Meningen

Vermakelijke, maar niettemin nogal omhooggetilde dramafilm met een aantal muzikale evenals griezelige inslagen. Michael B. Jordan doet het werkelijk uitmuntend in zijn dubbele hoofdrol en hij kan rekenen op overtuigend acteerwerk vanuit zijn medecollega's. Regisseur Ryan Coogler neemt uitgebreid de tijd om de desbetreffende wereld in te kleuren en brengt zijn personages daarmee goed tot leven, zelfs de vampieren krijgen ondersteuning van een best gave inkleuring. Helaas is de opbouw boeiender dan de uiteindelijke ontknoping, vooral door het gebrek aan spanning en een ellendig korte geweldsuitspatting. De nasmaak is daardoor nogal bitter, het laatste kwartier schiet zelfs onherroepelijk uit de bocht met een onderbelichte inslag die slordig en erg geforceerd in het geheel wordt gedrukt. De algemeen aparte vormgeving rechtvaardigt makkelijk een voldoende, maar het zure gevoel overheerst te sterk voor een hoger cijfer dan dat.

Mwa.

Toch voor Maas zijn standaard is dit nog vrij redelijk. Een film die natuurlijk veel opschudding heeft veroorzaakt door zijn onderwerp over het jaarlijkse kinderfeest. Wel respect naar Maas dat hij dit idee daadwerkelijk durfde uit te werken.

Kinderen zullen hier vast van griezelen, maar qua horror is het allemaal vrij matig. Het sneeuwachtige weer was wel leuk, en Sinterklaas en zijn hulpjes zijn ook wel leuk gedaan. Maar visueel is het allemaal wat matig, vooral die achtervolging op het dak faalt.

De personages zijn ook niet bepaald boeiend en is de finale maar saai uitgevoerd. Toch nog wel een paar leuke horrorscenes te vinden die de film dan weer wat leuker maken. Het verhaal was leuk gevonden, de uitwerking daarvan wat minder.

Nieuwe Shudder.

Opnieuw weer een original vanuit dit platform dat gewoon niet weet aan te slaan. Ik weet niet wat het is. Of ze financieren in de verkeerde bronnen, of ze weten nooit waar ze aan beginnen. In ieder geval moet ik zeggen dat vrijwel alle tegenwoordige horrorfilms vanuit dit platform gewoon niet echt een indruk weten te wekken.

De USP van deze film komt in de vorm van Dee. Een killer met een onstabiele en bedriegende persoonlijkheid, die ons voor een erg lange tijd laat geloven dat ze juist de final girl is. Dat tij keert al snel en beginnen we met een ander pad, maar datzelfde pad komt niet veel verder dan af en toe een fronsje met de wenkbrauw. De kills zelf mogen ook best origineel en bijzonder zijn, maar grafisch of indrukwekkend nooit. Pas in de finale komen voorzichtig de eerste echte effecten in beeld.

Eenmaal de film het bij wat gruwelijkere kanten zoekt slaat het best aan, maar regisseurs Barlow en Senes vormen een te kleine factor om de film te dragen. Visueel te plat en qua spanning nutteloos. Het voordeel is dat het door al die bizarre dingetjes nog wel aardig weet weg te kijken en eenmaal de horror inslaat er een degelijke flow hangt, maar daarmee zijn de meeste complimenten wel weggegeven. Net iets beter, maar niet bijzonder.

De gebroeders Anthony en Mark Polonia brengen een kersthorrorfilm uit waarin de eerste beelden eigenlijk verfrissend sfeervol ogen. Duidelijk zonder geld gemaakt, maar uit een spaarzame hoeveelheid omgevingen wordt nog wat kracht geperst. Eenmaal het verhaal zelf dan de intrede doet, gaat het meteen achteruit. Slecht en emotieloos geacteerd op een plastieke set. Zowel de kostuums als de ideeën ogen stoffig en uitgedost, met een Krampus die eigenlijk nergens te zien is en het beeldmateriaal overlaat aan zijn saaie hulpje. Ik denk dat iedereen met een greintje wilskracht een project als Sister Krampus makkelijk kan kopiëren; veel inspanning is er namelijk niet voor nodig.

Ach.

Ik had al vooraf een beetje kunnen verwachten dat ik niet de doelgroep was voor deze film, en na afloop bleek ik daarin gelijk te hebben. Zelfs na veel pogingen van de film om het verhaal zo duidelijk te maken (en geloof me, dat doet het ook), lukt het me gewoon niet om mezelf in de emoties van deze vier dames te plaatsen.

Maar wie weet, misschien ligt dat helemaal niet aan mij, want ik vond het allemaal maar sentimenteel gedoe dat zelden overkomt. Wellicht dat de film wat beter klikt als je je wat meer kan inleven met het plot, ik vond het vooral zoveel mogelijk dramatische thema's aan het verhaal linken om op die manier wat traantjes te trekken. Het voordeel is dat het daar ook de ruimte voor heeft door de vier dames al na 10 minuten zowat te scheiden van elkaar.

Het verhaal noemt ze BFF's. Ik vond ze ook erg goed bij elkaar passen overigens. Alle vier dames zijn namelijk allemaal even oninteressant om naar te kijken. Zelfs in omgevingen die ze de ruimte toekennen om echt iets interessants te doen falen. Het is vooral de variatie in levensloop tussen de vier die de aandacht weet te trekken, anders was dit snel vermoeiend geweest.

