Meningen

Bijzonder.

The Signal is een goedkope, maar passievolle film geregisseerd door drie (toen) beginnende regisseurs. Ondertussen zijn er enkele wat bekender geworden, maar ik krijg niet het gevoel dat er maar 1 echt wereldberoemd is geworden. Met The Signal hadden ze dat wel verdiend, want deze film is op een hoop vlakken aardig apart.

Deze film is opgedeeld in drie stukjes film waarvan de 1 beter is dan de ander. Eigenlijk zitten ze precies op volgorde, want ze beginnen goed om per stukje steeds een beetje slechter te worden. Het eerste stukje kent veel mysterie, tempo en vaart, het tweede stukje gaat al meer de komediekant op en het derde stukje keert terug naar een mindere variant van het eerste stukje.

Het acteerwerk is best goed te noemen. Enkele castleden zijn niet bepaald bekend, maar de rollen worden alleraardigst neergezet met als absolute uitschieter Bowen. Lekker geinig personage die in het tweede stukje erg goed tot z'n recht komt. De overige crewleden doen het ook zeker niet verkeerd, al denk ik dat ik de meeste namen na een korte periode alweer vergeten ben.

Visueel ziet het er allemaal rauw uit en met het beperkte aantal centen die de regisseurs tot diens beschikking hadden hebben ze erg veel voor elkaar gekregen. Regelmatig voelt deze film best episch aan, maar aan de andere kant is het duidelijk te merken dat de buitenscenes beperkt zijn en de film zich voornamelijk binnen kleine, beperkte locaties afspeelt.

De horror weet soms best hard uit de hoek te komen, maar de explicietere scenes blijven schaars. De rauwheid zet gelukkig wel de toon, en dat weet de film regelmatig te helpen. Ik snap ook wel waarom het tweede gedeelte, die meer richting komedie zit, wat minder in de toon valt. Ik was er uiteindelijk aan gewend, maar het past niet bepaald tussen twee meer serieuze stukjes, waarvan de laatste ook best saai is.

De film blijft ten alle tijden mysterieus en er wordt enkel gehint naar wat er mis is. Als je deze film kijkt voor antwoorden dan zal je bedrogen uitkomen, want je zal ze niet krijgen. Misschien wordt het wel iets te vaag gehouden allemaal want het concept lijkt serieus origineel te zijn, maar storend was het zeker niet. Ondanks het goedkope gevoel weet deze film voor een groot deel te boeien en dat is fijn. Solide film, best leuk, maar niet perfect.

Prima.

Shyamalan levert hier een van zijn betere films af. Vooral omdat dit juist lekker mysterieus en soms vrij realistisch gemaakt is. Je herkent de stijl van Shyamalan er ook vrij duidelijk in. Lekker mysterieus, maar ja, ook langdradig inderdaad.

Van het laatste moet je een beetje houden. Soms was het inderdaad gewoon te traag en kent het vrij weinig echte spanning. De scene van de alien op het verjaardagsfeest was best sfeervol.. De film kent zeker een paar betere scenes dus.

Had ook wel wat korter gemogen en soms iets meer vaart in gemogen ja. Leuke cast wel, al straalt Gibson hier vrij weinig uit. Phoenix, Culkin en Breslin zijn wel leuke toevoegingen. Ook leuk dat de regisseur zelf ook eventjes meespeelde.

Regisseur Joko Anwar laat zien dat hij over de juiste kwaliteiten beschikt om een sfeervolle en dreigende horrorsfeer op te roepen, maar laat dit te beperkt zien binnen een film die 117 minuten duurt. Siksa Kubur heeft dan ook vooral last van een te lang uitgespreide inhoud waarin specifiek het middenstuk niet weet te overtuigen. De personages zijn simpelweg niet boeiend genoeg en de hoogtepunten zijn te beperkt. Tussendoor wel enkele opvallend grafische beelden en een zeer overtuigende finale, die de film makkelijk een terechte voldoende toebedelen. Anwar is de juiste man voor deze wereld, maar doet zich er in de toekomst beter aan om zijn projecten wat compacter te maken.

Het heeft regisseur Martin Scorsese 28 jaar gekost om Silence gemaakt te krijgen. Hij heeft dus werkelijk 28 jaar de tijd gehad om een betere hoofdrol dan Andrew Garfield te vinden, maar dat was het geduld dan klaarblijkelijk weer voor op. Silence profiteert van een mooi landschap gefilmd in het Aziatische Taiwan (en dus niet Japan), een uitstekende keuze voor de setting. Achtergrondinformatie gaf aan dat de keuze voor Taiwan boven Japan vanwege budgettaire beredenering is gemaakt, dus dat hebben ze dan weer mooi voor elkaar gekregen. Voor Scorsese zijn doen viel het me vooral op hoeveel knappe sfeer hij weet op te roepen, met meerdere unieke camerastandpunten en uitzonderlijke versiering van de locaties. Ik was het van hem in ieder geval niet op deze, licht kunstzinnige wijze gewend, maar ik kroon mijzelf dan ook niet tot Scorsese-kenner. In ieder geval vond ik het concept, het uitroeien van het Christendom binnen Japan, gedurende het eerste uur interessant. Daarna wordt het duidelijk dat er toch wat te breed mee wordt omgesprongen en blijft de film maar duren en duren.

Enigszins boeiend blijft het allemaal (gelukkig) door enkele naargeestige executiescenes, maar die staan amper centraal in de film. Het is jammer dat de kern en het personage van Garfield me nergens wat deden, dus de persoonlijke kwelling en twijfeling konden me niet bekoren. De verschijning van Issey Ogata had wat mij betreft zelfs geschrapt mogen worden. Het verbaasde me dat zijn personage er überhaupt inzat, want zijn clowneske verschijning deed enorme afbreuk aan de behoorlijk serieuze toonzetting. De "stem van Jezus" die Garfield tegen het einde aan hoort is trouwens nog zo'n moment die me laat twijfelen aan de tegenwoordige kieskeurigheid van Scorsese. Silence is een film die door de professionele aankleding en opsomming van grote gebeurtenissen nog interessant blijft, maar de speelduur van 161 minuten niet kan rechtvaardigen (28 jaar of niet) en geen moment de dramatiek rond haar hoofdpersonages maar een beetje beklijvend kan maken.

