Meningen

De inmiddels 85-jarige Christopher Lloyd liet zich wederom lenen voor deze kinderlijke Halloweenfilm, die duidelijk promotiemateriaal vormt voor de desbetreffende Amerikaanse seizoenswinkel. Cinematograaf David Poag stond in voor de regie, maar zijn ervaring binnen die hoek is enkel gematigd te merken in Spirit Halloween. De sterkste punten van de film zitten 'm vooral in het concept, waarbij een paar kids de nacht in een vervloekte speelgoedwinkel moeten zien te overleven. Een grote stoot aan plezier en creativiteit kunnen gegevens als deze makkelijk naar een hogere verdieping helpen, maar de feestartikelen maken spijtig genoeg een afwisselende indruk. Aan de ene kant zit de film vol met (kinderlijke) actie en ligt het tempo hoog, aan de andere kant komt er geen bijzonder spannende of creatieve bedreiging voorbij. Het acteerwerk van de kinderen is niet onaardig, maar het script van Billie Bates schrijft enkel houterige dialogen voor ze uit waar ze duidelijk weinig mee aan kunnen vangen. Daarnaast duurt de film opmerkelijk kort (dat baat heeft bij het entertainmentgehalte), maar daardoor de kans misloopt om de kijker te laten voelen dat de kinderen een echt dolle nacht hebben doorgemaakt. Concepten zoals deze hebben een regisseur nodig die vol op de fun inhaakt, maar zo’n vrijheid werd Poag wellicht teveel beperkt om er volop een reguliere kinderhorror van te maken.

Mwa.

Niet een al te bijzondere film van Miller, die hier overduidelijk dezelfde stijl als in Sin City gebruikt. Alleen dat Tarantino en Rodriguez niet meer van de partij zijn is maar wat duidelijk, want dit is puur Miller. Dat wil niet zeggen dat het gelijk beter is.

Een YouTube kanaal bekritiseerde de schurkenrol van Jackson, en daar zet ik wel vraagtekens bij neer. Ik vond hem de beste van de hele film, een groot lichtpunt in de acteerprestaties. Een goede cast, maar houterige prestaties van de rest. Mendes ziet er dan wel knap uit, en op Paulson en Lauria kan ik ook weinig mopperen.

Echter is er bij Macht wel wat houterigheid te spotten hier en daar, maar het is vooral Johansson die hier ver ondermaats speelt. Ze past ook niet echt in deze rol hier. Waar deze film ook een beetje in faalt, is de actie. Waar is die actie toch? Hier en daar wat slapstick achtige elementen en een bombastische maar te korte finale. Meer kogels hadden het goed gedaan.

Ik hou dan wel weer van die Miller stijl. Weer alsof je recht in een stripboek bent belandt. Al is het niet zo serieus en grof als Sin City, meer met humor en wat belachelijke slapstick elementen. De humor werkt zo af en toe wel gelukkig, alleen Miller gaat soms te ver over de rode lijn.

Voor de rest lang niet zo heel slecht, maar ook niet zo heel goed. Wel leuk om eens te zien, wie van de stijl houdt, kan dit misschien wel waarderen. Alleen moet je geen volbloed actiefilm verwachten.

Negeren: The Movie.

Want wat moet dat ding nog doen om als 'gevaarlijk' gezien te worden. Het aanvallen van de broer van Brody of de moord op de kat, en ze laten het nog steeds rondlopen zonder toezicht. Dit zijn momenten waarvan ik de schrijvers van het script op luiheid begin te verdenken. Het lijkt alsof de meeste zaken genegeerd worden.

Polly en Brody halen er dan nog wel veel uit eigenlijk. Beide leveren prima acteerwerk af, maar Chanéac als de volwassen Dren is een stuk minder goed. Ze hadden het er dan maar in CGI kunnen laten, want de bewegingen van baby Dren en puber Dren (al was de actrice al boven de 30) zijn erg verschillend, ondanks de beste pogingen van Chanéac.

Visueel redelijk. Lab is mooi aangekleed, de schuur is wat minder mooi en met de sneeuwrijke omgebing is niet genoeg uitgehaald. Dren ziet er prima uit als CGI baby en reptiel achtig wezen en dat is een groot pluspunt in dit soort films.

Veel te donker belicht eigenlijk. Hierdoor verlies je soms het overzicht in "spannende scenes" buiten. Dat het geen horror is met liters bloed maakt me overigens niets uit, het is wat het is in dit soort films. En soms heb je dan ook weleens dit soort films, daarom staat horror niet bij het genre vermeld.

Voor de rest een redelijk tempo dat af en toe wat doodslaat, maar net genoeg vaart om het niet al te saai te maken. Eerste deel is beter dan het tweede, waar de vooruitgang van de wetenschap bij het organisme nog interessanter is om te volgen dan bij het tweede deel.

De switch naar horror komt pas in de laatste minuten, al zijn deze niet erg spannend. Wel is de laatste scene sterk en weet de film nog sterk te eindigen. Alleen zou ik zelf dat beest allang hebben afgemaakt nadat Dren de kat doodstak. Dan hoor je toch al te weten dat hij niet vrij mag rondlopen?

Herzien.

