Meningen

Oké, laat regisseur David F. Sandberg na het floppen van deze film alstublieft terugkeren naar horrorfilms. Het mag ondertussen duidelijk zijn dat dit soort kinderachtigheid gewoon niet aan hem is besteedt. Shazam! Fury of the Gods voelt voortdurend aan alsof twee films (My Little Pony en Hellboy) elkaar van het toneel proberen te duwen, omdat kinderachtigheid en volwassenere ideeën voortdurend in de clinch liggen. Ik heb het concept van de hele familie die nu superhelden zijn in de eerste instantie matig geslikt, maar uiteindelijk kan je er niet meer omheen dat ze gewoon centraal staan in het tweede deel. Gelukkig was dat nog prima te doen en daarnaast heb ik genoten van de verschijning van Rachel Zegler. Uiteraard een clichématig vormgegeven figuurtje (met een interessante kracht), maar ze is nu eenmaal de rising star van 2023 (dankzij meer dan aardig acteerwerk alleen maar begrijpelijk) en dat ondersteun ik zonder moeite. Sandberg propt zijn film verder vol met tempo en humor. Toegegeven, soms weet die humor best aardig te werken (De brief), maar hij propt Shazam ook vol met de meest belachelijke scenes die je maar kan indenken. Toen dat kleine ettertje de eenhoorns begon te temmen met skittles en daaropvolgend zelfs oneliners ging schreeuwen op de rug van die beesten heb ik echt even moeten zuchten. De slotfase zelf voelt ook wat onafgemaakt aan en de schurkenrollen van Lucy Liu en Helen Mirren zijn werkelijk te stuitend voor woorden, maar visueel voelt het niettemin fris aan en dankzij de grote hoeveelheid aan gebeurtenissen kijkt het degelijk weg. Nu dit deel geflopt is wordt het hoog tijd dat Sandberg zich weer met andere dingen bezig gaat houden. Het signaal lijkt me nu meer dan gegeven.

Hm.

TV-Amerika. Het lijkt allemaal wel een beetje op elkaar, maar deze is heel soms wel iets meer op zichzelf, alhoewel het nooit ver buiten de lijntjes kleurt. Als het überhaupt al buiten de lijntjes kleurt. Deze film stond ooit plots op mijn kijklijst en toen heb ik hem uiteindelijk maar eens opgezet.

Het is allemaal niet heel vervelend om tegenaan te kijken. High-school is sowieso wel mijn genre, dus dat geeft het een extra duwtje in de rug. Nu speelt dit zich niet echt op een middelbare school af, maar de vibe is genoeg aanwezig om mij vermaakt te houden.

Acteerwerk is wel oké. Er heerst wat zoutzakkerij en enkele tieners lijken niet zo blij te zijn met de types die ze moeten spelen, maar het was niets storends. Thiessen doet het best oké, maar de heren Lipper en Green dansen op het randje. Het had allemaal wat enthousiaster gekund, maar zoals ik eerder aangaf, het is niets storends.

Er gebeurd best wel wat, er zijn een hoop traantjes en een hoop problemen maar uiteindelijk speelt de film zijn kaarten best veilig. Enkele stukjes zijn verrassend, maar vaak draait de film bij of praat eroverheen. Zoals de moeder die haar dochter eerst niet gelooft bijvoorbeeld. Het had allemaal iets confronterender en harder gemogen. Het wil dit namelijk wel zijn, maar is het gewoon niet.

Het duurt niet te lang en de boodschap is duidelijk, maar toch zie ik liever iets unieks. Dit is eigenlijk te vaak net zoals de andere TV-films qua uitvoering en daar zijn er al zo veel van. Toch, omdat deze op enkele momenten toch iets anders doet ken ik het geen hele lage onvoldoende toe. Het was tenslotte ook niet zo slecht, maar ook niet heel goed op z'n beurt.

Matig.

Ik smul vaak van de high-schoolfilms. Maar ook in dit genre zitten er mindere titels bij. She's All That is helaas zo'n mindere titel. Regisseurs denken waarschijnlijk dat het makkelijk scoren is als je de setting in een high-school plant, maar denken daarmee ook duidelijk te makkelijk over het verhaal.

De setting is wel geslaagd, het gevoel van high-school is voortdurend aanwezig. Het verhaal is net als bij een hoop andere genregenoten slecht. Maar het verschil is voornamelijk dat het inhoudelijk nog iets zwakker en leger is allemaal. De film lijkt soms zelfs stukken over te slaan. Structureel is het allemaal een rommeltje.

Visueel is het altijd zonnig en fris, maar niet fris genoeg helaas. De aanpak van de film had kunnen werken, maar regisseur Iscove laat de boel een beetje in de steek. Het had allemaal nog een stuk frisser kunnen zijn. De cinematografie laat de film vaak in de steek door niet altijd op de juiste momenten aanwezig te zijn, en het camerawerk is te klassiek.

Montage is regelmatig ook te langzaam waardoor de film weleens wil inkakken. Het verhaal is alles behalve vernieuwend of origineel, dus dan hoop je dat het op een aantal andere vlakken wel iets krachtiger kan zijn. Daarvoor moet ik de kijkers die deze verwachtingen koesteren helaas teleurstellen. En een frisse stoot die veel genregenoten weleens geven is hier helaas ook niet aanwezig.

Acteerwerk is ok. Je ziet een hoop jonge acteurs en actrices die later vaak te zien waren. Alleen zijn de rollen regelmatig te hoog gegrepen. De acteurs en actrices zijn vaak gewoon niet kundig genoeg om bepaalde emoties te beheersen waardoor het gevoel nooit echt overkomt bij de kijker.

De film denkt regelmatig wat te makkelijk na over het verhaal en de structuur. Hierdoor overstijgt de film nooit echt de middelmaat. Het leek alsof Iscalvo gewoon zo snel mogelijk door wilde gaan naar de volgende film. Gezien het tempo waarmee hij films maakte lijkt dat me geen vreemde assumptie.

Het schoolbal bevatte de beste scenes op het visuele vlak, maar voor de rest is het een erg simpel gebeuren waar niet te lang aan gewerkt is. Alles is ontzettend sterk aangezet, alle types zijn erg herkenbaar en de subtiele momenten vallen vaak plat. Wat er dan overblijft is niet zo bijzonder, een film die je zo vergeten bent. Net als bij veel genregenoten eigenlijk.

Uh.

