Meningen

Oei.

Girl Hell 1999 werd direct na Ostermontag gekeken tijdens een uitzending. Ostermontag was lachen geblazen vanwege de brakke uitvoering, dus we hadden er ook hoop in dat Girl Hell hetzelfde pad zou volgen. Dat leek heel even zo te zijn, maar uiteindelijk is dit gewoon een so bad it's bad-film en die waardeer ik uiteraard minder.

Deze film gooit meerdere genres op de minst subtiele manier mogelijk bij elkaar. Het gaat allemaal ook voor geen meter samen. Overdreven komedie, smerige horror en een confronterend drama worden allemaal bij elkaar gegooid. Het gaat echter nooit samen, omdat de makers gewoon steeds van toon wisselen zonder er echt bij na te denken, en zo voelt de mix al snel slordig aan.

Acteerwerk is verder zeer ondermaats en de make-up van enkele personages is volstrekt lachwekkend. Neem nou die zwerver, daar hebben ze het niet eens bij geprobeerd. Yamanouchi mikt daarnaast ten alle tijden op smerigheid en schokkende beelden, maar eigenlijk maakt het nooit indruk omdat het er allemaal zo dik bovenop ligt. Ze proberen er zo hard een moeilijke film van te maken dat het als goedkoop aanvoelt.

Visueel lijkt deze film niet lang geduurd te hebben om te maken. Veel takes zullen er niet genomen zijn, want het ziet er allemaal niet uit. Het voelt regelmatig aan alsof ik het na een cursusje editen zelf zou kunnen maken, maar in alle eerlijkheid, de expliciete smerigheden die hier worden geportretteerd had ik in de verste verte niet kunnen verzinnen. Niet erg, maar als het enkel wordt ingezet om de choqueren valt het snel dood.

Girl Hell is misschien schokkend en smerig, maar de echt goede scenes zijn op één hand te tellen. Die bestaan vooral uit de scenes die wat uit kunnen halen qua effecten, want die worden gelukkig praktisch gehouden. Verder bestaat deze film uit irritante humor, vervelende personages waarvan er sommige 20 jaar te oud zijn voor diens rollen, en een regisseur die hier weinig talent en passie laat zien. Te simpel en te brak. Die 0,5* extra is voor wat praktische effecten.

Smakeloze film die de grenzen op agressieve wijze opzoekt. Regisseur Hiroshi Harada heeft duidelijk talent wanneer het op tekenwerk aankomt, ondanks de nogal onafgemaakte look van Midori. Wanneer hij echter uithaalt qua animatie, dan doet hij dat op spectaculaire wijze. Het levert een aantal smerige, maar doeltreffende scenes op die de film een eigen smoelwerk geven. Dat mag echter niet verbloemen dat de film nogal discutabele scenes neerzet, vaak enkel en alleen met het doel om te choqueren. Toch bijzonder hoe volwassen mensen met dit soort dingen aan kunnen komen zetten, ik had het echt nooit kunnen verzinnen (laat staan tekenen). De lelijk ontworpen personages, de erg onafgemaakte inhoud en het merkwaardige einde maken het lage cijfer verder af. Films als Midori geven het grote publiek een makkelijk argument om het concept van Japanse anime de grond in te boren.

Erg matig.

Shudder blijft een gerespecteerde dienst waar ik helaas geen gebruik van kan maken binnen mijn regio. Toch kan ik mijn handen weleens aan wat originals van Shudders kant krijgen, maar ik heb ontdekt dat dit vaker missers blijken te zijn dan hits. Ook Shook behoort helaas tot een misser, wat jammer is want het concept is leuk.

Dit soort concepten, waarbij het internet een centrale rol van de film speelt, lijken recentelijk steeds populairder te worden. Alleen maar logisch, want enkele films die bijvoorbeeld enkel een computerprogramma gebruiken hebben de hype zeker ontketend. Shook is daar een wat mindere variant in, zeker aangezien deze film te weinig vernieuwende elementen kan bieden.

Maar wat vooral een terughoudend element vormt tijdens Shook is het feit dat het er allemaal weinig opwindend aan toegaat. In de opening zien we een montage van internettaferelen waarna het verhaal zelf begint. Deze opening is helaas interessanter dan het halfuur wat daarop volgt. Ondanks dat de film nooit echt saai wordt dankzij de aanpak (internet) blijft de regie ten alle tijden terughoudend en gebeurt er weinig om de kijker altijd geboeid te houden.

Wel kent de film een aantal opvallende wendingen en een redelijke inrichting van de setting. Er heerst een aardig staaltje vakmanschap qua decoratie door het huis heen, maar regisseur Harrington slaagt er helaas te weinig in om alles netjes in beeld te brengen. De actrices en acteurs krijgen de voornaamste focus van de lens, wat opzicht geen vreemde keuze is, maar het verwaarloosd de degelijke inrichting wel een beetje.

Het ontbreekt Shook aan degelijke opbouw, spannende afwerkingen en een eigen smoel. Deze film kleurt eigenlijk zo braaf binnen de lijntjes dat er weinig voor de kijker overblijft om echt van te genieten. Je zou deze film dan ook een niemendalletje kunnen noemen met een iets vollere finale maar in zijn geheel niet kan ontsnappen aan een leeg resultaat die nooit naar behoren ingevuld kan worden. Jammer, want zo moet Shook het onderspit delven tegen een hoop andere (horror)films van hetzelfde kaliber die wel beter afgewerkt zijn.

Parker gaat de fout in.

