The Spine of Night (2021)

Tja... hoe schrijf je hier een mening over...? Een film die in alles heftig is beïnvloed van de verhalen en stijlen die ik al meer dan 40 jaar, integraal als onderdeel van mijn entertainment ziet? Ja, dit was een geanimeerd avontuur voor volwassenen, vol klassieke fantasie, met bloed doordrenkte horror en een verrassend mythologie, uit een lang vervlogen tijd. Gemaakt voor degenen die bij de naam Ralph Bakshi (Wizards (1977) en The Lord of the Rings (1978) en Fire and Ice (1983) gaan kwijlen. Die smullen van de verhalen van de inwoners van Prydain ("The Black Cauldron") de tekenfilmserie Dungeons & Dragons (1983) of He-Man and the Masters of the Universe. Conan the Barbarian-stripboeken. Kortom terug naar ouderwetse Rotoscope-animatie (zowel vloeiend als griezelig)

Meteen roept deze film flashbacks op naar Taarna of Red Sonja wanneer een naakte moerasmagiër, Tzod, een besneeuwde berg beklimt om een ​​grot te bereiken die is gevormd uit een gigantische schedel en waar een zwaardvechter met een gouden masker 'de Bloom', de magische blauwe bloem bewaakt. Deze Tzod begint verhalen te vertellen over; necromancers, krijgers, koningen, het moerasland, belegerde kastelen en vliegende machines. De oorsprong van de goden tot de val van de mens. Ja ze laten naadloos eeuwenlange folklore en legendes in één grondig verhaal samenkomen.

Het werd geregisseerd door Philip Gelatt en Morgan Galen King, die ook het script schreven. Terwijl King als animator pas enkele dingen heb gemaakt, is het Gelatt die wat bekendheid geniet van eerdere werk. Hij maakte de film They Remain (2018) en schreef het script van SF-film Europa Report (2013) en ook 15 afleveringen van de serie Love, Death & Robots.

De dialoog is cheesy, met statische, serieuze beschrijvingen en verklaringen zoals ook hoort in het Sword & Sorcery - genre Net als het ontbreken van knipogen, gekkigheid of humor! Daar is in deze duistere wereldbouw geen plaats! (oude magie in handen gevallen van een sinistere heer) De regisseurs is het ook gelukt om een solide stemmencast te verzamelen! Lucy Lawless (Xena: Warrior Princess) maakt van Tzod een meeslepend personage, vol ijzeren vastberadenheid, Richard E. Grant (Hudson Hawk) is te horen als de wachter en Joe Manganiello, Betty Gabriel, Patton Oswalt en Larry Fessenden komen allemaal langs voor gedenkwaardige wendingen. Die laatste als een oude man die schreeuwt "Doom! Hahahaha!

Ja er is eveneens van alles op aan te merken! Zo is de film soms onevenwichtig. Is het verhaal niet direct het meest meeslepende. Maar het is ook een bloederig liefdeswerk van twee filmmakers met blijkbaar het hart op de juiste plaatst voor dit soort ultra-gewelddadige fantasie. De verbeeldingskracht van deze wereld in de film zal ofwel heerlijk zijn of frustrerend! Maar misschien is het ook de nostalgie naar dit soort animatie een essentieel ingrediënt om dit zo goed te vinden?

Half.

Eerder gekeken omdat ik zin had in een recente horrorfilm en er eigenlijk bijna niets anders was dat me interesseerde. Aanvankelijk was ik ook niet van plan om The Spine of Night te zien, maar toch trok de status van dat het een brute en bloederige animatiefilm was me wel. Op dat gebied maakt de film zijn status zeker waar.

Er komen genoeg gruwelijke beelden voorbij en veel personages leggen op grafische wijze het lootje. Vergeet alleen niet dat het een animatiefilm is, dus het ligt er aan hoe heftig je het bijna constante geweld zelf vind. Gelatt & King leggen verder de nadruk op detail ondanks de redelijk simpele look van de film. In de geanimeerde beweging zit echter veel talent, maar in de animatie zelf niet echt.

Achtergronden en setpieces worden best lelijk tot leven getoverd en ook een sfeer breekt niet echt door. Het helpt dan ook niet dat de film de meest corny dialogen mogelijk includeert. Ik vond het wel jammer, want ze hebben wel nagedacht over een verhaal en de makers verrassen je voortdurend door hoofdpersonages snel te laten sterven. Veel wendingen, veel nieuwe personages die komen en gaan en een tempo dat best lekker doordendert.

De stemmencast is bekwaam in z'n vak en brengen de personages aardig tot leven. Ook genoeg brutaliteit en bloed dat over het scherm spuit, gecombineerd met een duidelijke liefde naar het fantasygenre. Verder miste ik vooral detail in de achtergrond en opvulling. Ondanks de magische aanpak breekt er nooit een aardige sfeerzetting door, maar het was gelukkig apart genoeg om niet meteen vergeten te worden. Ietwat jammer van de simpele look.

Interessante animatiefilm die mij sterk deed denken aan films zoals oa Heavy Metal (1981) en Fire and Ice (1983), met name de laatse qua tekenstijl. Het verhaal draait om een soort magische plant/bloem, wat mij weer erg deed denken aan de groene bol uit Heavy Metal. Genoeg magische wezens, strijders, bloederige slachtpartijen, zombies en een episch verhaal om het 93 minuten vol te houden!

Het contrast tussen de animatie op de filmposter en datgene wat we daadwerkelijk te zien krijgen had niet veel groter kunnen zijn. De kwaliteit van de animatie doet meer denken aan Gertie the Dinosaur dan aan Toy Story en oogt met name in de actiescènes ronduit amateuristisch. Het verhaal is een ratjetoe van mythologische vertellingen rondom een bloem met magische krachten met sleutelrollen voor Tzod [Lucy Lawless], een heks en koning van het moeras, The Guardian [Richard E. Grant], de beschermer van deze bloem, en schurken Lord Paryntin [Patton Oswalt] en Uruq [Malcolm Miles], die deze magie voor duistere doeleinde willen gebruiken. Een slap verhaal dat dient als een excuus voor een stortvloed aan bloederig, maar nimmer overtuigend bloedvergieten waar zelfs de liefhebbers van splatterhorror nauwelijks brood van lusten.

'The Spine Of Night' Directors On Making A 'Very Naked, Very Violent' Fantasy Film - cartoonbrew.com

Ik ben blij dat er nog ruimte is voor eigenzinnige, specifiek niet op kinderen gerichte animatie. Dat gezegd hebbende ben ik eveneens niet direct de doelgroep voor een fantasy-verhaal met moerashekserij en tirannieke lords. Ook de Bakshi look roept bij mij geen warme nostalgie op, ik zag zijn The Lord of the Rings en Fire and Ice deze maand pas voor het eerst in zijn geheel. En die rotoscope look doet het voor mij gewoon niet; ik word warmer van de achtergronden.