Meningen

Helaas.

Altijd zo'n zonde als een film met zoveel potentie en talent toch de mist in gaat. Het is namelijk niet echt de regie die hier faalt, maar het belabberde schrijfwerk. Tevens ook de vormgeving van de karakters die nooit aandacht gehad leken te hebben.

Ik vind Egerton in ieder geval een goede keuze voor de lead, maar dit zijn inderdaad niet echt zijn soort rollen. Zijn frisse charme werkt echter altijd goed, net als bij Kingsman bijvoorbeeld. Alleen krijgt zijn rol hier iets minder ruimte om echt charmant of fris te zijn.

Andere rollen zijn wel oké. Hewson ziet er goed uit, Foxx acteert goed. Voor Foxx geldt alleen dat zijn karakter zo beperkt is dat zijn enthousiaste acteerwerk totaal niet van de grond komt. Dat geldt ook voor Mendelsohn en Dornan. Rollen die eigenlijk bijna niet uitgediept worden.

Actiescènes zijn in ieder geval behoorlijk spetterend in elkaar gestoken. Bathurst slaagt er weliswaar in om met pijl & boog spectaculaire scenes neer te zetten. Het zijn maar weinig regisseurs gegeven. Enthousiast in beeld gebracht en met een modern jasje overgoten. Zo ziet de eerste actiescène er al uit als een soort militaire oorlog.

De actiescènes hadden ook eigenlijk de redding kunnen zijn voor deze film, maar het schrijfwerk en het verhaal maken het wel heel bont. Zo bont dat het de film niet kan redden van een onvoldoende. Dat dit soort verhalen en uitwerkingen eigenlijk nog door de mangel kunnen snap ik niet.

Het gaat er namelijk wel erg rommelig en cliché aan toe hier. Zo'n moment waarop Egerton een opstand stil krijgt met een enkele schreeuw, dat zijn van die stukjes waarvan je je ogen even gaat dichtknijpen. Net als de typische heldenspeeches of Egerton die de zoon van Foxx wil redden zonder hem maar een beetje te kennen. Het is ronduit lui. Andere voorbeelden zijn de Sheriff die vluchtig wordt opgehangen maar Anderson die gespaard (soort van) wordt omdat deze hem ooit heeft gered, terwijl deze laatste toch een stuk gemener overkwam.

Op een gegeven moment neemt de film zichzelf zo serieus in zijn cliché-schrijfwerk dat het gewoon gaat irriteren. En dat is zo'n zonde, want de actiescènes waren oprecht best gaaf. Alleen dus ondersteund met zo'n standaard-gebeuren waarvan je je gaat afvragen die in godsnaam in een ernstige midlife-crisis zat tijdens het maken van het script. Jammer, maar daarvoor toch een onvoldoende.

Tweede Brooks.

Zijn carrière is er eentje waaruit ik ter vermaak nog wel een paar films wil zien, maar Robin Hood was echt wel diegene waar ik het minst naar uitkeek. Vooral omdat je met een parodiefilm in dit genre niet al te veel kan doen, maar gelukkig wist Brooks zich op dat gebied nog aardig te redden.

Bovendien vind ik dit ook beter dan bijvoorbeeld zo'n Young Frankenstein die enkel en alleen scoort op het geschreeuw van de acteurs. Robin Hood is wat droger op dat gebied en de humor is vooral minder subtiel en zeer dom. Dat gaat er dan bij mij goed in, maar na een tijdje was ik er wel weer klaar mee.

Al in de opening heb je direct door dat dit een parodiefilm betreft, en bij vlagen een best leuke. Het is allemaal maar erg simpel vermaak voor diegene die lekker kunnen lachen om de meest domme vorm van humor. Ik kan er zelf ook wel mee lachen, alleen na een tijdje ben ik er wel weer klaar mee. De grappen gaan zichzelf ook een beetje herhalen.

Acteerwerk is redelijk slecht. Er zijn maar weinig rollen die erg grappig zijn, het zijn vooral de droge momenten tussendoor die het hem doen. Daarbuiten heeft de film niet zo veel te bieden. Het gaat niet onnodig veel door in zijn eigen grappen of referenties naar andere films en dat maakt deze film net wat beter dan de gemiddelde parodiefilm.