Zijn debuutfilm Chernobyl Diaries is ondertussen alweer 9 jaar geleden en klaarblijkelijk was dat lang genoeg voor Parker om weer aan zijn volgende horrorfilm te beginnen. Het toont ook wat gelijkenissen met Chernobyl Diaries, aangezien het zich op een bijzondere locatie afspeelt met een onbekende en vreemde dreiging die soms hallo komt zeggen.

Met het visuele aspect van de film is weinig mis. Het ziet er keurig uit, maar Parker heeft dan ook de nodige ervaring op het gebied van het creëren van wat sfeer. Het is jammer dat de cameravoering de film wat in de steek laat, wat bij Chernobyl Diaries juist veel beter was gelukt. De shots voelen ongeïnteresseerd aan. Weinig innovatief, maar ook niet capabel om spanning uit de thrillerscenes te trekken.

Acteerwerk is niet bepaald best. Veel personages komen en gaan, maar er wordt nauwelijks tijd gemaakt om ze beter te leren kennen. Toch voelt het wel aan alsof je ze moet kennen, maar dat gebeurt nooit. Zijn bovendien ook saaie verschijningen voor een film als deze. Kunnen geen moment de aandacht echt vasthouden, tenzij je onder de indruk bent van het accent van Sanz.

Monstertje ziet er verder ook nogal ongeïnspireerd uit, en maakt daarnaast ook geen moment indruk. Je hoopt op een mysterieuze en originele verschijning, maar dit was eerder ze zoveelste ondergrondse goblin. Veel films van tegenwoordig springen wat creatiever om met dit soort concepten, Shookum Hills grijpt eerder terug naar vroeger toen alles er nog hetzelfde uitzag.

Zonder een greintje spanning en voortdurende gemiste kansen op het vlak van horror is er van Shookum Hills niet veel meer over. Ik schrik eigenlijk een beetje van deze achteruitgang, want Parker toonde potentie met zijn vorige film. Dit was eerder ver onder de middelmaat met wat aardige beelden tussendoor op het visuele vlak. Inhoudelijk is er weinig aan.

Wel grappig.

In tegenstelling tot een groot deel had ik niet echt moeite met Owen. Hij is natuurlijk een gezichtentrekkertje, maar dat stoorde me niet. Ik stoorde me meer aan het accent van Belucci. Giamatti is inderdaad leuk en zorgt voor een komische lading hier en daar.

Actiescenes zijn weleenswaar over the top en met veel kogels gebracht, ik vond ze soms toch wel een beetje saai worden. Maar ze zijn wel zeer vlot en brengen je in een zwiep door de 90 minuten. Er is genoeg te zien en te beleven.

Hierom een 3,0* filmpie. Ik vind zo'n film wel leuk als je je verveelt op een vrijdag of zaterdag avond. Pak lekker wat popcorn en zet je verstand op nul. In dat geval is Shoot Em Up ideaal.

Leuk.

Prima actiefilm dit van Fuqua. De man kan ook best actiefilms regisseren. Wahlberg acteert eindelijk wat beter in een serieuze rol, en dat brengt de film gelijk naar een hoger niveau. Daarnaast is Kate Mara ook een best prettige verschijning.

De film is vlot, kent voldoende explosies en andere kogels om je hoofd en blijft in het algemeen lekker vermaken. Precies zoals het hoort in een actiefilm. Wahlberg knalt er zelf ook aardig op los, de film verveelt nergens en is daarmee dus ook wel geslaagd.

Prima acteerwerk, leuke actie en een prima verhaal. Deze film is een van de betere actiefilms die ik heb gezien, het jammere is dat hij soms iets te veel de standaard procedures volgt, waarmee je niet het idee hebt naar iets echt nieuws te kijken.

Relatief sterk.

Het is nog geen perfecte film, maar deze Short Term 12 heeft een aardig shot weten te wagen. Ik keek hem vooraf eigenlijk voornamelijk voor Brie Larson, en Larson speelt opnieuw wederom voortreffelijk. Behoord absoluut tot mijn top 3 actrices.

Ook een aantal andere bekende koppen en doorbrekende acteurs en actrices. Vond vooral de jonge Stanfield erg sterk spelen. Malek was ook goed bezig, en Dever, ondanks haar wat typerende rol, doet het ook sterk. Gallagher Jr speelt hier eigenlijk ook zowat de eerste overtuigende rol die ik tot nu toe van hem gezien heb.

Het verhaal is eigenlijk wel een beetje doorzichtig. Alhoewel je nooit echt kan raden hoe het zal lopen, heb je als kijker al snel wel een idee waar het allemaal heen wil. Het is dus een film die diverse zware onderwerpen aanraakt maar slechts enkele zorgvuldig uitdiept.

Voordeel is dat de film toch wel sterk is uitgewerkt. En dat kan je niet van elke dramafilm in dit genre zeggen. Alhoewel het nooit echt aangrijpend is, is het vooral een boeiend drama met de nodige dramatiek. Een gevoelige snaar raken deed het niet, maar het was wel goed boeiend.

Bovendien is het verhaal zelf ook gewoon interessant. De gehele omgeving rondom de kinderen is een interessant iets om te volgen en Cetton houdt vakkundig de gebeurtenissen interessant en kijkbaar. Vaak hebben dit soort types snel de saaie neiging, maar deze is altijd boeiend.

Camerawerk niet al te bijzonder, maar soms scoort het wel raak. Vooral de opening is meteen raak. Visueel is het voor de rest redelijk standaard. Je ziet hier geen gekke dingen maar ook geen saaie dingen. Soms had het net iets intenser gebracht mogen worden maar in het algemeen had ik er weinig last van.