Sterk.

Ik heb nog nooit een deel uit de Hannibal-reeks gezien dus dit was de eerste. Ik wist dat het een oude film was maar ook een klassieker. Dus ik begon met volle concentratie ernaar te kijken. En inderdaad, er hangt een heel gek sfeertje tussen Hopkins en Foster.

Dat sfeertje maakt deze film erg goed en tegelijkertijd heel vreemd. Ik zat steeds te denken gaan ze zoenen straks?, tis ook heel gek, zo'n oude man en jonge agent. en precies dat sfeertje boost mijn rating omhoog.

Het acteerwerk van Hopkins is in 1 woord, briljant. Zelden iemand zo goed in z'n rol zien gaan. En Foster was ook goed ja.

Daarnaast is het op sommige momenten redelijk spannend. Blijft oud, maarja. De sfeer tussen de 2 is goed, de rest was ook wel goed.

Mwa.

Niet al te slecht, maar tussen Bird Box en A Quiet Place is dit duidelijk de minste. Vooral omdat hier het idee dat je alleen maar stil mag zijn eigenlijk onvoldoende is uitgewerkt, waardoor hij niet erg lekker uit de verf komt. Wel jammer, want de nieuwe hype van dit soort filmpjes vind ik erg leuk, maar dan moet je ook rekening houden dat dit er af en toe uitkomt.

Cast mag er zeker zijn, ik denk ook eerlijk gezegd dat hier het meeste budget in is gegaan. Tucci steekt er erg positief bovenuit, maar ook Shipka en Otto doen het goed. Maar diegene (al kwam hij later pas in beeld) kwam van predikant MacLellan. Scene waarbij hij voor de deur van Tucci staat is absoluut de meest intense van de film.

Het is allemaal wat slordig uitgewerkt ook. Het verhaal neemt niet teveel inleiding, dat is allemaal prima, maar er worden eigenlijk al vroeg domme beslissingen genomen. De familie was nooit dodelijk in gevaar, maar Corbett wil al perse achtergelaten worden. Dit soort beslissingen worden meestal later pas genomen of beter uitgewerkt.

Jammer dat dan ook de soundtrack te aanwezig is voor een film zoals dit. Het neemt het stille effect weg die juist zo intens geweest had kunnen zijn, kijkend naar het eerder genoemde A Quiet Place. Monstertjes zelf zijn ook niet al te best. Komen volop in beeld, maar zien er matig uit.

Vond het voor de rest meer een thriller dan een horror, verwacht dus geen pure horror. Ook een beetje raar dat het feit dat Shipka doof was niet helemaal overkwam. Ze verstaat alles wel heel simpel, mag wel wat meer paniek in dat effect. Maar daar kan Shipka zelf niet al te veel aan doen denk ik zo.

Het had allemaal spannender moeten zijn, uitdagender moeten zijn en chaotischer moeten zijn. De spanning moest voelbaar zijn, maar hier blijft het allemaal wat tam, waardoor je nooit echt de indruk krijgt dat de karakters enorm in gevaar zijn. Wel jammer, maar misschien komt er nog zoiets als dit, en dan beter. Misschien volgende keer niet mogen horen

Regisseur Robin Pront zet in op een rauwe en deprimerende toonzetting om dit misdaadverhaal in te kleuren en daar komt hij best een eind mee. Het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau is bovendien innemend genoeg om een interessant hoofdpersonage neer te zetten, waardoor het jammer is dat de film geregeld wisselt tussen perspectief. Het gebeuren rondom Annabelle Wallis is simpelweg niet erg boeiend en de ontknoping zelfs een aanfluiting, waardoor ik me als kijker toch wat bekocht voelde eenmaal het einde naderde. Het geweld is daarnaast niet hard of aanwezig genoeg om het geheel wat extra's mee te geven, waardoor The Silencing toch te braaf voor de dag komt. Zeker atmosferisch en best onderhoudend, maar ontdaan van ingrediënten om het boven de middelmaat te laten uitstijgen.

Sterke herziening.

Een stuk of 2 maanden terug zag ik Silent Hill: Revelation 3D en die kreeg een hoger cijfer dan deze film. Dat is een nogal bizarre mening, en ik vertrouwde het zelf ook niet echt. Silent Hill 1 was een lange tijd geleden. Ik herinner me vooral dat ik teleurgesteld was. Ik heb ook mijn oude review teruggelezen, maar zoals wel vaker bij mijn oudere reviews snapte ik er geen hol van. In ieder geval vond ik het nu erg leuk.

Silent Hill oogt als een best dure horrorfilm, en met een budget van een bescheiden 50 miljoen mag regisseur Gans dan ook niet klagen. Hij weet het goed te gebruiken, Silent Hill ziet er werkelijk super uit met prachtige sets en schone cinematografie. Elke kamer of omgeving waar hoofdpersonage Mitchell in terechtkomt ziet er beeldschoon uit, en Gans weet ook op andere elementen goed te scoren, waaronder het camerawerk.

Het camerawerk doet best veel leuke dingen. Rustig en overzichtelijk in beeld gebracht, maar ook gewoon knap geschoten. De monstertjes die erin voorkomen worden dan ook gewoon lekker in beeld gebracht en kan je als kijker met volle toeren genieten van de monsterdesigns. Enkele designs zien er ook erg geslaagd uit, maar Gans grijpt hier en daar misschien net wat te makkelijk naar CGI. De CGI ziet er verder wel naar behoren uit, maar echt creepy is het niet.