Helaas duurt het wel erg lang met maar het liefst 104 minuten op de klok. Ik snap niet waarom Brooks in godsnaam zo'n concept als deze tot zo'n speelduur moest rekken. De echt leuke grappen lopen ook niet in lopende band door en daardoor schiet de film net wat vaker mis dan raak. Jammer, want ik heb hier en daar best wel kunnen lachen. Wel moet je zo'n film als deze in een melige bui kijken, dan kan je ook harder lachen denk ik zo.

Geslaagde Sci-Fi/Actie.

Zeer geslaagd zelfs. Voor het jaartal 1987 heb ik zelden een uiterst vermakelijke film gezien. Komt omdat ik weinig uit de eighties kijk maar ook omdat ik ze meestal nogal saai vind. Deze film was eigenlijk geen enkel moment saai.

Verhoeven maakte al snel indruk op mij met Starship Troopers, waar in mijn mening deze film niet tegenop kan. De remake kan hier ook met geen enkel moment tegenop. De lol en satire zijn ook erg speciaal in deze film, en dat maakt het wel een van onze eigen bodem regisseur film.

Actie is grappig en over the top, acteurs zijn niet slecht en de film is zo ongelooflijk fout dat je je echt nergens aan het vervelen bent. Zeker een aanrader.

Matige remake.

Als je van een film een remake maakt, doe het dan wel goed. Al het RoboCop gevoel is compleet afwezig en deze veel te brave en op geld beluste remake voegt ook vrij weinig toe als de heerlijke Verhoeven actie / scifi knaller.

Visueel mag het dan flink verbeterd zijn, de film zelf is absoluut niet beter. Kinnaman is niet bepaald een briljante RoboCop en de vervelende familiedrama tussendoor voegt helemaal niets toe. Soms gelukkig nog wel een leuke actiescene hier en daar.

Het had gewoon lomper moeten zijn en helemaal niet PG-13. Dit is niet meer de RoboCop zoals ik hem eigenlijk gewend ben en dan heb je alleen nog maar de visueel aantrekkelijke actie die dan overblijft. Ach ja.

Slecht.

Echt ver onder het niveau zit het niet, maar niettemin is deze Robocroc alles behalve een goede film. Met een dergelijke titel als "Robocroc" valt dat echter ook wel te verwachten, maar toch ben ik een persoon die dit soort films herhaaldelijk blijft opzoeken. En wederom met weinig succes, die overigens ook nog nooit echt is gekomen.

Bijzonder aan deze film is dat er geen enkele structuur te bekennen is, waardoor het een onstabiele indruk maakt. Het ziet er echt uit als een rauwe eerste cut en ik overdrijf serieus niet. De beelden, zeker tijdens de eerste helft, lijken vooral door elkaar heen te lopen in plaats van elkaar aan te vullen. Robocroc is vooral twee films in een enkele film gepropt, waarvan er geen enkele maar een beetje origineel te noemen is.

Enkele crewleden lijken het oprecht wel te proberen om goede personages neer te zetten, maar lijken volledig verloren te zijn in de rommel die deze film achterlaat en vooral ook zelf is. De CGI is slecht, maar daar hoef ik verder niet diep op in te gaan. De locatie is leuk en het verloop nog best vermakelijk, maar deze film kent toch ook wel een gebrek aan plezier.

En ook humor overigens, want Robocroc neemt zichzelf onnodig serieus. Dat beest is op geen enkele manier dreigend, en toch wordt er van de crew verwacht er angstig naar te kijken. Ik begrijp het gewoon niet zo, want het zorgt vooral voor ongemak. Daarnaast wordt de film op het visuele aspect verwaarloosd en kan nooit optimaal gebruik maken van de voordelen.

Niettemin ligt het tempo hoog en was deze film uitermate vermakelijk om naar te kijken. De slachting in het waterpark kent oprecht een leuke aftermath en de film kent genoeg actie om de nog relatief korte speelduur te rechtvaardigen. Ik vond het beter uit te kijken dan andere, soortgelijke films, maar natuurlijk blijven dit soort films rommel van de bovenste plank.