Naarmate de slotfase begint de film wat uit te bocht te vliegen. Larson die bij de vader van Dever met een knuppel staat is eigenlijk simpelweg ongeloofwaardig. Ook missen de dialogen vaak een beetje scherpte, het had allemaal wel wat strakker mogen zijn. Maar voor de rest is er wel weinig te klagen.

Duurt voor de rest opvallend kort, maar deze film heeft een langere speelduur niet perse nodig. Het verhaal is al voldoende vormgegeven zo. Had geen extra materiaal bij gehoeven. Vaak hebben dit soort dramafilms een neiging naar 2 uur, maar deze houdt het dus relatief kort en krachtig.

Goede film met wederom een goede rol van Larson. Mist soms wat scherpte, maar weet te boeien tot de laatste minuut.

Op conceptueel vlak best aardig en de regie van Robert Rodriguez beweegt energiek met de scènes mee, maar de inhoudelijke uitwerking is dermate simplistisch dat je de moraal amper serieus kan nemen. Spijtig genoeg is daar binnen Shorts nogal wat van, dus een positieve kijkervaring was dit beslist niet voor mij. De kindacteurs doen het gelukkig redelijk, maar de volwassenen staan er ongemakkelijk bij en worden gedegradeerd naar karikaturale bijrollen. Als kers op de taart doet Rodriguez wederom geen enkele moeite om zijn grootschalige computereffecten op een uitgedachte manier te presenteren, waardoor de film al snel de indruk wekt dat het werd gemaakt om snel bij te verdienen en meteen naar het volgende project te stappen.

Goed.

Het is altijd wel een prestatie als dit soort "zware" films indruk op mij maken. Maar als het eindelijk eens gebeurd, bewijst het wel degelijk dat de film het dan toch wel goed doet. Deze film doet niet alles goed, maar wel een hoop goed.

Ik dacht vooraf dat ik deze film best saai ging vinden, maar dat viel reuze mee. Er gebeurd verrassend veel in de film waardoor de aandacht eigenlijk niet bepaald verslapt. Genoeg interessante misdaad afgewisseld met prima gevangenismomenten.

Gelukkig ook geen eindeloze flauwekul met de drama, wat een hoop films in dit genre wel fout doen. De film bevat eigenlijk geen humor, wat absoluut geen probleem is, want deze film snapt eindelijk eens dat die irritante humor uit de toon valt.

Wel, in tegenstelling tot een hoop andere collega's op MovieMeter, vond ik de transformatie van Coster-Waldau helemaal niet zo realistisch overkomen. Vond het eigenlijk nog wel iets te veel binnen de boekjes. het gaat iets te snel, en dat zou je niet denken, maar tussendoor wordt er te veel focus op het hedendaagse plot gelegd inplaats van de gevangenis.

Het acteerwerk is prima. Coster-Waldau is wel interessant genoeg om te zien. Je zou niet denken dat hij de ideale acteur is voor dit soort rollen, maar hij red zich prima. Enkele acteurs die niet heel intimiderend zijn, maar wel prima prestaties afleveren voor de rest.

Enkele harde beelden. Had wel graag iets meer focus willen zien op de gevangenis zelf, dit was naar mijn mening net iets te slordig en gehaast gebracht. Maar de film is wel interessant genoeg met een lekker indringende soundtrack erbij.

Goed voor de algemene Amerikaanse film. Soms net wat te gehaast, maar in het algemeen eindelijk eens een film die het genre wel een beetje snapt.

Anders.

Dit was uiteindelijk wel een compleet andere film die ik veerwacht had. Ik ben nog niet bekend met de serie, maar de poster beloofde haast een soort Zombibi achtig resultaat en dit komt daar eigenlijk niet bij in de beurt, ondanks een aantal personen hieruit ook daarin zitten.

Qua acteerwerk is dit wel een stukje beter dan het gemiddelde niveau. Van een aantal acteurs dan. Oaïssa, Ojja, Ouled Radi, Benmoussa en Amhali maken allemaal best indruk en stijgen boven het brakke acteerniveau uit. Echter zitten er wel een paar andere in die het wat minder kunnen, zoals Haoud.

De kwaliteit is gewoon brak te noemen, en de film zelf is niet eens zo'n volbloed komedie. Dat doet de poster wel beloven, maar dat is het niet. In plaats daarvan krijg je een rommelig drama dat bepaalde paden haast niet afmaakt of slordig afmaakt. Karakters die belangrijk zijn duiken ineens op en zijn ineens weg.

Daarbij heeft het drama niet echt impact. Enkele serieuze dingen komen erbij, maar die dringen door de manier van brengen nooit echt door bij de kijker. De film heeft weinig flow, waardoor het tempo ook wat houterig is en dan helpt het niet dat slechts enkele grappen geslaagd zijn.

Zelfs het mooie Marokko is slordig in beeld gebracht. Er heerst geen warm sfeertje of iets dergelijks, en de Nederlandse straten krijgen ook weinig eer. De film is nergens vermoeiend, maar ook niet heel makkelijk uit te kijken omdat je regelmatig met vraagtekens komt te zitten.

Een beste poging voor een goed drama, maar het is niet gelukt. Maar de eerder genoemde heren kunnen wel behoorlijk acteren eigenlijk. Vooral Ouled Radi vind ik qua enthousiasme echt 1 van de beste acteurs die we in Nederlandse films zien. Oaïssa trouwens ook.

Slechte Verhoeven.

Als regisseur heb ik hem zeker rondom deze periode gemogen, maar dan wel in de films die gewoon op lompe actie mikten. Verhoeven zelf lijkt ook gewoon nogal lomp te zijn, want ik heb zelden echt een film vanuit zijn kant gezien die echt subtiel te werk ging. Pas 20 jaar na deze film begon dat erin te komen (zijn eerste Nederlandse films nog niet gezien), maar deze Showgirls heeft het echter nogal nodig.

