Slapface (2021)

Eerder zwakke Shudder horrorfilm, over tja een heks, één vh saaiere soort. Voor de rest vooral hoopje irritante karakters en redelijk flutverhaal. 3/10 is dan ook het echte maximum, nog beetje voor de setting/sfeer.

Tja... als je naar deze film ga kijken en verwacht dat erop gezichten wordt geslagen...heb je het mis...dit is wel iets anders dan snelle spanning en jump scares. Het is een donkere en deprimerende film die eerst bestond als korte film. Nu is een korte film uitbreiden naar een volledige lengte riskant. Veranderingen in de plot kunnen de sfeer of boodschap verpesten. Deze film slaagt er boven verwachting goed in om zin tijd te vullen! De film bezit gruwelen uit het echte leven en de nadruk lig op een personage-gedreven plot. Iets wat je meer gewend ben te zien in drama's dan in genrefilms. Het vertelt het verhaal van twee broers Lucas en zijn oudere broer Tom die hun best doen om verder te leven na een familietragedie. Lucas heeft het moeilijk, en zodoende sluit hij vriendschap met de lokale legende, een vreemd, griezelig wezen (of Virago wat heks betekend) uit het bos. Daarmee is dit een intrigerende kleine film die op een goede manier een bovennatuurlijke element gebruikt om de achtergrond van verdriet te verklaren. Een film die effectief speelt met is-het-bovennatuurlijk-of-is-het-een geestesziekte... En...met thema's als; pesten en het onvermogen om negatieve emoties op een gezonde manier te uiten, is het meer dan zomaar (de zoveelste) een monster in het bos-film. Dat klink als "elevated horror" maar gelukkig toont het daar weinig overeenkomsten mee! De 'Virago' is bijna de gehele tijd een aanwezige dreiging en regelmatig in beeld. De film slaagt goed in de juiste stemming en sfeer te creëren. Het gebruik van schaduw en verlichting viel op. De film heeft een rustig tempo, solide acteerwerk en regie en door het tragisch verhaal biedt iets anders in plaats van volume omhoog- schrikken of veel bloedvergieten

Shudder op niveau.

Niet best dus, betekent dat. Slapface is de zoveelste film die weigert een normaal horrorpad te beantwoorden. Per definitie is daar ook niet iets mis mee, maar in dit geval is het vooral wat saai. Zeker de tweede helft vervalt eerder in dramatiek dan horror. Misschien dat de film daarop mikt, maar dan promoot het zichzelf erg ongelukkig.

Wat nog begint als een aardig onheilspellende film (dat slapface-spel komt nogal eigenaardig over, juist voordelig aan de sfeer van de film) wordt uiteindelijk een wat makke thrillerfilm waarin af en toe een boze bedreiging in voorbij wandelt. De indruk die de bedreiging maakt is echter maar matig, en bovendien vond ik het ontwerp van deze verschijning ongelooflijk saai. Zeker in daglicht valt het hard door de mand.

Acteerwerk is wat sterker. De cast is niet bepaald Oscar-waardig maar ze komen stukken geloofwaardiger over dan het gemiddelde niveau dat dit soort films afgeven. Tussendoor is de film een afwisseling tussen thrillerbeelden en dramatiek. Veel horror zal je niet zien, het is een film die het meer van de atmosfeer moet hebben maar die is nooit griezelig of dreigend genoeg om hier een goed lopend geheel uit te krijgen.

Daarnaast is het tempo erg onevenwichtig te noemen. De film wisselt de toonzetting nogal ongebalanceerd af. De spannendere momenten duren vooral te kort en de introductie tussendoor weet dat niet zo sterk aan te vullen. Dat heeft er vooral mee te maken dat het drama-aspect zelf niet zo onderscheidend wordt uitgewerkt. De betere elementen zitten 'm vooral in de mix met thriller, maar deze momenten zijn eerder schaars.

Verder ontbreekt het de film vooral aan een hoop. Soms wel sfeervol, maar nauwelijks spannend, niet erg grof en vooral niet meeslepend. Slapface behoort daarmee tot een soort film die ik in no-time weer ben vergeten. Wel jammer, want enkele scenes van deze film ontstijgen het niveau met gemak, maar de overige minuten van de film werken dat tegen.