Maar ondanks mijn kritiek was het geen vervelende zit, ondanks een speelduur van twee uur. Het acteerwerk is ook niet perse slecht, het is vooral het narratief zelf dat ik niet zo goed vond werken. En van een dergelijke "klik" is ook weinig sprake als je de dames voor 95% van de film gescheiden houdt. Ik kreeg als kijker maar weinig van de chemie mee die hier klaarblijkelijk wel moest staan.

Nee, dit soort films zijn niet voor mij. Ik keek de film in gezelschap, maar het was onder andere wel mijn keuze. En die fout ga ik zeker nog vele keren maken, omdat ik het toch te moeilijk vind om er vanaf te blijven. In ieder geval, leuk als je jezelf erin kan verplaatsen, wat minder leuk als je het vooral als vermaak en opvulling ziet. Geef me dan maar eerder een Mean Girls.

Vroege De Palma.

Ik ken de stijl van de regisseur nog niet erg goed, want tot nu toe was er bij elke film een beetje een verschillend stijltje. Maar zo te zien probeert hij wel in ieder geval wat van alles, zo wijkt deze Sisters ook weer af van de andere films die ik van hem zag.

Deze film is ondergedompeld in een Hitchcock-achtig stijltje, alleen dan nog iets sterker aangezet. Waar Hitchcock in zijn filmpjes af en toe iets nieuws probeerde, probeert deze film eigenlijk voortdurend iets nieuws. Dat is al snel duidelijk.

Sisters is geen perfecte horrorfilm desondanks, die na een goede eerste 20 minuten wat begint te slepen. De eerste 20 minuten vermaken goed en bouwen briljant op naar een jumpscare en moord. Daarna begint de film wat te slepen en is het vooral wat saaier. Maar wanneer de film in het laatste half uur begint te experimenteren met stijltjes, leeft deze weer op.

Het was me vaak niet helemaal duidelijk wat de film precies wilde. Het ene moment kijk je naar een romance, dan een psychologische thriller en dan een licht komische detective-film. Geen van allen krijgen ze echt een goede uitwerking, maar enkele blijven wel vermaken.

Een groot factor in deze film voor mij was absoluut Kidder. Wat een geweldig karakter vond ik haar eigenlijk. Normaal vind ik het theatraal, maar het gebrek aan goed Engels en soms wat kinderlijke uitstraling maken haar een erg leuk karakter. Zij heeft beslist de eerste 20 minuten gered.

Zodra ze uit beeld verschijnt, is de film een stukje saaier omdat niemand behalve Kidder weet te overtuigen met acteren. Het verhaaltje is wat saaier en de komedie weet nooit helemaal van de grond te komen. Maar zodra er wat wordt geëxperimenteerd met diverse stijltjes weet de film even leuk te zijn.

Het was uiteindelijk een beetje een vermoeide film met een niet al te interessant verhaal en mystery die niet al te best van de grond komt. Kidder vond ik heel erg leuk, en de stijltjes hier en daar waren ook wel geinig. Voor de rest vond ik er eigenlijk weinig aan.

Authentieke, maar niet al te interessante combinatie tussen een oorlogs- en een actiefilm. Jorma Tommila wordt met de taak belast om een zwijgzame krachtpatser te spelen die eigenhandig en bloedig afrekent met de vijanden die achter hem aan zitten. In dat opzicht toont regisseur Jalmari Helander genoeg lef om met redelijk grafisch geweld overweg te kunnen, maar hij weet van deze Aatami helaas geen boeiend figuur te maken. Er wordt de kijker nogal weinig aanleiding geboden om iets voor hem te voelen en zijn achtergrond in goudzoeken is helaas ook erg kaal. Het trage tempo en een nogal dommige finale gooien verder roet in het eten, maar uiteindelijk heeft de grafische bombarie tussen de Fin en de nazi's wel een bepaalde charme. Helaas niet genoeg charme om een voldoende te rechtvaardigen.

Sterk actievervolg vanuit regisseur Jalmari Helander, die met dit tweede hoofdstuk eigenlijk alles weet te versterken dat het vorige deel miste. De balans tussen humor en actie staat aanzienlijk stabieler, de hoofdrol van Jorma Tommila is innemender en vooral de finale maakt veel indruk dankzij een doordenderend tempo en genoeg creatieve manieren waarop de tegenstander het onderspit delft. Je zult een aantal totaal van de pot gerukte momenten een beetje voor lief moeten nemen, maar het is fijn dat Helander zijn snelheid opschroeft en minder tijd besteedt aan nutteloze bijzaken. Het is allemaal gewoon wat beter gelukt, ook met een hoop Engelstalige acteurs die wanhopig een buitenlands accent proberen na te bootsen. Met deze verbetering is een derde deel van harte welkom.

Tja.

Niet een al te bijzondere komedie dit, van Amerikaanse bodem. Jonah Hill is absoluut wel een acteur die ik graag zie, maar speelt altijd wel een beetje dezelfde rol. Ook hier, waar hij (opnieuw) een soort loser speelt die in de verkeerde situatie terechtkomt.

De komedie is wat flauw, maar de film duurt gelukkig niet lang. Het verhaal weet wel te vermaken en de kinderen + Hill spelen best leuk. Kortweg, de film is prima om zo even uit te kijken. Nergens kent het iets bijzonders en nergens blinkt het uit.

Prima acteerwerk, weinig effectieve grappen maar prima vlot gemaakt. Je bent er zo doorheen, als de film boven de 100 minuten had geduurd hadden de makers toch wel echt gefaald naar mijn mening, maar gelukkig wisten ze het zelf ook.

