Meningen

Regisseur Andy Armstrong komt met een haast onacceptabel saai gebeuren op de proppen waar Tyrese Gibson enkel 5 minuten aan screentime van inneemt. Squealer is een film die aan zowel de goede als de slechte kant kleur hoopt te geven en daardoor aan de lopende band personages blijft introduceren. Het probleem is dat elk figuur volstrekt oninteressant en amper waardig is aan de minuten die ze krijgen. Ronnie Gene Blevins is de enige die zijn personage wat leven in kan blazen, de rest van de acteurs en actrices spelen alsof ze er onder dwang moeten staan. Armstrong wandelt de oninteressante setpieces een voor een af en leukt de boel links en rechts op met weinig imponerende moorden. Aangezien de kijker al na een kwartier wordt geïntroduceerd aan de moordenaar heeft het ook weinig zin om mee te denken met de mysterie-elementen, waar er hier opvallend veel van zijn. De 100 minuten gaan verder absurd langzaam over in deze slaapverwekkende horrorfilm waar je als liefhebber niets aan zal missen.

Baumbach.

Ondanks dat ik vanuit deze naam nog niet veel heb gezien, denk ik wel dat ik zijn stilering ondertussen een beetje kan plaatsen. Vooral de nadruk leggen op redelijk zware dramatiek die op een luchtige manier wordt weggezet. Hierdoor is de film nooit loodzwaar, maar wel urgent en relatief dwingend.

Het acteerwerk is sterk en zeker Eisenberg en Daniels vallen positief op. De beste acteerprestaties ooit zijn het uiteraard niet, maar dat hoeft ook helemaal niet. Iedereen kent een echt eigen smoel binnen deze film, en binnen een genre dat volledig herkauwd en hergebruikt is, is dat knap. Het betekent dat de acteurs binnen de meest basic personages nog op weten te vallen.

Verder was het geen film die me echt wegblies met emotie, maar wel een film die me qua verloop makkelijk aan de buis gekluisterd wist te houden en nooit de bocht uitvliegt terwijl het ook niet de meest makkelijke paden kiest. Een film die weer eens herkenbaar aanvoelt, ook al kan je je misschien niet inleven met de desbetreffende situatie. Bovengemiddeld resultaat dus.

Jeetje.

Ja, en verontrustende film. Spasojevic heeft duidelijk wel een draadje los zitten ergens. Een van de meest extreme films die ik heb gezien. Maar de mokerslag gaf hij me echter niet, en daarom wint Martyrs het daar eigenlijk van.

Wat me erg opviel is dat de beelden niet enorm expliciet zijn weergegeven. De Newborn Porn is ongetwijfeld verontrustend maar wist mij niet te shoqueren omdat het haast niet te zien was. Al is dat geluid wel nogal verontrustend.

Er gebeurd niet veel de eerste 50 minuten. Begon eigenlijk te denken dat het een Drama was. Horror is het wel maar spanning zit er niet in. De film is niet heel pakkend en slechts de scenes dat ze gaan filmen is visueel mooi.

Acteerprestaties zijn mwa. Soms leek het gewoon The Hunger Games meets Porno. Niet echt een volle aanrader, maar voor een fan van wat hardere films zeker aangeraden. Vond het wel ok, maar miste de booschap een beetje.

Horrorregisseur Darren Lynn Bousman zoekt vaak puur genrewerk op en probeert daar genoeg originaliteit aan toe te voegen om het allemaal niet in saaiheid te laten vervallen. Met St. Agatha beleeft hij op dat vlak slechts gemengd succes, want ondanks het onvoorspelbare verloop worden de ideeën en onderliggende concepten hier niet altijd even lekker bij elkaar gebracht. Het acteerwerk is bovendien aan de matige kant, waardoor een hoop protagonisten en antagonisten geregeld oninteressant voor de dag komen. Gelukkig gaat Bousman op zoek naar visuele fraaiheid, waardoor een aantal scenes doordacht en kleurrijk voor de dag komen. De film gaat bovendien ook opvallend ver om het allemaal te voorzien van een naargeestige toonzetting, maar kunnen daarmee de relatief brede speelduur niet met veel succes compenseren.

Mwa.

Niet een al te bijzondere film dit van Schumacher. Sowieso niet echt de beste regisseur die er is geweest, maar hij kan wel degelijk ene filmpje neerzetten. Helaas blinkt deze film op geen enkel vlak boven zijn andere films uit.

Het verhaal hebben we ook al vaker gezien, en de drama voelt daarom ook wel geforceerd aan bij vlagen. Sowieso omdat je vaak al weet wat er gaat gebeuren, daarmee is de film ook vrij voorspelbaar. Ook emotioneel pakte het me absoluut nergens.

Is wel prima om te volgen, al heb ik niet altijd even geboeid moeten kijken hiernaar, maar het verhaal is opzicht wel ok. Wat meer emotie en originaliteit hadden deze film eigenlijk goed gedaan, want dit weet nergens in uit te blinken.

Vervelend.

St. Trinian's was een film die ik vooral door de highschoolsetting eens wilde opzetten. Soms charmeren die films me volledig. Ik wist echter niet veel meer van de film buiten dat. Toen de film vervolgens kwam aankakken met een zeer energieke, maar vooral doodse manier van komedie wist ik meteen dat ik de verkeerde film had uitgekozen.

Uit koppigheid kijk ik ze dan wel uit, want ik wil er niettemin graag een stem aan verlenen, maar buiten een aantal geslaagde en droogkomische grapjes bleek dat nogal een opgave. Het wordt allemaal erg in je gezicht gedrukt. Veel droogheid, veel luchtigheid, maar zelden een moment dat in de chaos echt leuk weet aan te slaan. Daartussen wordt ook nog een soort van stuiterverhaal in uitgewerkt, maar dat kwam niet echt bij me binnen.

De punten gaan vooral naar het acteerwerk, want iedereen weet wel heel goed wie ze willen zijn en wat ze moeten zijn. Dat zorgt er in ieder geval voor dat de film nooit ongemakkelijk wordt, want daar hebben andere soortgelijke films nog weleens last van. Ik miste vooral wat structuur en wat bijdrage vanuit de regie om het allemaal ook de juiste toon te geven. De editing en montage zijn bijvoorbeeld erg ondermaats om een film als deze bij te houden.