Vond het wel lachen.

Duidelijk 1 van de leukere producties in het genre. Dat klinkt vreemd, maar toch is het zo. De meeste films leggen de toon veel te serieus terwijl de gebeurtenissen erg melig zijn, maar deze film heeft daar eigenlijk gewoon lak aan. En dat doet het hem ook.

Visueel is het weinig natuurlijk. Al vond de eerste minuut in de ruimte nog wel charme hebben. Maar de haai, ondanks hij wel geinig bedacht is, ziet er natuurlijk niet uit. Er zit wat meer detail in, maar het blijft wel bagger van een hoge plank.

Qua acteerwerk is het half. Sommige rollen zijn erg leuk, maar sommige vloeken wat met de toon van de film. Peterman is bijvoorbeeld ronduit irritant, terwijl rollen zoals Barber wel geinig zijn. Sommige rollen zijn dan weer iets te, zoals die van Rippy.

Voor de rest weet het best te boeien, en is daarmee best uit te kijken. De regisseurs weten heel goed dat ze onzin aan het maken zijn, en weten daarmee dus een hoop lol eruit te halen. Daarbij horen dus een lading verwijzingen naar klassiekers en en buitengewoon plezierige uitstraling.

Echter blijven dit soort films eigenlijk gewoon slecht. Het slaat nergens op en vooral het einde laat te veel open en veels te veel vragen achter waarmee het behoorlijk rommelig overkomt. Het lijkt alsof de regisseurs geforceerd waren er een rem aan te zetten.

Maar ja, de ervaring was in ieder geval een stuk beter dan bij de meeste films in dit genre. Het komedie gehalte en plezier gehalte doet het hem dan ook eigenlijk.

Tegenvaller.

Maar met een naam zoals Bay moet je ook niet een al te bijzonder verhaal verwachtten. Dan maar kijken waarvoor Bay zo bekend is, de actie en explosies. Helaas vond ik zelfs die tegenvallen, maar dat kan komen omdat dit 1 van Bay's eerste films was.

Typische Amerikaanse rollen, ik verwachtte al niet anders van Bay. Zo weet je al bijna zeker dat Connery en Cage zullen gaan kibbelen. Gelukkig acteren ze dan wel weer prima. Harris vond ik tegenvallen, een nogal voorspelbaar personage, net als het verhaal zelf.

Enkele wat beklemmende momenten, en prima actie in de slotfase. Dan is het meeste positieve al gezegd, want het eerste deel van de film is gewoon saai en duurt te lang. Ik had meer paniek op de gijzeling zelfs tussen de gijzelaars en gijzelingen veel leuker gevonden. Jammer weer.

Prima film, maar een voldoende krijgt het niet.

Geslaagd.

Toch wel leuk, zo'n film als deze die uitkomt tussen de drogere, directere autobiografiefilms. Deze film volgt het leven van Elton John, maar voelt niet aan alsof het door iemand anders dan John wordt verteld. Zowat de hele film voelt aan als een vertaling vanuit de geest van John, waardoor je een halve dramafilm, halve musicalfilm krijgt.

Visueel in ieder geval best geslaagd, al kan Fletcher niet overal even knap gebruik van maken. Aan kleur en vormgeving in ieder geval geen gebrek. Veel van de scenes staan toch wel in kader van de sfeerzetting en die weet goed te werken. Op die manier komen de wat zwaardere en sentimentelere stukken wel door zonder dat ze de film echt overnemen. Die balans behoudt de film erg sterk.

Verder is Egerton geslaagd gekozen om de rol te vertolken, gaat toch op in een personage die hij zelf niet is en hij komt er goed mee weg. Overige rollen zijn daarnaast ook geslaagd. Madden, Bell en tot mijn grote verbazing ook Howard zetten meer dan degelijke rollen neer. Uiteraard wat uitgekauwd, maar in het kader van deze film komt Fletcher er zeker mee weg.