Verhaaltje is dun, maar redelijk luguber uitgewerkt. Er zitten voor Amerikaanse begrippen toch wel een aantal nare beelden tussen. Een sinistere toon wordt gecombineerd met soms bloederige moorden en het weet erg goed te werken. Voornamelijk omdat Gans de film nergens echt dood laat vallen. Veel vermaak en gebeurtenissen die om je oren vliegen. Enkel de eerste 10 minuten zijn taai, daarna sta je garant voor een goede 2 uur aan vermaak.

Het jammere aan de film is dat je uiteindelijk weinig kan genieten van de mooie decors hier en daar. Gans springt in noodtempo door de film heen en verwaarloosd daarmee een aantal monstertjes die geweldig cool kunnen zijn. Je gaat soms zo snel door de setpieces heen dat je eigenlijk niet veel ruimte krijgt om overal van te kunnen genieten. Dat is jammer, en doet wat spanning teniet gaan. Verder blijft het een leuke film waarbij het vermaak optimaal is. Lekker tempo, sterk visueel aspect. Ik heb ervan genoten, veel meer dan de eerste keer.

De herziening van dit tweede deel viel best tegen. Wat me dit keer vooral opviel is hoe plat en voorspelbaar alle personages worden geschreven. Clemens is werkelijk doodsaai als protagonist en het helpt dan ook niet dat Bassett haar amper kleur meegeeft vanuit de regie. Structureel slaat de film ook nergens op. Het Silent Hill-gegeven verschijnt random en als kijker moeten we dan maar accepteren dat het er opeens is zonder dat we weten waarom of hoe ze er gekomen zijn. Gelukkig schiet de film wel een paar versnellingen hoger eenmaal we in dat universum terechtkomen met een paar leuke vijanden en indrukwekkende designs. Cinematografisch is de film best in orde, al zijn de grootste antagonisten wat saaier. Tot die tijd is het best degelijk vermaak, maar inhoudelijk dusdanig rommelig dat ik er onmogelijk nog een voldoende aan kan toekennen. Ik mis vooral die duistere toon die het eerste deel zeer geslaagd mee gaf.

Aardig.

Deze film is beter dan het origineel, die vooral minder leek te zijn vanwege het budget. Ondanks dat Silent House ook niet grenzeloos veel centjes tot z'n beschikking heeft zie je al snel een wereld aan verschil tussen een film die enkel 6.000 euro aan budget kent en een film die 2 miljoen aan budget kent.

De uitvoering is dan ook vele malen effectiever, ondanks dat ik nog steeds niet denk dat de film het juiste concept heeft gekozen voor een film zoals deze. Deze film kent namelijk een one-take gevoel, waardoor het lijkt alsof het allemaal in 1x is opgenomen. Dat is niet zo, maar dat lijkt wel zo. Het jammere is dat het in een film zoals deze niet echt heel veel meerwaarde heeft.

Het camerawerk vond ik ook niet heel indrukwekkend. Net als in het origineel wordt er in principe gewoon achter Olson aan gehobbeld die door het huis sluipt. Het probleem is dat de camera zich enkel en alleen op Olson focust, en niet op de dreigingen om haar heen. Dat is niet erg, maar nu hoor je zowat enkel en alleen geluiden waarop je de reactie van Olson ziet. Effectief is dit niet echt, iets meer enge dingen in beeld brengen was welkom.

Zeker wanneer je merkt dat als de film de focus op andere elementen legt buiten Olson om het direct spannend wordt. Deze film kent een aantal oprecht angstaanjagende scenes die in het voordeel van de film werken. Erg spannend is het huis niet ingericht en de belichting vond ik niet donker genoeg, maar verder zitten er wel genoeg attributen in het huis waardoor het als setting wel overkomt.

De film opent traag en het duurt lang voordat het echt spannend wordt, maar uiteindelijk lukt het dan wel. Het gesluip kent z'n effectieve momenten en het gebruik van de soundtrack is goed genoeg. Buiten het camerawerk om die de focus op verkeerde elementen legt ziet de film er cinematografisch ook prima uit. Ik zal herhalen dat ik het huis niet altijd donker genoeg vond, maar de filters zagen er goed uit en met de opbouw is ook weinig mis hier en daar, alleen duurt het wat te lang.

Verhaal zit ook beter in elkaar dan je zou denken verder. Veel meerwaarde heeft het niet, maar het klopt wel en hierdoor zit er toch net wat meer in de film verstopt dan je zou denken. Het is alleen jammer dat het verhaal pas in de finale een echt meespelende factor wordt. Alles daarvoor zet vooral in op spanning, maar die is toch onvoldoende. Er zitten effectieve sequenties tussen, maar de film heeft er in het begin moeite mee, en soms laat het de spanning ook wat vieren en heeft daardoor opnieuw moeite met weer spannend te worden. Doodeng is het dus nooit op die manier, de cameraflitssequentie daarbij uitgezonderd. Redelijke film, duurt niet te lang, maar niet effectief genoeg om een echt goed cijfer te krijgen.

Prima filler.

Pure slasher die zeker zijn momenten heeft maar toch net iets te veel terugspringt naar saaie dramatiek tussendoor in plaats van echt in te gaan op de lol. Zodra de film iets luchtiger en speelser is lukt het allemaal stukken beter. De serieuzere scenes dan weer niet.

King lijkt voor haar meer recentere films rondom de jaren 2007 tot 2014 steeds weer te kiezen voor serieuze horrorrollen. Ze voert ze prima uit maar het zijn altijd maar saaie personages. Ze kan zichzelf er niet bepaald mee bewijzen, ook al doet ze behoorlijk haar best. Het blijven gewoon te onopvallende rollen.

Sfeertje had er verder wel wat meer in mogen zitten, maar in het algemeen ziet het er prima uit. Degelijke cinematografie en prima camerawerk. Het dorpje ziet er lekker somber uit en enkele sequenties zoals de finale zijn best aardig versierd. De kills worden in het eerste gedeelte wat afgeraffeld maar als de gore echt mag schijnen dan haalt de film wel erg goed uit.