Veel meer hoef ik er niet over te zeggen. Dit zijn niet de films die me doorgaans liggen. In het begin kon ik soms nog eventjes grinniken, daarna werd het toch vooral uitzitten en volhouden. Leuk geacteerd, behoorlijk luid, maar verder een nogal vermoeiende zit die alles en nog wat doet, maar niet op een manier om mij echt goed te charmeren.

Best aardig.

Een remake waar ik op voorhand niets van had verwacht, voornamelijk door de nogal matige recensies die de film op voorhand kreeg. Het leek me dan ook geen hoogstaande film, maar wel eentje waar ik niettemin nieuwsgierig naar was. Fijn om te zien dat er dan toch een horrormusical is die ik wel kan waarderen.

Want Repo! deed 't m niet. Stage Fright valt overigens ook moeilijk te vergelijken met een Repo!, want Stage Fright lijkt me een stuk minder ambitieus. Het is dan ook eigenlijk redelijk eenvoudig. Een dame met een zeer onschuldige uitstraling wil meedoen aan een groot toneelstuk en moet zich door een aantal obstakels heen werken waaronder een moordenaar. Een bekend recept, maar wel in redelijk onbekend terrein.

Visueel ziet de film er aardig uit. Redelijk kleurrijk bij vlagen en aardig ingericht, maar aan de andere kant ook wat teleurstellend op andere vlakken. Zeker de horror zelf had iets harder en gedurfder mogen zijn, de camera wijkt toch iets te veel af van het echte bloedvergieten. De liedjes zijn ook aardig, maar nergens heel pakkend. Toch vind ik deze liedjes memorabeler dan het grotere deel van een film zoals bijvoorbeeld eerdergenoemde.

Het acteerwerk is redelijk, zeker gezien de crewleden ook wel de ruimte krijgen om hun rollen naar behoren uit te voeren. Echt briljant speelt niemand, maar het blijft leuk om iemand als Meat Loaf over het toneel te zien lopen. Verder blijft de film redelijk veilig binnen terrein. De moorden zijn nooit grof genoeg, de liedjes nooit pakkend genoeg en als geheel niet echt strak genoeg.

Wel is het een vermakelijke horrormusical die een onmogelijke combinatie nog best redelijk weet te verbinden. Stage Fright is uiteraard geen briljante vorm van cinema maar wel eentje die goed weet te vermaken en hier en daar nog weet te verrassen. Helaas is het voor een redelijk unieke film binnen zijn genre ook een film die je niet al te lang bij gaat blijven.

Prima.

Stake Land pakt de zaken net iets anders aan in vergelijking met andere genrefilms. Nu zijn vampieren ook niet mijn favoriete soort dreiging in horrorfilms, dus ik was positief verrast door de aanpak van Mickle. Een tragere, maar iets originelere insteek met het genre.

Al moet ik zeggen dat deze film langer lijkt te duren dan het daadwerkelijk is. Ik zou echt gokken dat ik zojuist een film heb gezien die 115 minuten duurt i.p.v. 98. Er heerst een nogal langdradig gevoel wat de spanning en ontwikkeling niet ten goede komt. Zeker het begin is er wat taai mee door te komen.

Visueel is het absoluut de moeite. De wereld ziet er lekker grauw uit en het juiste sfeertje is aanwezig. De soundtrack is misschien niet altijd even passend, maar de look absoluut wel. Acteerwerk is niet zo sterk verder, vooral omdat Mickle er niet in slaagt echt interessante karakters neer te zetten, maar storend is het allemaal niet.

De actie is schaars en het bloedvergieten ook, waardoor dit meer de vorm van een gritty dramafilm aanneemt met wat dystopische invloeden. De horror is er wel, en er zitten een aantal luide, bloederige scenes bij, maar horror is bij lange na niet de voornaamste focus van deze film. Wel de ontwikkeling van de personages en het verhaal, maar die hadden toch echt iets sterker mogen zijn.

Tot mijn spijt moet ik ook zeggen dat ik de laatste 10 minuten, waarbij het verhaal een andere richting opgaat, boeiender vond dan wat ervoor kwam. Toch is deze film nergens echt saai, maar er had wel iets meer tempo mogen zijn. Als geheel is het degelijk geregisseerd en raakt de juiste pluspunten, maar voelt toch wat sloom en incompleet aan. Jammer, maar bij elkaar wel genoeg voor een voldoende.

Tarkovsky.

Ik had hoge verwachtingen, zeker omdat mijn veel lagere verwachtingen bij Andrey Rublev zo overklast werden. En hoe zal het dan gaan bij zijn hoogst beoordeelde film? Helaas wat minder, want zo goed als Rublov vind ik deze Stalker bij lange na niet helaas.

Maar Tarkovsky laat wel zien dat deze film van hem komt en niet van een andere regisseur. Hij laat soms op behoorlijke wijze zijn stempel achter, en dat resulteert in enkele indrukwekkende beelden met waanzinnige sfeer, maar helaas zijn niet alle beelden perfect.

Ik kreeg te horen dat Tarkovsky vooral filmde op sets die ze dan ook tegenkwamen. Als dat echt zo is, is dit helaas erg te merken. Enkele sets zien er erg uit alsof ze ze zojuist zijn tegengekomen en blijkbaar goed genoeg eruit zagen om meteen de camera op neer te plaatsen en te draaien.

Het eerste half uur was indrukwekkend. Gave beelden, ik kon me oprecht niet bedenken of de beelden zwart-wit maken of een hele bijzondere cinematografie aan te pas was. Dan zit je als regisseur goed. De beelden zijn sterk en de sfeer is optimaal.

Eenmaal in de zone, als de echte kleur begint door te breken, is het wat minder. De enorm gerekte dialogen keren dan ook volop terug die weleens afleiden van de film zelf. 163 minuten zijn zo lang omdat sommige scenes zichzelf iets te veel verliezen in de dialogen.