Vermoeiender dan deze film worden ze tegenwoordig bijna niet meer gemaakt. Ik schrok er ook behoorlijk van dat dit van Spike Lee is. Als regisseur stelt hij toch best wat voor en enkel drie jaar na deze film leverde hij zelfs een favoriet van me af. Hier en daar herken je zijn regie-experimenten dan ook wel, maar She's Gotta Have It is vooral een onschatbaar saaie zit.

Met name het acteerwerk is te bedroevend voor woorden. Voor een film die zwaar op dialoog en verbinding leunt is dat een groot probleem. De meningen dat Johns de film op sleeptouw neemt kan ik dan ook niet ondersteunen, ik vond haar enorm belabberd spelen. Lee doet erg zijn best om van ieder personage een geheel ander en eigenzinnig typetje te maken, maar zelfs Lee himself acteert dusdanig slecht dat het totaal niet overkomt. Enige vorm van komedie valt er ook direct mee in het water.

Grootste troef is misschien de finale zelf, waar men het plots nodig vond om ook nog een moraal aan de film te breien. Dan heb ik het vooral over Johns die de heren even de les komt lezen. Met stomme verbazing zitten kijken naar deze afloop van de film. Als iemand geen recht van spreken heeft, is het Johns. Soms nog wel leuke editing, toegegeven. Het leukste stuk vond ik de aftiteling, waar mensen gewoon zichzelf zijn in plaats van deze kartonnen en oersaaie personages. Met afstand een aantal van de slechtste acteerprestaties die ik ooit heb gezien. Ben blij dat de film na 84 minuten weer kon worden afgesloten.

Neutraal filmpje.

Typisch het filmpje dat juist omdat het allemaal wat menselijker is wat omhoog gaat en wat meer uitstraalt. Al blijft dit op sommige stukken toch wel onnodig flauw, waarmee je 2 verschillende soorten humor voorgeschoteld krijgt die elkaar niet goed matchen.

Baruchel is echt wel geknipt voor zijn rol, en straalt waanzinnig veel uit waarmee ik regelmatig om heb kunnen lachen. Maar ook echt lachen, niet gniffelen of glimlachen. Dit kan ik niet zeggen van alle andere acteurs, vooral van T.J. Miller had ik echt meer verwacht, maar hij is weer de flauwe gozer.

Filmpje is wat voorspelbaar en doet weinig moeite om origineel uit de hoek te komen, maar vermaakt gelukkig wel en voert alles keurig uit. Hier en daar is de menselijkheid goed uitgewerkt en is de boodschap die in de film zit ook wel leuk en voldoende uitgewerkt.

Een iets betere Amerikaanse komedie uiteindelijk, die weet te vermaken en wel lief is, maar uiteindelijk nergens in uitblinkt. Er zijn geen echte romantische vonken voelbaar en op Baruchel na zit er vaak weinig charme in de karakters, maarja.

Mak.

Bynes zal vast veel kijkers hebben getrokken op kanalen zoals DisneyChannel. Ideale kindster is ze wel moet ik toegeven. Maar erg goed vond ik de film en haar manier van komedie niet bepaald, maar ik ben dan ook geen 14-jarig tienermeisje. Daar lijkt de film zich wel gericht op te hebben.

Bynes doet het wel enthousiast, maar is vooral niet erg grappig. De hele overdreven en theatrale manier van acteren en de situatie opnemen is wat ongemakkelijk. Ik zie er ook niet al te veel humor van in. Van die gekke types die er ook bijstaan moet ik ook weinig van hebben.

Het duurt ook behoorlijk lang met een speelduur van 105 minuten in een film die wel een boodschap heeft, maar deze verbloemt vooral in nogal irritante humor waardoor je de boodschap niet serieus kan nemen helaas. De film lijkt zich er totaal niet op te richten.

Humor is regelmatig pijnlijk slecht en ik stond me steeds te verbazen hoe je zo vaak de plank mis kan slaan. Elke keer weer zo'n standaardtype erbij die geforceerd grappig wil zijn. De extreme nerd, de gekke directeur en de gemene ex-vriend. Het is allemaal al zo vaak gedaan.

Wel is de film behoorlijk makkelijk uit te kijken en is het acteerwerk goed en enthousiast. Grappig vond ik Bynes totaal niet, maar je kan moeilijk zeggen dat ze niet goed acteert. Ook Tatum was prima en Ramsey was ook wel een leuk dotje.

Film die je eigenlijk zo weer vergeten bent. Nogal irritante en suffe humor echter die regelmatig pijnlijk is en een nogal standaardverhaal, maar wel nog een vlotte film met degelijk acteerwerk. Alleen het feit dat Bynes echt totaal niet leek op haar broer Kirk leek kan je moeilijk negeren.

Het cijfer mag na herziening gewoon blijven staan. Regisseur Kim Chapiron dirigeert zijn film op een uiterst energieke, enthousiaste en moderne manier, waardoor Sheitan al tamelijk vroeg wordt voorzien van een oprechte indruk. Een indruk dat hier een team aan heeft gewerkt die hun vak oprecht leuk vinden en daar vol op inzetten, waardoor het plezier van het gebeuren aanzienlijk wordt verhoogd. Castleden gaan bovendien goed op in hun typetjes (vooral Vincent Cassel doet het goed) en de finale brengt de gebeurtenissen naar een prettig gestoord niveau. Het blijft jammer dat de aanloop veel te lang is, waardoor het uiteindelijke gegriezel iets te beperkt blijft. Gelukkig komt dat wel met genoeg humor en tempo om het niet vermoeiend te maken.

Regisseur Chris Stuckmann toont genoeg liefde en passie voor zijn vak, iets dat met een redelijk volle inhoud en een aantal sfeervolle beelden goed tot uiting komt. Shelby Oaks oogt echter na een halfuur vooral wat stuurloos, met nadrukkelijke pogingen om een kort gegeven zoveel mogelijk uit te rekken. Zeker de finale daarbinnen is nogal dwaas, waarin wordt uitgepakt met allerlei onzinnige verklaringen om een goed opgebouwd mysterie vorm te geven. Het loopt bovendien over van bijzonder domme keuzes die eigenlijk zelfs voor de weinig eisende kijker niet te verklaren zijn, waardoor het geheel toch wat teleurstellend aanvoelt. Genoeg talent te bekennen binnen de kwaliteiten van Stuckmann, maar de balans staat dus nog niet helemaal stabiel. Een volgend project is daarom zeker welkom.