Beetje jammer wel dat de camera niet zo lekker mee kan bewegen met de excentrieke natuur van de film. Het gaat er allemaal gek aan toe, maar de camera kan toch niet helemaal de pracht in beeld brengen om bij te dragen aan de energie. Andere levensfasen van John die groter lijken dan dat hier wordt weergegeven worden tevens wat ongelukkig toegevoegd, verder niet veel te klagen.

Ik heb dit soort films veel liever dan een wat directe en weinig fantasierijke vertelling die andere films weleens aanhouden. Deze film voelt voor mij niet alleen aan als een vertelling van John's leven, maar ook als een soort therapiesessie voor hem. Zeker in de finale wordt dat laatste duidelijk. Amusant vermaak die je de kijker op geslaagde wijze kan meenemen in een 2-uur durende achtbaan van emotie, kleur en apartheid. Ik zie het graag.

Een film van regisseur Guy Ritchie op niveau, met een inhoud die je van hem kan verwachten. RocknRolla zit vol met excentrieke personages, criminaliteiten en sterk aangezette accenten. Zoals wel vaker bij Ritchie kan je je als liefhebber opmaken voor overtuigend acteerwerk en een boel situaties die zich opbouwen naar een strakke finale. Het spijtige is dat de personages niet erg steekhoudend zijn en daardoor snel uitgewerkt raken, daarnaast bouwt Ritchie de spanning niet al te effectief op. Van de humor moet je vervolgens houden, maar nam in deze film uiteindelijk een redelijk vermoeiende vorm aan.

Leuk.

Begon voor mij niet heel hoopvol, met dat standaard en iets te dik aangezette drama maar op een gegeven moment kreeg dit filmpje me wel goed mee. Niet op emotioneel gebied, want ontroerd was ik niet, maar ik leefde op een gekke manier wel mee met Stallone.

Vooral omdat hij zo dommig acteert. Geen idee of dit de bedoeling was maar zijn wat langzame taalgebruik en dommige houding roepen wel een soort sympathie op. Zo krijgt Stallone je wel goed mee soms, echt een harde is hij hier dus niet.

Acteerwerk was wat theatraal soms, maar in het algemeen acteert iedereen wel prima. Het duurt lang voordat de film ook echt een boksfilm is, maar de laatste bokswedstrijd is stiekem wel behoorlijk gaaf. De spanning is er dan, het vermaak is helemaal op z'n 100. Heerlijk.

Toch wel een leuke film uiteindelijk, begon wat saai, maar kreeg me op een gegeven moment wel goed mee. Enkele hele leuke scenes, vergiet het legendarische deuntje niet, en de film is toch wel geslaagd. Duidelijk wat ouder, maarja.

Prima afsluiter.

Van deze reeks dan, want iedereen weet dat het verhaal uiteindelijk zou worden voortgezet via Creed. Dat betekent niet dat de reeks wel degelijk had volstaan als dit de finale was geweest. Stallone kiest ervoor om Rocky Balboa net als de eerste twee films wat meer de dramatiek in te sturen en wat mij betreft doet hij dat prima.

De film heeft een goede dosis karakter. Veel terugkerende personages die allemaal een ander verhaal hebben gekregen, daarmee wordt het grootste deel van de film opgevuld. Stallone als regisseur brengt het zich er netjes vanaf. Daarnaast ziet de film er wat meer opgepoetst uit. Er is meer aandacht naar de cinematografie gegaan waardoor de mistige straten en het nachtleven geweldig naar voren worden gecommuniceerd.

Voor enige tijd dan ook best geboeid gekeken. Wat mij betreft ging het pas mis, verrassend genoeg, in de finale. De bokswereld is wat gemoderniseerd en daardoor kregen we een ander soort gevecht, maar ondanks de nieuwe invloeden regisseert Stallone dit gevecht op een enorm ouderwetse manier. Denk maar aan al die warrige flashbacks die plots hun intrede na ronde 2 doen. Omdat de rest van de film zo rauw en eerlijk aanvoelt, kijkt een cheesy finale totaal niet goed weg. Ik voelde dan ook meer spanning in het vorige deel dan dit deel.