De sets zijn voor de rest ook een stuk lelijker. Het is dat Tarkovsky er nog enige schoonheid uit weet te halen, maar voor de rest is het net wat te opvallend. In Andrei Rublov werd ik echt meegesleept in de beelden, dat lukte hier echt wat moeilijker. In het eerste half uur lukte het goed, maar in het gras veel minder.

De film wint weer wat kracht als we even een donkere pijp doorlopen en terechtkomen in een indrukwekkende, droomachtige set. Gevolgd door de kamer vlak naast The Room. Dit stuk was weer wat sterker qua sfeer, maar heeft ook te veel de neiging zichzelf te verliezen in te saai dialoog.

Ik snap best dat de dialoog enige boodschappen met zich mee brengt, maar het leid vaak te veel af van de film en dan merk ik plots dat mijn aandacht ergens anders is. Maar Tarkovsky is best een interessant regisseur en heeft wel duidelijk talent.

Rublov krijgt echter wel mijn voorkeur, terwijl ik dacht dat het resultaat andersom zou zijn. Het is geen slechte film, maar wel eentje die zich (nogmaals) te veel laat onderdompelen in saai dialoog die afleiden van de schoonheid van enkele sets en de mooie beelden en sfeer.

Uiteindelijk maakte de film wel enige indruk, en dat laatste puntje naar de 3,5* geef ik vooral omdat de 3 heren echt goede emotie toonde in de slotfase. In het begin dacht ik dat het weinig indruk maakt, maar de film groeit na enige tijd wel naar je toe.

De tweede horrorfilm van regisseur Christian James is tevens de tweede samenwerking tussen hem en acteur Dan Palmer, die het (sullige) hoofdpersonage vertolkt. Stalled vormt een idee dat op het eerste gezicht simpel lijkt, maar uiteindelijk meer includeert dan je vooraf zou denken. Spijtig genoeg is het concept waarbij iemand in een toilethokje opgesloten raakt behoorlijk beperkt en dat weegt na enige tijd wel. De horror wordt op een grafische manier vormgegeven en dat pakt geregeld komisch uit, maar de opmaak van de zombies is beperkt en de grauwe cinematografie maakt van Stalled niet altijd een lust voor het oog. Het verhaal komt het best tot z'n recht wanneer de relatie tussen Palmer en Antonia Bernath wordt uitgewerkt, die op een bijzondere manier wordt afgesloten. De emotieopwekkende benadering van James is verrassend sterk vormgegeven, maar slaat haaks op de licht absurde zombietoon. Het regelmatig ontbreken van enig gevoel voor logica vernietigt de uiteindelijke afsluiting en weerhoudt me ervan Stalled te voorzien van een voldoende.

Herzien.

Waarom ik een film als Stan Helsing wil herzien? Ik zal het je even uitleggen. Ik ben recentelijk een beetje bezig om al die horrorparodieën te herzien en om te kijken of ik wat harder kan lachen om de humor deze keer. Met Stan Helsing was er het voordeel dat ik me er niet veel meer van kon herinneren. Bovendien heeft regisseur Bo Zenga meegewerkt aan Scary Movie die ik een stuk leuker vond de tweede keer.

Stan Helsing is echter wat te makkelijk, zelfs voor een parodie op bekende horrorfilms. Fans van horror zullen echter genoeg klassieke titels over het scherm zien passeren. Titels die er zo dik bovenop liggen dat zelfs een beginnende filmliefhebber ze waarschijnlijk allemaal kan opnoemen. Het fijne is dat deze film niet te ver doordraaft zoals een Seltzer & Friedberg door in allerlei verwijzingen en genres te springen, maar het ook daadwerkelijk bij horrorfilms houdt. Probleem is dat weinig grappen eigenlijk aanslaan.

Er druipt wel degelijk wat liefde voor horror vanaf en dat kon ik makkelijk slikken. Er zat tevens wel een budget in want er zitten, geloof het of niet, een aantal scenes tussen die het hart op de juiste plek hebben zitten. Vergis je echter niet, want het blijft een zeer flauwe komediefilm. Makkelijke grappen passeren voortdurend en soms zijn ze leuk maar vaak totaal niet. Het helpt ook niet bepaald dat ze erg lui zijn geweest met het versieren van de iconen.

In principe probeert de film je te leren dat horrorfilms niet alleen eng maar ook leuk kunnen zijn, waar de finale een niet al te subtiele hint naar geeft. Toch is het voornamelijk een redelijk flauwe rit met matig acteerwerk tussendoor, met de uitzondering van Nielsen die heel goed weet wat hij moet doen. Ik vond het vooral jammer dat Zenga soms lui te werk gaat in de kostuums, want diep in de film zit nog wel een leuk resultaat verborgen.

Leuk om een keer gezien te hebben, maar je mist er zeker niets aan. Je moet een bepaalde waardering hebben voor de grappen waarvan ik er een paar leuk vond. Verder is het eerder hopen dat er wat leuks voorbijkomt, want erg kwalitatief is de film verder niet. Het jammere is dat Zenga soms laat zien hoe het wel moet, maar laat de daaropvolgende scene vervolgens weer van lage kwaliteit zijn.

Mwa.

Alleen gekeken vanwege de naam Stephen King, die vaak een van mijn favoriete genres schrijft. Stand By Me was natuurlijk geen horror, maar een King film wou ik altijd wel weer een kans geven. Helaas is het toch wat tegengevallen.

Het genre ligt me niet, maar de karakters ook niet. De kinderen doen het echt niet zo slecht, maar missen de uitstraling die het wel speciaal maakt. Vern was dan af en toe wel leuk en die soldaten fan was ook wel degelijk, maar de rest was vaak te dramatisch en te oninteressant.

Soms wel vermakelijk (hoogtepunt de taarteetwedstrijd verhaal)maar voor mij niet genoeg om echt te blijven boeien, maar ik snap wel dat je dit kan waarderen.