Het lijkt voortdurend of Verhoeven en zijn duidelijke obsessie met vrouwelijk schoon (want het zit er altijd in, in letterlijk elke film) zelf aan het woord is. Showgirls zal vast wel wat los hebben gemaakt in Amerika toen het uitkwam, maar daar kijken we ondertussen niet zozeer meer van op. Om extra punten te geven voor iets dat je niet meer aanspreekt is dan ook niet eerlijk, en ik ga dat dus ook niet bij het cijfer rekenen.

Deze film kenmerkt zich in bombast, wild gedrag en glitters. Een stijl die best kan werken, mits het een beetje op normale manier wordt geregisseerd, want ik vond dit nergens op lijken. Zo raakt de editing kant noch wal. Dansscenes worden bijvoorbeeld op rare manier in beeld gebracht waardoor de helft van het dansen niet te zien is. Of juist van heel ver, waardoor je niet meer weet wie wie is. Camerawerk voelt te standaard en gemakkelijk aan voor een wilde film als deze. Scriptschrijver mag op staande voet vertrekken, of juist diegene die hem geknipt of herwerkt heeft. Wat al helemaal nergens op lijkt overigens, dat zijn de dialogen, die verschrikkelijk onnatuurlijk overkomen.

Mocht de film stilistisch te werk willen gaan, dan heeft het weinig positieve indruk gemaakt. Wil de film zichzelf prijs geven als een soort personagesonderzoek, dan vind ik dat het te veel gericht is op perversiteit en seksuele handelingen. Je kan toch wel meer doen op het vlak van dramatiek en romantiek dan wat neuken en schreeuwen. Bovendien wordt de relatie tussen personages enkel en alleen via korte gesprekjes opgebouwd. Voelt eerder lui aan, en in een film van 131 minuten is dat wel kwalijk.

Acteerwerk vond ik tevens een enorm stoorpunt. Berkley bakt er werkelijk helemaal niets van. Gershon loopt er ook onnozel bij. Davi lijkt compleet verloren te zijn in het geluidsspektakel. De enige die ik af en toe nog wel redelijk vond was MacLachlan, vooral omdat het voor hem zo'n ongebruikelijke rol is. Toch ziet de film wel met pluspunten. Zo zorgt het wilde, losgeslagen en lompe karakter voor de film voor een (wellicht onbedoeld) op hol geslagen tempo dat de speelduur nooit als opgave aan laat voelen. Tevens schoot ik regelmatig in de lach door de vreemd en sterk aangezette dialogen, dus een slechte tijd was het niet. Het ik-ben-een-gekooid-diergedrag van Berkley zorgt ook voor het nodige vermaak.

Ik vind het vooral een bende. Wellicht leuk voor Verhoeven-fans, of gewoon voor mensen die van naaktheid houden, want daar zal je binnen Showgirls genoeg van vinden. Wellicht dat de maatschappijkritiek werkt als onderliggende boodschap, maar het constante wanacteerwerk en enorme hoeveelheid een compleet idiote dialogen zorgen ervoor dat deze maar geen seconde serieus te nemen valt. Een film die tegenwoordig alleen nog als feestje of als ramp kan worden gezien. Ik zie niet veel mensen hier precies tussenin zitten, maar ik kan er zelf niks mee. Zie Verhoeven liever gewoon lompe actie met veel geweld doen. Laat hem afblijven van dramafilms.

Prima.

Vooral de stemmencast sprak me bij deze film erg aan. Mike Myers en Eddie Murphy? Dat zijn toch wel 2 grote namen die zich hier inschrijven voor een animatie. Wederom zijn hun stemmen ook erg passend in de ogre en ezel.

Het verhaal is eigenlijk vrij zwak. Grote onzin natuurlijk, maar voor kinderen is het alles behalve storend. Shrek is een leuk personage en Donkey weet ook wel grappig te zijn. De rest was wel zozo. Niet alle grappen zijn even leuk, maar ja.

Genoeg te beleven voor een geslaagd en gezellig avondje met de kids.

Dom vervolg.

Ik had een paar maanden geleden besloten ook nog eens de duurste films allertijden te bekijken. 1 van die films was Shrek the Third volgens Wikipedia. Deel 1 was nog best ok bijgebleven, maar omdat ik deel 2 nog niet gezien had gelijk maar eens van BBC opgenomen om eens te bekijken.

Ik vond destijds Shrek nog best een vermakelijke film met spuuglelijke animatie. Dit deel zet dat gedeeltelijk voort. Vooral op het gebied van spuuglelijke animatie. Alhoewel de landschappen inderdaad knaop geanimeerd zijn en het Far Far Away er geinig uitziet, blijft het opvallen hoe lelijk de personages tot leven zijn gekomen.

Was ook even vergeten dat een aantal karakters door bekende komieken worden ingesproken. Maar het lijkt maar niet te werken. Murphy-films vind ik op zijn tijd wel genietbaar, zolang hij zich een klein beetje inhoudt. Hier gaat hij echter los en dat resulteert in irritante en vermoeiende humor.

Ook Myers maakt weinig indruk als Shrek. Kan hem als acteur best waarderen, al moet ik nog eens de Austin Powers films zien. Als voice-acteur voegt hij in ieder geval niets toe. Diaz is ook niet bepaald memorabel bezig. Vond dan alleen Banderas bij vlagen nog geinig als de gelaarsde kat.

Was even vergeten dat Shrek eigenlijk een soort parodie is op alle sprookjes. Bij vlagen pakt dat redelijk leuk uit, maar een hoop grappen slaan de plank volledig mis. Vaak zijn de grappen gewoon niet zo leuk, en Murphy eist veel ruimte op, dat meestal niet erg goed benut wordt.