Jammer van het einde dus, maar verder vond ik het meer dan degelijk. Typisch een film die alleen echt goed werkt als je een liefhebber van de Rocky-reeks bent, maar ik kan zoiets als dit best waarderen. Ik vond Rocky Balboa meer aanvoelen als een Creed-film dan een Rocky-film, maar dat is amper kritiek want beide reeksen staan stabiel. Vermakelijk geheel.

Cult.

Voor de tijd waarin het is gemaakt zou het uiteraard bijzonder ontvangen zijn, want zeker in die preutse periodes hakt deze film geweldig in op het publiek. Dat het in de eerste plaats geen succes wordt is dan ook te verwachten, maar dat de film vervolgens zijn publiek wel kon vinden juich ik alleen maar toe. Ik reken mezelf echter geen fan na het zien van de film.

Niettemin kon ik de film voor een aardige tijd best waarderen door de nogal bijzondere en uitvoerige aanpak. Ze wilde graag laten zien dat hun budget niet enkel uit een anderhalf miljoen bestond, waardoor je veel decoraties en hocus pocus zal aantreffen in de film. Ook leuk om te zien hoe veel van deze acteurs na deze film mooi zijn doorgebroken, met als ideaal voorbeeld Tim Curry die hier lekker zijn ding doet.

De nummers pakken soms geweldig. "Let's do the Time Warp again" en "Touch-a-Touch-a-Touch-a-Touch Me" bleven voor een lange tijd in mijn hoofd rondspoken. Lekker vrolijke en pakkende nummers die een film als deze maken. Curry vond ik een leuk personage spelen, maar zijn nummers waren repetitief. De nummers lijken gericht te zijn op onderscheidenheid, maar toch bleven maar weinig andere nummers me bij.

Acteerwerk is leuk, maar het probleem van de film is dat al die gekkigheid geen stand kan houden, waardoor de tweede helft wat meer een slog is. Vooral gedurende de finale begon de verveling sterk in te slaan. Ik hoopte weer op een Time Warp-achtig nummer want er zat gewoon geen kracht en tempo meer in. De eerste helft kan nog leunen op de vreemde aanpak die zo bizar is dat het je makkelijk aan de buis gekluisterd houdt, daarna vervaagd dat.

Het mag absoluut duidelijk zijn waarom een film als deze een status weet te verwerven. Je zal, zeker in die tijd, niet snel iets zien dat maar een beetje op deze film lijkt. Het ging alleen te lang door en veel excentrieke types verdwijnen uiteindelijk te veel naar de achtergrond. Het mag duidelijk zijn dat Curry de hoofdfreak moest zijn, maar ik vond elk type net zo leuk als hem, waardoor de sterke focus op één enkele freak na enige tijd vermoeiend uitpakt.

Muzikale film van Disney-regisseur Kenny Ortega presenteert zichzelf als een soort vervolg, maar is in werkelijkheid een moderne herhaling van het origineel. De liedjes worden hier bijvoorbeeld klakkeloos overgenomen, alleen dit keer door daadwerkelijke artiesten waardoor de nummers veel beter klinken. De visuele opmaak oogt aanzienlijk gepolijster en er worden allerlei kleurtjes uit de kast getrokken om de wereld vorm te geven, maar niettemin maakt het allemaal een statische indruk. De kostuums kennen een goedkope aankleding en het acteerwerk is niet geweldig, zeker Laverne Cox mag niet in de buurt komen van wat Tim Curry (hier te zien in een gastrol) wist neer te zetten. Uiteindelijk is het best entertainend en als je geen al te grote liefhebber bent van het eerste deel zal het vast redelijk smaken, achteraf was het alleen uiteraard beter geweest als deze film volledig op zichzelf stond.

Geen al te best vervolg.

Deel 1 vond ik eigenlijk nog wel redelijk, en daarom ook maar eens deel 2 meegepakt toen deze op TV voorbijkwam. Eigenlijk vooral als must omdat ik deel 4 met Lundgren ook graag wil zien. Dit was ook gelijk het laatste deel dat de 2 uur aantikte in de Rocky-reeks. (Creed uitgezonderd).