Het duurt even voordat Shaolin Soccer opgang komt, maar regisseur en acteur Stephen Chow weet erg goed waar hij mee bezig is. De film vormt bovendien één van de zeldzame gevallen waarin de slechte computereffecten daadwerkelijk voordelig uitpakken voor de uiteindelijke kwaliteit, zeker binnen een geheel dat moet profiteren van cartoonesk sportgeweld. De tweede helft kent een uitgesponnen aaneenschakeling van lollige voetbalwedstrijden die steeds leuker worden, waardoor de film op den duur levert waar ik het persoonlijk voor kijk. Buiten het sportveld heeft Chow alleen weinig te melden en slaat de humor dan ook veel minder aan. Sterker nog, wat mij betreft is het volledige eerste halfuur compleet verwaarloosbaar.

Leuk voor de status.

Weinig stemmen op MM, maar Sixteen Candles krijgt duidelijk veel verwijzingen vanuit andere films. Toen ik zag dat deze bijna van Netflix af ging dacht ik dat het niet al te veel kwaad kon om deze klassieker van enkel 93 minuten maar even op te zetten. Het is een film die herkenbaar in de stijl van Hughes valt.

Nu heb ik nog niet al te veel gezien van Hughes, vooral zijn high-schoolkant eigenlijk. In dat opzicht lijkt deze film heel erg op de andere high-schoolfilms van Hughes. Dat is helaas niet echt een compliment. De high-schoolfilms van Hughes zijn bekend, maar ook knullig en regelmatig ongemakkelijk. Deze ook.

De humor is flauw en droog, en wordt ook duidelijk zo bedoeld. Toch is het allemaal maar van het ongemakkelijke niveau, en dat is wederom geen compliment. De humor lijkt namelijk vaak anders bedoelt te zijn, maar komt klunzig en gemaakt over. Het voelt aan alsof improvisatie in geen enkele manier was toegestaan terwijl deze film het toch duidelijk meer van het plezier moet hebben.

Visueel niet zo bijzonder. Het high-schoolgevoel heerst wel, maar voor de rest is het nogal leeg en makkelijk ingevuld. Het is wel voldoende, maar ook binnen de lijntjes en veilig. Acteerwerk is niet al te best. Een paar bekende acteurs zijn te spotten in jonge rollen, maar enkel Hall vond ik er een beetje bovenuit steken ondanks zijn zeer flauwe rol.

Ondanks dat de film kort is kan ik niet zeggen dat het gemakkelijk was om alle 93 minuten uit te zitten zonder op de klok te kijken. Het voornaamste probleem is dat het allemaal niet op stoom wil komen en klungelig aanvoelt. De grappen slaan niet aan en het gedrag van de kinders en tieners is te gescript. Wel luchtig en een memorabel gevoeltje heerst, maar daar eindigt het dan ook weer. Ik waardeer het nog een beetje extra voor de status en inspanning van de jonge cast.

Herziening laat er een halfje vanaf vallen. The Sixth Sense is dan ook weinig effectief materiaal om opnieuw te bekijken als je de insteek van het verhaal vooraf al weet, helaas laat dat in het geval van regisseur M. Night Shyamalan vooral zien dat het qua logica meerdere steken laat vallen. In bepaalde opzichten moet je bijvoorbeeld wel erg bijgelovig zijn om mee te kunnen gaan in de afloop en vooral de onwetendheid van de personages. Gelukkig doet Haley Joel Osment het erg goed, loopt het tempo best vlot en vinden de makers een aantal originele invalshoeken om op te kunnen bouwen. De status van klassieker blijft uiteraard staan, voor mij persoonlijk werkt het allemaal simpelweg wat minder.

Tweede Bergman.

Ik was van plan 3 Bergmans achter elkaar te kijken, maar toen ik deze als eerste zag besloot ik er maar een dag tussen te houden. Bleek ook wel een goed idee te zijn, want een Bergmanfilm lijkt me geen soort film om snel achter elkaar te kijken en enige interesse vereisen.

Erg bijzonder vond ik dit alleen niet, maar de opening is wel direct apart. Ik had echter niet verwacht dat deze film ook gedeeltelijk een komedie zou betreffen. Absurde personages worden met een serieus en symbolisch verhaal gemengd, maar echt goed gaan deze niet samen. Wat mij betreft had de komedie zelfs volledig weggelaten mogen worden.

Visueel ziet het er wisselvallig uit. De extreme hoeveelheid rook en mist is opvallend, maar verder kenmerkt deze film zich vooral in zowel matige editing als sound editing. Die lachende baby bijvoorbeeld, dat is iets wat er nooit in had mogen zitten. Wel zien enkele scenes er apart uit en het camerawerk is gelukkig op niveau. Sets zien er ook gedetailleerd genoeg uit.

Waar deze film het vooral van moet hebben is echter het verhaal, want daar zit uiteraard meer achter dan lijkt. De dialogen zijn redelijk diepgaand, maar de film leunt er wel erg veel op en Bergman weet de storytellingelementen nooit echt interessant te maken. Genoeg te analyseren, maar daar heb ik geen zin in als het niet weet te absorberen.

Acteerwerk is trouwens wel degelijk. Leuk om een iets jongere Von Sydow te zien. Andere personages weten ook genoeg een eigen smoel te hebben, alleen jammer dat er een hoop te dwaas zijn eigenlijk. Dit haalde me regelmatig een beetje uit het verhaal. Gelukkig waren er wel genoeg scenes zoals de conversaties tussen Von Sydow en Ekerot die me er weer in trokken.