De gore mag soms namelijk best bruut zijn gang gaan. Soms worden ze iets te makkelijk afgemaakt of heerst er te veel off-screen gehak, maar in het algemeen zitten er aardig brute momenten in. En de toon wordt ook al vroeg gezet als het tweede slachtoffer een kind blijkt te zijn.

De serieuze toon blijft een echt leuk tussendoortjes alleen in de weg zitten. Uiteindelijk heerst de dramatiek zo erg dat het zelfs saai begint te worden en dan kunnen enkele bloederige kills de boel niet meer omhoog helpen. Het volgt gewoon te veel het boekje van de andere slashers en kan daarom niet echt opvallen.

De killer vond ik ook een tikkie saai met een creepy maar duidelijk maskertje. De wapens die hij mag gebruiken zijn dan wel wat leuker, maar het had toch wel een toontje opgevoerd mogen worden. Gelukkig duurt het verder niet bepaald lang en rollen na 90 minuten de credits weer over het scherm. Aardig tussendoortje die niet echt kan uitblinken, maar voor een groot deel wel vermaakt. Fijn dat het zijn zaken iets bruter aanpakt dan bij de meeste andere slasherfilms.

Verrassend.

Ik raad menig geïnteresseerde kijker aan om niets over de film op te zoeken op voorhand. Je zal op die manier namelijk positief verrast worden, net als ik. Het voordeel is ook dat er nog geen talloze spoilerfilms op internet staan om de ervaring voor iedereen te ruïneren. Voor mij is dit in ieder geval een erg verrassende kerstfilm geworden.

Ik zal veel willen vertellen over de film, maar ik zal proberen om me in te houden zodat iedereen toch nog wel een beetje blanco de film in kan gaan. Geloof me, it's for the best. Silent Night raakt door zijn verloop erg veel genres aan maar weigert zich vervolgens aan een vast genre te koppelen. Voor een lange tijd gaat dat ook goed want de film maakt een zeker gevoel in je los, het is pas in de finale dat de ongebalanceerde taferelen beginnen te irriteren.

Verder staat er een behoorlijk bekende cast hier, dat ik niet bepaald verwacht had want deze film kwam zowat uit het niets aangezet. Allemaal hebben ze hun kwaliteiten, die ze hier goed gebruiken. In het begin voelt de film er ook behoorlijk als een komedie mee aan. Dit verandert gaandeweg een beetje (maar verdwijnt niet) en ik vond het uiteindelijk wel prettig. Laat zien dat enkele namen ook iets meer kunnen aanvangen dan alleen gek of charmant zijn.

Visueel misschien net wat te ongeïnteresseerd hier en daar, want de onderhuidse spanning had soms wat versterkt mogen worden door middel van visuele beeldvoering. De acteurs komen in ieder geval een heel eind om dit wel voor elkaar te krijgen. Soundtrack wordt uiteindelijk net iets te duidelijk sentimenteel en daardoor pusherig, maar gelukkig is regisseuse Griffin uiteindelijk gewoon op het goede pad en daar haalt de film kracht vandaan.

Ik snap dat menig lezer van deze review denkt dat dit een nogal vage tekst is, maar dat doe ik bewust. Deze film moet vooral meegemaakt worden, want het zal je waarschijnlijk verrassen eenmaal bekend wordt waar het allemaal heen gaat. Ik vond het jammer dat de film soms iets te veel uit balans hangt, want verder heeft het veel emoties in me naar voren laten komen. Silent Night vormt een zeer positieve verrassing die ik alleen zeker niet op kerstavond zelf aanraadt. Liever in de eerdere dagen van december. Je zal na afloop begrijpen waarom.

Aardig actiedrama vanuit regisseur John Woo, die alle genres met Silent Night vooral geschieden houdt. Zo is het eerste uur een melodrama waarin Joel Kinnaman als zwijgzame hoofdrolspeler het verlies van zijn zoontje moet zien te verwerken en daarna wordt het veld geruimd voor een doordenderende hoeveelheid kogelregens en gebroken botten. Zeker de tweede helft komt fijn voor de dag, waarin modern camerawerk en een goed gevoel voor actie elkaar met gezond tempo opvolgen. De diepgang die Woo er echter aan hoopt mee te geven komt minder sterk naar voren. Deze wordt namelijk dermate zwaar aangezet dat het vooral een melige indruk achterlaat, maar gelukkig wordt dat uiteindelijk zeer degelijk gecompenseerd.

Geinige slasher.

Dit soort slashers doen het in het algemeen wat beter bij me. Gewoon een hele simpele slasher die ook nog weet te vermaken. Dat het tijdens kerst afspeelt heeft ook wel een soort van meerwaarde, maar beslist geen meerwaarde aan het verhaal.

Eerste 15 minuten eindigen verrassend hard. Niet meteen verwacht van zo'n slasher als deze, maar daardoor wel beter. Alles wat daarna komt overstijgt deze harde toon echter niet en is dan eigenlijk gewoon een simpele slasher.

De film lijkt een bepaalde lijn te volgen van "wie goed is krijgt lekkers wie stout is de roe" (dan laten we Sinterklaas even erbuiten) maar volgt deze redelijk amateuristisch. Regelmatig worden er namelijk gewoon random mensen omgebracht waarvan je niet direct ziet of ze stout of goed zijn.

Acteerwerk is niet al te best, zoals verwacht. De killer is eigenlijk een beetje een sulletje en het maakt niet bepaald een dreigende indruk. Wel een komische indruk wanneer hij dreigend probeert te zijn. Zo zit de film wel vaker vol met (waarschijnlijk onbedoeld) hilarische momenten.

De kills zijn vaak wel leuk en duren lang genoeg om het allemaal interessant te houden. Over-the-top nou net niet, en daarom weet deze film zich uiteindelijk niet bepaald te onderscheiden van andere standaard Amerikaanse slashers.