Relatief overtuigend, zij het een braaf en voorspelbaar nieuw hoofdstuk in de carrière van Jason Statham. Regisseur Ric Roman Waugh is inmiddels ook aardig ervaren binnen de filmwereld, waardoor het juist een raadsel vormt hoe hij bij dit project uitkomt. Shelter is in alle opzichten bekend terrein en biedt de makers evenals de castleden weinig ruimte tot vernieuwing of creativiteit. Toch bewijst Statham zich nog altijd bekwaam met het uitdelen van klappen, trappen en stoten. Tussendoor wordt de kijker genoeg actie en tempo geboden om niet verveeld te raken, maar liefhebbers van originaliteit doen er beter aan dit project te mijden.

Matig.

Interessant maar slecht doordacht concept waarin een man met zijn verloofde vast zit in een gigantisch resort tijdens de coronaepidemie. Daarmee maakt de film zijn intenties direct duidelijk. Het is een film gemaakt tijdens de epidemie over de epidemie. Daar zijn in het algemeen een aantal leuke dingen mee gedaan, maar niet echt bij deze film.

Je hebt het gevoel dat het zich wel naar iets interessants toewerkt, maar wanneer het er op aankomt valt het toch wat tegen. Aan originaliteit tijdens de onthulling geen gebrek. Ze proberen het wel degelijk, maar iets over het gehele gegeven gaat toch aan de kijker knagen. Het personeel van het oord bestaat uit enkel twee mensen. Hoe ze zo'n gigantisch complex dan zou netjes kunnen verzorgen gaat volledig langs me heen.

Verder wat visueel imposante beelden die met weinig middelen veel bereiken. Jammer genoeg kan het nergens spanning of dreiging uit de situatie persen. Het is niet dat het saai is, maar de opbouw is wel te lang en ietwat nutteloos. Die twee hoofdpersonages zijn namelijk alles behalve interessant en de problemen die ze met hun relatie ervaren zijn ook alles behalve origineel, maar de makers lijken er toch volop in te geloven.

Het is allemaal niet eng, dreigend, goor of onderscheidend genoeg om indruk te maken. Het geeft een nogal terughoudend gevoel af en zelfs in de best vreemde finale kan het weinig tot niets uithalen. Voeg daar een nogal uitgerekt gebeuren aan toe en je hebt Shelter in Place. Voor de beperkte middelen die het heeft ziet het er oké uit, maar daar eindigen mijn voornaamste complimenten ook weer.

Nog wel aardig geacteerd, verder een film die waarschijnlijk zo door je heen zakt. Een paar interessante stukjes en gegevens weten nog wat wind in de zeilen te blazen, verder niet bepaald indrukwekkend. Ik denk dat een 2,0* wel op z'n plaats is voor deze film. Einde helpt nog wel wat mee omdat het zo lekker apart en anders is, verder beslist geen hoogstaande vorm van horror.

Knap.

Sfeervolle, compleet verrassende film afkomstig vanuit onze Engelse buren. Ik had dit land niet meteen geassocieerd met horrorfilms die zich vol storten op een naargeestige sfeer. Shepherd is in dat kader een meer dan aardige verrassing, zeker de opening maakt meteen al duidelijk wat voor soort film je kan verwachten.

Het is fijn om te zien dat regisseurs zich nog weleens kunnen inzetten voor een atmosferische horrorfilm zonder dat deze zichzelf verliest in een onstabiel tempo of vervelende keuzes. Regelmatig maakt de film wel stilistische keuzes die wat groter zijn dan nodig, maar verder heb ik op het vlak van horror erg weinig te klagen. Ongelooflijk sterke soundtrack, sterke focus en wereldschepping waar je voor mag buigen.

Ook het acteerwerk afkomstig van een cast die opvallend genoeg niet eens zo heel onbekend is solide te noemen. De film verliest zichzelf alleen wat uit het oog tijdens het middenstuk waarin het drama wat meer naar de voorgrond wordt getrokken. Tevens vond ik enkele horrorideeën wat matigjes uitgewerkt zoals de uiteindelijke demon, maar eenmaal de finale weer aanbreekt staan we garant voor wat onheilspellend gedoe.

Jammer dat deze film over een grote schaal niet zo goed wordt gewaardeerd, maar dat was ook te verwachten. Films als Shepherd richten zich erg op een specifiek publiek dat kan genieten van films die zich erg inzetten op een specifiek soort horror. Dit soort films kunnen snel slecht aanslaan bij me, maar deze film vond ik knap in elkaar gestoken met een uitstekend oog op sfeer. Leuk.

De Zuid-Afrikaanse regisseur Oliver Schmitz brengt de rechtbank erg realistisch naar voren. Dermate realistisch zelfs dat ik als kijker geregeld vergat dat er nogal wat bekende castleden in rondlopen, waartussen vooral Steve Coogan opvalt als advocaat. Scenaristen Brian Cox en Chris Marnewick doen een interessant verhaal uit de doeken dat geloofwaardig wordt uitgewerkt, maar laten uiteindelijk in het midden waar de inhoudelijke aanklacht zich precies op focust. Na afloop was het me in ieder geval niet duidelijk of de doodstraf zelf bekritiseerd werd, of juist de situatie rondom de doodstraf. Jammerlijk is ook dat Garion Dowds niet overtuigend is als gekwelde misdadiger, waardoor de film een hoop emotionele impact mist. Op visueel vlak oogt het gebeuren verder iets te braaf, maar uiteindelijk boeit het eindresultaat met gemak. Zeker als je films over rechtszaken interessant vindt, zal Shepherds and Butchers smaken.

Ok.

Het is niet helemaal mijn film dit, maar Guy Ritchie weet het zeker wel boeiend te houden allemaal. Downey Jr is best goed gecast als de wat gladde Sherlock Holmes. Jude Law als John Watson vond ik alweer wat minder overtuigend gespeeld.

De actie is wel ok, en de locatie is goed gekozen. De oude sfeer komt goed over en blijft de hele film aanwezig. Qua acteerwerk is het wat braaf, met uitzondering Downey Jr. Het verhaal is niet moeilijk om te volgen en visueel is het allemaal keurig.

De film is alleen wel iets te lang. Soms werd het simpelweg gewoon wat minder boeiend om te volgen allemaal. Ik ga het vervolg hierop ook weleens kijken. Echt als een Sherlock Holmes voelt het niet aan, maar de film is verre van slecht.

Leuk.