In het algemeen vond ik het niet heel briljant, vooral omdat de gedeeltes die dieper moeten gaan niet interessant of intrigerend gebracht worden. De cast beschikt toch niet over genoeg acteerpower om deze scenes ook echt absorberend te maken. Dan verkies ik toch een Tarkovsky, want die kon dit wel. Begrijpelijke status, maar mij doet het niet zo veel.

Redelijk thrillertje.

Begon een beetje saai, maar werd gelukkig al snel beter, en in tegenstelling tot een hoop andere spookhuis achtige films werkt het slot hier absoluut wel, met als afsluiter een heel verrassend einde. Dat laatste doet het hem ook wel, want anders was dit onvoldoende geweest.

Hudson is wel leuk, en ziet er ook gewoon leuk uit. Tegen haar kan ik ook wel 104 minuten tegenaan kijken. Ook Hurt is wel leuk, al speelt hij niet meteen de rol die je gelijk van hem zou verwachtten. Het mystery wordt goed in toon gehouden en geeft niet te veel weg.

De film was met hier en daar een sfeervolle shot, niet erg spannend. Soms hooguit een beetje beklemmend, maar meestal was dat maar seconde lang. Shot waarop Rowlands naar de kelderdeur kijkt is zelfs heel sfeervol, maar ook de droomachtige take naar de bedkamer waarop de nachtmerrie van Hudson in beeld gebracht wordt mag genoemd worden.

Voor de rest mist het wel de spanning van een echte thriller, nergens heel spannend en soms zelfs saai. Soms was het wel een beetje moeilijk om alle aandacht erbij te houden. Gelukkig is het slot goed genoeg om je weer in de film te gooien waarmee hij nog goed afsluit.

Wel ok dus uiteindelijk, maar met wat beklemmendere shots van het oude huis zelf was dit nog wat sfeervoller en spannender geweest. Hier voelt het af en toe wat afgeraffeld aan.

Humaan.

Toch altijd wel leuk, dit soort films waarin komedie-acteurs in een wat serieuzer vaatje tappen, terwijl er vrijwel altijd wel een klein plekje vrij blijft voor wat humor. In dit geval zijn Hader en Wiig aan de beurt. Beide waardeer ik niet heel erg, maar hier passen ze goed.

Beide doen het dan ook goed. Beide karakters blijven humaan en subtiel en daarom krijgt de film iets meer inleving in de situatie. Het fijne aan deze film is dat alles ook gewoon humaan gebracht is en vrijwel nooit terugvalt in flauwe en irritante humor, wat ik wel vaker zie bij voornamelijk Wiig.

Tempo is soms wel onnodig traag. Regisseur Johnson slaagt er redelijk in om alles humaan neer te zetten maar doet soms te geforceerd zijn best om het allemaal nog extra subtieler te brengen. Dat had niet gehoeven, en het tempo had er daarom iets meer in kunnen blijven.

Ook is de film soms redelijk kort-door-de-bocht en behandelt eigenlijk net wat te weinig om echt indruk te maken. Een snel filmpje is het er wel mee, maar daardoor niet heel indrukwekkend of met veel impact. Gewoon een goede, humane film die boeit.

Het raakte me niet, maar de dialogen zijn soms aardig scherp. Diverse thema's worden in het daglicht gezet en allemaal krijgen ze net voldoende uitdieping om het tot een goed geheel te brengen.

Hm.

Om positief te beginnen is de rauwe toonzetting en grimmige cinematografie in Skin best geslaagd. Regisseur Nattiv maakte voor deze film nog een korte film gebaseerd op dezelfde persoon die ook dezelfde titel draagt. Het bewijst dat er wel degelijk onderzoek is gedaan naar de achtergrond waardoor een uitgebreid levensverhaal van Bell kan ontstaan.

Dat een biografiefilm van Amerikaanse makelarij komt betekent vaak dat de personages overdreven sentimenteel worden neergezet. Daar merkte ik hier gelukkig weinig van, maar misschien dat Nattiv wel iets te bekende namen kiest. Zo'n Farmiga kan ik bijvoorbeeld totaal niet in de film plaatsen, ondanks het overtuigende acteerwerk. Bell zelf is de echte ster van de film. Kruipt uitstekend in de huid van Bryon Widner. Niet veel acteurs kunnen dat met zoveel overgave doen, maar Bell gaat er helemaal voor en boekt flink resultaat.

Persoonlijk vind ik het jammer dat Skin zich constant op minder interessante aspecten van het verhaal blijft focussen. Zo'n cultuur als deze is natuurlijk erg ruim, maar Nattiv kiest te nadrukkelijk om voor het familie- en romantiekaspect te gaan. Zeker 80 minuten van de film gaan eigenlijk op aan relatieopbouw tussen Bell en Macdonald, terwijl de echt complexe elementen wat in het donker worden gezet. Pas in het laatste halfuur van de film kantelt de focus en wordt daarmee direct een stuk interessanter.

Skin start na de introductie nagenoeg meteen met een twijfelende Bell. Ik had graag meer van zijn achtergrond gezien met de wat radicalere ideeën. Lijkt me geweldig interessant om je als film daarop te focussen, maar Nattiv negeert dit compleet. Ook de relatie tussen Bell en Colter wordt verwaarloosd, erg jammer. Dat zijn precies de kansen op inkijk in de geest van Widner, maar deze worden telkens genegeerd. Ik vond het daarnaast onbegrijpelijk dat er gespeeld werd met chronologische volgorde. Totaal onnodig, zeker omdat het bijna niets toevoegt.