Herzien. Regisseur Kyle Patrick Alvarez mikt op een realistisch karakter met deze film, maar laat de escalatie net te vluchtig plaatsvinden. De situatie in The Stanford Prison Experiment is na een enkele dag al helemaal doorgeslagen en het voelt niet aan dat dit maar enigszins te maken heeft met het psychologische karakter van het gegeven. Hierdoor komt de film op dat vlak niet altijd even overtuigend voor de dag, maar gelukkig wordt er zeer naar behoren geacteerd en pakt de minimalistische regie doeltreffend uit. Het is fijn dat de makers herhaaldelijk op een uitweg doorpakken zonder uit de bocht te vliegen, waardoor het allemaal wel waargebeurd aan blijft voelen. Sommige personages zijn net te sterk aangezet om dat gevoel te versterken, maar niettemin blijft het een boeiende thrillerfilm met interessante dynamiek en genoeg tempo om niet te vervelen.

Tegenvaller.

Met La Meglio Gioventù in het achterhoofd had ik gehoopt dat dit de tweede geslaagde Italiaanse film zou zijn en dat ze in een ketting hoge cijfers zouden krijgen. Helaas kwam La Stanza del Figlio enkel bij een normale voldoende. Jammer, want de verwachtingen waren er zeker.

Het voornaamste probleem dat ik heb met deze film is dat ik niet betrokken raak in het verhaal. Ik voelde op geen enkele wijze sympathie voor de personages. Terwijl Moretti alle personages zo humaan mogelijk probeert neer te zetten. Maar op 1 of andere manier wil het gewoon niet werken.

De film zet een zware focus op de drama. Alles voelt zwaar aan en van luchtigheid of frisheid is eigenlijk geen sprake. Dat is opzicht geen ramp bij een dramafilm, maar als het zware sentiment niet werkt begint het wel op te vallen uiteindelijk. Een beetje luchtigheid is uiteindelijk wel gewenst dan.

Het acteerwerk is best ok. Ik vond Moretti net wat te stoïcijns acteren, maar Morante en Trinca doen het goed. De psychiater-scenes waren intrigerend, maar schaars. Bovendien vond ik niet elke patiënt overtuigend acteren. Moretti slaagt erin de familie humaan neer te zetten, maar weet dit eigenlijk niet te doen bij de patiënten.

Film zit voor de rest wel solide in elkaar. Menselijke personages, een goed neergezette familie en een onverwacht twistje. Het had een hoop potentie om meeslepend te zijn, maar dat wil het maar niet worden. Ik weet niet of het probleem is dat Moretti zich op de verkeerde voorwerpen focust, of dat de karakters me qua personaliteit niet meekrijgen, maar het wilde maar geen impact hebben op mij.

Wel mooie beelden hier en daar, zeker de laatste minuten waren prachtige locaties. Doorgaans mocht Moretti wel wat meer gebruik maken van de Italiaanse landschappen, maar voor de rest zit het prima in elkaar. Genoeg detail, genoeg invulling. Maar het mist gewoon een impact.

Matig.

Maar begrijpelijk een film die door het grote publiek omarmt wordt. Cooper probeert wel iets anders met zijn film, maar komt niet heel ver. Hij kiest voor een rauwere aanpak, maar dat neemt niet weg dat deze film alsnog als standaard Hollywoodvoer aanvoelt.

Cooper zet een behoorlijk accent op in ieder geval, en serieus kan ik hem niet nemen. Hij acteert verder best prima, maar ik kan het simpelweg niet serieus nemen. Gaga is ook niet al te bijzonder, maar het is leuk om haar nu ook zo te zien i.p.v. haar gewoonlijke looks. Een echte chemie kon ik niet proeven tussen de twee, terwijl andere gebruikers deze wel konden proeven. Ik zat zelf echt te zoeken, maar voelde niks.

Visueel ook niet de beste film. Het wordt redelijk rauw gebracht allemaal, maar voelt alsnog te "duur" aan. Dit komt waarschijnlijk omdat de film zich regelmatig op grote omgevingen afspeelt zoals het podium van een Oscaruitreiking. Bovendien worden enkele gebeurtenissen nogal overdreven neergezet, zoals Cooper die tijdens de uitreiking dronken staat te wezen. Misschien dat het weleens eerder gebeurt is, maar ik kan dit niet echt serieus nemen.

Verder ook nooit meeslepend, intens of boeiend. Het is een nogal vlakke en kale registratie van de donkere kant van roem. Misschien niet op de meest uitgekauwde manier, maar wel nog steeds zeer braaf binnen de lijntjes op een bijzondere wending naarmate het einde nadert na. Ik zie in deze film weinig dat ik nog niet eerder heb gezien eigenlijk.

Daarnaast moet de film uiteraard weer zo lang duren terwijl ik de uitdieping van de personages of chemie echt niet bijzonder vond. Ik heb me nogal lopen vervelen tijdens het kijken naar deze film. Tussendoor wordt er aardig geacteerd en bewandelt wat verassende paden, maar de beste momenten zitten toch echt in de stem van Gaga en dat is ook wel makkelijk aangezien ze een zeer bekende zangeres is. Nee, ik kon niet zoveel met deze film, maar fijn dat anderen wel een betere tijd hebben gehad met deze film.

Lompe film.

Abrams is een regisseur die het wel kan, maar ook eentje die niet altijd zichzelf kan bewijzen. Vaak blijkt er altijd wel iets te missen in zijn films. Star Trek lijkt te leunen op de relatie tussen Spock en Kirk. Dat is dan ook gelijk het element dat heel erg faalt in de film.

Star Trek lijkt vooral op een gemiddelde popcornfilm. Maar gezien de absurd hoge score die Star Trek hier krijgt, leek het dus wat meer te zijn. Dat is het ook. Althans, dat is waar Abrams op mikte. Maar heel veel beter is het niet dan de gemiddelde popcornfilm. Aangezien de film sterker leunt op serieuze elementen, en hier sterker in faalt, beoordeel ik het lager dan de gemiddelde Hollywoodfilm.

Visueel echter wel aardig. Abrams lijkt vooral enthousiast te zijn achter de regiestoel en dat zorgt voor een energieke film die heen en weer tiert als een stuiterbal. Er gebeurd veel, en Abrams lijkt zichzelf te willen bewijzen. Maar op de subtielere elementen faalt de film.

