt de film iets meer inleving in de situatie. Het fijne aan deze film is dat alles ook gewoon humaan gebracht is en vrijwel nooit terugvalt in flauwe en irritante humor, wat ik wel vaker zie bij voornamelijk Wiig.

Tempo is soms wel onnodig traag. Regisseur Johnson slaagt er redelijk in om alles humaan neer te zetten maar doet soms te geforceerd zijn best om het allemaal nog extra subtieler te brengen. Dat had niet gehoeven, en het tempo had er daarom iets meer in kunnen blijven.

Ook is de film soms redelijk kort-door-de-bocht en behandelt eigenlijk net wat te weinig om echt indruk te maken. Een snel filmpje is het er wel mee, maar daardoor niet heel indrukwekkend of met veel impact. Gewoon een goede, humane film die boeit.

Het raakte me niet, maar de dialogen zijn soms aardig scherp. Diverse thema's worden in het daglicht gezet en allemaal krijgen ze net voldoende uitdieping om het tot een goed geheel te brengen.

Hm.

Om positief te beginnen is de rauwe toonzetting en grimmige cinematografie in Skin best geslaagd. Regisseur Nattiv maakte voor deze film nog een korte film gebaseerd op dezelfde persoon die ook dezelfde titel draagt. Het bewijst dat er wel degelijk onderzoek is gedaan naar de achtergrond waardoor een uitgebreid levensverhaal van Bell kan ontstaan.

Dat een biografiefilm van Amerikaanse makelarij komt betekent vaak dat de personages overdreven sentimenteel worden neergezet. Daar merkte ik hier gelukkig weinig van, maar misschien dat Nattiv wel iets te bekende namen kiest. Zo'n Farmiga kan ik bijvoorbeeld totaal niet in de film plaatsen, ondanks het overtuigende acteerwerk. Bell zelf is de echte ster van de film. Kruipt uitstekend in de huid van Bryon Widner. Niet veel acteurs kunnen dat met zoveel overgave doen, maar Bell gaat er helemaal voor en boekt flink resultaat.

Persoonlijk vind ik het jammer dat Skin zich constant op minder interessante aspecten van het verhaal blijft focussen. Zo'n cultuur als deze is natuurlijk erg ruim, maar Nattiv kiest te nadrukkelijk om voor het familie- en romantiekaspect te gaan. Zeker 80 minuten van de film gaan eigenlijk op aan relatieopbouw tussen Bell en Macdonald, terwijl de echt complexe elementen wat in het donker worden gezet. Pas in het laatste halfuur van de film kantelt de focus en wordt daarmee direct een stuk interessanter.

Skin start na de introductie nagenoeg meteen met een twijfelende Bell. Ik had graag meer van zijn achtergrond gezien met de wat radicalere ideeën. Lijkt me geweldig interessant om je als film daarop te focussen, maar Nattiv negeert dit compleet. Ook de relatie tussen Bell en Colter wordt verwaarloosd, erg jammer. Dat zijn precies de kansen op inkijk in de geest van Widner, maar deze worden telkens genegeerd. Ik vond het daarnaast onbegrijpelijk dat er gespeeld werd met chronologische volgorde. Totaal onnodig, zeker omdat het bijna niets toevoegt.

Gelukkig kijkt de film goed weg en zijn de acteerprestaties sterk. Fijn ook dat Bell de wat ruwere projecten kiest tegenwoordig. Niet meer de brave hoofdrollen, maar echt uitdagende en complexe personages die veel van zijn acteertalent vereisen. Ik kan het alleen maar aanmoedigen, maar Skin vond ik niettemin geen geweldig project. Nattiv doet zich er goed aan om de gemakkelijke verhaallijnen te ontwijken en lekker de rauwere elementen op te zoeken. Zeker binnen een concept als deze.