Gelukkig kijkt de film goed weg en zijn de acteerprestaties sterk. Fijn ook dat Bell de wat ruwere projecten kiest tegenwoordig. Niet meer de brave hoofdrollen, maar echt uitdagende en complexe personages die veel van zijn acteertalent vereisen. Ik kan het alleen maar aanmoedigen, maar Skin vond ik niettemin geen geweldig project. Nattiv doet zich er goed aan om de gemakkelijke verhaallijnen te ontwijken en lekker de rauwere elementen op te zoeken. Zeker binnen een concept als deze.

Het jaar 2022 was voor beginnende horrorregisseurs een soms unieke mogelijkheid om succesvolle resultaten te boeken met films die het roer omgooiden qua aanpak. De experimentele benadering binnen Skinamarink van regisseur Kyle Edward Ball is daarbinnen een voorbeeld, maar ondanks de soms onbehaaglijke momenten vraagt deze film wel heel veel van de kijker. Zo bestaat de eerste driekwartier haast exclusief uit geruis, meubilair, achtergrondstemmen en een zwevend narratief. Sfeervol oogt het wel, maar niettemin slaat de verveling door een gebrek aan stimulering snel toe. Bovendien kiest Ball voor een dusdanig traag tempo dat de bedreiging die zich in het huis bevindt amper de moeite waard is om bang voor te zijn. De kijker wordt tussendoor soms even op scherp gezet met enkele schrikmomenten, maar het is vooral het laatste halfuur dat het niveau omhoog tilt. Sfeervolle horrorbeelden wisselen elkaar opeens goed af en de naargeestige indruk begint steeds beklemmender te worden, bovendien vond ik het telefoonschrikmoment uitermate sterk gedaan. Het is jammer, want daar wordt de spanning plots uitermate kundig opgebouwd en begint de visuele stijl steeds meer te ondernemen, maar de overige opbouw en inleiding zijn simpelweg te lang voor de kijker om enigszins betrokken te raken in het volledige verhaal.

Matig.

Found footage is een soort film die altijd van haar realisme kon profiteren, maar je hebt ook films die deze stijl vooral gebruiken om niet eruit te zien als andere films. Skinwalker Ranch is daar eentje van, want als found footage is het mislukt. Daarvoor is het veel te geanimeerd te noemen, als in wel heel overduidelijk nep.

Ik kan de film vooral niet echt goed blijven volgen. De opening is meteen interessant, maar wat volgt is vooral afwachten totdat er weer wat interessants gebeurt. De film kent echt wel tempo en tot op zekere hoogte wat sterkere momenten, maar regisseur McGinn slaagt er nooit in een vorm van sfeer mee te geven. De film is nergens spannend of sfeervol, waardoor het al een groot gedeelte van z'n potentie misloopt.

Eigenlijk heb ik er dan ook niet veel meer over te melden. Ik zie dit soort films graag een wat rustiger, sfeervoller pad opgaan. Deze film is echter juist wat geanimeerder en weigert echt de rust te nemen om onheilspellend te zijn. Jammer, want het concept is leuk bedacht en past precies in het gegeven van een film als deze. Ik kan er alleen na afloop duidelijk niet zo veel mee.

Na twee keer projecten te hebben aangenomen om delen binnen een horrorreeks in te kleuren, mag regisseur James Isaac eindelijk een eigen universum opbouwen. Skinwalkers vormt echter een onovertuigende poging, vooral omdat het eerder een ongeïnspireerd samenraapsel is van uitgekauwde ideeën en niet bepaald profijt kent van een goede technische ondersteuning. Het acteerwerk van enkele leden is soms bedroevend en de opmaak van de skinwalkers/weerwolven ziet er werkelijk niet uit, maar Isaac pakt aardig uit wanneer het op schietpartijen en kogelregens moet aankomen. Geregeld kijkt alle lompheid namelijk best lekker weg en ligt het tempo hoog genoeg, maar het spervuur aan clichématige ideeën neemt daartegenover een hoop van het filmische plezier weg. Wel een erg gave poster overigens.

Mwa.

Een beetje hetzelfde niveau als deel 1 had. Aardige opbouw naar de ramp toe, maar in zijn geheel toch echt te saai. Nu lijken aardbevingen me ook een saaier concept dan vloedgolven, dus de verwachtingen waren al niet heel hoog toen ik de film ging kijken.

Bij een rampenfilm komen vaak de nodige clichés voorbij, maar die zijn ondertussen wel erg herhaald. Dat deze film ze in volle overgave overdoet maakt het er dus niet onvoorspelbaarder op. Het verschil is dat deze film het een stuk oninteressanter doet, met veel verdrietig kijkende gezichten en serieuze blikken.

Bovenstaande reden zorgen ervoor dat het eerste uur moeilijk door te komen valt. Het is prima als een film wat subtieler wil zijn, maar The Quake is vooral oninteressant. Veel drama en gebrabbel, maar erg boeien doet het niet. Het acteerwerk is bovendien ook niet geweldig, iedereen doet heel erg zijn best om een type te spelen maar het wil niet heel erg lukken.

De uiteindelijke ramp is tamelijk spectaculair, maar ook weer heel snel voorbij. De opbouw naar de ramp toe was wel klasse, je zit voor een tijd in goede spanning, maar de aardbeving is helaas wel na 3 minuten voorbij. En daar zit je dan een uur op te wachten. Daarna krijg je weer een poosje aftermath-gebeuren. Een exacte herhaling van deel 1 dus.