Ik kan me niet veel meer herinneren van het eerste deel, behalve dat er wel wat minder actie in zat. Ook meer mystery meen ik, dit vervolg gaat vol voor het entertainen. Dat maakt het allemaal als Sherlock Holmes natuurlijk wat minder, maar als ervaring ook soms wat leuker. Ik verkies dan eigenlijk ook dit deel boven het eerste deel.

Ik verkies het niet omdat er meer actie in zit, maar vooral omdat het visueel een stuk vooruit is gegaan. Ritchie bewijst wederom een goed regisseur te zijn die met meerdere genres wat aankan. Er zitten een aantal zeer memorabele momenten in deze film, denk maar aan de bosachtervolging. En zo zit de film vol met visuele hoogstandjes.

Acteerwerk is zeer solide. Downey Jr kan dit soort rollen nu wel dromen. Hij is er precies goed voor, en Ritchie lijkt dit ook heel goed te weten. Law doet het ook heel verdienstelijk als Watson, maar is als personage wat saaier en bovendien eist Downey Jr alle ruimte op tussen de twee. (Uiteraard). Rapace vond ik dan weer wat zwakker.

Visueel is het erg gaaf. De actiescenes zijn erg goed getimed en uitgevoerd. De CGI laat heel af en toe een paar steekjes vallen maar er zit vaak genoeg detail in om dit te verbloemen. De actie schiet soms lekker door en komt regelmatig met een paar verrassingen. Ondanks dat een aantal trucjes herhaald worden vond ik het helemaal niet herhaald eigenlijk.

Qua verhaal is het wel wat te makkelijk natuurlijk, zeker voor een film in de Sherlock Holmes-reeks. Ritchie maakt er vooral een soort Marvel-held van zonder de superkrachten. Soms zitten er nog lichte mystery-elementen in maar in het algemeen is het vooral actie en komedie verpakt in een luchtige en ouderwetse omgeving. Veel Holmes is er niet aan uiteraard.

Het gaat ook allemaal net wat te lang door en de bad guys zijn een beetje flauw. Voor de rest is het wel een uitstekende film op visueel gebied en acteerwerk. Zeker geen vervelende film om even uit te zitten.

Tweede Keaton.

Zo leuk als The General vond ik het niet, maar ik denk dat ik Keaton als bekende regisseur van wat klassieke titels best kan waarderen, tegen alle verwachtingen in. In een tijd waar ik steeds meer klassiekers afkraak omdat ze me oprecht niets doen is het altijd fijn om wat bekende titels tegen te komen die wel boven de middelmaat voor je uitstijgen.

Keaton doet het in ieder geval weer lekker hier. Vergeleken met The General vind ik hem iets kinderachtiger. Speelt met iets meer poppenkastemotie, al kan dat misschien gewoon de recente kijk op zijn film zijn. Goed doet hij het wel. Erg grappig is hij niet wat mij betreft, maar wat glimlachjes trekt hij er wel uit, en dat is voor mij de minimum wat komediefilms dienen los te krijgen uit hun kijkers.

De stunts maken wederom indruk al zijn ze wat minder indrukwekkend dan in bijvoorbeeld The General. Deze film is veel intiemer, en pakt pas richting het einde echt uit. Soms knap opgenomen, al deed het me als geheel wat minder. Na 10 minuten had ik het zelfs al gezien omdat Keaton die detective speelt zelf niet stand kan houden voor een speelduur van enkel 45 minuten.

Al bij al is het een redelijke wegkijkfilm die lekker kort duurt, maar alsnog net wat te lang aanvoelt. Het verhaal doet je geloven dat er nog wel wat aardige wendingen aan verbonden zitten, maar Sherlock Jr. is een top en top komediefilm en niet veel meer dan dat. Het mist die echt gave stunts, maar kent genoeg luchtige grappen om niet compleet in dufheid te vervallen.

Asian classic.

Werd me ook aangeraden voor een filmspel. Nu zie ik niet snel in waarom iemand het een goed idee vind om me een Aziatische film aan te raden, maar Yimou Zhang heeft in het verleden wel toppertjes geregisseerd. Ik vond hem echter in geromantiseerde verhalen nooit zo spectaculair en dat bewijst deze film dan ook absoluut.

Een aantal visueel prachtige scenes zijn absoluut te vinden, maar niet echt perse door de regisseur zelf. Verbazingwekkend omdat Zhang als regisseur altijd wel een dragende factor is geweest voor zijn films. Hier zijn het wat bijzondere omgevingen evenals unieke camerabewegingen die er een eigen zwier aan geven. De uitschieter is uiteraard de scene in het bos maar ook in het veld, maar eenmaal het op chemie en actie zelf aankomt komt het platjes over.

Acteerwerk vond ik de grootste stroef van de film, met een Ziyi Zhang die er maar weinig van bakt. Ook de andere personages zijn regelmatig aanstellerig en vervelend. Met niemand kon ik echt een band opbouwen, en dat ze dan vervolgens naar elkaar toegroeien kan me dan ook niets uitmaken. Ik vond het allemaal op hun eigen manier vervelende personages, waardoor ik al die verhoudingen en ontwikkelingen snel was vergeten.

De finale haalt de film nog wat verder onderuit wat mij betreft. Mooi gedecoreerd, maar ontzettend irritant ingevuld. De romantische gedeeltes van de film verstoren de actie, die wel schoon zijn maar weinig memorabel. Film waar ik maar moeilijk doorheen kon komen. Gelukkig dat Zhang nog wel met andere films kon uithalen, want dit lag me opvallend genoeg veel minder.

Tweede Kurosawa.

De eerste die ik van hem zag, Ran, kreeg ook een 2,5*. Kurosawa staat bekend als een grote regisseur, maar na het zien van Seven Samurai kan ik niet zeggen dat ik die status helemaal begrijp. Het heeft zeker zijn pluspunten, maar voor een film die 207 minuten duurt zijn het er toch te weinig.

Ik was vooraf ook even vergeten dat Kurosawa van theatrale karakters houdt. Enkele personages gaan weer volledig over de top. Mifune raakt inderdaad vaak de grenzen aan, maar in het algemeen is de houding van ieder personage wel ongeloofwaardig. Shimura en Katō waren eigenlijk de enige twee die ik heel goed kon waarderen omdat ze toch iets meer rust uitstralen.