Vooral omdat ik dacht dat Splinter me bij herziening heel erg zou gaan bevallen. Helaas komt het nauwelijks hoger uit dan mijn eerste cijfer (2,5*) maar het valt niet te ontkennen dat dit best een kundig gemaakte horrorfilm is. Eentje met een erg leuk en apart concept.

Wilkins had duidelijk weinig budget tot z'n beschikking en gaat hier vaak kundig mee om, maar soms ook iets te. Dat monster ziet er bijvoorbeeld akelig smerig uit, maar wanneer het dan in beweging moet komen schiet de camera alle kanten op. Normaal werkt dit juist goed bij mij, maar nu kan je zo weinig zien van de horror dat het eigenlijk geen nut heeft.

Van de gore die je wel ziet zitten er een aantal smerige en expliciete dingetjes tussen. De make-up van zowel de gore als het monster zijn uitzonderlijk geslaagd, dus dan is het ook jammer dat er niet veel van te zien is. Verder is de situatie ook niet al te boeiend en de personages ook niet, ondanks dat er wel een poging wordt gedaan tot originaliteit door een deel uit criminelen te laten bestaan.

Acteerwerk is redelijk, Whigham steekt er alleen nog steeds met kop en schouders bovenuit. Qua spanning voel je niet zo veel en echt intens wordt het ook nergens. Het is vooral hopen op wat smerige beelden tussendoor, want als je die wel een beetje te zien krijgt is het erg gaaf.

Verder duurt het gelukkig niet lang, maar veel bijzonderder vond ik dit niet bij herziening. Soms niet aan de al te interessante kant en horror die iets te onduidelijk in beeld wordt gebracht. Een beetje jammer is het wel, maar wat er nu te zien is krijgt wel een iets hoger cijfer vanuit mijn kant.

Halfje eraf na herziening. Fijn dat regisseur M. Night Shyamalan zijn comeback bij menig filmcriticus wist te maken met Split, maar toch maakte hij zijn projecten hiervoor (en hierna) een stuk beter. Met name de spanningsopbouw wil in deze film niet echt vorderen, want James McAvoy is simpelweg geen heel intimiderende bedreiging. Wel uitstekend geacteerd overigens, maar dat levert de film exclusief een duw in de rug op het vlak van humor en karakterontwikkeling. Split duurt eigenlijk vooral een heel stuk te lang en verschiet zijn kruit in het eerste uur al, maar gelukkig blijft Shyamalan een competente regisseur en controleert zijn visuele als inhoudelijke meerwaarde stevig. Een film als deze had echter een veel betere finale verdiend.

Hm.

Behoorlijk lompe film die inderdaad wel een typerend voorbeeld is van een actiefilm uit de jaren 80-90. Het lompe geschiet, de lompe one-liners en spanning die eigenlijk zo bijna altijd teniet wordt gedaan. Deze film bevat al die elementen.

Hauer is zoals verwacht, niet heel sterk bezig. De opmaak van zijn karakter is ronduit stompzinnig en zijn motieven voor zijn daden slaan voorkomen nergens op. Maar ergens maakt het de film wat interessanter. Van de rest kan ik ook weinig zeggen. Onzichtbaar.

Visueel is de film wel behoorlijk lelijk. De kwaliteit is erg slecht, het lijkt eigenlijk op een montage die uiteindelijk door de wasmachine is gegaan. Zo bleek was de uitstraling van de film. Ik weet wel bijna zeker dat niet elke film zulk lelijke kwaliteit heeft.

Voor de rest ziet het er allemaal ook wel oud uit. De meeste actie is wat buiten beeld, en de brute aftermaths van de moorden zijn een gemiste kans. Laat dan op z'n minst 1 van de moorden in beeld, maar dat zal wel aan de budgettaire beperkingen liggen dan.

Niet een al te beste film, maar wel 1 die ergens nog best vermakelijk is. Door de lompe aard van de film verveelt het niet bepaald, maar hoogstaande cinema is het absoluut nergens.

Uitstekende dramakomedie waarin regisseur Michael Showalter de balans tussen humor en sentiment uitstekend weet te beheersen en af te wisselen, ondanks dat de draai richting de tweede helft duidelijk naar de tweede kant gaat. Jim Parsons (specifiek) en Ben Aldridge zijn verbluffend sterk als koppel dat te maken krijgt met een zware last en redden zich uitstekend in zowel de luchtige als zware situaties. Showalter hoeft eigenlijk met deze twee castleden niet eens meer te dirigeren om de aandacht van de kijker vast te houden, maar doet niettemin een effectieve poging. De finale is doeltreffend en het verloop verveelt geen moment, enkel wat randzaken (ondanks hun relevantie) worden onvoldoende uitgewerkt om diens extra tijd te rechtvaardigen. Het zijn kleine smetjes op een film die erg effectief is in wat het moet doen.

De nieuwste bijdrage aan het Spongebob-universum volgt redelijk de lijnen van eerder werk. De eerste film blijft het beste hoofdstuk; alles wat erna gekomen is, speelt vooral op veilig en kent een gebrekkig verhaal. Search for SquarePants doet daar weinig aan onder. De film gaat volkomen nergens over en moet het vooral hebben van enkele lollige individuele stukjes en de creatieve animatietechniek. Er hangt een zeer hoog tempo en de grappen volgen elkaar dusdanig snel op dat het moeilijk is om hier verveeld van te raken, maar echt groots is het zeker niet.