Het jaar 2022 was voor beginnende horrorregisseurs een soms unieke mogelijkheid om succesvolle resultaten te boeken met films die het roer omgooiden qua aanpak. De experimentele benadering binnen Skinamarink van regisseur Kyle Edward Ball is daarbinnen een voorbeeld, maar ondanks de soms onbehaaglijke momenten vraagt deze film wel heel veel van de kijker. Zo bestaat de eerste driekwartier haast exclusief uit geruis, meubilair, achtergrondstemmen en een zwevend narratief. Sfeervol oogt het wel, maar niettemin slaat de verveling door een gebrek aan stimulering snel toe. Bovendien kiest Ball voor een dusdanig traag tempo dat de bedreiging die zich in het huis bevindt amper de moeite waard is om bang voor te zijn. De kijker wordt tussendoor soms even op scherp gezet met enkele schrikmomenten, maar het is vooral het laatste halfuur dat het niveau omhoog tilt. Sfeervolle horrorbeelden wisselen elkaar opeens goed af en de naargeestige indruk begint steeds beklemmender te worden, bovendien vond ik het telefoonschrikmoment uitermate sterk gedaan. Het is jammer, want daar wordt de spanning plots uitermate kundig opgebouwd en begint de visuele stijl steeds meer te ondernemen, maar de overige opbouw en inleiding zijn simpelweg te lang voor de kijker om enigszins betrokken te raken in het volledige verhaal.

Matig.

Found footage is een soort film die altijd van haar realisme kon profiteren, maar je hebt ook films die deze stijl vooral gebruiken om niet eruit te zien als andere films. Skinwalker Ranch is daar eentje van, want als found footage is het mislukt. Daarvoor is het veel te geanimeerd te noemen, als in wel heel overduidelijk nep.

Ik kan de film vooral niet echt goed blijven volgen. De opening is meteen interessant, maar wat volgt is vooral afwachten totdat er weer wat interessants gebeurt. De film kent echt wel tempo en tot op zekere hoogte wat sterkere momenten, maar regisseur McGinn slaagt er nooit in een vorm van sfeer mee te geven. De film is nergens spannend of sfeervol, waardoor het al een groot gedeelte van z'n potentie misloopt.

Eigenlijk heb ik er dan ook niet veel meer over te melden. Ik zie dit soort films graag een wat rustiger, sfeervoller pad opgaan. Deze film is echter juist wat geanimeerder en weigert echt de rust te nemen om onheilspellend te zijn. Jammer, want het concept is leuk bedacht en past precies in het gegeven van een film als deze. Ik kan er alleen na afloop duidelijk niet zo veel mee.

Na twee keer projecten te hebben aangenomen om delen binnen een horrorreeks in te kleuren, mag regisseur James Isaac eindelijk een eigen universum opbouwen. Skinwalkers vormt echter een onovertuigende poging, vooral omdat het eerder een ongeïnspireerd samenraapsel is van uitgekauwde ideeën en niet bepaald profijt kent van een goede technische ondersteuning. Het acteerwerk van enkele leden is soms bedroevend en de opmaak van de skinwalkers/weerwolven ziet er werkelijk niet uit, maar Isaac pakt aardig uit wanneer het op schietpartijen en kogelregens moet aankomen. Geregeld kijkt alle lompheid namelijk best lekker weg en ligt het tempo hoog genoeg, maar het spervuur aan clichématige ideeën neemt daartegenover een hoop van het filmische plezier weg. Wel een erg gave poster overigens.

Mwa.

Een beetje hetzelfde niveau als deel 1 had. Aardige opbouw naar de ramp toe, maar in zijn geheel toch echt te saai. Nu lijken aardbevingen me ook een saaier concept dan vloedgolven, dus de verwachtingen waren al niet heel hoog toen ik de film ging kijken.

Bij een rampenfilm komen vaak de nodige clichés voorbij, maar die zijn ondertussen wel erg herhaald. Dat deze film ze in volle overgave overdoet maakt het er dus niet onvoorspelbaarder op. Het verschil is dat deze film het een stuk oninteressanter doet, met veel verdrietig kijkende gezichten en serieuze blikken.

Bovenstaande reden zorgen ervoor dat het eerste uur moeilijk door te komen valt. Het is prima als een film wat subtieler wil zijn, maar The Quake is vooral oninteressant. Veel drama en gebrabbel, maar erg boeien doet het niet. Het acteerwerk is bovendien ook niet geweldig, iedereen doet heel erg zijn best om een type te spelen maar het wil niet heel erg lukken.

De uiteindelijke ramp is tamelijk spectaculair, maar ook weer heel snel voorbij. De opbouw naar de ramp toe was wel klasse, je zit voor een tijd in goede spanning, maar de aardbeving is helaas wel na 3 minuten voorbij. En daar zit je dan een uur op te wachten. Daarna krijg je weer een poosje aftermath-gebeuren. Een exacte herhaling van deel 1 dus.