Visueel is dit niet zo groots als je zou denken, wat uiteraard met de periode te maken heeft. In plaats van echt grote beelden kiest Kurosawa ervoor om zijn (voor die tijd) grote budget in settings te stoppen door hele stadjes op te bouwen. Dat ziet er dan ook leuk uit, maar uiteindelijk blijft het dan ook vooral een setting en helpt de rest van de film niet al te veel vooruit.

Voor diegene die overigens een epische actiefilm verwachten, Seven Samurai zal je teleurstellen. De eerste 140 minuten zijn vooral opbouw. De personages worden uitgediept en de band wordt opgebouwd. Niet briljant diepgaand, maar vervelend evenmin. Het gaat alleen wel erg lang door en niet elk personage is even leuk. Toch vond ik de samoerai allemaal op diens eigen manier bijzonder, maar toch zijn 140 minuten veel en veel te lang.

De film raast vlotjes voorbij en er gebeurt veel. De 207 minuten schieten daarom ook goed door waardoor deze film nooit lang aanvoelt, maar overzichtelijk is het allemaal niet, wat zeker richting de finale zijn tol gaat eisen. Alles wordt met een grote vaart op het scherm getoverd, waardoor ik steeds moeite had met de beelden te plaatsen en wie de personages nou eigenlijk in godsnaam waren. De finale gaat vervolgens zo snel dat het gewoon domweg chaotisch overkomt. Veel stofwolken en gezwaai met zwaarden, maar weinig overzicht.

Camerawerk vond ik verder sterk en energiek, Kurosawa heeft wel gevoel voor film, maar de chaos van de film is regelmatig vervelend. Het zorgt er wel voor dat ik steeds met de volle aandacht moest kijken, maar het is gewoon niet heel leuk om steeds weer iets te moeten opzoeken of te ontrafelen. Punten voor enkele sterke elementen, maar minpunten voor de chaos. Foutjes in sound editing vielen trouwens ook wel op hier en daar.

Wel leuk.

Vond dit eigenlijk nog wel meevallen. Dieren vind ik altijd wel leuk, dus ook honden. Dat hondje Shiloh is ook zeker een leuke loebas, en schemert de droevige boodschap ook weleens door. Geef aandacht aan de dieren.

Acteerwerk is inderdaad niet briljant, maar deze film volgt de lijntjes erg keurig. Het verhaal is niet het meest origineel en zeker op kinderen gericht, maar opzicht is het allemaal wel boeiend. Misschien geen toppertje, daar ben ik het zeker mee eens.

Prima kinderfilm, met een behoorlijke boodschap, maar die is te kinderlijk gebracht. Kijkt lekker weg, wel leuk voor een keer. Je mist dan weer niks bij het zien van de film.

Leuk.

Verrassende doordeweekse Netflix-film die toch een stuk slimmer in elkaar stak dan ik van tevoren had gedacht. Gedurende de eerste helft had ik namelijk best sterke twijfels in het verloop van het verhaal. De nogal trage manier van tot start komen was namelijk soms hinderlijk, en het duurde ook lang voordat het gegeven me duidelijk werd.

Shimmer Lake heeft waarschijnlijk gekozen voor veel budgetopties. Veel acteurs die vroeger wat succesvoller waren worden hier hergebruikt. Voor hen is het een kans om zichzelf weer even te laten zien, en bovendien doen ze het ook zeer naar behoren. De grote verrassing vond ik Walker, die ik hier veruit zijn beste rol ooit vind spelen. Overige leden doen het ook zeker niet verkeerd, al heeft Wilson even de tijd nodig om z'n draai te vinden.

Visueel is het niet al te bijzonder, maar er hangt een best aardige en vooral treffende sfeer over de film heen. Enkele beelden zijn de moeite waard, maar toch is het vooral het mysterie dat in een leuk jasje wordt gehesen dat de film compleet maakt. Toch wel jammer dat het aanvoelt alsof de film de hints aan ons geeft zonder dat de personages deze zelf lijken te ontdekken.

Verder steekt de film meer dan aardig in elkaar en vermaakt goed. Erg spannend wordt het nergens, erg grappig overigens ook niet, maar het vermaakt goed en de sfeerzetting is aardig. Qua structuur zeker netjes. Wellicht dat de film wat verwarrend over kan komen op eerste gezicht, maar ik adviseer je om goed bij de film te blijven. Dan wordt alles vanzelf duidelijk.

Verrassing.

Niet verwacht dat ik van een Japanse film zou kunnen genieten, nou ja, van de actie dan. Ik heb tot nu toe alleen de Amerikaanse Godzillas gezien, wel stukjes van de oude Japanse Godzilla-films. Dit was de eerste Japanse Godzilla-film die ik dan heb gezien.

Het is nog best leuk ook eigenlijk. Ik nam een risico omdat ik normaal niet van dat theatrale gedoe hou, maar dat was hier verrassend genoeg zeer beperkt. De actie was ook verrassend leuk gebracht. De poster en budget schepte geen al te hoge verwachtingen, maar het viel mee.

Shin Gojira is een rampenfilm die de zaakjes lekker belachelijk en over-the-top aflevert. Een hoop gekke dingen passeren het scherm, en dat maakt het leuker. Zeker als zowat het gehele eerste half uur alleen maar verwoesting laat zien.

De actie neemt wel duidelijk de overhand, en dat is maar goed ook, want zodra de actie 5 minuten uit beeld is, is de film dodelijk saai. Al het tempo en de spanning die we tientallen minuten zien zorgen ervoor dat je met veel aandacht kijkt, maar zodra deze vervaagt is de film gelijk saai.

Het is een beetje het gevaar met rampenfilms. Je moet eigenlijk eenmaal het begint de actie niet laten eindigen en niet al te lange pauzes erin plaatsen. Nu waren de pauzes tussen de actie en de praatscenes niet al te best getimed. Het was niet eens zo lang, maar erg saai. Je wacht eigenlijk alleen maar tot de actie eindelijk weer mag beginnen.

Maar de actie doet het hem wel. Lekker lange, over-the-top actiescènes met een hoop bombastisch geweld en fris geschoten beelden. Het camerawerk was lekker fris, opvallend en kwalitatief. Deze film is eigenlijk qua actie wat beter dan de Amerikaanse versies omdat deze ouderwets lekker lomp is.

Enkele gave momenten, maar te saaie momenten als de actie even eindigt. Ze hadden eigenlijk het praatgedeelte in het begin moeten gooien, zodat de film non-stop lekker los kan gaan. Nu zat ik de hele tijd de minuten weg te tellen tot de actie weer lekker begon.