Wel is deze gewoon vermakelijk en vlot. Dat kan niet iedere slasherfilm zeggen. Lekker simpel en niet met al te veel drama tussendoor. Dat de film een verhaal probeert te vertellen in de eerste 30 minuten heeft niet bepaald een meerwaarde.

Ik was er vlot doorheen, goed is het niet, maar vermakelijk zeker wel.

Min of meer de perfecte ode aan de volledige SNDN-reeks. Een film die niet alleen trouw blijft aan de klassieke slasherinvloeden, maar ook kijkt naar de wat fantasierijkere inslagen van deze serie. Regisseur Mike P. Nelson laat zien dat hij echt wel gemaakt is voor dit genre en haalt uit met een aantal sterke moordpartijen, een sfeervolle kerstopmaak en een aparte atmosfeer die dit geheel eigen maakt. In principe worden er allerlei insteken perfect met elkaar verbonden, maar jammerlijk is de ietwat ongecontroleerde aanloop en de soms bloedeloze kills. Zeker de scène waarin Rohan Campbell het opneemt tegen een hele zaal vol met nazi's had veel grandiozer en grotesker moeten zijn. Verder vooral een erg fijne herbewerking van het bronmateriaal en eigenlijk meteen het beste wat deze reeks te bieden heeft.

Lol.

Deel 1 nooit gezien, maar er komt ongetwijfeld genoeg daarvan in beeld hier. Als ik het goed begrijp, is dit zelfs een soort herhaling van deel 1 met nog een plot er doorheen gezet. Gelukkig daardoor had ik me wel goed vermaakt met dit deel.

Ik mag hem eigenlijk wel, die Eric Freeman. Zijn gekke bekken kregen me regelmatig aan het lachen, en enkele scenes springen er verrassend goed uit zoals Garbage Day. Voor de rest sleept het soms wel wat met niet al te best acteerwerk en een saaie finale.

Toch wel door het vermaak en enkele leuke scenes mee vermaakt. Het plotje rondom Freeman en dat hij zijn meisje ontmoet hadden er wel uit gemogen van mij. Moet deel 1 nog eens zien, zal vast ook weer zoiets als dit zijn.

Apart vervolg op een reeks waar in eerste instantie niet de meeste kwaliteit vandaan kwam, maar het eerste deel volgde op vermakelijke wijze de slasher-tradities en het tweede deel kende een aantal onvergetelijke horrormomenten. Dit derde deel gooit het vervolgens over een hallucinante boeg met een hoop dromerige scenes en een narratief dat als los zand aan elkaar hangt. Alhoewel dit gegeven soms wat mooie beelden oplevert, gaat het meeste spijtig genoeg op aan oninteressante personages, een gebrek aan doeltreffende griezelscenes en een finale die je zo weer vergeten bent. Eigenlijk geeft regisseur Monte Hellman de kijker geen enkele reden om deze film op te zoeken, alhoewel er (in zeer beperkte mate) bonuspunten gegeven kunnen worden voor het feit dat er iets anders wordt geprobeerd.

Vervolgdeel op de kerstreeks met een absurd uitgangspunt dat min of meer losgekoppeld is van de andere delen. Aangezien het allemaal begon als een slasher waarbij iemand verkleedt als de Kerstman mensen van de straat sloeg, is het bijzonder om te zien dat het ondertussen een fantasierijk gebeuren waarbij speelgoed tot leven komt is geworden. Helaas worden de beste scenes bewaard tot het laatste halfuur en concentreert het overige restant zich voornamelijk op opbouw en ontwikkeling. De personages zijn alleen niet erg boeiend en de sfeer is ver te zoeken, pas als regisseur Martin Kitrosser begint uit te pakken met de praktische horror komt de boel vermakelijk voor de dag.

Niet best.

Nog zo'n film met een hele gave poster maar met een inhoud die voorspelbaar slecht is. Goedkope uitwerking waarbij de regie gewoon niet meehelpt. Desondanks kan je wel als kijker toegeven dat ze geprobeerd hebben een concept uit te werken dat net wat anders is.

Acteerwerk is eigenlijk het beste aan de film, alhoewel het van enkelen nog steeds gebrekkig is. Sommige weten wat ze met diens types aan moeten, sommige zijn nog iets te onervaren. Uiteindelijk is het wel beter in vergelijking met andere goedkope horrorthrillers zoals deze. Dat helpt de boel een klein beetje naar boven.

Verder een gevoelloze spanningsopbouw en geen gevoel dat er echt iets mis is. De spanning komt pas laat echt om de hoek kijken en wanneer het dan wel komt is het vooral een saai gebeuren. Er is niks echt voelbaar door afstandelijke regie. Camerawerk is matig en regisseur Jordan slaagt er nooit om de kijker echt te betrekken bij het verhaal.

Verder is er weinig positiefs op te noemen, behalve dat het een film is die eindelijk wat humor met de inhoud vermengd. Het helpt het uiteindelijke resultaat net wat luchtiger te zijn waardoor de 92 minuten niet al te lastig uit te zitten zijn. Ik ben blij dat ze dat eindelijk hebben gedaan want soortgelijke films nemen zichzelf altijd vreselijk serieus.

Verder nog een saaie finale en een film die uiteindelijk ver onder het gemiddelde van andere films zit. Vandaar dat het waarschijnlijk enkel en alleen op YouTube uit is gebracht. Film die nog een beetje vermaakt voor een groot deel maar uiteindelijk niks vernieuwends doet en wat het wel doet is te ondermaats om op te vallen. Jammer.

Matig.

Nederlandse film die heel graag de ideale misdaadfilm wil zijn. Hiervoor gebruikt het een hoop ingrediënten die zo'n film doorgaans kunnen laten uitblinken, maar hier komen ze beslist niet goed uit de verf. Dit soort films horen eigenlijk ook een groter budget te hebben.