De film kent in de tweede helft nog wel een aantal spannende momenten en leuke stukjes. Hier en daar is het ook net wat onvoorspelbaarder, met zijn vrouw die toch het leven laat, maar in het algemeen blijft het te veel een herhaling van deel 1. Een herhaling die helaas net als deel 1 gewoon niet zo interessant wil worden. Daarom dus ook hetzelfde cijfer.

Goed geacteerde, zeer rauwe dramafilm die regisseur Koen Mortier toch weer op de kaart zet na een aantal wat kleinere producties. Skunk voelt bekender aan in vergelijking met zijn vorige projecten, maar de aparte inhoud, excentrieke personages en volstrekt troosteloze wereld leiden je van de nodige clichés af. Problematisch is dat een hoop van de figuren buiten Thibaud Dooms om niet zo boeiend voor de dag komen, vooral door de nogal sterk aangezette vormgeving die ze krijgen. Het realistische sfeertje kampt daardoor met een aantal ongeloofwaardige en theatrale insteken, maar het einde snoert je de mond en zeker de jonge castleden doen het zeer overtuigend. Het is niet moeilijk om in te zien waarom dit soort films aanslaan.

Regisseur Ryûhei Kitamura heeft absoluut topwerk afgeleverd op het gebied van entertainment, maar evenzeer grootse prutswerkjes waar Sky High een voorbeeld van is. Chaotische rommel met slecht acteerwerk en spaarzaam energieke cameratrucjes om wat moois te creëren. De cinematografie oogt kaal en de ideeën weliswaar talrijk, maar geen enkel moment aanvullend op de ander. Het eerste halfuur valt gelukkig nog te behappen, maar binnen een speelduur die 122 minuten aantikt is dat dan ook haast een vereiste. Zeer vermoeiende en soms ronduit kinderachtige cinema waar ik niets mee kan.

Leuk.

Het Bond debuut van Sam Mendes, die me eerder niet teleurstelde met American Beauty. Maar deze film is natuurlijk compleet anders dan die film. Ik vind persoonlijk dit misschien de beste of tenminste een van de leukste James Bond films die er momenteel is. Ik moet Spectre nog een keer zien.

Deze film heeft meer te beleven vooral qua actie. Er zijn vrij stijlvolle scenes door de film heen maar vooral naar het einde toe zitten er echt spectaculaire momenten in die ik natuurlijk zeer kon waarderen. die helikopter scene vond ik altijd geweldig.

Gewoon een leuke film die ondanks de lange speelduur nergens echt te lang aanvoelt. Kijkt lekker weg als Bond film maar ook als normale actie film.

West goes to China.

Bijzonder eigenlijk hoe regisseurs die ergens in Hollywood hun hoogtepunten hebben ergens eindigen zoals in China. Niet dat Chineese cinema zo slecht is, maar je zou niet snel denken dat een Engels regisseur in een compleet ander land aan de slag gaat. Voor zijn doen is het in ieder geval middelmatig, net wat onder zijn niveau.

Aan vermaak geen gebrek in deze film, want na een kleine 30 minuten spuwt de vulkaan behoorlijk wat natuurgeweld naar buiten. Dat levert behoorlijk wat spetterende en spectaculaire beelden op, maar bij die beelden verdwijnt de logica per seconde. Deze film gaat ver over de top en waar ik het normaal geweldig vind kon ik dat bij deze film wat moeilijker slikken.

Het neemt zichzelf ook pijnlijk serieus en wordt veel te sentimenteel op momenten die daar niet om vragen. Natuurlijk komen dit soort rampenfilms met de nodige dosis drama, maar voor zo'n ridicuul concept mag er ook wat te lachen zijn, en deze film kent geen enkele vorm van luchtigheid, waardoor je enkel en alleen achterblijft met een grote stoot aan actie.

De effecten zien er verder ook wat houterig uit en het concept van een soort vulkaanpretpark wordt alleen maar benut in het eerste gedeelte van de film, daarna is het op-en-top actie maar van een soort die maar zelden aan weet te slaan. Ondanks een uitbundige aanpak voelt deze film namelijk erg klein aan, en de greenscreens worden niet altijd even goed verhuld.

Het acteerwerk is ondermaats en crewleden zoals Isaacs komen waarschijnlijk alleen maar ter promotie aanmodderen. Wat de film nog redt is een aardig tempo, maar toch is het inhoudelijk behoorlijk dwaas, en de credits waarbij er nog een liedje wordt gezongen had eigenlijk niet in mogen zitten. Ideaal vermaak met genoeg spektakel, maar zo leeg als de vulkaan die in de film is uitgebarsten.