Normaal.

Ik vond dit eigenlijk vrij weinig hebben uiteindelijk, behalve dat ik het wel een ok biografie/drama vond. Ik had nog niet van deze David Helfgott gehoord, dus dat was allemaal wel nieuw. Ik heb me weinig bezig gehouden met pianisten, dus deze kende ik niet.

De film is vrij boeiend gebracht, maar daar blijft het dan ook weer een beetje bij. De kindertijd is het meest interessante deel, vooral die vader is een boeiend personage om het eerste deel tegenaan te kijken. Daarna is het minder interessant.

Ik vind Rush een goed acteur, maar ik kon het niet helpen dat ik het allemaal wat te overdreven gebracht vond. Heel irritant allemaal waarbij het soms grappig moet zijn? Dat vond ik niet echt en kwam zeer zelden echt emotie op mij over. Slechts de scene dat de vader naar zijn zoon op de radio stond te luisteren was sterk

Voor de rest vind ik dit gewoon normaal. Vrij vervelend soms maar in het algemeen kijkt het goed weg en wordt het leven van deze Helfgott dus gewoon voldoende gebracht. Voor de rest krijgt dit wel een voldoende, maar geen hoge.

De herziening van deze Kubrick-klassieker viel zeker niet tegen, het krijgt hetzelfde cijfer als de eerste keer. Het is ondertussen alweer even geleden dat ik Kubrick voor het laatst bezig heb gezien. Wat je ook van zijn films mag vinden, de invloed die hij heeft gehad op de films van vandaag is iets dat ik wel moet respecteren. Met films als The Shining is dat overigens niet moeilijk. Opvallend is het precieze en sfeervolle gebruik van de camera. De sequentie van Danny die op z'n driewieler door de hal rijdt of de finale in het doolhof zijn daar goede voorbeelden van. Daarnaast verzorgd Kubrick zijn film op en top en weet uit de meeste situaties wel het maximale te krijgen. Het acteerwerk van Nicholson blijft daarnaast, uiteraard, iconisch. Aan Duvall ga ik geen woorden vuil maken, die heeft te veel aan haar kop gehad tijdens de productie. Ik zou me schuldig voelen als ik daar nu kritiek op ga leveren. Verder doet de overtollig aanwezige muziek regelmatig afbraak aan de opbouw. Dat zal wellicht iets van die tijd zijn geweest, maar het is opvallend dat als Kubrick zijn muzikale keuzes even het zwijgen oplegt de spanning direct stijgt. Bovendien vind ik niet alle muziek bij de scenes passen, soms schiet het compleet uit de bocht qua volume en genre. Een voorbeeld is de eerste wandeling van Duvall en Lloyd door het doolhof. Een dreigende scene, alleen tenietgedaan door een wat sullige muziekkeuze. Gelukkig blijft deze klassieker voor de rest als een huis staan, maar een absoluut meesterwerk vind ik het niet. Als ik dan een nog oudere horrorklassieker moet pakken die ik oprecht akeliger, spannender en sfeervoller vind dan neem ik met gemak The Exorcist, al is dat moeilijk te vergelijken met The Shining.

Vervelend.

Film werd me op een dag aangeraden voor een filmspel, er omheen lopen is dus een moeilijke opgave op die manier. Ik had nog nooit van de film gehoord, terwijl het klaarblijkelijk toch wel publiek heeft getrokken. Niet veel publiek, het blijft een B-film, maar wat mij betreft wel grotere aantallen dan het verdient.

Wat mij betreft gaan de punten vooral richting enkele creatieve ideeën en effecten, die het toch net wat aparter doen laten overkomen. Waar het allemaal over ging wist ik niet, maar het feit dat ze met veel effecten uitpakken kan ik nog wel waarderen. Daar houdt het qua positiefs weer meteen op. Het is namelijk nogal een opgave om normaal door deze film heen te komen.

Ik weet dat ik nadat de teller 30 minuten had geslagen langzaam begon te hopen dat de onzin eens zou eindigen. Ik bleek alleen nog 75 minuten voor de boeg te hebben, die het niveau nauwelijks naar boven tillen. De grootste stoorfactor daarbij is het acteerwerk. Ik blijf het bijzonder vinden om te zien hoe deze films er herhaaldelijk in slagen om elk personage achterlijk over te laten komen.

Uiteindelijk is er maar weinig om te onthouden buiten wat unieke taferelen, want de rest vergeet ik liever zo snel mogelijk. Zowel kwalitatief als inhoudelijk is het allemaal maar een bordje met vet. Losse beelden die aan elkaar worden verbonden met een dun touwtje. Leuk om te zien voor circa 30 minuten, 105 minuten is echter veel te veel van het goede. Erg vermoeiende opgave, leek nergens te eindigen. Kan er dus ook geen goed cijfer voor ophoesten.

Tragische Cronenberg.

Het valt moeilijk te ontkennen dat Shivers een redelijk typische film is voor Cronenberg zijn doen, maar ik vond het maar een tegenvallend geheel. Het mag duidelijk zijn dat Cronenberg nog ergens moest beginnen en Shivers was dan ook eigenlijk het begin. De hand van Cronenberg valt hier vooral te herkennen door de smerigheid.

Shivers is eigenlijk een heel typerend begin voor de beste man. Voor fans moet er genoeg te ontdekken zijn om het als geheel tot een goed resultaat te brengen. Het probleem is echter dat ik geen fan ben van Cronenberg. Geef mij zijn zoon maar in de plaats daar voor, want die combineert een kleurrijke visuele stijl bijna naadloos met staalharde body horror. Deze Shivers is vooral brak.

De smerigheid valt de film moeilijk te ontnemen en er zitten best aardige momenten tussen die worden overschaduwd door de brakke kwaliteit en slome vorm van horror. Het acteerwerk is werkelijk abominabel te noemen en er zit nergens wat flow in de film. Ik verveelde me eigenlijk te pletter door de film heen, en dan duren 87 minuten toch al snel heel erg lang.

Zolang Cronenberg wat duiten mag spenderen en zijn zaakjes gewoon bij body horror houdt zit het helemaal goed met hem. Deze film is te goedkoop om een goede body horror te zijn. Dat wil niet zeggen dat een film gelijk kan worden afgeschreven, maar ik vond de regie hier veel te serieus en pijnlijk oncreatief. Je zou bijna niet zeggen dat hier een groots regisseur achter het roer staat.