Ok.

Nog maar een Spongebob-film, en eentje die het concept van de vorige film doorzet. Stopmotion-achtig gebeuren dus. Dat maakt de film zelf wat bijzonderder op visueel niveau, maar de kern blijft nagenoeg hetzelfde. We kijken tenslotte ook naar een Spongebob-film.

Alleen is deze net wat slechter geschreven. Deze film valt heel erg in de lijnen van een serieverfilming. Eigenlijk is het gewoon de eerste Spongebob-film nog een keer overgedaan maar met wat minder avontuur, meer stiekeme "grotenmensen" humor (Reeves) en een beter stijltje op visueel niveau.

De animatie is lekker kleurrijk en fris, het zorgt ervoor dat deze film een behapbaar resultaat blijft. Hill heeft alleen weinig werk van het schrijfwerk gemaakt, dus de film voelt al snel aan als een herhalingsoefening. De humor blijf ik echter wel leuk vinden. Typische "domme" humor en daar kan ik nog wel goed op gaan.

Voice-acting zal niet de cup of tea zijn van iedereen en dan begrijp ik best. Als je er wel tegen kan dat heb je een best vermakelijk resultaat voor je kiezen van enkel 91 minuten. Wie de internetcultuur een beetje volgt zal ook snel zien dat er veel verwijzingen in zitten naar bekende scenes uit de serie zelf.

Veel avontuur, al had het nog wat specialer mogen zijn. Achter de schermen was het volgens mij ook heel leuk, want er zijn best wel wat bekende namen die hier even wat lol komen trappen. Verhaal stelt verder werkelijk niets voor en de corny dialogen zijn er ook zeker. Dat zorgt er helaas wel voor dat deze film net wat te veel aanvoelt als cash-in, maar wel een verbetering is ten opzichte van deel 2.

Herzien en het cijfer blijft hetzelfde als vorige keer. Uiteindelijk is het gebeuren creatief te noemen en zit het tempo er degelijk in, maar ten opzichte van de eerste film loopt het allemaal een stuk minder lekker. Met name de humor is een aanzienlijk stuk minder effectief en breekt de opgehemelde superheldenslotfase simpelweg veel te laat aan. Waarbij het andere deel dusdanig melig was dat de cheese redelijk onopvallend werd neergezet stikt het bij Sponge Out of Water van de kaas. Het absolute fungehalte ontbreekt, maar uiteindelijk is de afwisseling tussen de vele gebeurtenissen vermakelijk genoeg.

Toch maar een keertje herzien. Lollig en simplistisch vermaak voor jong en oud, al zal de drukte van het geheel niet voor iedereen zijn weggelegd. Zeker qua verhaalsopbouw en balans neemt de komedie iets teveel de overhand, waardoor de dramatische elementen (en daar wordt genoeg op ingezet) absoluut niet werken. Stephen Hillenburg en Mark Osborne springen creatief om met het complete gebeuren en dat resulteert in genoeg tempo en avontuur, waartussen ook de muziek prima te behappen valt. Ik moet toegeven dat ik meerdere keren heb kunnen lachen met de melige kinderachtigheid, dus mijn avond was op deze manier best gezellig.

Spongebob dus weer.

Nooit gedacht dat ik deze zou zien, maar met zo'n korte speelduur en het stiekeme genot wat ik van deze serie krijg toch maar een keertje opgezet. Helaas is dit veel flauwer dan de gemiddelde Spongebob film en heeft het minder charme.

Voelt inderdaad meer aan als een ultra lange episode van de serie zelf, met vrij flauwe humor en vervelende karakters hier en daar. Gelukkig blijft het wel vlot en de 45 minuten speelduur zijn eigenlijk ook al vrij snel om in deze korte film.

Ik heb me wel vermaakt, maar echt goed was dit niet. Geef me dan gewoon de film maar, dit was wat flauwer en leek meer op nog jongere kinderen te zijn gericht.

Leuk.

Bijzondere film met een volstrekt stompzinnig concept. Duffield slaagt er vervolgens op wonderbaarlijke wijze in er een goed geheel uit te krijgen die de kijker goed in zijn verhaal betrekt. Dit zijn maar weinig regisseurs gegeven, en daarom was deze film een plezante verrassing.

Vooral het eerste deel kent eigenlijk een perfecte balans tussen komedie, drama, horror en fantasy. De horror en de fantasy worden iets meer op de achtergrond gedrukt, maar komen precies genoeg in beeld. De komedie en drama nemen het grootste deel van het plot in beslag, maar worden eigenlijk perfect afgewisseld waardoor je goed met de personages mee kan leven.

Langford verslikt zich regelmatig een beetje in haar rol, maar stoort verder niet. Plummer is dan wat beter, maar toch had het acteerwerk in zijn geheel iets realistischer mogen zijn. Grapjes zijn verder oprecht lollig, de horror heeft de juiste impact en het gehele gevoel komt goed over. Wanneer er iemand op wordt geblazen is het schokkend, vooral omdat het niet in hoog tempo achter elkaar wordt gestopt. Het gevoel van "wat zou ik doen in deze situatie" breekt goed door.