Het is eigenlijk vooral een letterlijke Rocky 2.0. Trage en deprimerende drama die de volledige eerste helft van de film in beslag nemen en de sport die langzaam in de tweede helft intrede gaat doen. Stallone zet zichzelf opnieuw neer als een wat trage maar lieve Rocky, zoals ik hem het liefst zie.

Maar voor de rest eigenlijk een grote herhaling van zetten. Het drama in het eerste deel over Rocky die niet volledig weet hoe hij met zijn rijkdom om moet gaan is nog wel redelijk afgebeeld, maar andere grootse dramastukken zijn dan weer behoorlijk afgeraffeld. Vooral Shire die in coma ligt is wel snel afgemaakt.

Een andere herhaling van zetten is ook dat Weathers opnieuw de grote tegenstander is uiteindelijk. Hij en Stallone blijven redelijke karaktervulling, maar Shire is dan weer echt een compleet stompzinnig karakter. Nogal geforceerd verlegen zijn proberen na te bootsen.

Eindgevecht is ook stukken minder dan in deel 1, het valt nu pas echt op dat er van verdediging geen echte sprake is. Weathers hakte Stallone overigens volledig in de pan, alleen richting het einde ging hij KO. Het is vooral irritant om te zien hoe je steeds op dezelfde manier in je gezicht geslagen kan worden.

Het is niet slecht, maar vooral een herhaling van wat al in deel 1 gedaan is. Enkele trucjes worden precies overgedaan maar vaak met net wat meer bombarie. Gevechten maken iets minder indruk en de drama is nog wel aardig, maar kent ook afgeraffelde stukken. Vond dit deel daarom stukken minder.

Mwa.

Film lijkt eigenlijk totaal anders te zijn dan zijn voorgangers. Waar die zich kenmerkte in een deprimerende rauwe look en een trage en dommige Stallone, lijkt deze dezelfde karakters te hebben met andere personaliteiten. Bovendien ligt de focus hier meer op de sport ipv de drama.

Opzicht ook niet vervelend dat de focu nu meer op sport ligt, houdt het tempo er lekker in. Stallone komt dit keer tegenover iemand te staan die zich als een kwal gedraagt en daarmee krijg je een beetje een villain-gevoel hier. Ook leuk dat die villain dan door Mr. T wordt gespeeld.

Film probeert er tussendoor wat drama in te gooien, maar eigenlijk werkt het totaal niet. De inspiratie leek helaas op te zijn. Drama-momenten tussendoor zijn vooral afgeraffeld, onnodig of kort door de bocht. Geen enkele snaar komt maar in de buurt om erdoor geraakt te worden helaas.

Stallone heeft ook een draai gegeven aan zijn personage en het trage en dommige wat ik in voorgaande delen nog wel leuk vond is er hier af. Nu begint hij ook echt te lijken op Stallone in typische Stallone-films. Kenmerkende blik ook vooral. Shire is ook alles, nu durft ze wat te zeggen en eigenlijk zie ik haar zo liever dan zo'n vreemde verschijning als in voorgaande 2 delen.

Gevechten maken ook niet al te veel indruk. Ze zijn wat korter en minder spannend. De opbouw naar die gevechten was in voorgaande delen toch echt een stuk beter. Tegenstander is wat gemener, Stallone is iets sterker. De echte spanning zoals bij deel 1 tijdens het gevecht is helaas niet echt meer aanwezig.

Weer iets beter.

Deel II en III waren wat minder dan 1 en haalde dat niveau ook niet echt meer. III maakte ook een beetje een draai in de films en deel IV gaat weer met datzelfde soort film door. Dat betekend dat de focus er in dit deel weer voornamelijk op de sport zelf ligt en de drama wordt nog een stukje verder weggeduwd.

Stallone is eigenlijk een hele andere Rocky dan in deel I en II maar weer een beetje hetzelfde als in III. Nu is hij eigenlijk echt een actieheld geworden maar dan in de boksring. Niet iets wat ik perse beter vond, maar ach ja, dat zal vast wel zijn omdat zijn arrogantie wat hoger lag in deze film.