Saaie, vervelende en trage film. Op voorhand lijkt zo'n film over een parasieteninfectie nog best leuk en verteerbaar, maar als Cronenberg niet je regisseur is zal je hier waarschijnlijk niet al te veel aan beleven. Toen de film was afgelopen was ik in ieder geval blij dat ik op z'n minst nog een film uit zijn carrière kon wegstrepen.

Niet mijn soort docu.

Alle respect en lof voor de opzet van de film en respect naar de mensen die worden geïnterviewd. Wat ze hebben meegemaakt is natuurlijk vreselijk en dit soort praktijken mogen nooit meer gebeuren. Deze docu maakt dat gelukkig wel duidelijk, maar daar heeft de docu dan ook 9 uur de tijd voor.

Het probleem dat ik heb met Shoah is dat ik het gewoon niet aankan. De speelduur is serieus extreem en echt te lang. Om te bedenken dat Lanzmann in totaal 350 uur heeft geschoten. Ik kon het in ieder geval niet in 1x, ook niet in 2x. In heb de film in etappes van 140 minuten gekeken, en zelfs toen moest ik vechten om mijn aandacht erbij te houden.

De docu is dan ook erg traag en je kijkt 9 uur tegen de geïnterviewden aan met tussendoor wat trage tracking shots en beelden van de plaats delict. De scenes tussendoor verschillen van extreem lelijk geschoten naar heel mooi. Zeker de rails naar Auschwitz-Birkenau en de trein die langzaam op de camera af rijdt zijn speciaal.

Enkele interviews zijn erg intrigerend. Sommige personen kunnen namelijk erg mooi vertellen en de rauwe emoties komen sterk naar voren. Ik kreeg direct een brok in mijn keel wanneer 1 persoon zijn tranen niet kon inhouden. Sterk gefilmd.

Jammer dat Lanzmann als interviewer erg weinig voorstelt. Het is me een compleet raadsel waarom Lanzmann soms blijft vragen naar leeftijden of waar een spoor ligt. Dat dit soort scenes door een proces van 5 jaar editen uit 350 uur materiaal in het eindresultaat belanden is me vreemd. Lanzmann is regelmatig ook gewoon erg vervelend, zeker op het stuk waarbij hij de Poolse huisbewoners interviewt.

En ander kritiekpunt is de tolk. De ondertiteling vertaald alleen maar de tolk, waardoor ik vermoedens krijg soms dat de tolk mogelijk verhalen verdraait. Bovendien doen enkele mensen een heel verhaal waarbij er geen ondertiteling staat, maar minuten later bij de tolk wel. Bovendien hadden ze de tolk er makkelijk uit kunnen knippen.

Uiteindelijk vind ik dit niet meer dan een 9-uur durende interviewsessie en daar kan ik gewoon mijn aandacht niet bijhouden. Hoe hard ik het probeer, hoe kort ik de etappes doe, het lukt me niet. Soms kan een verhaal erg intrigeren, maar wanneer het volgende verhaal me minder interesseert is de focus compleet weg en komt te moeizaam terug. Het had overigens misschien ook geholpen als de functie van de geïnterviewden werd aangegeven. Alle lof voor de opzet, maar het resultaat is gewoon niet mijn soort docu.

Oprecht leuk.

Een ook een film die mijn vertrouwen in de films van Craven weer heeft teruggebracht. Misschien moet ik de geprezen films vanuit zijn doen wat minder in de gaten houden en me meer concentreren op de films van Craven die wat minder bekend zijn. Shocker mag onder een bepaald publiek bekend zijn, het meest memorabele werk van Craven is het zeker niet.

Deze film hanteert een bijzonder concept en probeert dit door middel van een genremix uit te werken. Shocker begint als een mysterieuze horrorfilm, om later een thrillervorm aan te nemen met fantasy elementen. Het eindigt vervolgens als komediefilm. Het is vooral de derde act, die humoristischer is, die het hem doet. De andere genres zijn wat minder geslaagd.

Qua horror is het net wat te braaf en qua mysterie te dwaas. Craven lijkt in het begin serieus te willen zijn met z'n ridicule concept. Er wordt veel druk gelegd op Pileggi, maar hij weet nooit een memorabele moordenaar neer te zetten. Berg zie ik ook veel liever in de regiestoel zitten, want een echt waardig hoofdpersonage zet hij niet neer, en dat geldt ook voor de bijpersonages. Een beetje jammer is dat wel.

Het verhaaltje is dwaas en niet elk aspect werkt, maar eigenlijk doet juist die dwaasheid hem. Shocker blijft ten alle tijden een zeer vermakelijke film die zeker richting het einde ronduit hilarische beelden kent. Na een tijdje lijkt Craven zich te bedenken dat hij klinkklare onzin aan het maken is en gooit de film om naar komedie. Dit levert beelden op die ronduit hilarisch zijn, met een vechtende Berg & Pileggi op een TV-scherm als hoogtepunt.

Misschien wat aan de lange kant, maar voor Craven zijn doen uitstekend vermaak met enkele zeer memorabele scenes. Redelijk geschoten, vermakelijk ingericht. Oprecht een leuke film om te kijken waar ik op voorhand niet al te veel van had verwacht. Zeker dwaas, maar Shocker weet dit uiteindelijk in z'n voordeel te gebruiken. Benieuwd of ik ooit nog zo'n leuke Craven-film als deze tegen ga komen.

Oei.

Girl Hell 1999 werd direct na Ostermontag gekeken tijdens een uitzending. Ostermontag was lachen geblazen vanwege de brakke uitvoering, dus we hadden er ook hoop in dat Girl Hell hetzelfde pad zou volgen. Dat leek heel even zo te zijn, maar uiteindelijk is dit gewoon een so bad it's bad-film en die waardeer ik uiteraard minder.

Deze film gooit meerdere genres op de minst subtiele manier mogelijk bij elkaar. Het gaat allemaal ook voor geen meter samen. Overdreven komedie, smerige horror en een confronterend drama worden allemaal bij elkaar gegooid. Het gaat echter nooit samen, omdat de makers gewoon steeds van toon wisselen zonder er echt bij na te denken, en zo voelt de mix al snel slordig aan.

Acteerwerk is verder zeer ondermaats en de make-up van enkele personages is volstrekt lachwekkend. Neem nou die zwerver, daar hebben ze het niet eens bij geprobeerd. Yamanouchi mikt daarnaast ten alle tijden op smerigheid en schokkende beelden, maar eigenlijk maakt het nooit indruk omdat het er allemaal zo dik bovenop ligt. Ze proberen er zo hard een moeilijke film van te maken dat het als goedkoop aanvoelt.