Visueel best fris, met leuke dingen in de montage. Het had iets sterker mogen zijn, maar zoals het er nu uitziet is het prima. Duffield maakt het zich verder erg moeilijk qua verhaal, aangezien het veiliger is om gewoon een strakke en snelle horrorfilm te maken, maar doet het voor een lange tijd op de juiste manier. In de tweede helft raken de genres echter wat uit balans.

De drama neemt erg zwaar de bovenhand en de komedie, horror en fantasy worden zo goed als volledig weggedrukt. De film verliest hiermee zowel tempo als de gave om boeiend te zijn. Hierdoor komen zowaar saaie momenten om de hoek kijken aangezien de personages verder weg lijken te staan. De subtiliteit vervaagd ook een beetje, waardoor het allemaal niet zo bevredigend weet te eindigen als dat je zou hopen.

Toch is de film als geheel apart genoeg om leuk te kunnen zijn. Het is niet slecht, maar de ietwat onevenwichtige tweede helft zit het als resultaat in de weg. Eerste helft was echter bijna perfect, met een erg sterke balans. Een stompzinnig idee, maar toch verrassend fris en sterk uitgewerkt. Duffield is er eentje om in de gaten te houden.

Een toegewijde rol van Brad Dourif en een aantal overtuigende praktische effecten zorgen voor enig plezier, maar deze combinatie tussen sciencefiction en horror wordt door regisseur Tobe Hooper vooral oninteressant uitgewerkt. Veel te serieus op dramatisch vlak en veel te lang qua speelminuten voor een idee met zo'n dunne inhoudslaag. Zeker in de tweede helft lijkt er werkelijk geen eind aan te komen en zelfs Dourif kan dan weinig aanvangen met het gebrek aan neergezette sensatie.

Voor de minder kritische kijker en vooral de jonge doelgroep zal een film als Spooky Buddies makkelijk te verteren zijn en het gebrek aan inhoudelijke ambitie werkt hier voor de verandering in het voordeel. Regisseur Robert Vince maakt gebruik van een direct verhaal en vooral de Halloween-achtergrond om zijn film fraaier mee te maken en alhoewel een hoop insteken wat meer inzet hadden kunnen gebruiken blijft het wel entertainen. De effecten zijn lelijk en een aantal personages nodeloos kinderachtig, maar de puppy's zijn schattig en de jonge kinderen doen het prima. Geen geweldig project, maar de doelgroep zal zich er wel mee kunnen vermaken.

Aardig.

Boek ooit eens gelezen, en ik weet er eigenlijk nog best veel van. Een verrassing was deze film daarom ook niet, maar toch kon ik er best van genieten. Op voorhand verwachtte ik er weinig van, want Nederlandse films zijn altijd een beetje een risico, maar Spoorloos viel me erg mee. Perfect is het echter niet.

Zoals verwacht is het acteerwerk voorspelbaar slecht. Donnadieu doet het nog wel aardig, en de uitstraling van Ter Steege kan er ook nog wel mee door, maar verder lopen de dialogen er dramatisch uit en leidt deze film sterk aan het zo-praat-niemand syndroom. Daarnaast zijn de dialogen qua schrijfwerk ook echt om te huilen. Haalde me zeker in het begin een aantal keer uit de film.

Verder is de look van deze film niet erg mooi, want veel versiering zit er niet in. De locatie is sterk gekozen, en het plaatsje is sfeervol, maar daar houdt het wel weer op. Het zijn vooral de beelden zelf die intrigeren, want de stijl is niet bepaald absorberend. Gelukkig weet regisseur Sluizer het als het op de beelden zelf aankomt best intrigerend te maken.

Lang duurt het zeker, maar intrigerend is het ook. Het verhaal is niet bepaald sterk, het is vooral de laag die erachter zit die het hem doet. Donnadieu speelt namelijk een best aardig personage die de aandacht moeiteloos vast kan houden en ook een interessante achtergrond kent. Sluizer geeft ook net genoeg mee aan ieder personage om ze niet cliché over te laten komen.

Jammer genoeg overheersen er ook een hoop irritatiepunten die het intrigerende geheel wat in de weg zitten. Richting het einde zit er een uitzonderlijk beklemmende scene in, ik denk dat iedere kijker wel weet welke, maar het gedrag van de personages haalt de kijker ook weer uit. Zo weegt deze film constant sterke beelden met zwakke beelden af. Een beetje jammer is dat wel, maar dat neemt niet weg dat Spoorloos voor Nederlandse begrippen een degelijke film is.

Ok.

Een onderhoudende film die niet al te veel te beiden heeft in het concept zelf. Ik vond dit wel weer een beetje een "normale" film die duidelijk is gemaakt om op de oscars zelf te jagen. Met veel bekende gezichten en een waargebeurd verhaal.

Het is ergens best interessant en het echte verhaal is natuurlijk wel iets belangrijks dat op zijn tijd best verfilmd mag worden. De vele bekende namen doen het ook niet verkeerd, al vond ik de rol van Ruffalo net iets te overdreven uiteindelijk.

De dialogen, die ruimschoots aanwezig zijn, hadden naar mijn mening veel scherper gemogen. De humor die er soms zeker is, had zo iets beter kunnen zijn maar ook het tempo zelf ligt dan veel hoger uiteindelijk. Dan kom je er als kijker makkelijker doorheen.