In deze film staat niet meer de drama centraal, maar vooral het entertainment. Daarbij hebben ze wel een hele geslaagde tegenstander gevonden voor Stallone, gespeeld door Lundgren. Lekker koud karakter en mogelijk de betere rol die Lundgren heeft gespeeld. De coolheid die hij hier laat zien heeft hij niet meer in andere films laten zien helaas.

Sport staat echt centraal en zeker 60 minuten van de film lijken eruit te bestaan. Nog wel de nodige dramamomentjes tussendoor maar die zijn nu zo kort-door-de-bocht dat het eigenlijk vooral een scheet tussendoor is. Als je het zo in elkaar gaat steken, dan kan je het er natuurlijk net zo goed uitlaten.

De film kent een iets beter eindgevecht en Lundgren mag ook vol aan de bak. De echte spanning heerst er niet echt meer helaas zoals in deel 1, en de slotfase waarbij Stallone het Russische publiek mee krijgt, tja, wat moet ik ervan denken? Wel fijn dat de Russen niet worden afgebeeld als eenzijdige mensen zoals wel vaak in andere Amerikaanse films.

Je komt er snel doorheen en Lundgren speelt een leuke tegenstander. Stallone doet het redelijk maar gebruikt wel minder van zijn acteerkracht hier. Het levert allemaal een iets beter geheel op in vergelijking met II en III maar nog steeds niet echt bepaald perfect helaas.

Leuk.

Het is alweer even geleden dat ik de Rocky-films heb gezien. De laatste keer zag ik er rap drie achter elkaar. Toen kon ik ze niet meer uit elkaar houden en daarom gelijk besloten even wat tijd te implementeren tussen het vierde en vijfde deel. Aan mijn cijfers te zien was ik niet altijd positief, maar wellicht dat ik te streng ben geweest want de laagst beoordeelde Rocky-film beviel helemaal niet slecht.

Wel mag het duidelijk zijn dat de koek op was. Fans van Rocky in de boksring kunnen met dit deel ook weinig aanvangen, want klaarblijkelijk vonden de makers dat het tijd was om Stallone in een coachingrol te plaatsen. Als ik me de vorige twee delen probeer te herinneren, zie ik vooral vechtscenes voor me. Dit vijfde deel lijkt het wat meer bij de eerste twee films van de reeks te zoeken, want het verhaal en vooral het personage van Stallone zelf worden boven de gevechten geprefereerd.

Ik vond Stallone ouderwets leuk. Nooit echt beseft dat ik zo van zijn rol kan genieten, denk dat ik hem als Rocky ook verkies boven Rambo. De bijpersonages zijn allemaal van papier, maar Tommy Gunn zelf vond ik nog wel wat hebben. Een beetje jammer dat de schrijvers zo'n wandelende cliché van hem hebben gemaakt. Daar zat echt een veel complexer en dieper concept in, maar het moest allemaal vooral commercieel zijn heb ik de indruk.

Het is soms echt behoorlijk cheesy en fout, maar ik zat weer lekker in spanning tijdens de finale en kwam de film enorm vlot door. Misschien toch de reeks maar even opnieuw opzoeken, want ik heb oprecht lol gehad. Een goede film is het niet, daarvoor is dit deel veel te voorspelbaar en komt geen enkel personage buiten Stallone om uit de verf, maar vermakelijk is het zeker. Binnenkort het zesde deel even aangooien.

Typische McLean.

Het is me langzaam duidelijk wat voor soort films de voorkeur krijgen van McLean. De regisseur wil graag een beetje spanning, vermengt met mooie natuur in zijn films. Van de 4 films zijn der zeker 3 met natuur centraal, en McLean weet ook wel wat hij ermee aanmoet.

Deze film heeft dankzij de natuurliefde dan ook een fenomenale setting. Het gehele moeras in het donker is prachtig en sfeervol om te zien, maar ook in daglicht zijn de beelden van de boot toer erg mooi. McLean heeft de locaties en settings volledig onder de controle.

Echter is het regelmatig de spanning zelf die niet helemaal knap uitgewerkt wordt. In totaal kent de film eigenlijk maar 2 intense momenten, en dat is net wat te weinig voor een film zoals deze. Ook de schrikmomenten zijn wat tam.