Voor de rest nogal een dom verhaal met weinig impact. Nergens is het een beetje bijzonder. Hilarisch is het al helemaal niet en vermakelijk nog enigzins, maar ook niet bepaald. Vond het vaak een lelijk geanimeerde film die een hoop potentie in rook laat opgaan.

Iets vlotter.

Deel 2 vond ik behoorlijk tegenvallen, snel beginnen aan 3 zodat ik de reeks gewoon kan vergeten. Maar gelukkig bleek het laagst beoordeelde deel nog een beetje mee te vallen. Minder verhaal, maar betere en vlotter humor is wat deze een beetje beter maakt.

Wel in het opzicht van verhaal wat nuttelozer. Het is hier vooral gekkigheid en regelmatig bombast en lawaai. Maar op het gebied van memorabele karakters mist de film nog steeds kracht en dat is jammer. Want je zal denken dat nieuwe regie nieuw leven inblaast.

Maar de nieuwe regie voegt weinig toe, behalve dat het allemaal wat gekker is geworden. Op een gekke manier werkt het wel bij mij. Regelmatig nog wel een beetje kunnen lachen omdat de humor vooral dommer en meer random is. Dat gaat er bij mij dan goed in.

Ook het hele "rise of the villains" plotje is best genietbaar. Maar voor de rest bied de film weinig. Op het gebied van animatie wederom spuuglelijk. Vloekende kleurtjes. Maar net als voorgaande delen soms nog een aardig geanimeerde scene, al blijven de karakters altijd heel erg lelijk.

Voor de rest ontbreekt het de film nog steeds aan goede karakters. Myers & Diaz ogen nog steeds niet heel memorabel, Murphy, alhoewel iets minder prominent dan in deel 2, is nog steeds niet heel erg grappig, en de komst van Timberlake zijn karakter zorgt voor meer irritatie.

Vooral Timberlake zijn karakter is gewoon fout. Te serieus en te wijs. Het past totaal niet in dit soort films, waarbij elk karakter gewoon erg dom is. Op Diaz na, wat haar vaak ook een saai karakter maakt. Voor de rest een aantal opvallend vreemde grappen. Het sterfbed van Cleese was gedurfd maar ook een aantal andere brute grappen voor een kinderfilm.

Het is wel iets beter te slikken dan deel 2, maar qua plot en ontwikkeling is het niet echt bijzonder. Gewoon vermakelijk, maar een redelijk inwisselbaar deel 3 van een reeks die gelukkig gestopt is na deel 4. Die zal ik wellicht ooit uit verveling kijken.

Een aantal medegebruikers verwoorden mijn gevoel bij deze film aardig treffend, waarbij de droogkomische toonzetting in het eerste halfuur vooral uitkomt bij een eindeloze herhaling van grappen die na enige tijd diens effect verloren hebben. Regisseur John Blanchard gaat veel te frequent om met de hoeveelheid komedie waardoor dit geheel uiteindelijk een vermoeiende indruk maakt. Daarbij gaan de personages al snel vervelen en zit er niet echt een inhoudelijke lijn in, want het verhaal is uiteindelijk toch maar een verzamelwerk van gejatte ideeën uit klassieke horrorfilms. Het vermaakt dus voor enige tijd, maar had beter in een veel korter formaat gewerkt.

Voorspelbaar slecht.

Had de film iets beter verwacht afgaande op de poster, maar uiteindelijk was het de zoveelste nieuwe release die ik besloot aan te klikken. Bijzondere films zijn het eigenlijk nooit, maar het klonk interessant genoeg om het eens een kansje te geven. Achteraf kreeg ik wat ik zowat had gedacht, alleen toch net wat slechter.

Niettemin is het moeilijk te ontkennen dat de film geen ambitie heeft. Die is er absoluut wel, het is alleen ook zo dat de inhoudelijke kwaliteit er absoluut niet is. We volgen enkele verhaaltjes die allemaal een redelijk eigen gebeuren kennen en op fantasierijke wijze aan elkaar worden geplakt, maar in principe blijft de sfeer hetzelfde. Dat is niet intentioneel, de uitwerking laat gewoon niet toe dat elk verhaaltje een eigen sfeer kan dragen.

Acteerwerk is matig en gezien de overlast aan personages is er geen enkele die je echt bij zal blijven. De geschminkte clown die het gezicht van de film vormt moet zich daar helaas bijvoegen. Gelukkig draagt hij nog wat charme, dat kan namelijk niet van de overige leden worden gezegd. Wat wel werkt is dat er nog een redelijk tempo hangt door het vele gedraai in het verhaal evenals het niet terugdeinzen voor fantasierijkere sequenties.

Wellicht dat de film zichzelf erg serieus neemt voor wat het uiteindelijk toont, maar er zit ergens nog potentie begraven. Om die te vinden moet je jezelf alleen wel door de film zetten, en die ziet er toch te lelijk uit om bij te blijven. Dat vormt dan ook het meest prominente probleem van de film, want ondanks alle beste intenties zal niets je echt permanent bijblijven.

Bijna ongelooflijk dat regisseur David Cronenberg na zoveel klassiekers te hebben gemaakt nu met dit soort ondingen aan komt zetten. The Shrouds moet toch echt tot zijn saaiste, minst memorabele werk toebehoren. Eindeloos geratel over oninteressante onderwerpen zoals hoe Vincent Cassel (in één van zijn slechtste rollen tot nu toe, lijkt echt in elke scène te moeten vechten tegen zijn eigen accent) het verlies van zijn vrouw moet zien te verwerken. In de verste verte zitten er nog originele vondsten tussen, maar de oersaaie visuele opmaak en het infantiele, belabberde niveau van de dialogen (maar dan ook echt het niveau van "I just drank some wine, let's have sex") geven weer dat Cronenberg misschien zijn beste tijden heeft gehad. Een totale ontgoocheling, hopelijk is dit niet de voetnoot waar hij zijn loopbaan mee beëindigt.

