SPF-18 (2017)

Zoek maar rustig door naar een andere film.

Leuk nietsaandehandfilmpje. Mooie mensen, mooie zonnige beelden, fijn kabbelend plotje zonder vreemde zijsprongen, compacte speelduur; precies zoals dit soort films hoort te zijn. En dan komt cultheld Keanu ook nog voorbij. Zo mogen ze van mij elke week worden toegevoegd aan Netflix.

Tsja, wat kan je hiervan zeggen. De film begint nogal van de hak op de tak, dat een voice-over (van Goldie Hawn) alles moet uitleggen geeft wel aan met wat voor een haast de film geïntroduceerd wordt. Daarnaast voelt de film ook niet vloeiend aan, heel erg fragmentarisch. Tijdens het kijken had ik ook telkens het idee dat ik naar een soort van hippe videoclip zat te kijken waarin enkel de personages zo goed mogelijk neergezet moesten worden.

Dan zoek je de regisseur even op en dan blijkt dit een hippe zonnebril ontwerper uit L.A. te zijn, die toevalligerwijs een nieuwe zonnebrandcreme op de markt heeft gebracht, namelijk Icarus. Geheel toevallig dat dit schaamteloos in de film gepromote wordt is het dan ook niet heel erg.

Het verklaart ook hoe mensen als Pamela Anderson, Keanu Reeves, Molly Ringwald en Patricia Arquette in deze goedkope productie terecht zijn gekomen. Waarschijnlijk hebben ze in deze zonnebrillenman een soort van sponsor.

Ik kon helaas ook niet veel met al deze rijkeluiskindjes en hun zogenaamde problemen, die binnen een kuch en een scheet opgelost worden in de film. Er worden soort van innerlijke conflicten gecreëerd, maar die zijn dusdanig oppervlakkig uitgewerkt dat het je aan het einde ook geen zak interesseert hoe deze rare driehoeks (vierkants) verhouding uiteindelijk tot een happy end komt.

Nog een eervolle vermelding voor het ritje in de auto aan het begin van de film. Dat zag er echt belabberd uit. Een standaard sitcom doet het nog beter.

1,5*

Wat een drama zeg.

De film begint met een verschrikkelijk slaapverwekkende voice-over. Tijdens de rest van het verhaal komt deze voice-over op random momenten nog terug om zaken die al duidelijk waren nog even extra te belichten. Het verhaal was dermate onkundig uitgewerkt dat deze voice-over nergens nodig was geweest.

Op zich is er nog wel te leven met de voice-over. Deze film landt voornamelijk in de stront doordat het script en de personages veel te oppervlakkig zijn. Daarbij komt dat alles fragmentarisch wordt verteld, waardoor de aandacht al snel verslapt. Op werkelijk geen enkel moment heb ik me maar een beetje geïnteresseerd in de problemen van de personages. Eerlijk gezegd vind ik het enige probleem ook dat ze leden aan aanstelleritis.

Het dieptepunt is wel wanneer het nichtje op het strand onder de boete vandaan probeert te komen. Je merkt dat Israel wel even op dit stukje heeft zitten ploeteren, maar uiteindelijk is het complete onzin. Slaat gewoon echt nergens op.

Enige pluspuntje vond ik het liedje, maar ook hiervan vond ik het weer slecht in beeld gebracht. Mini-playbackshow deed het destijds overtuigender.

1*

wat slecht, zelfs op een brakke zondag nog afgezet.

“Somebody call a doctor, because this house is sick!”

Matige tienerfilm die door de luchtige en zomerse sfeer nog wel genietbaar is. Zon, zee, strand, surfen, het vakantiehuisje van Keanu Reeves en een mooie vrouw (Bianca Santos), SPF-18 heeft die relaxte vibe waar Californië om bekend staat. Het acteerwerk werk is niet geweldig en het verhaal heeft weinig om het lijf, maar de korte speelduur en de zonnige omstandigheden verbloemen veel. Aardige bijrol ook voor Molly Ringwald, en naast Reeves komt zelfs Pamela Anderson even langs wippen. Soms hoeft het leven niet zo slecht te zijn.

Nee.

Saai, slecht geacteerd, niet boeiend. Ik dacht echt een ander soort film te zien uit de omschrijvingen, meer een slice of life op een vakantie. Hoewel de film niet echt van a tot z loopt, voelde dit ook niet aan als sfeerschets maar als verteld verhaal, maar wel één die nergens interessant werd. Kan weinig goeds noemen, maar ik heb ze ook weleens slechter gezien. 1,0*.

Erg matig geheel.

Typisch snel kijkvoer waar Netflix denk ik niet al te veel voor heeft betaald. Vooral een showcase van enkele jonge acteurs die het graag willen maken. Daarom is het acteerwerk nog wel redelijk, maar de andere elementen falen genadeloos.

Sound editing is echt abominabel bijvoorbeeld. Hebben ze het eigenlijk wel geprobeerd? Het voelt soms zelfs ongemakkelijk aan. Ventilatie die in het achtergrond hoorbaar is, stemmen die ongemakkelijk hard praten van een afstand. Het lijkt echt nergens op.

Ook het verhaal is wel heel simpel. Als je het niet kan qua regie, probeer dan te schrijven. Maar dit is allemaal wel heel erg standaard. De film doet echt nooit zijn best om op te vallen. Bekende probleempjes, typisch drama en wat geforceerde humor. En allemaal werkt het gewoon niet.

Ook uitermate tempoloos verteld. 75 minuten was wel een juiste speelduur, want 90 minuten waren wel echt een behoorlijke opgave geweest voor deze film. Het wil weleens gebeuren. Maar meestal hebben dit soort films iets om op te steunen. Dat heeft deze film beslist niet.

Acteerwerk is echter wel solide. Op de vreselijke narration van Hawn na. Waarom dat er überhaupt in moest weet ik ook niet. Maar acteerwerk is wel redelijk voor de rest. Hier en daar wel wat zoutzakkerij maar het is nog best aardig gezien de dialogen die ze voor hun kiezen krijgen.

Centineo doet het vooral best leuk, Herman doet ook best vrolijk mee. Ik zie ook opvallend veel cameo's van bekende acteurs, maar hoe Israel die heeft weten te strikken weet ik echt niet. Moeten vast bekende van hun zijn of Israel heeft op diverse sets meegedraaid en vriendjes gemaakt.

Nee, dit was hem niet. Film die je inderdaad rustig over kan slaan. Wel nog extra punten voor enkele mooie surfplaatjes, een grappige animatie tussendoor en solide acteerwerk. Maar qua script, verhaal, dialogen en regie stelt de film erg weinig voor.