Er hadden hier en daar ook meer momenten mogen zijn van de slachtoffers van het schandaal. Ik had graag meer emotie willen zien hier en daar. Dit was vooral een hele "professionele film" die niet altijd voor het verhaal zelf lijkt te gaan maar meer voor de prijzen.

Het is interessant, maar voor mij geen heel hoogstaande cinema. Een boeiende film met een belangrijk verhaal, maar niet scherp genoeg om een hoog niveau te behalen.

Tam.

Een horrorfilm die voornamelijk gered wordt door het concept, in dit geval de manier van filmen. De film is volledig opgenomen via een soort app waarvoor Keery zijn hele auto heeft ingericht. Hierdoor voelt het alsof je tegen 90 minuten stream aan zit te kijken.

Keery speelt een leuke hoofdrol. In het begin was ik niet zeker of ik hem nou zo goed vond acteren, maar toen kwam ik erachter dat dit volledig zijn karakter is. Hij is gewoon apart. Na een tijdje begin je er ook aan te wennen en dan begin je echt te merken dat zijn vreemde trekjes er gewoon bij horen.

Het concept is leuk en je kan er ook geweldige dingen mee doen. Kotlyarenko kiest ook het juiste verhaal uit om ermee te mengen. Jammer dat de uitwerking aan een erg tamme kant is. De moorden zijn erg simpel gebracht en niet al te interessant. Off-screen gebeuren en vergiftiging enzovoort. Het meest saaie wat je eigenlijk kan bedenken.

Daarnaast wil het ook niet al te spannend worden. De eerste drie moorden zijn karakters die allemaal erg onsympathiek zijn en vooral karikaturaal. Hierdoor komt de satire wel erg makkelijk gemaakt over, gewoon laten zien dat er een hoop arrogante kwallen rondlopen die racistisch denken of seksistisch zijn. Er loopt eigenlijk geen enkel normaal figuur in deze film rond.

Daarnaast is de manier van bekend raken ook wel simpel gekozen. Gewoon beroemdheden tegen het lijf lopen. Zo kiest de film wel vaker makkelijke paden voor zijn verhaal en doordat het allemaal zo overdreven en karikaturaal is komt de satire geen moment over. Een gemiste kans op dat gebied, want het had zeker een schot in de roos kunnen zijn.

Gelukkig is het acteerwerk leuk en worden er wel leuke dingen gedaan met het concept hier en daar. De slotfase, een autoachtervolging, leuke scene trouwens, verraadt dat er best wel wat centen in zijn gestopt. Slecht ziet het er visueel ook niet uit, en Keery weet precies wat hij aan het doen is. Toch is het als geheel inderdaad een gemiste kans. Een film die het waard is om te bekijken vanwege het concept, maar ook niet heel veel verder komt dan dat.

Half.

Eerste film die ik van deze twee regisseurs zie. Ze beginnen steeds meer populaire films te maken en ook steeds grotere namen te strikken. Gezien ik erg van horrorfilms hou is het wel zo eerlijk om ook de films van dit duo een kans te geven. Spring was daarbij de eerste. Deze film kent zijn sterke punten, maar ook zijn mindere.

Wie overigens denkt dat de film maar een beetje op de poster lijkt zit ernaast. Spring komt bij lange na niet in de buurt van de kleurige uitstraling die de poster laat zien. In plaats daarvan krijgen we een warme, ietwat reguliere romantiekfilm met wat Lovecraft invloeden. De film promoot zichzelf als romantische horrorfilm, maar de horror wordt erg veel naar de achtergrond gedrukt.

Ik durf zelfs te zeggen dat het mysterygehalte meer aandacht krijgt dan het horrorgehalte. Romantiek is echter de voornaamste focus, en weet aardig te boeien tijdens het eerste halfuur. Dit is met name te danken aan de uitstekende chemie tussen Pucci en Hilker. De personages zijn wat saai, maar het acteerwerk is sterk en daarmee weten ze de saaie uitstraling te compenseren.

Visueel zitten er verder aardige plaatjes bij. De primaire focus is de locatie en door middel van drones wordt deze soms aardig in beeld gebracht. Qua camerawerk is het dan ook wel in orde. Qua cinematografie miste ik echter wat speciaals, en ook de editing had iets scherper en strakker gemogen. Het hangt net wat te "losjes" aan elkaar nu, resulterend in een slepend gevoel na een degelijk eerste halfuur.

Een gemiste kans is echter de beperkte focus op horror. Het had niet de meerderheid van het verhaal hoeven hebben, maar met het achterliggende concept in gedachte wordt er toch weinig mee gedaan en eindigt niet bevredigend genoeg. De slotscene had mooie dialogen, maar de regie weet het onvoldoende over te brengen, waardoor echte emotie nooit doorbreekt. De film mist ook iets om te raken. Wat precies? Daar ben ik zelf ook niet over uit, maar raken deed het gewoon niet. Spring is niet perse slecht, maar mist wat strakheid, scherpte en horror. Verder redelijk, maar niet perfect.

Dromerig.