Shapiro.

Tweede film alweer waarbij hij achter de scenes aanwezig was. De eerste film, Run Hide Fight, was destijds een politiek geladen film die met vermaak werd verbonden. Shut In is daarin niet veel anders, al is het politieke naar achteren geschoven en beperkt zich tot het feit dat het enkel een bekend maar spijtig probleem in de spotlights zet (huiselijk geweld).

Ondertussen vind ik het concept waarbij een personage de hele film lang in een situatie zit waarin ze niet uit kan komen (in dit geval een voorraadkast) een beetje uitgekauwd, maar het is wel een goede kans voor een regisseur om zijn of haar kwaliteiten naar voren te krijgen. Er is namelijk behoorlijk wat inspanning nodig om dit soort films draaiende te houden. Althans, dat vind ik, want dit soort films worden me snel wat te saai.

Dat weet Caruso ook in de eerste helft van de film aardig te lukken dankzij aardig acteerwerk en steun op personages die te stom voor woorden zijn. Er worden nogal wat domme dingen gedaan in deze film, vooral door kinderen, maar het verhoogt de frustratie en intensiteit wel. Dat weet wat leuke momenten op te leveren, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt wordt het allemaal te veel van het goede.

Soms wat brute beelden, maar in het algemeen een film die zichzelf in de knoop legt gedurende de tweede helft. Daar verdwijnt alle spanning ook volledig buiten beeld en lijkt Caruso geen overzicht meer te hebben over de sfeerzetting die hij veel beter in de eerste helft kon neerzetten. Ook het acteerwerk kan de film niet echt meer naar voren helpen, want eenmaal ze ontsnapt is er eigenlijk niet zoveel meer aan.

Shut In is niet zo slecht als ik had verwacht. Het helpt dan ook dat er wel een regisseur achter het wiel staat die ervaren is en dit zeker in de eerste helft qua spanningsopbouw kan laten zien. Daarna werkt het script en narratief de film te veel tegen, en dat is jammer. Overigens ook jammer dat acteurs zoals Gallo hier worden verwaarloosd. Hij verdiende echt veel beter.

Leuk leuk leuk.

Was een tijd geleden dat ik wat van BM meepikte. Ik meen dat ik dit jaar nog geen enkele nieuwe aflevering zag. Tot nu dan. En dan herinner ik me weer hoe leuk ik Black Mirror vond. Deze aflevering brengt me in ieder geval weer helemaal terug in de BM-sfeer.

Er was waarschijnlijk geen betere keuze geweest dan Lawther. Valt me nu pas op dat hij als acteur echt goed is. Typische uitstraling voor een creep en een loser. Hij weet die twee ook naadloos te combineren, en dan krijg je dit eigenlijk. En het werkt ook goed daarmee.

Voor de rest typisch een aflevering die je van BM kan verwachtten. Rauw, depressief. Altijd wel een leuk idee eraan verbonden. Ook hier kent de film een leuk idee en dit idee weet de vaart er in ieder geval ook knap in te houden. Beetje goedkoop soms, maar het werkt wel.

Leuk concept, naar het einde toe zoals verwacht steeds sterker. Laatste scenes zijn ook typisch Black Mirror. Lekker in-your-face. De reden waarom ik zo van deze serie hou. Zie echter wel dat het bij seizoen 4 qua gemiddeldes begint te dalen. Ach ja.

Interessant opgezette film met een aantal imponerende scenes, maar evenzeer eentje die iets te bekend terrein bewandelt. De uiteindelijke bedreiging jaagt weinig angst aan en het acteerwerk is niet geweldig, bovendien duurt het nogal lang voordat de film echt loskomt. Het regisseursduo Parkpoom Wongpoom en Banjong Pisanthanakun hebben hun hart niettemin duidelijk op de juiste plek, maar kunnen niet verhullen dat de inhoud geregeld erg dwaas uit de hoek komt. Naarmate de slotfase vordert wint Shutter aan tempo en beginnen de paranormale invloeden beter uit hun schulp te kruipen, maar die nemen de wat minder interessante eerste helft niet weg. De film wint wel punten voor een aantal scenes die goed worden opgebouwd, maar lang zal het niet bijblijven.

Zwak.

Matige horror als je het mij betreft, want er zit eigenlijk gewoon veel te weinig sfeer, spanning en creepy gedoe in. Ik heb de originele Thaise versie nog niet gezien, dus daar kan ik ze niet mee vergelijken, maar als ik dit zo zie verwacht ik niet al te veel.

Taylor speelt wel goed, maar ze is daarmee ook de enige die wat charme met haar rol weet te brengen. Jackson lijkt het Engels maar moeilijk uit zijn mond te krijgen soms, maar Okina als het spook is al helemaal niet eng. Ze komt soms te lang in beeld waarmee het gewoon komisch wordt.

De schrikmomenten werken ook gewoon niet, slechts richting het einde krijgt de film een beetje sfeer. Alles daarvoor is vrij dom gedaan, niet eng en het spook is gewoon niet eng genoeg om echt bang van te worden om spanning erin te pompen.

Een gefaalde poging op horror dus, Ochiai hoeft dit genre niet snel meer te maken, want zo te zien snapt hij het gewoon niet. Dit is gewoon een gefaalde poging tot sfeervolle horror. Jammer.