De relatie tussen Pine en Quinto is zeer slordig uitgewerkt. Ze worden veels te snel en abrupt vrienden nadat ze een emotionele confrontatie hebben gehad. Dat is gewoon behoorlijke luiheid en weigeren iets toe te brengen aan het script. Bovendien is de karakterontwikkeling voor zo'n grote film ook redelijk slecht.

Acteerwerk ook niet al te bijzonder. Pine is vooral een leeg figuur. Zijn blauwe oogjes kunnen je verleiden, maar als je iets verder kijkt kom je niet al te veel bijzonders tegen. Quinto is ook behoorlijk saai. Grappig dat de originele Spock ook voorbij komt. Dan zie je hoe weinig Quinto voorstelt als Spock naast de originele Spock. Daar zit toch een wereld van verschil in?

Saldana ook bij lange na niet mijn favoriet. Hier doet ze het tot mijn verbazing nog wel aardig. Yelchin ook best leuk (jammer dat hij weg is) en Pegg staat ook altijd wel zijn mannetje. Qua acteerwerk is het dus niet de topprestatie die je van zo'n soort film zou verwachten.

Visueel echter best knap. Af en toe een houterig CGI-momentje hier en daar maar het ziet er goed uit. Leuke kleurtjes en vlotte sets. De designs zijn regelmatig ook gaaf. Camerawerk vaak ook energiek en passend, maar soms vliegt het eventjes uit de bocht. Vooral als iets groots een stap zet en de camera licht gaat schudden pakt vaak lelijk uit.

Maar het vermaakt nog wel. Maar ik snap niet zo goed waarom deze film dan wel boven de rest moet uitsteken. De karakterontwikkeling is triest, de relaties tussen karakters compleet random en de relatieopbouw ook erg lui. Ook soms wat te sentimenteel en te opeisend.

Maar dankzij het vermaak en de goede look nog wel een 2,5*.

Eerste voldoende in de trilogie.

Heb Lin als regisseur niet eens zo hoog zitten. Zijn F&F-films vond ik maar zo zo. Maar in dit Star Trek deel komt hij als regisseur opvallend goed tot zijn recht. Beter dan Abrams wat mij betreft. Abrams is waarschijnlijk als algemeen regisseur de betere, maar hier moet hij de troon tegen Lin wel afstaan.

Desondanks is dit Star Trek deel nog steeds niet heel erg bijzonder. Het voornaamste probleem dat ik met de Star Trek films heb is dat de karakters allemaal zo suf zijn. Er is eigenlijk geen enkel intrigerend, interessant of memorabel karakter. Elk personage ben je een uur na de film weer vergeten.

Pine is als acteur niet beroerd, maar speelt op automatische piloot betreffende Kirk. Quinto blijf ik ook een wat makke Spock vinden. Oude Star Trek films (nog) niet gezien, maar de Spock die daar in meespeelde was toch echt een stuk beter dan deze Spock.

Bijkaraktertjes zijn opvallend genoeg leuker om te volgen dan de hoofdkarakters. Pegg doet het weer redelijk. De komst van Boutella is ook niet verkeerd. Sterker nog, de eerste Boutella-rol die ik wel kan waarderen. Saldana blijf ik matig vinden. Yelchin gaat hier ook iets te veel over-the-top met zijn accent. Schurk Elba was ook niet bepaald een goede toevoeging in de trilogie.

Visueel echter veel en veel beter dan voorgaande delen. Ik bespeur nu geen enkele lelijke vorm van CGI meer. Wellicht valt er nog wel wat te zeuren over het kleurgebruik dat soms vloekt, maar het ziet er goed uit. Mooie designs, overweldigende omgevingen. Het ziet er goed uit.

Qua regie wat minder energiek en wat afstandelijker dan voorgaande delen, maar nog steeds niet verkeerd. Twee uurtjes aan vermaak, en het gaat best goed over. Ik mis echter nog wel 1 echt hele gave scene. De slotfase kent veel actie, maar ik mis een scene waarbij er een echte kick heerst. Zoiets als "Crashing the Vengeance" in Star Trek into Darkness . Alleen nog steeds onacceptabel schrijfwerk dat er duizenden mensen omkwamen in die scene en er maar 1 kapitein herdacht werd.

Standaard sciencefiction-spektakel, maar wel eentje waarbij het budget goed benut is. Jammer dat Lin terugkeert naar Fast & Furious delen, vind hem op het gebied van sciencefiction toch echt een stuk beter tot zijn recht komen. Nu nog een project waarbij er meer vrijheid aan verbonden zit, dan zie ik Lin nog wel een heerlijk filmpje afleveren.

Derde deel.

Ik heb de reeks nooit echt bijzonder gevonden, maar ik ga er wel nog wat verder ingraven door wat koppigheid. Ik heb ondertussen zoveel films gezien dat ik filmreeksen gewoon een beetje af ga ter bestrijding van verveling. Dat werd echter niet bepaald beloond door dit ruimteavontuur op te nemen toen het op televisie kwam.

Deze film heeft het altijd wel van de personages moeten hebben. Laat ik dat nou precies het falende element vinden. Ik vind de groep maar saai, en de schurken aardig ridicuul. Ik heb destijds genoemd dat ik waarschijnlijk met deze personages had moeten opgroeien, maar dat is niet het geval bij mij. Ik vind het allemaal maar levenloze personages die wel bijzondere trekjes hebben maar dit nooit goed kunnen communiceren.

Verder ziet het er qua effecten verouderd maar groots uit. Ik kon alle poeha rondom de sciencefiction wel waarderen. Dat hoort gewoon een beetje bij die tijd en deze film weet daarin ook best ver te komen. Een aantal geslaagde ideeën daarbij opgeteld en je hebt een aardig stabiele grond onder je voeten. Wat er echter opstaat is van wat mindere kwaliteit.

Ik had eigenlijk gehoopt op wat indrukwekkendere vormgeving aan de personages. De schurken zien er dwaas uit en de bestrijders zijn saai. In het algemeen is het vooral een film die maar niet vooruit te branden is en op die manier kom je er maar moeilijk doorheen. In het kader van de reeks is het een best geslaagde film om het verhaal voort te zetten, maar als film zelf vind ik het maar vermoeiend.