De film kent in de tweede helft nog wel een aantal spannende momenten en leuke stukjes. Hier en daar is het ook net wat onvoorspelbaarder, met zijn vrouw die toch het leven laat, maar in het algemeen blijft het te veel een herhaling van deel 1. Een herhaling die helaas net als deel 1 gewoon niet zo interessant wil worden. Daarom dus ook hetzelfde cijfer.

Goed geacteerde, zeer rauwe dramafilm die regisseur Koen Mortier toch weer op de kaart zet na een aantal wat kleinere producties. Skunk voelt bekender aan in vergelijking met zijn vorige projecten, maar de aparte inhoud, excentrieke personages en volstrekt troosteloze wereld leiden je van de nodige clichés af. Problematisch is dat een hoop van de figuren buiten Thibaud Dooms om niet zo boeiend voor de dag komen, vooral door de nogal sterk aangezette vormgeving die ze krijgen. Het realistische sfeertje kampt daardoor met een aantal ongeloofwaardige en theatrale insteken, maar het einde snoert je de mond en zeker de jonge castleden doen het zeer overtuigend. Het is niet moeilijk om in te zien waarom dit soort films aanslaan.

Regisseur Ryûhei Kitamura heeft absoluut topwerk afgeleverd op het gebied van entertainment, maar evenzeer grootse prutswerkjes waar Sky High een voorbeeld van is. Chaotische rommel met slecht acteerwerk en spaarzaam energieke cameratrucjes om wat moois te creëren. De cinematografie oogt kaal en de ideeën weliswaar talrijk, maar geen enkel moment aanvullend op de ander. Het eerste halfuur valt gelukkig nog te behappen, maar binnen een speelduur die 122 minuten aantikt is dat dan ook haast een vereiste. Zeer vermoeiende en soms ronduit kinderachtige cinema waar ik niets mee kan.

Leuk.

Het Bond debuut van Sam Mendes, die me eerder niet teleurstelde met American Beauty. Maar deze film is natuurlijk compleet anders dan die film. Ik vind persoonlijk dit misschien de beste of tenminste een van de leukste James Bond films die er momenteel is. Ik moet Spectre nog een keer zien.

Deze film heeft meer te beleven vooral qua actie. Er zijn vrij stijlvolle scenes door de film heen maar vooral naar het einde toe zitten er echt spectaculaire momenten in die ik natuurlijk zeer kon waarderen. die helikopter scene vond ik altijd geweldig.

Gewoon een leuke film die ondanks de lange speelduur nergens echt te lang aanvoelt. Kijkt lekker weg als Bond film maar ook als normale actie film.

West goes to China.

Bijzonder eigenlijk hoe regisseurs die ergens in Hollywood hun hoogtepunten hebben ergens eindigen zoals in China. Niet dat Chineese cinema zo slecht is, maar je zou niet snel denken dat een Engels regisseur in een compleet ander land aan de slag gaat. Voor zijn doen is het in ieder geval middelmatig, net wat onder zijn niveau.

Aan vermaak geen gebrek in deze film, want na een kleine 30 minuten spuwt de vulkaan behoorlijk wat natuurgeweld naar buiten. Dat levert behoorlijk wat spetterende en spectaculaire beelden op, maar bij die beelden verdwijnt de logica per seconde. Deze film gaat ver over de top en waar ik het normaal geweldig vind kon ik dat bij deze film wat moeilijker slikken.

Het neemt zichzelf ook pijnlijk serieus en wordt veel te sentimenteel op momenten die daar niet om vragen. Natuurlijk komen dit soort rampenfilms met de nodige dosis drama, maar voor zo'n ridicuul concept mag er ook wat te lachen zijn, en deze film kent geen enkele vorm van luchtigheid, waardoor je enkel en alleen achterblijft met een grote stoot aan actie.

De effecten zien er verder ook wat houterig uit en het concept van een soort vulkaanpretpark wordt alleen maar benut in het eerste gedeelte van de film, daarna is het op-en-top actie maar van een soort die maar zelden aan weet te slaan. Ondanks een uitbundige aanpak voelt deze film namelijk erg klein aan, en de greenscreens worden niet altijd even goed verhuld.

Het acteerwerk is ondermaats en crewleden zoals Isaacs komen waarschijnlijk alleen maar ter promotie aanmodderen. Wat de film nog redt is een aardig tempo, maar toch is het inhoudelijk behoorlijk dwaas, en de credits waarbij er nog een liedje wordt gezongen had eigenlijk niet in mogen zitten. Ideaal vermaak met genoeg spektakel, maar zo leeg als de vulkaan die in de film is uitgebarsten.

Ok.

Deze film deed me een beetje denken aan The Call, een film waarvan ik het eerste gedeelte zeer spannend vond. Met een beetje hetzelfde concept schept deze film verwachtingen. Ik hoopte weer op een lekkere, intense en beklijvende thriller. Scandinavische cinema heb ik daarnaast ook hoog staan.

De film heeft in ieder geval wel potentie. De alarmcentralekamer is sfeervol ingericht, de cinematografie grauw en spannend en de omgeving geloofwaardig. Het ziet er allemaal goed uit, en daarmee is het makkelijker om sterke spanning op te bouwen.

Die spanning wordt ook wel degelijk keurig opgebouwd, zeker in de eerste 20 minuten. Zoiets als een medewerker bij een alarmcentrale is een onderwerp waar ik wel meer van zou willen weten, en deze film speelt zich eigenlijk volledig af in een alarmcentrale. Kassa.