Dat is het eerste woord wat in me opkomt als ik terugkijk op deze film. Vooral een bijzondere film, die niet altijd even interessant is. Korine staat bekend om zijn eigen stijl die niet heel goed beoordeeld is, maar wel opvalt.

De fijne cinematografie van Benoit Debbie creëert een perfect sfeer. De dromerige beelden en leuke locaties vallen op, net als de belichting. Het verhaal zelf, is wat minder boeiend. Soms is het zo langdradig dat het simpelweg saai is.

De meiden mogen er mooi uitzien, of ze nu briljant acteren, zeker niet. Volgens mij staan ze er ook alleen maar vanwege hun uiterlijk en lichamen in bikini. James Franco was dan wel weer een positieve verrassing en doet enthousiast mee. Hoger dan een 2,5* gaat dit niet worden, omdat er nogal moeilijk doorheen te komen was.

Ach.

Ik ken Åkerlund als regisseur voorzichtig steeds beter en zijn films zijn vrijwel altijd dingetjes die me normaal gesproken erg interesseren maar er gewoon niet komen. Hij doet altijd wel iets met zijn films dat het onderscheidt van soortgelijke concurrenten, en Spun is daar niet echt anders in. Mijn cijfer spreekt dan ook boekdelen.

Åkerlund leek geïnspireerd te zijn door Aronofsky waardoor deze film vooral druk en ADHD is. Je wordt dan ook meteen in het verhaal gesmeten, en doormiddel van constant versnellende editing worden we ook niet echt meer losgelaten. Toch kwam het vooral over als het opblazen van een film die helemaal niet zoveel interessants te vertellen heeft. Dat deed Aronofsky een jaar terug bijvoorbeeld veel beter.

De personages zelf zijn vooral de elementen die de film achteruit helpen, want ze zijn eigenlijk te sullig om het intense tempo van de film bij te benen. Daarnaast is de film ook gewoon lelijk. Vanuit de regie wordt er heel wat ondernomen om het wat naar boven te helpen, maar de setting zelf blijft lelijk en saai. Daar doet al die poespas niet veel meer aan.

Ik kan het nog waarderen voor de creativiteit van Åkerlund op het vlak van invulling en het enorm hoge tempo. De acteurs doen het redelijk en zijn allemaal op hun eigen manier gek, maar ik kwam toch gewoon niet langs de film. Een film die vooral tegen zichzelf op lijkt te botsen, maar ach. Misschien dat ik ooit nog een Åkerlund zie die me wel echt kan bekoren.

Matig.

Sputnik is een Russische horrorfilm waar ik op voorhand erg naar uitkeek. Gezien dit land betere cinema maakt dan een hoop andere landen had ik verwacht dat deze onverwachte hit ook een toppertje zou worden, maar deze film viel me uiteindelijk vies tegen. Er zit gewoon nergens een beetje pit in.

Toch is de openingsscene best onheilspellend en wordt de kijker al vroeg op een mysterieus verhaal getrakteerd. De alien in kwestie ziet er ook erg gaaf uit. Duidelijk uit de computer gekomen, maar lekker slijmerig en leuk ontworpen. Ik heb er weinig negatiefs op te zeggen. Tevens ziet de film er op visueel vlak netjes uit, de sets zijn knap versierd en de cinematografie ziet er ook on-point uit.

Het acteerwerk is niet heel speciaal, gezien geen enkel crewlid een personage neer kan zetten die de kijker maar een beetje kan boeien. Ik vind dat persoonlijk best kwalijk gezien een groot deel van de film toch wel op de chemie en persoonlijkheden steunt. Hierdoor is de film al best vroeg saai te noemen als het mysterie een beetje gas terugneemt en het verhaal zelf de basis begint te vormen.

Voor zo'n interessant gegeven kiest de film vaak de minst interessante uitweg. Het is wel vernieuwend, gewoon totaal niet interessant ingevuld. De gesprekken zijn standaard, de wendingen saai en de finale die de boel iets spectaculairder maakt heeft geen zin. Een te groot gedeelte van de film teert op chemie, maar daar zit je als kijker nauwelijks op te wachten.

Sputnik is een veelbelovende film die nergens maar een beetje vooruit te branden is. Nu zal ik ook toegeven dat ik met de verkeerde verwachtingen de film in ben gegaan, maar ik kan me in het algemeen best makkelijk aanpassen. Bij deze film kwam ik er gewoon nooit in. Zowel de vaart als de chemie blijven uit, en de film heeft die juist hard nodig. Jammer.

Uitgesponnen spionagekomedie waarin regisseur Paul Feig gebruik maakt van elk zogenaamd "lollig" typetje indenkbaar. Het levert een geheel op dat veel te lang doorgaat en slechts zelden voor een humoristische reactie zorgt, met name omdat het er allemaal nogal dik bovenop ligt. Niettemin is het acteerwerk degelijk, al had Jason Statham zich er beter aan gedaan deze rol te passeren. Gelukkig loopt Spy verder best vlot en zijn de spontane actiemomenten tussendoor niet onaardig, maar aangezien het merendeel opgaat aan geforceerde pogingen tot ineffectieve humor kon ik er persoonlijk weinig mee.

Droog.