Het vervolg.

Op bepaalde stappen is het vooruit gegaan, op bepaalde stappen ook weer achteruit, en bepaalde nieuwe elementen werken en sommige werken weer niet. Kortweg komt het dus vooral uit op hetzelfde niveau als deeltje 1, en dat betekend dus hetzelfde cijfer.

Dat Abrams de relatieopbouw tussen karakters niet goed deed zat er bij mij nog vers in, maar daar heeft hij dus nog steeds lak aan. Er vanuit gaande dat het in deel 1 wel snor zat, gaat hij gewoon verder met het verhaal hier en beken ik weinig vooruitgang in enige opbouw. De randomness heerst er ook nog steeds. ruzie tussen Quinto en Saldana bijvoorbeeld. Aanleiding was er wel, maar het moment te plots.

Qua acteerwerk ook niet veel vooruitgang. Pine blijft nog steeds een wat lege hoofdrol en Quinto blijft ijn zijn rol te veel verbleken. Hij kan gewoon totaal niet opboksen tegen de andere Spocks bijvoorbeeld. Saldana is weer vreselijk. In deel 1 was het nog ok, maar hier keren die irritante opeisende trekjes weer terug. Saldana die die taal spreekt bijvoorbeeld. Vreselijke scene. Echt belachelijk.

Maar de komst van Cumberbatch is wel een positief puntje. Alhoewel het redelijk theatraal en gemaakt is, is het wel echt een karakter met charme. Een beetje voorspelbaar soms, maar daarom niet minder leuk. Voor de rest een minder prominente rol voor Yelchin, en een iets prominentere voor Pegg. Het weegt elkaar dus degelijk af.

Visueel soms erg gaaf. Soms nog steeds wat houterig. Maar de designs mogen er nog steeds zijn en enkele actiescènes en spektakelmomenten zien er wel heel behoorlijk uit. Die crash op de aarde. Gaaf! Jammer dat er daarna respect aan de kapitein wordt betoond, maar niet aan de duizenden die waarschijnlijk bedolven waren onder de crash. Beetje lomp schrijfwerk weer. Of heb ik eroverheen gekeken?

Plot tracht iets intelligenter te zijn, maar Abrams houdt het allemaal nog te doorzichtig en voorspelbaar. Iets meer boodschap, maar veel verschil met deel 1 maakt het niet echter. Wel blijft het allemaal vermakelijk en ziet het er visueel wel vaak weer knap uit.

Het is een degelijke film geworden, maar het blijft die lompe regie die hem in de weg blijft staan. Energiek is het zeker, maar Abrams heeft echt nog wel wat te leren in de grote Hollywoodstoel.

Zelfde niveau.

Spock keert voor dit vierde deel wederom terug als zowel de regisseur als Spock zelf. Persoonlijk vind ik hem ideaal passen in de reeks, iemand die er niet in slaagt de reeks eigenhandig veel verder te helpen dus. Net als de overige personages eigenlijk, want in principe volgt deze film een erg consistente lijn daarin.

Dit keer bevinden we ons in een omgeving die voor de verandering eens niet de ruimte is. Het is dit keer namelijk een hele bekende wereld die ik lekker veel op onze eigen wereld vond lijken. Enkele grappige stukjes van satire waar op eigenwijze manier de spot mee gedreven wordt. In dat opzicht kan ik deze film wat meer waarderen dan alle voorgaande delen in de reeks.

Verder is het eerder hetzelfde niveau alleen dit keer worden er ook wat belachelijke dingen bijgevoegd, zoals walvissen die gered moeten worden. Ik vraag me toch af hoe ze het verzonnen krijgen in het kader van Star Trek. Ik kan er niet bij. Overige personages zijn verder nog altijd relatief saai en komen nergens tot leven. Ik zeg het zowat elke keer, maar het zal me altijd ontgaan hoe deze mensen bekend blijven als iconische verschijningen.

Al bij al heb ik er net zoveel van kunnen genieten als dat ik hen gedaan bij voorgaande delen. Dat is dus zowat helemaal niets. Altijd leuk om wat elementen van die tijd mee te krijgen, maar ach. Verder kan ik er niet heel veel mee dus ik ga me ook niet inbeelden dat ik dat wel kan. Voor nu weer even een pauze in de reeks die ik ooit weer zal onderbreken door het vijfde deel op te zetten.

Op niveau.

Dit keer is het niet Nimoy (Spock) die de regie op zich neemt, maar Shatner zelf (Kirk). In dat opzicht kent de film meteen een leuke lijn, al blijft het niveau meer hetzelfde als de voorgaande delen. Ik heb pure sciencefiction als deze nooit heel erg kunnen waarderen. Al die dwaze aankleding zal wel iets van toen zijn geweest, maar daarom ben ik juist blij dat het tegenwoordig anders wordt aangepakt.

Het acteerwerk is niet slecht, maar het probleem dat ik met de vorige delen had blijft wederom aanhouden. Ik kan me gewoon niet binden met een personage van Star Trek. Zeker in het begin van de film wordt er ingezet op de band tussen het drietal, maar het doet me helemaal niets. Hoe graag ik het ook wil, ze kunnen me niet raken. De nieuwe schurken blijven ook ouderwets sullig. Klaa is compleet overbodig en voegt amper wat toe, behalve dat hij en z'n volgelingen er vooral stom uitzien.

Luckinbill als Sybok komt in de buurt van de eerste echte vijand die indruk maakt, maar de regie gaat net niet genoeg in op zijn gave. Eeuwig zonde, want het budget was er wel degelijk. Zeker de decors van de Enterprise zijn gaaf. Ik vond die neonschacht echt geweldig, deed me denken aan Kubricks werk 21 jaar voor deze film. Ook de overige decors maken indruk en de designs van het universum zijn oprecht lollig. De wat verouderde effecten moet je even voor lief nemen, ik heb me daar nauwelijks aan gestoord.