Jammer dat de film de opgebouwde spanning niet vast weet te houden, mede door een gebrek aan vaart. Het tempo wordt dreigend opgebouwd, maar zodra Iben van de telefoon wordt gehaald is de vaart compleet weg. Na een bepaalde tijd herovert de film de vaart, maar verliest hem vaak weer direct daarna.

In de tweede helft was de film zelfs soms gewoon niet interessant of intrigerend meer. Zodra de twist uit de doeken werd gedaan geloofde ik het allemaal wel. De spanning knalt er eigenlijk gewoon uit. Jammer, want spanning lijkt een beetje centraal te staan in deze film. De spanning wordt vaak ook een beetje teniet gedaan door het hoofdpersonage die te makkelijk betrokken raakt bij zijn beller.

Desondanks is het concept intrigerend en het acteerwerk van Cedergren solide. Die drama-achtergrond had weggelaten mogen worden, dan was zijn personage wat mysterieuzer. Dat mag ik iets meer. De omgeving van Cedergren is keurig in elkaar gestoken. Maar uiteindelijk weet de film gewoon de spanning en vaart niet vast te houden, waardoor het als geheel in elkaar begint te vallen.

Niet slecht.

Nog maar een Johnson opgezet dan, hij speelt leuke en minder leuke rollen. Deze rol was prima, maar wel gelukkig een rol met iets meer emotie en tegenslag dan de doorsnee Johnson rol. Ik wil hem nog weleens in een pure dramafilm zien waar de actie gewoon wegblijft.

Begint al niet zo slecht, al is het duidelijk dat dit gewoon een doorsnee actiefilmpje is, met zoals ik eerder al zei, net een wat persoonlijker tintje dat het nog iets geloofwaardiger maakt. Terwijl alles wat we hier te zien krijgen volslagen belachelijk is.

Mensen met hoogtevrees zullen dit misschien wel enger vinden, ik hield zelf ook een aantal keer mijn adem in bij de beklimming van de hijskraan. Maar de hoogtevrees zelf wordt iets te vaak uitgemolken waardoor de thrillerscenes op een gegeven moment wel een beetje voorspelbaar worden.

Irritante types trouwens die schurken. Quinlivan daarbij volop, wist me de volledige speeltijd die ze kreeg te irriteren omdat ze zo'n doorsnee schurk is. Ook Møller is een wat doorsnee schurk, alleen dit keer geen zwaar Engels accent maar een Scandinavisch accent. Leuk dat die ook eens in Amerikaanse films mogen opdraven.

Actie is wel leuk, soms behoorlijk spectaculair, maar de effecten zelf vallen vaak door de mand door de wat houterige CGI. Het moet het hier eigenlijk dan ook meer hebben van thriller dan de actie zelf, want wie een pure actie verwacht komt misschien wat bedrogen uit. Actie komt meer in de vorm van vuur.

Designs zijn erg goed gelukt, dat gebouw ziet er tof uit. 8K kamer is erg leuk gedaan, en weet daar ook enkele leuke dingen mee te doen. Jammer dat de effecten dan ook totaal niet aansluiten op de mooie designs, en dat is dan weer jammer.

Camerawerk is eigenlijk het beste aan de film, want die is sterk. Hypermoderne bewegingen hier en daar en constant leuke bewegingen door de kamers. Dit helpt de film dan wat omhoog. Het is nog wel wat afstandelijk, had misschien wat dichter op de huid gemogen zodat de intensiteit wat verhoogd kan worden.

Acteerwerk is mwa, Johnson is, ondanks zijn drama in de rol, nog steeds een beetje op de automatische piloot. Campbell precies hetzelfde eigenlijk. Als de karakters iets meer een eigen smoel mochten hebben dan was dit waarschijnlijk leuker geweest.

Typisch een filmpje dat je snel vergeten bent, maar genoeg vermaak biedt om je geboeid te houden.

Nederhorror.

Nou, zo slecht vond ik het stiekem nog niet. Het horror hart van van Geloven en Visser zitten duidelijk op de juiste plek, maar komen niet heel erg uit de verf. Dit heeft onder andere te maken dat Koblenko niet gecast had moeten worden, want ze kan niet acteren.

Voor de rest is het nogal een chaotische film, met veel energiek cameragebruik. De cast bestaat weer uit de standaard horrortypes, de joker, de maagd enz enz. Verhaal zelf is ook vrij weinig origineel maar hier en daar zitten wel enkele leuke scenes in.

De opening was lekker donker en qua gore en kills is het ook wel ok. Inderdaad wat rommelig en zwak acteerwerk, maar ik heb me best goed vermaakt. Prima NL horror die in vergelijking met andere horrorfilms zo slecht nog niet is.

Opmerkelijke film.

Ik ben blij dat Van Heijningen Jr. de rol op zich heeft genomen om deze ontzettend dure film voor Nederlandse standaarden te regisseren. De beste man heeft uiteraard al wat ervaring in Hollywood, dat duidelijk werd in het jaar 2011. Deze film is echter anders, maar dat pakt juist beter uit dan zijn tripje in Amerika.

Uiteraard is de film goedkoper dan andere, grotere oorlogsfilms en dat breekt regelmatig door. Al snel valt het op dat de film zich maar op weinig locaties afspeelt. Diegene die je wel te zien krijgt, die zijn mooi, maar het zijn er dan ook niet veel. De normalere locaties worden opgevuld met filtertjes zodat je de werkelijke goedkope natuur niet te zien krijgt. Een echt Hollywoodgevoeltje zit er dan al snel aan vast, maar dat maakt in principe niet heel veel uit.