Minste film van Tony Scott die ik heb gezien. Als regisseur zeker getalenteerd, maar zodra hij meer richting de thriller trekt vind ik zijn films wat minder. Zodra hij actie mag regisseren is hij op niveau, maar Spy Game trekt zich van actie niet veel aan, resulterend in een redelijk droge en taaie thrillerfilm.

Het helpt ook niet mee als de acteurs en actrices weinig met hun personages weten te doen. Redford doet het nog wel aardig, maar Pitt viel me toch wat tegen. Ik zie hem liever in zijn wat arrogantere rollen. De meer onzekere en wildere rollen gaan hem duidelijk wat minder af. Ook de overige personages weten weinig inbreng te hebben en zijn vooral saaie achtergrondfiguren.

De film is niet perse standaard en ontwijkt met z'n aanpak genoeg vervelende clichés, maar daar houden de complimenten aan de verhaallijn weer op. Saaie montage en een saai verloop zitten de film erg in de weg, maar ook de vertelstijl is niet voor mij. Je zou denken dat een film met Scott aan het roer wat vlotter loopt, maar niets is minder waar. Het komt allemaal droog en oninteressant over.

Zodra de film kort op de actie mag uitpakken het op z'n best. Die zijn echter weinig aanwezig in een speelduur van 126 minuten. Dat is uiteraard logisch met zo'n verhaal, maar Scott weet in principe alleen maar uit te halen als er wat kogels vloeien. De rest wordt gewoon niet interessant verteld waardoor het alles behalve aantrekkelijk is om het verhaal te blijven volgen.

Nee, dit was niet voor mij. Vond het redelijk vermoeiend om dit allemaal te volgen, en dan moet het ook nog eens 2 uur duren. Lang en droog. Gelukkig weet de regie van Scott nog wel sterk camerawerk te verzekeren met aardige en passende cinematografie. Als regisseur is hij echt niet slecht, maar Scott bevindt zich met Spy Game gewoon op het verkeerde terrein.

Leuk.

Niet briljant en duidelijk wat apart hier en daar, maar zo ernstig als dat ik had verwacht dat de film zou zijn was dit niet. De trailer schept dan ook een beetje de verkeerde verwachtingen, want uiteindelijk is Spy Intervention meer een romcom met een nogal aparte achtergrond.

Zodra de film zich meer op het spionnengedeelte focust valt de film door de mand omdat de special effects wel van heel bedenkelijk niveau zijn. Ik vraag me af of ze intentioneel zijn, maar ik denk van niet want ze passen verder totaal niet in de film. Het is overigens wel vaker duidelijk dat het budget laag ligt in deze film, maar gelukkig springt deze film er verder wel redelijk mee om.

Vooral omdat het acteerwerk niet zo slecht is als je zou denken. Delevingne doet het goed, Van Acker is in de hoofdrol dan weer iets minder. Gelukkig weet Anderson dit op te vullen met wat leuke komedie. Mag je ook wel verwachten als de acteur een succesvolle komedieachtergrond heeft.

Echt baanbrekend is deze film verder niet, maar het kijkt aardig weg en duurt niet te lang. Ik kan niet zeggen dat ik ondersteboven lag, maar hier en daar zit er een aardig glimlachmomentje bij en als geheel kijkt het lekker weg. De chemie tussen Van Acker en Delevingne is net goed genoeg om te blijven boeien en de personages hier en daar zijn tevens leuk genoeg.

Het is verder vooral de subtiele manier hoe deze film soms omspringt met de grapjes die het als geheel leuker maken. Veel actie krijg je dan ook niet te zien, maar wel genoeg gebeurtenissen om het als geheel niet in te laten storten. Het is vooral een spionnenfilm die subtieler en verfrissender omspringt met zijn inhoud dan je zou denken. Tussendoor wel een aantal brute grapjes en bedenkelijke effecten, maar genoeg vermaak, plezier en tempo om het als geheel niet kopje onder te laten gaan.

Een ramp.

Ik kan er echter niet omheen dat het een film is voor jonge kijkers, maar zoals mijn bovenbuurman al heeft aangegeven is het als volwassenen een ramp om naar te kijken. Ook nogal bijzonder dat dit dan uitgerekend door Rodriguez gebracht is.

Rodriguez heeft wel meerdere leuke films op zijn naam staan, maar komt vooral het best tot zijn recht in Grindhouse-films. Films die zichzelf niet serieus nemen en een hoop geknal en gescheld kennen. Daar komt Rodriguez echt wel tot leven. Maar hier overduidelijk niet.

Echter lijkt het wel dat hij er veel plezier in had, want hij kwam hierna nog met 3 andere vervolgen. Maar als dit dan al de standaard was, is er weinig hoop dat de vervolgen nog wat te bieden zullen hebben. Er is een hoop verkeerd aan dit eerste deel.

Ik kan echter niet het feit wegnemen dat de sets er wel kleurrijk uitzien en dat de designs van enkele gadgets en huizen er nog wel ok uitzien. De kinderen doen het ook wel geinig en met een opvallend grote sterrencast is het niet een heel pijnlijke ramp.

Maar er is toch wel een hoop fout aan de film. Visueel is het echt compleet belabberd. Rodriguez wist zich duidelijk totaal geen raad met CGI. Het is echt pijnlijk om naar te kijken. Bijzonder hoe het ook elke keer zo lelijk neergezet is. En dat met nog een relatief acceptabele 35 miljoen als budget.