Nadat Amerika er een remake van maakte zo'n kleine twintig jaar terug, is het nu vanuit het niets plots aan Indonesië om er een nieuwe draai aan te geven. Regisseur Herwin Novianto kiest er echter voor om vrijwel exact hetzelfde verhaal neer te zetten, waarmee hij toch een aanzienlijk gedeelte van potentiële spanning inlevert. Het acteerwerk is bovendien niet om over naar huis te schrijven, enkel Vino G. Bastian houdt zich nog redelijk staande tegenover het ietwat kale en weinig uitgediepte scenario. Het eerste halfuur bevat enkele noemenswaardige momenten, maar daarna betreedt Shutter terrein dat voor de doorgewinterde liefhebber (letterlijk) al bekend is en dan wacht je vooral totdat het weer is afgelopen.

Lekker donker.

Shutter Island is een film die ik al na 45 minuten doorhad. Ik wist precies dat er een plottwist zou zijn en wat die zou inhouden. Er word veel weggegeven in het verhaal waardoor het best wel logisch werd.

Maar wat niet de zaak was in Haute Tension waarbij de twist niet helemaal klopte ( was wel heel vermakelijk ) klopte hij hier wel wat beter. DiCaprio zet opnieuw een goede prestatie neer. Ook was hij op sommige stukken wel goed spannend, en dat einde liet me toch wel met open ogen achter.

Een van de vermakelijkere en betere mysteryfilms die ik heb gezien. Hij deed me trouwens erg denken aan A Cure for Wellness

Goed.

Een horrorfilm met een maatschappelijk onderwerp is een soort dat een beetje verdorven lijkt in het genre. Er zullen er uiteraard genoeg van zijn, maar toch zie je meer horrorfilms die richting slashers / haunted house / sfeer gaan. Nou is Shuttle niet het beste horrorvoorbeeld, maar wel weer een andere richting in het genre.

Het is dan ook niet voor niets dat Shuttle op MM enkel als thriller vermeldt staat. De film moet het namelijk niet erg van gruwelijkheden of moorden hebben maar gewoon van lekker veel spanning, een spanning die ook niet al te lang opgebouwd hoeft te worden. Het gevoel dat er iets niet pluis is heerst namelijk al na ruim 5 minuten.

De twee dames, List en Goodman, doen het best aardig. De film geeft List een prominentere rol, en die weet ze dan ook te benuttigen. Ze speelt van iedereen wellicht het best. List heeft wel concurrentie van Curran die een best leuk personage neerzet, en in de verre achtergrond van een aparte Douglas.

De film is nergens bizar spannend, maar de spanning blijft wel goed op een lijn en de film houdt ook nooit op met spannend zijn. De situatie is erg mysterieus en onvoorspelbaar. De film kijkt ook lekker door. Visueel is er niks mis mee, ondanks dat de film zich voornamelijk in een bus afspeelt. Het maximale is er ook niet uitgehaald, het camerawerk bijvoorbeeld had wel iets intenser en claustrofobischer gemogen.

Clichés zijn er genoeg, maar de film gaat er goed genoeg mee om door de situatie nogal machteloos en somber neer te zetten. Het schrijfwerk is best oké en biedt de nodige verrassingen, en het sombere einde is wel een kers op de taart. Hierdoor weet de film zich goed genoeg te onderscheiden van medethrillers op dit gebied.

Best harde film ook soms. Geen grootste gruwelijkheden, het is vooral het realisme dat naar is en ook genoeg naar voren komt. De spanning had soms iets opgevoerd mogen worden, maar aangezien het keurig op een lijn zit is er niet al te veel te klagen. Goede film dit.

Fijn om te zien hoe een herziening jaren later zoveel beter uit kan pakken. Vroeger vond ik Villeneuve als regisseur niks, maar tegenwoordig kan ik wat meer waardering voor zijn projecten opbrengen. Daarom was het ook tijd voor een herziening van Sicario. Opvallend is dat het beste stuk al in de eerste 20 minuten zit (het binnendringen van Mexico) waar de spanning erg knap wordt opgebouwd. Daarna staan de hoofdpersonages en hun dramatiek wat centraler en behaalt de film nooit meer datzelfde niveau. Luguber is de film vooral als achtergrond, want buiten wat bijzonder naargeestige beelden is de film nergens buitensporig spectaculair of sinister. Blunt krijgt wisselvallige reacties, maar ik vond haar best degelijk acteren. Ik denk alleen dat regisseur Villeneuve niet echt genoeg charme uit haar rol kon halen. Del Toro past ook ideaal in de film. Een heerlijk complex personage dat precies in een film als deze thuishoort, vooral omdat je je nooit in zijn wereld kan plaatsen en daardoor geweldig denkvoer biedt voor de kijker. Zo’n moralistisch mysterie maakt van Sicario een sterke en bijzonder eigenzinnige film. Voor een lange tijd kabbelt de film iets te langzaam voort, maar eenmaal Del Toro op zijn manhunt gaat eindigt de film toch eigenzinnig genoeg om een bovengemiddeld resultaat te boeken. Misschien dat er wat uit het middenstuk geknipt had kunnen worden om de spanning beter klem te houden. Overigens, uit zo'n tunnelscene had echt veel meer gehaald kunnen en moeten worden.

Sterk.

Eigenlijk vind ik hem beter dan het eerste deel. Wat wel jammer is is dat de openingsscène of maar bij bepaalde scenes echt sterk zijn. Deze film vond ik gewoon makkelijker te kijken vanwege de meer actiescenes en vlottere vertelstijl.