Eigenlijk voor de rest alleen maar opgezet voor Lonsdale, jammer dat ze nog niet optimaal ontdekt is. Maar door dit soort rollen aan te nemen kan ze zichzelf ook niet bewijzen, want het blijft allemaal beperkt. Smulders heeft wel de charme, maar zijn dialogen komen er niet lekker uit. Blom mompelt wat hier en daar en speelt onder zijn niveau.

Sowieso was het vooral mompelen terwijl de dialogen best pakkend hadden kunnen zijn. Maar dan is het aan de regisseur De Cloe om dan 'cut' te roepen. Als je als regisseur je acteurs onverstaanbaar laat acteren dan moet je er een stokje voor steken, maar hier lijkt het alsof ze elke scene maar 1 keer hebben gefilmd.

Visueel probeert De Cloe wat uit, maar ook dat lukt niet. De locaties zijn te openbaar om dit soort dingen te doen (Alexandrium? Echt?) en die vervelende trage momenten halen je uit de film. Dit had veel vlotter gemoeten. Het hackgevecht was nog wel leuk, en de huurmoordenaar scene in Tropicana ook wel. Maar voor de rest, tja.

Raar dat het verhaal ook incompleet is, Blom en co gedragen zich als groentjes, maar in het einde zijn het de grootste drugsbarons. Dat kwam wat mij betreft compleet uit de lucht vallen. De dialogen zijn te geforceerd inderdaad, waardoor het acteerwerk van de meeste niet voldoende is.

Te traag, iets te saai en afgeraffeld. Dit soort films moeten juist vlot zijn, ala David Fincher. Dit werkt gewoon niet helemaal.

Oke.

Vooral een film met veel dialoog, maar daarom niet slecht. Alleen een keer opgezet vanwege Lawrence en Cooper, die hier overduidelijk een goede chemie hebben. Vooral Cooper valt positief op, evenals Lawrence. De Niro viel me dan weer wat tegen.

De film duurt wel wat te lang, en de komedie is een soort waar je een beetje van moet houden. Sommige grappen zijn wat aan de flauwe kant, maar niet overdreven gebracht waardoor je je nergens echt aan gaat irriteren. De uitbarstingen van Cooper soms zijn de sterkste scenes.

Op sommige momenten is de film wat saai en dan duren 122 minuten vrij lang, maar gelukkig is de film zeker voldoende qua acteerwerk. Misschien bij herziening een half puntje omhoog.

Verrassend.

Het kan dus wel. Nederlandse cinema kan gewoon zegevieren, en dat doet het dan ook absoluut met deze Simon. Ik had de film vanwege de notering in de top 250 al langer op het oog, maar het kwam er gewoon nooit van. Onlangs toch weten te lenen vanuit een familielid en op een hete middag aangezet. Het viel zeker niet tegen.

Bij Nederland had ik het ondertussen een beetje opgegeven. Simon is echter een film van andere aard, die een stuk frisser begint dan je zou denken. Visueel valt het alleen wat tegen. Terstall kloddert er werkelijk op los maar lijkt te vergeten dat elementen zoals kadrering en camerawerk ook bestaan. Hierdoor wordt de drukke presentatie niet altijd correct gecompenseerd, waardoor de energie vanuit de regie die van het verhaal niet kan bijhouden.

Verder ook regelmatig een erg Hollandse film met veel seksuele gedachtes, dialogen en handelingen. Toch voelt het niet altijd vervelend aan hier, of pervers. Wel voelt het nogal lomp aan, iets dat niet perse nodig is om het personage van Geel (waarvan de meeste seksuele dingen lijken te komen) duidelijker te maken. Overigens mag de film hem wel een persoonlijke hand geven, want Geel neemt de film op z'n schouders en het lijkt hem maar weinig moeite te kosten.

Het kijkt ook goed weg en weet tegen het einde aan daadwerkelijk te raken. De film begint wat lomp en kent een eigenzinnig, vulgair karakter, maar na wanneer het binnen begint te komen dat de personages wel degelijk van vlees en bloed zijn gemaakt begint het langzaam op je in te spelen. Wanneer de finale aanbreekt kreeg ik toch een brok in m'n keel. Het blijft visueel soms wat achter, maar Simon voelt menselijker en dichterbij aan dan je zou kunnen denken. Positieve verrassing vanuit eigen bodem dus.

Overigens kan die Hüpscher absoluut niet acteren. Mijn god. Was toch echt pijnlijk om tegenaan te kijken.

Erg zwak.

Helaas een complete uitglijder, een film die heel veel wil doen in zijn verhaal, maar eigenlijk niet veel kan. Er zitten wel een stuk of 5 genres in deze film, waardoor het moeilijk is om een echt genre aan te wijzen, maar echter werkt er geen enkele, dus maakt het ook niet veel uit.

Kendrick is eigenlijk 1 van de weinige die het wel goed doen in de film. Alleen is de humor die ze gebruikt of aangewezen krijgt vooral vermoeiend. Al dat overdreven gedoe en altijd iets te prominent aanwezig willen zijn in elke scene. Van Kendrick komen er regelmatig opmerkingen die de kijker alleen maar ongemakkelijk doen voelen.

Voor de rest slaat Lively ook de plank wel mis. Ze probeert heel geforceerd een "sterke vrouw" te zijn, maar faalt eigenlijk. Ze ziet er gewoon te braaf uit, ondanks haar beste pogingen. Voor de rest krijg je er ook weinig sympathie mee.

Dan hebben we nog Golding. De vrouwen zullen hem wellicht wel mogen, maar behalve een mooie stem hebben komt er weinig acteerkracht uit. Ook dat kind was veel te enthousiast en abnormaal, ondanks dat hij natuurlijk wel schattig is.