Voor enige tijd vond ik de film best aardig, maar eenmaal ze bij de finale aankomen stort de boel in elkaar. Ik weet niet waarom er altijd zo'n ridicule slotfase ingestopt moet worden, maar de volledige sequentie op Sha Ka Ree (wat een naam ook weer) kon me absoluut gestolen worden. Zo merkwaardig als het vorige deel vond ik het allemaal niet, maar het is wederom tekenend voor de perceptie die ik van deze filmreeks heb. Ik ga de reeks toch een keer afkijken, wellicht dat de tweede serie me veel beter zal liggen.

End of the beginning.

Dan heb ik ze nu allemaal achter de rug. Ik heb ‘t dan ook uit pure koppigheid uitgekeken. Niets moet en niets hoeft, maar ik heb altijd de drang gehad om in ieder geval de eerste filmreeks uit te kijken. Over het verloop kan ik kort zijn: ik vind het niveau min of meer hetzelfde als de vorige 5 delen. En net als de vorige film zijn het vooral de personages die me gewoon niet liggen.

Omdat ik de film zo vind lijken op de vorige delen kan ik kort zijn wat betreft mijn overige redenering. Soms knappe decors (ondanks de gebrekkige focus), enorm lelijk ontworpen schurken en een verhaal dat dezelfde tamme indruk maakt als de voorgaande filmbewerkingen. Het voordeel van dit specifieke plot is dat de finale wat minder idioot is. Die lijn begon zorgwekkend veelvuldig voortgezet te worden, maar deze film is (gelukkig) wat normaler.

Nu ik alle delen gezien heb kan ik me klaarmaken voor de volgende reeks, maar mijn soort sciencefiction zal het niet worden. Het deed me regelmatig denken aan een moderne operavoorstelling met aliens als thema. Fijn om het allemaal achter de rug hebben en nu hopen dat de andere delen me meer zullen liggen.

Regisseur Jonathan Frakes (die zelf onder andere een personage binnen het bekende team vormt) weet zich creatiever raad met de visuele vormgeving. Zeker de Borgs springen er positief tussenuit wanneer we spreken over make-up en aankleding, de vooruitgang die eindelijk merkbaar is ten opzichte van de vorige films. De grootschalige effecten blijven spijtig genoeg gedateerd, maar de verbeteringen mogen er langzamerhand zijn. Spijtig genoeg werken de personages daartegenover een stuk minder. Een aantal krijgen tot op zekere hoogte uitdieping, maar kunnen nergens vlammen vanwege een gebrek aan eigenzinnigheid. Vaak lopen ze ook tegen (persoonlijke) problemen aan die ze met hun ervaring allang hadden moeten verhelpen, waardoor de voortgang van de inhoud geregeld een onbegrijpelijke indruk maakt. Het helpt dan ook niet dat de rol van Patrick Stewart hem dit keer weinig ruimte biedt om wat van zijn natuurlijke charisma te laten zien, maar het kijkt allemaal niettemin beter weg in vergelijking met Generations. De nogal korte finale weerhoudt me ervan de film te bekronen met een nipte voldoende.

Regisseur David Carson neemt de taak op zich om de afgesloten filmreeks te vervolgen met een nieuwe reeks, maar de start pakt stroef uit. Soms is het goed om een gebeuren als Star Trek voor onbepaalde tijd in de ijskast te leggen, zodat ze de boel weer met vernieuwde techniek en nieuwe regielessen kunnen vervolgen. Dat is met Generations niet het geval, want de computereffecten ogen nog altijd brak en de achtergronddecors vooral onbenut. De cast is ook niet briljant sterk, met uitzondering van een charismatische Patrick Stewart. De schurkenrol van Malcolm McDowell oogt te karikaturaal en de kostuums zien er nog altijd hopeloos gedateerd uit, maar het valt de film niet te ontnemen dat er nog een verdienstelijk tempo hangt. Ik ben nooit een grote liefhebber van deze wereld geweest, maar een film als Generations is dan ook niet bepaald uitnodigend om dat te veranderen.

Regisseur en acteur Jonathan Frakes bracht met het vorige deel een iets kwalitatievere Star Trek-film, maar heeft binnen dit vervolg moeite met het matige script. Het inhoudelijke concept slaat als een tang op een varken, dus vullen de scenaristen het maar op met allerlei uitgesponnen situaties die er amper toedoen. Het acteerwerk van Patrick Stewart en Brent Spiner is bovengemiddeld, de overige personages zijn echter dermate kleurloos dat ik hun namen na 3 films bekeken te hebben nog steeds niet kan opnoemen. Er is ook een gebrek aan geslaagde make-up effecten, waar de vorige film juist punten mee wist te scoren. De gedateerde effecten blijven aanhouden, dus het is jammer dat het geheel op andere visuele vlakken creativiteit mist om dat enigszins te kunnen compenseren. Al bij al is er genoeg aan de hand en het tempo ligt hoog, maar wellicht dat dit gewoon simpelweg niet mijn ding is om er meer uit te kunnen halen.

Het laatste deel binnen de tweede filmreeks van dit universum biedt meer actie en minder inhoudelijke onzin. Fanaten van de televisieserie zullen dat wellicht wat moeilijker slikken omdat Nemesis niet zoveel te melden heeft, maar voor mij betekende het een kleine verademing. Vrijwel de volledige tweede helft wordt voorzien van uitgesponnen actiemomenten die best weten te boeien, zeker aangezien regisseur Stuart Baird niet bang is om de schaal te vergroten. Het acteerwerk blijft verder (net zoals bij de voorgaande delen) erg wisselvallig. Patrick Stewart en Brent Spiner zijn uitstekend, de overige leden vooral kleurloos en saai. Het is soms moeilijk om je vrijwillig in te leven binnen een opzet waarin slechts de helft van de elementen weten te boeien, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt remt het tempo niet meer af. Fijn ook dat de film zich wat minder bezighoudt met armoedige make-up effecten, ondanks dat de computeranimaties vooralsnog geen visuele vooruitgang hebben geboekt. Ik vond het beter te doen dan de meeste andere delen, maar ik vrees niettemin dat ik het allemaal volgende week weer ben vergeten.

Saai.

Heb de vernieuwde reeks helemaal gezien, maar voordat ik deze film keek had ik nog geen minuut gezien van de film die de reeks aftrapte. Van de serie heb ik ook niks gezien, maar die laat ik even voor wat het is. Als het daarnaast aan deze film ligt kan ik net zo goed stoppen met het graven in de reeks, maar ik zal deel twee uit eigenwijsheid toch een keertje opzetten.