Sollima is inderdaad geen slechte regisseur, zoals bij zijn andere Misdaadsfilm Suburra al bleek. Deze film blinkt zeker uit in een aantal erg harde en sterke scenes, de supermarkt scene verraste me ook compleet en heerst er inderdaad een best naar sfeertje.

Jammer dat het verhaal zelf nou uiteindelijk vrij weinig voorstelt, en iets dat we eigenlijk al vaker hebben gezien maar dan in een veel realistischer manier gebracht wordt. Del Toro en Brolin doen het weer goed, de rest is ook wel leuk maar niet bijzonder.

Harde film, maar niet slecht.

Veel lawaai, een hoop domme personages en geforceerde plotwendingen vormen de basis voor Siccîn, een horrorfilm van Turkse komaf. Regisseur Alper Mestçi creëert meer dan bijvoorbeeld de D@bbe-reeks deed, maar de uiteindelijke kwaliteit is niettemin matig. Slecht geacteerd met een boel figuren die onbegrijpelijke en naïeve keuzes maken. Er gebeurt wel een hele hoop waardoor de film tot op zekere hoogte altijd interessant blijft en de religieuze verklaringen zijn best boeiend, maar daar zijn de meeste positieve punten wel mee benoemd. Zeer matig begin van een serie die sinds dit jaar al 8 delen kent.

Slecht.

Kersthorrorfilm die bouwt op een aantal gestoorde personages die maar niet uit de verf willen komen. Sick for Toys vormt een balans tussen de reguliere personages met wat achtergrond, en de gestoorde freaks die op een nogal aparte manier denken. Die balans is er uiteindelijk wel, maar de film maakt er nauwelijks profijt van.

Daarnaast duurt het nogal lang voordat de film opgang komt omdat de hoofdpersonages voor geen meter boeien. Het acteerwerk is best zwakjes te noemen omdat niemand oprecht lijkt te acteren. Ik snap dat niet elke acteur of actrice enthousiast is om aan een project als deze mee te werken, maar dit voelde wel heel doods aan.

Via een aantal taboeonderwerpen probeert de film krampachtig wat aandacht te grijpen, maar het is tevergeefs. Enkel wat aardige wendingen zorgen voor wat leven in de brouwerij, verder is het een vermoeiende en visueel saaie film die nauwelijks weet te boeien. Niet geheel onverwacht omdat de film redelijk klein qua opzet blijft, maar het is vooral dat het weinig met de middelen doet die het heeft.

Op vrijwel elk vlak onvoldoende, maar geen film die emoties oproept in zijn slechtheid. Misschien dat de film te doen is rondom de sneeuwachtige kerstdagen (voor zover er nog sneeuw gaat vallen), verder is Sick for Toys absoluut geen film die ik menig filmliefhebber wens aan te raden. Gewoon een erg matig geheel.

Fijn, praktisch griezelwerkje in de lijn met het andere vreemdzinnige werk van regisseur Lucky McKee. Zijn hand staat altijd wel garant voor een mate van originaliteit, zo ook binnen Sick Girl. Een vergezocht plot wordt hier aardig verwerkt, ondanks het niet al te overtuigende acteerwerk buiten Angela Bettis om. Het zorgt toch voor een opbouwend romantiekverhaaltje dat niet echt weet te beklijven en de neerwaartse spiraal die daarop volgt is dan ook niet erg memorabel. McKee haalt gelukkig goed uit met de finale, waarin praktische effecten aardig worden vermengd met bijzondere concepten.

Half.

Sideways vormt opzicht best wel een redelijke dramakomedie die niet al te moeilijk uit te kijken is. Het fijne aan de film is dat het niet perse je ding hoeft te zijn. Het lijkt namelijk best een breed publiek aan te spreken en is te genieten voor veel diverse soorten doelgroepen, zonder dat de film de kaarten al te veilig speelt.

Toch blijft het allemaal iets te oppervlakkig om me echt mee te kunnen voeren in het verhaal. We volgen twee personages die nergens in het verhaal echt sprankelen, ondanks het sterke acteerwerk van Giamatti. Church daartegenover is een stuk zwakker te noemen, vooral tijdens sentimentele scenes valt hij sterk door de mand. Acteert soms alsof hij niet bij zinnen is.

Visueel wordt de film ook voorspelbaar ingevuld. Locaties worden genoeg getoond (mag ook wel tijdens een roadmovie) maar nooit echt naar behoren in beeld gebracht. De sfeerzetting komt namelijk nooit over. Zonnig weer wordt nooit gevoeld en emoties spatten zelden over. Toch blijft het altijd wel vermakelijk, maar het maakt nooit echt het gevoel in je los die het wel los lijkt te willen maken.

Er worden gaandeweg wat verhalen uitgewerkt die prima weg te kijken zijn en redelijk in het verhaal worden gemengd, maar eigenlijk krijgt de band tussen Church en Giamatti de primaire focus en juist die vond ik wat matigjes. Vooral omdat ik die chemie niet echt voelde. Giamatti had het makkelijk voor elkaar kunnen krijgen, maar het is toch echt het personage van Church dat nooit zo goed mengt. Het concept van elkaars tegenpool zijn wordt vaker gebruikt, maar hier voelt het te veel aan alsof ze toevallig bij elkaar terecht komen.

Verder een film waarin weleens wat te lachen valt en vooral genoeg te beleven is. De twee uur voelen nooit aan als een opgave en er heerst genoeg variatie in gebeurtenissen door de film heen om het als geheel nooit te lang aan te laten voelen. Toch vond ik dat een bepaald gevoel nog ontbrak, maar ook wat presentatie. Daardoor komt Sideways niet bepaald boven de middelmaat voor me uit.