Enkele slapstick-momenten weten nog wel ok te zijn, maar de humor en de boodschap van de film zijn toch echt compleet belabberd. Na zo'n vreemd verhaal nog aankomen met de boodschap dat een familie de zwaarste uitdaging is. Het gaat mijn petje echt te boven.

Alhoewel iedereen niet barslecht acteert, lijken een hoop acteurs zich weinig raad te weten met de rollen waar ze inspelen. Ook bijzonder dat er uiteindelijk nog zoveel bekende gezichten in rondlopen. Het is nogal een abominabel script namelijk met wel lollige designs maar voor de rest echt een heel lelijke film met klunzige humor en een speelduur van 88 minuten die op 110 minuten lijken.

Infantiel vervolg op infantiel bronmateriaal, dat een verbazingwekkende voortgang vormt van de carrière van regisseur Robert Rodriguez. De rechtvaardiging is dat zijn kinderen nu (toen) ook een deel van zijn loopbaan konden bekijken, maar Rodriguez neemt het concept veel te serieus en maakt er een bijzonder kinderachtige bende van. De karakters zijn bijzonder flauw, de speciale effecten zien er niet uit en inhoudelijk slaat het allemaal volkomen nergens op. Het is dat zoveel meligheid zich redelijk leent voor een stevige dosis creativiteit, maar Spy Kids 2 is vrijwel uitsluitend geschikt voor de jongste kijkers onder ons.

Ongelooflijk dat een regisseur zoals Robert Rodriguez zich kan verlagen tot dit soort prul, met geanimeerde effecten die tot de slechtste ooit binnen de filmische wereld behoren. Het zal voor kinderen dankzij het hoge tempo en het aanstekelijke idee niet veel uitmaken, maar een enigszins objectieve blik verraadt tamelijk snel dat er weinig kwaliteit in deze productie zit. De aankleding is erbarmelijk, de kostumering oogt tweedehands en enige vorm van inhoud of logica is ver te zoeken. De jonge castleden doen verder wat ze kunnen, maar zitten klem in verschijningen die overduidelijk te veel van ze eisen. Specifiek Sylvester Stallone speelt één van zijn slechtste rollen ooit. Brolwerk van de bovenste plank.

Matig.

Alleen gekeken voor Kunis dan eigenlijk. Kijken hoe ze het nu doet in haar tegenwoordige rollen. Dit soort rollen zijn haar toch wel bekend, en daarom is ze hier wel leuk. Maar Kunis kan deze film niet bepaald redden van een onvoldoende.

De film begint wel prima, maar begint al snel te vervallen in wat cliché en typische USA grappen. McKinnon is vooral vervelend, op een paar geinige momentjes na. Maar in komedies is ze vooral vervelend en slaat ze de plank vaak mis. Door haar leek de film alleen maar langer te duren.

De actie is tamelijk grof soms, maar te weinig aanwezig om ook echt indruk te maken. Hier en daar redelijke momenten, maar de beste heb je eigenlijk in het eerste deel en de laatste aardige momenten eindigen na de actie in het restaurant met de daaropvolgende autoachtervolging.

Voor de rest is de film vooral een tamelijk vermoeiende zit waarop een hoop elementen de plank behoorlijk mis blijven slaan. De slotfase is teleurstellend in actie, en de komedie is nooit optimaal grappig. Hier en daar een aantal glimlach momentjes en dat is het wel.

116 minuten is ook absoluut veel te lang voor een film die uiteindelijk werkelijk niets weet te bereiken. Als dit nu 70-90 minuten had geduurd, had het misschien beter gewerkt. Nu kijken we vooral tegen een wat saaie film aan met een vervelende en te zelfverzekerde McKinnon aan.

Hmm.

Alhoewel deze Bond-film als film zelf niet al te veel voorstelt, heeft het wel echt verreweg de leukste schurk die ik in het Bond-universum heb zien rondlopen. Zo'n type als Kiel in dit geval, heerlijk personage is dat. Een schurk met wat eigenaardigheden.

Maar de Bond-film zelf is nog niet heel erg bijzonder. Moore is echter wel degelijk bezig als Bond en gaat braaf met zijn trekjes en fratsjes verder. Het verveelt niet, maar op den duur voelt het iets wat ongeïnspireerd aan, maar dat gevoel is niet heel erg aanwezig.

De film haalt vooral zijn kracht uit het personage van Kiel, die echt een aantal geweldige scenes heeft. Zo iets als het doorbijten van die ketting. Om vervolgens 1 van zijn slachtoffers met zijn kaken te verslinden. Ik vind het echt een heerlijke introductie van zo'n personage.

Maar er zijn ook wat irritaties. Vooral die Bond-girl was echt een ramp. Nogal irritant en duf personage die klinkt alsof ze stof heeft gegeten. Ik ben niet zo verzot op die Bond-girls elke keer, maar deze was toch echt ondermaats aan de andere Bond-girls.

Desondanks een vermakelijk filmpje door een heerlijk personage van Kiel. Dat soort dingen maken Bond-films toch wel iets leuker om naar te kijken. Het vermaakt ook wel, ondanks dat de speelduur iets aan de te lange kant is.