Voor de rest faalt de film op zowel elk gebied. De humor, en daarmee het complete eerste deel, faalt. Het is vooral erg vermoeiend en dan moet je echt de minuten in deze 2 uur durende film wegtellen. Het eerste deel kom ik als kijker ook moeilijk doorheen. Mede door de te sterk aangezette humor.

De mystery is ook wat te afstandelijk. Het voelt te gemaakt aan. De drama is niet goed genoeg gebracht en de film gaat er voor de rest ook nauwelijks aandacht aan besteden. Het lijkt alsof regisseur Feig het allemaal wel geloofde en dacht dat hij er met een paar heftige onderwerpen wel zou zijn. Niet dus.

Dan wordt er ook nog thriller in gestopt en deze had kunnen lukken, mede omdat dat het meest interessante deel in de film was, maar buiten een paar "bovennatuurlijke" scenes kom je weinig thriller tegen helaas, en de trailer beloofde nog wel een beetje spanning.

Voor de rest is het visueel best lelijk. Lelijk geschoten, saaie inrichtingen en een verhaal dat veel wil maar uiteindelijk als een tang op een varken slaat. Het lijkt vaak een beetje alsof de regisseur spontaan steeds een nieuw idee kreeg en die dan maar besloot uit te werken.

Het resultaat is een vermoeiende, vaak ongrappige en onlogische film die nergens op slaat en op vele gebieden faalt. Het enthousiasme van Kendrick is wel gewaardeerd, en extra punten voor de thriller gedeeltes. Kendrick is wel een beetje diegene die de film overeind weet te houden, want anders was dit een complete puinhoop geweest.

Niet echt mijn film.

Opvallend dat de hoogst beoordeelde Raimi-film op deze site tot nu mijn minst beoordeelde Raimi-film is geworden. Ik ben niet zo van de koude trage thrillers, maar als de regisseur Sam Raimi is wil ik het nog wel een kans geven. Heel subtiel zal het dan niet zijn, toch?

Nou, Raimi doet wel een behoorlijke poging om het allemaal zo subtiel mogelijk op te bouwen. Daardoor krijg je dit keer geen lompe film met een hoog tempo zoals ik persoonlijk gewend ben van Raimi maar een trager filmpje die voor de sfeer gaat.

Alleen pakte die sfeer me nooit. Film had zo zijn momenten, maar ik voelde er echter maar weinig van. Zo'n winterbos moet natuurlijk uniek zijn, maar ik vond er eigenlijk toch weinig mee gedaan. Heel af en toe een aardig shot, maar veel meer weet Raimi er niet van te benutten.

Verhaal vond ik ook maar slap. Verhalen waarbij mensen niet weten hoe ze om moeten gaan met een grote smak geld zie ik al vaker. De poging die deze film er dan aan geeft vond ik ook niet veel beter. Alhoewel er de eerste 45 minuten nog wel potentie hing, hield de interesse gewoon op daarna.

Spanning pakte me niet. Sfeer evenmin. Acteerwerk is wel weer goed. Vooral Thornton speelt goed. Ook Paxton en Fonda mogen genoemd worden. Iets saaiere rollen, maar ze doen het solide. Jammer dat de karakters zelf toch niet heel interessant waren om naar te kijken. Vooral Fonda als een wat betweterige vrouw is niet mijn favoriet.

Voor de rest voelde ik gewoon geen spanning of sfeer meer na een uur. Matige opbouw naar pay-offs, wat houterige pogingen om met een uniek sfeertje komen. Ik zie gewoon een degelijk concept dat maar matig benut wordt hier. Het is pas in de laatste 15 minuten dat het verhaal weer met iets beters komt.

Geen onnodige twists of plotwendingen, maar nog steeds een concept dat niet erg interessant is en een sfeertje dat me geen enkele keer wist te grijpen. Wat mij betreft mag Raimi gewoon bij de wat lompere films blijven die zichzelf niet al te serieus nemen. Daar leeft zijn regie wat meer op.

Haha.

The Simpsons, toch wel een van de weinige series die ik wel heb gekeken. Dit soort dingen liggen me sowieso wel, evenals series zoals South Park / Family Guy. The Simpsons vond ik dan weer iets minder dan de eerste genoemde, maar toch.

De animatie is wel lollig, evenals de grappen. De film is enorm vlot, met een overgewicht aan flauwe grappen. Vooral de opening met Bart Simpson op het skateboard is hier een voorbeeld van. De karakters zijn ondertussen wel vrij bekend geworden.

Toch wel een film waar ik vrij snel doorheen was, maar verrassend weinig heb moeten lachen. Desondanks wel een filmpje die ik in zijn opzet vrij geslaagd kan noemen.

Na herziening een halfje erbij. Blijft een zeer interessante misdaadfilm die ik vroeger erg kon waarderen vanwege het buitensporige geweld. Om de zoveel minuten is de straat in de wereld van Sin City een dood lichaam rijker en regisseurs Robert Rodriguez en Frank Miller presenteren het op een kundige en onderhoudende wijze. Uiteraard is het merendeel van de film digitaal ingericht en de computereffecten vertonen ondertussen links en rechts wat houterigheid, maar niettemin blijft de unieke visuele stijl opvallend en doeltreffend. Erg fijn is dat het gebeuren een talrijke hoeveelheid aan zeer memorabele personages kent, waartussen ik persoonlijk Mickey Rourke, Elijah Wood, Jessica Alba en Nick Stahl ongeëvenaard vind. Niet elk deel binnen de film is verder even uniek, maar allemaal blijven ze herhaaldelijk boeien. Regisseur Quentin Tarantino nam een enkele sequentie in Sin City voor zijn rekening, maar laat zijn aanwezigheid evenzeer voldoende blijken.

Minder vervolg.

Veel minder zelfs, want deze film haalt het niveau bij lange na niet wat bij het origineel wel behaald werd. Het plot is minder aantrekkelijk, de magie van de karakters is er ook wel af zo. Jessica Alba viel het meest tegen, haar karakter is er niet beter op geworden.