Een grote stroef van de film blijft het acteerwerk, dat niet bepaald briljant is. Dialogen komen er weinig interessant uit (Radder), tot zelfs onverstaanbaar (Bijvoet). Anderzijds kon ik ook castleden ontdekken die mijn verwachtingen ontstegen, zoals Schneider en Flatters. Zo blijft de boel in dit geval aardig verdeeld, en dat is gewoonlijk zo. Het eerste uur had soms wat kruit kunnen gebruiken en voor een lange tijd blijft het te duidelijk waar het heen wilt gaan.

Dit is een film die een echt verhaal oogt te vertellen en dat lukt aardig. Wat vooral helpt is dat er regelmatig clichés worden vermeden waarmee deze film al snel een eigen smoel krijgt. De finale op de brug is geweldig in beeld gebracht, en ook andere scenes zijn opvallend spannend geregisseerd met knappe effecten, goed gebruik van de camera en solide cinematografie. Voor het oog is de film al snel een streling. Niet bepaald verwacht van een Nederlandse film.

Verder zit het tempo er aardig in en wordt de film nooit saai. Bovendien is het ook niet te soft en wijkt niet uit voor wat brute beelden, al zit er niks grensoverschrijdends in. Ik vond het vooral fijn dat de film weinig bekende clichés kent alhoewel het altijd voor een bepaalde mate voorspelbaar blijft. Het geluid knalt goed door, eindigt aardig en kijkt goed weg. Goed verrast door deze Nederlandse productie die zijn centjes ook echt heeft weten te gebruiken en daarmee een van de beste films neerzet afkomstig van eigen bodem. Veel over de geschiedenis krijg je niet te weten via deze film, het gaat echt om de ervaring, maar ik vind dat persoonlijk totaal niet erg.

Shudder op niveau.

Niet best dus, betekent dat. Slapface is de zoveelste film die weigert een normaal horrorpad te beantwoorden. Per definitie is daar ook niet iets mis mee, maar in dit geval is het vooral wat saai. Zeker de tweede helft vervalt eerder in dramatiek dan horror. Misschien dat de film daarop mikt, maar dan promoot het zichzelf erg ongelukkig.

Wat nog begint als een aardig onheilspellende film (dat slapface-spel komt nogal eigenaardig over, juist voordelig aan de sfeer van de film) wordt uiteindelijk een wat makke thrillerfilm waarin af en toe een boze bedreiging in voorbij wandelt. De indruk die de bedreiging maakt is echter maar matig, en bovendien vond ik het ontwerp van deze verschijning ongelooflijk saai. Zeker in daglicht valt het hard door de mand.

Acteerwerk is wat sterker. De cast is niet bepaald Oscar-waardig maar ze komen stukken geloofwaardiger over dan het gemiddelde niveau dat dit soort films afgeven. Tussendoor is de film een afwisseling tussen thrillerbeelden en dramatiek. Veel horror zal je niet zien, het is een film die het meer van de atmosfeer moet hebben maar die is nooit griezelig of dreigend genoeg om hier een goed lopend geheel uit te krijgen.

Daarnaast is het tempo erg onevenwichtig te noemen. De film wisselt de toonzetting nogal ongebalanceerd af. De spannendere momenten duren vooral te kort en de introductie tussendoor weet dat niet zo sterk aan te vullen. Dat heeft er vooral mee te maken dat het drama-aspect zelf niet zo onderscheidend wordt uitgewerkt. De betere elementen zitten 'm vooral in de mix met thriller, maar deze momenten zijn eerder schaars.

Verder ontbreekt het de film vooral aan een hoop. Soms wel sfeervol, maar nauwelijks spannend, niet erg grof en vooral niet meeslepend. Slapface behoort daarmee tot een soort film die ik in no-time weer ben vergeten. Wel jammer, want enkele scenes van deze film ontstijgen het niveau met gemak, maar de overige minuten van de film werken dat tegen.

Meh.

Niet bepaald bijzondere variant op het aliengenre. Een film die een beetje een mix vormt tussen volwassenenhorror en kinderfilm. Een combinatie die alleen niet echt goed samengaat, want de horror wordt er nogal kinderachtig mee, maar eigenlijk is de film wat te grafisch om nog door de jonge jeugd getrokken te worden.

Problematische van de film is dat de kinderen vrijwel compleet talentloos zijn. Niemand kan echt enthousiaste dialogen oplezen waardoor de film constant ongeïnteresseerd en gevoelloos overkomt. Dat de film vervolgens tot leven komt eenmaal het gevaar naar boven komt drijven is dan eerder te danken aan het plot, want de kinderen lijken er gewoon geen zin in te hebben.

Vervolgens begint de film nog redelijk mysterieus. De kinderen zijn dom, de alien is vreemd en al bij al loopt het nog wel vlotjes door. Moet zeggen dat ik het wel aangenaam vond om al die misvormde dingen te zien. Super creatief is het niet, maar regisseuse Innuksuk zoekt het op z'n minst in een aparte hoek en dat kan ik wel waarderen. Het zorgt ervoor dat de film alvast een heel stuk beter te slikken valt.

Verder loopt de film langzaam voort en werkt zich toe naar een finale die aardig wegkijkt maar weinig boeiend is. Ik vond de locatiekeuze wel wat authentieks hebben. Gefilmd in 2019 op Baffin Island, het geeft een wat triestige maar treffende sfeer. Genoeg gevaar dat vanuit zo'n plaatsje kan komen uiteraard. De film is makkelijk door te komen en omtrent genoeg horror, maar het levenloze acteerwerk evenals te weinig visuele inspanning maken er toch een wat matige film van.