Regisseur Wise heeft een divers aantal projecten naar het eindresultaat geleidt en deze film is daar een van. Je kan dus niet zeggen dat het geheel in handen is gevallen van amateurisme, en de behoorlijk grootse beelden (zeker voor die tijd) maken dit alleen maar duidelijker. Veel pogingen om effecten neer te zetten en ondanks dat de film de tijd niet goed heeft doorstaan hebben een aantal scenes nog wel hun eigen charme.

Waar ik vooral tegenaan liep was hetzelfde probleem als dat ik bij de vernieuwde reeks had, en dat zijn de personages. Stuk voor stuk behoorlijk saaie figuren, bijna geheel ontdaan van charme. Misschien dat fans vanuit de serie wat persoonlijker zijn verbonden met deze figuranten, maar ik kan er niet zoveel mee. De stoïcijnse manier van acteren die Shatner gebruikt kon me gestolen worden, maar ook Nimoy kon me niet echt charmeren.

Veel variatie in de situaties, gebeurtenissen en onderlinge verhoudingen, maar echt intrigeren doet het niet. Het tempo ligt nogal laag en de film is nergens vooruit te branden. Veel speelt zich af in het ruimteschip zelf, want alles wat erbuiten zit bestaat toch vooral uit het spelen met wat kleuren in de ruimte. Die beelden zijn het best waard vanwege de excentrieke sfeerzetting, verder eindigt het daar ook weer zo'n beetje.

Ik kan het onmogelijk volledig de grond in stampen, want voor die tijd zal het uiteraard indrukwekkend zijn geweest. Ik vond het echter een langzame en charismaloze boel die een avontuur neerzet waar nauwelijks een avontuur aan te beleven is. De doodse blikken van de personages maken duidelijk dat ze er zelf ook geen bal aan vonden. Leuk voor een keertje, maar ik ben het zo weer vergeten. Hopelijk schroeft deel twee de boel weer wat op.

Het tweede ruimteavontuur.

De eerste film uit de reeks viel me tegen, en dat was hetzelfde met de nieuwste delen. Als films redelijk losstaand van elkaar terwijl ze toch dezelfde personages, namen, schurken en locaties gebruiken. Deze The Wrath of Khan wordt klaarblijkelijk als het beste deel in de reeks beschouwd, maar dat zet eerder direct de toon voor wat er nog komen gaat.

Ondanks dat het een stukje beter is dan het vorige deel die eerder saai was vind ik het nog steeds niet goed genoeg voor een voldoende. Het voornaamste voordeel is dat er nu een lijn inzit. Daarmee volgt het iets voorspelbaardere lijnen, maar dat vind ik niet erg, want anders krijg je zoiets als The Motion Picture. The Wrath of Khan voelt nu wat avontuurlijker en actievoller aan, en dat bewijst zich gelukkig ook weer voordelig.

Toch kampt de film met dezelfde problemen als het vorige deel. Klaarblijkelijk moet je de serie zien om er verliefd op te worden, maar ik blijf liever van de personages weg. Erg saaie verschijningen die blijkbaar al ontwikkeld zijn in de serie waardoor ze in de film levenloze en charismaloze verschijningen zijn. Het acteerwerk voelt gedemotiveerd aan, alsof ze er niet willen zijn. Dat neem ik ze overigens niet kwalijk, ik zou hier zelf ook niet willen zijn.

De effecten ogen wat groter en maken toch wel indruk ondanks dat ze wel degelijk verouderd zijn. Bij de grotere reeksen komt het niet in de buurt, maar het is gelukkig wel zijn eigen ding. Het vermaakt en er worden genoeg ideeën in verwerkt. Hadden ze alleen maar meer ideeën rondom Khan, die net als de helden nergens echt weet te overtuigen. Bovendien voelt het verhaal flinterdun aan voor een film die 113 minuten moest duren.

Ik vond er niet veel aan, maar wilde het deel vanwege de status toch even opzetten. Voor nu is de reeks even klaar, want ik betwijfel dat de andere delen me gaan smaken nu ik de eerste twee achter de rug heb. Voor die tijd is het indrukwekkend, ondertussen kan ik er simpelweg niet zo veel meer mee. De productie is leuk gedaan, maar de elementen eromheen werken het tegen. Jammer.

Het begin.

Zeker geen slecht begin voor de erg populaire reeks. Het blijft natuurlijk duidelijk uit 1977 komen, dus qua visueel niveau is het zeker wat verouderd. Het is allemaal weer ontzettend ongeloofwaardig maar toch wel een van de meest bekende Sciencefictionfilms.

De schurk Darth Vader is natuurlijk een icoon, maar echt eng of dreigend is hij zeker niet. Hamill speelt redelijk als Luke, evenals Ford. De rare aliens zien er wel lomp uit, maar ook wel lollig. Leuke effecten voor zijn tijd, duidelijk wat ouder.

Prima weg te kijken, 121 minuten zijn wat beter te doen dan de speel duur van de delen 1 t/m 3 en daarmee dus wat vlotter. Echt spectaculair is het nergens, maar kijkt zeker prima weg.

Zwakste deel.

Het echte gevoel zit er sowieso niet echt in. Ondanks het visueel wat beter is dan de echt oude Star Wars films is dit maar een saaie en non Star Wars film. Het voelt gewoon niet echt aan, de acteurs zitten hier ook niet bepaald in hun element.

Neeson speelt vooral een erg rare rol, een rol die hij opzicht nog wel keurig uitvoert maar uiteindelijk niet mee bovenuit steekt. McGregor was ook wel zo zo. De film voelt inderdaad aan als een familiefilm met enkele leuke scenes maar ondertussen duidelijk oude geworden scenes.

Niet al te best dit, vrij saai op sommige stukken. Slechts naar het einde is de film wat interessanter om te volgen, het eerste deel is wat saaier en niet erg boeiend. Minste deel in de best wel leuk reeks. Zal geen favoriete reeks van me worden overigens.