De aanwezigheid van Willis sloeg ook bijna nergens op en had beter eruit gelaten kunnen worden. De scenes zijn nog steeds wel hard neergezet, maar maken eigenlijk gewoon minder indruk. Ook is het effect van de film noir er nu ook wel zo'n beetje af.

Minder geslaagd vervolg, dat eigenlijk ook niet gemaakt had moeten worden. Overbodig en onnodig, en je ziet dat het resultaat nu niet echt bepaald beter is geworden. Pluspunten voor enkele leuke actiescenes en redelijke cast.

Beter dan verwacht.

Ik kende Kelly bij naam wel maar als regisseur minder. Toen ik zag dat hij On the Town op zijn naam had staan zakte de moed me voor deze film wel in de schoenen. On the Town vond ik namelijk een erg vermoeiende zit. Singin' in the Rain is wel in de lijnen van die film maar vooral veel beter uitgevoerd.

Al ben ik gewoon van nature niet zo'n liefhebber van alleen maar blij kijken en met de meest brede glimlach naar de camera lachen. Ik vind het gewoon te gemaakt en ik word er zelf niet bepaald blij van, eerder geïrriteerd. Al snel was het daarom duidelijk dat deze film niet erg hoog bij me ging scoren, maar het draaide uiteindelijk beter uit dan gedacht.

Acteerwerk is natuurlijk best oké, al is het allemaal wel erg overdreven theatraal. Danspasjes zijn ook wel leuk, valt inderdaad op dat er weinig in scenes geknipt wordt. Kleurrijk versierd verder en op visueel vlak zijn tijd wat mij betreft ver vooruit. Of het vervolgens ook allemaal leuk is om naar te kijken is een ander verhaal.

Want ondanks de visuele meerwaarde van de film is het soms maar een vermoeiende zit. Enkele sequenties lijken maar niet over te gaan en qua liedjes is er toch te weinig bijzonders te bekennen. Veel nummers willen ook niet echt pakkend zijn, behalve het Moses Roses nummer en natuurlijk het iconische nummer die dezelfde naam als de titel draagt.

Voorspelbaar is het verder uiteraard en de speelduur wordt regelmatig te veel uitgerekt, maar het is als geheel niet zo irritant als ik had verwacht. Regelmatig toch wel wat vermoeiend maar het was te doen. Ik ben niet zo'n fan van die neppe vrolijkheid en dat is vooral het pijnpunt voor mij, en ik zal er dan ook niet omheen draaien dat deze film vooral vanwege persoonlijke smaak geen hoog cijfer krijgt.

Leuk om gezien te hebben vanwege de status, maar ik vond het verder beslist geen meesterwerk. Maar als ik deze naast eerdergenoemde On the Town leg krijgt deze film zonder twijfel een grote voorkeur. Dit kon ik tenminste nog een beetje uitzitten.

Toch maar herzien.

Beviel me veel beter en aangezien mijn vorige recensie niet al te veel te melden had toch maar even opnieuw gekeken zodat ik er nog een stukje over kan schrijven. Derrickson is een interessant regisseur, waar ik nog wel meer van ga kijken.

Het is vooral de sfeer en beelden die het hem doen hier. Werken allemaal effectief en weten daarmee best schokkend te zijn, terwijl ze natuurlijk niet eng zijn. Derrickson weet dit echter allemaal zo realistisch en naar mogelijk in beeld te brengen waardoor het alsnog een impact heeft.

De demon is nergens heel eng, en het verhaal rondom de familie is nergens echt heel boeiend of leuk. Al is de horror best geslaagd en is het allemaal eng en vlot genoeg om te blijven boeien. Tijden geleden dat horror ook echt een beetje een impact had op mij.

Acteerwerk en camerawerk is niks om over naar huis te schrijven, maar het huis is wel gaaf en de clichés zijn wat minder opvallend dan bij normale horrorfilms. Enkele keren goed verschoten trouwens. Dit blijft wat mij betreft echt 1 van de betere recentere horrorfilms.

Stem verhoogd met 0,5* daarom.

Minder vervolg.

Eerste deel had dankzij de tapes een grotere en heftigere impact om het lijf, terwijl het verhaal om de familie toen al niet al te sterk was. Hier hebben de tapes geen impact meer en dan zakt de film al snel wat in eigenlijk. Bedacht me hierna hoeveel beter het eerste deel daarom was.

De 'Baghuul' is nergens echt een hele dreigende verschijning en doet ook niet al te veel om eng te zijn, behalve wat jumpscares hier en daar blijven vooral de geestenkinderen wat in de spotlight als enge mensen, al zijn geen van allen echt heel eng hier.

Duidelijk ook vaak wat te jong om zo'n rol aan te kunnen voor die geestenkinderen. Al was Zumann wel goed op dreef, maar had duidelijk wat meer ervaring dan de rest. Het is ook wel erg gemaakt wanneer die kinderen soms de zin 1 voor 1 lijken af te maken. Krijgt daarmee een hoog Kwik, Kwek & Kwak gehalte en daarmee een kinderlijk sausje.

Verder hier en daar geslaagde scares en de tapes blijven allemaal wel degelijk naar om naar te kijken, al hebben ze geen echte impact meer omdat ze wel een stuk ongeloofwaardiger zijn. Kan een kind mensen ondersteboven over de vijver met krokodillen hangen? En dat zijn de puntjes die essentieel zijn hier.

Verhaal heeft een redelijk tempo maar het is eigenlijk dan gewoon de horror die zijn werk niet echt weet te doen. Daarmee is dat wel jammer, aangezien de reeks alle potentie had om heel eng te zijn, maar de vervolgen werken zelden ook echt, en dat bewijst zich hier wederom opnieuw.

Nog net aan 2,5*, maar de horror had gewoon beter gemoeten. Gelukkig is het acteren van de hoofdkarakters allemaal wel degelijk op niveau, op een aantal te onervaren acteurs en actrices na.