Visueel lijkt deze film niet lang geduurd te hebben om te maken. Veel takes zullen er niet genomen zijn, want het ziet er allemaal niet uit. Het voelt regelmatig aan alsof ik het na een cursusje editen zelf zou kunnen maken, maar in alle eerlijkheid, de expliciete smerigheden die hier worden geportretteerd had ik in de verste verte niet kunnen verzinnen. Niet erg, maar als het enkel wordt ingezet om de choqueren valt het snel dood.

Girl Hell is misschien schokkend en smerig, maar de echt goede scenes zijn op één hand te tellen. Die bestaan vooral uit de scenes die wat uit kunnen halen qua effecten, want die worden gelukkig praktisch gehouden. Verder bestaat deze film uit irritante humor, vervelende personages waarvan er sommige 20 jaar te oud zijn voor diens rollen, en een regisseur die hier weinig talent en passie laat zien. Te simpel en te brak. Die 0,5* extra is voor wat praktische effecten.

Smakeloze film die de grenzen op agressieve wijze opzoekt. Regisseur Hiroshi Harada heeft duidelijk talent wanneer het op tekenwerk aankomt, ondanks de nogal onafgemaakte look van Midori. Wanneer hij echter uithaalt qua animatie, dan doet hij dat op spectaculaire wijze. Het levert een aantal smerige, maar doeltreffende scenes op die de film een eigen smoelwerk geven. Dat mag echter niet verbloemen dat de film nogal discutabele scenes neerzet, vaak enkel en alleen met het doel om te choqueren. Toch bijzonder hoe volwassen mensen met dit soort dingen aan kunnen komen zetten, ik had het echt nooit kunnen verzinnen (laat staan tekenen). De lelijk ontworpen personages, de erg onafgemaakte inhoud en het merkwaardige einde maken het lage cijfer verder af. Films als Midori geven het grote publiek een makkelijk argument om het concept van Japanse anime de grond in te boren.

Erg matig.

Shudder blijft een gerespecteerde dienst waar ik helaas geen gebruik van kan maken binnen mijn regio. Toch kan ik mijn handen weleens aan wat originals van Shudders kant krijgen, maar ik heb ontdekt dat dit vaker missers blijken te zijn dan hits. Ook Shook behoort helaas tot een misser, wat jammer is want het concept is leuk.

Dit soort concepten, waarbij het internet een centrale rol van de film speelt, lijken recentelijk steeds populairder te worden. Alleen maar logisch, want enkele films die bijvoorbeeld enkel een computerprogramma gebruiken hebben de hype zeker ontketend. Shook is daar een wat mindere variant in, zeker aangezien deze film te weinig vernieuwende elementen kan bieden.

Maar wat vooral een terughoudend element vormt tijdens Shook is het feit dat het er allemaal weinig opwindend aan toegaat. In de opening zien we een montage van internettaferelen waarna het verhaal zelf begint. Deze opening is helaas interessanter dan het halfuur wat daarop volgt. Ondanks dat de film nooit echt saai wordt dankzij de aanpak (internet) blijft de regie ten alle tijden terughoudend en gebeurt er weinig om de kijker altijd geboeid te houden.

Wel kent de film een aantal opvallende wendingen en een redelijke inrichting van de setting. Er heerst een aardig staaltje vakmanschap qua decoratie door het huis heen, maar regisseur Harrington slaagt er helaas te weinig in om alles netjes in beeld te brengen. De actrices en acteurs krijgen de voornaamste focus van de lens, wat opzicht geen vreemde keuze is, maar het verwaarloosd de degelijke inrichting wel een beetje.

Het ontbreekt Shook aan degelijke opbouw, spannende afwerkingen en een eigen smoel. Deze film kleurt eigenlijk zo braaf binnen de lijntjes dat er weinig voor de kijker overblijft om echt van te genieten. Je zou deze film dan ook een niemendalletje kunnen noemen met een iets vollere finale maar in zijn geheel niet kan ontsnappen aan een leeg resultaat die nooit naar behoren ingevuld kan worden. Jammer, want zo moet Shook het onderspit delven tegen een hoop andere (horror)films van hetzelfde kaliber die wel beter afgewerkt zijn.

Parker gaat de fout in.

Zijn debuutfilm Chernobyl Diaries is ondertussen alweer 9 jaar geleden en klaarblijkelijk was dat lang genoeg voor Parker om weer aan zijn volgende horrorfilm te beginnen. Het toont ook wat gelijkenissen met Chernobyl Diaries, aangezien het zich op een bijzondere locatie afspeelt met een onbekende en vreemde dreiging die soms hallo komt zeggen.

Met het visuele aspect van de film is weinig mis. Het ziet er keurig uit, maar Parker heeft dan ook de nodige ervaring op het gebied van het creëren van wat sfeer. Het is jammer dat de cameravoering de film wat in de steek laat, wat bij Chernobyl Diaries juist veel beter was gelukt. De shots voelen ongeïnteresseerd aan. Weinig innovatief, maar ook niet capabel om spanning uit de thrillerscenes te trekken.

Acteerwerk is niet bepaald best. Veel personages komen en gaan, maar er wordt nauwelijks tijd gemaakt om ze beter te leren kennen. Toch voelt het wel aan alsof je ze moet kennen, maar dat gebeurt nooit. Zijn bovendien ook saaie verschijningen voor een film als deze. Kunnen geen moment de aandacht echt vasthouden, tenzij je onder de indruk bent van het accent van Sanz.

Monstertje ziet er verder ook nogal ongeïnspireerd uit, en maakt daarnaast ook geen moment indruk. Je hoopt op een mysterieuze en originele verschijning, maar dit was eerder ze zoveelste ondergrondse goblin. Veel films van tegenwoordig springen wat creatiever om met dit soort concepten, Shookum Hills grijpt eerder terug naar vroeger toen alles er nog hetzelfde uitzag.

Zonder een greintje spanning en voortdurende gemiste kansen op het vlak van horror is er van Shookum Hills niet veel meer over. Ik schrik eigenlijk een beetje van deze achteruitgang, want Parker toonde potentie met zijn vorige film. Dit was eerder ver onder de middelmaat met wat aardige beelden tussendoor op het visuele vlak. Inhoudelijk is er weinig aan.