Voor de rest is de krokodil niet al te knap, maar McLean houd het beest eigenlijk vooral onderwater. De krokodil is altijd wel aanwezig, maar komt nooit helemaal in beeld. Waarschijnlijk om de soms wat houterige bewegingen uit beeld te houden.

Voor de rest is het acteerwerk ook niet zo heel bijzonder. Vartan is wat houterig, Mitchell doet wel haar best maar krijgt helaas ook weinig mee van haar script. Worthington had best leuk kunnen zijn maar die verdwijnt al snel onderwater helaas.

De film is soms intens, maar nooit doodeng. Je zou eigenlijk in je nagels moeten bijten van angst, maar het is allemaal niet intens en spannend genoeg in beeld gebracht. Wel jammer, want er zit een prima regisseur in de stoel en een prachtige setting. Jammer. Wel een voldoende, maar op het randje.

Niet indrukwekkend.

Rogue is een logische film om in de bioscoop uit te brengen, maar je kan waarschijnlijk al snel proeven dat dit geen briljante vorm van cinema gaat worden wanneer Fox in een legerpakje op de poster van de film duikt. Ook na het zien van enkel de opening zal menig kijker de bui al voelen hangen: dit wordt niet bepaald briljant.

De CGI is eigenlijk direct ook het minste gedeelte van de film, en het enige echte dat serieus faalt. Deze film werd op locatie geschoten en kent best wel wat budget, daarom is het direct jammer dat ze veel van de centjes hebben vergooid in erg slecht tot leven gebrachte dieren met een vreselijke vorm van animatie. Lelijke bewegingen, nog lelijkere geluiden. Het haalt een hoop spanning uit de film.

Het acteerwerk is nog wel aardig te noemen, en Fox weet zich verrassend genoeg nog best staande te houden. Een super indrukwekkend personage is het niet en de diepgang die ze eraan willen meegeven werkt ook niet, maar de charme heeft ze wel. Verder heel wat personages die interessante achtergronden hebben, en de onderliggende boodschap van Rogue biedt een goede ondersteunende factor.

De actiescenes trekken veel voordeel uit de mooie omgevingen waarin de kogels in het rond mogen vliegen. Aan de hoeveelheid actie geen gebrek in deze film, eigenlijk moet het een achtbaanrit voorstellen die nooit ophoudt, maar helaas is het allemaal maar slecht tot leven gedirigeerd. Lelijk camerawerk en adrenalineloos wapengeweld dat de boel niet altijd even kijkbaar houdt.

Het lijkt op een film die ergens nog wel de potentie kent om goed te zijn, maar dit helaas niet kan zijn. Terughoudende film met wat aardige onderliggende boodschappen en goed acteerwerk. Fox is niet bepaald een groots actrice meer en deze rollen gaan haar ook zeker niet terugbrengen, maar het is een aardige stap terug in de goede richting. Vermakelijke, maar slecht geregisseerde avonturenfilm met veel actie.

Halfje erbij na herziening. Regisseur Gareth Edwards weet zich best raad met de visuele vormgeving en levert zeker tegen het einde aan uitstekend spektakel. Het acteerwerk is bovendien prima (ondanks de saaie en clichématige vormgeving van de personages) en het tempo ligt hoog genoeg om verveling tegen te gaan. Dat blijkt broodnodig, want de speelduur wordt verbazingwekkend genoeg uitgerekt tot 134 minuten. Wat mij betreft te lang voor het beperkte verhaal dat deze film te vertellen heeft, maar gelukkig gaat er een groot gedeelte op aan degelijk vormgegeven actiescenes en grootschalige sciencefictiondecors.

Aardig.

Films als Role Models vermaken erg goed, maar zullen waarschijnlijk nooit echt de status krijgen van een dijenkletser. Dat heeft er alles mee te maken met de opinie dat de film simpelweg niet briljant grappig is. Toch moet ik zeggen dat de film vanaf minuut 1 voortdurend makkelijk weg blijft kijken.

Scott en Rudd vormen een aardig duo samen, maar apart van elkaar zijn ze niet briljant. Ik heb Scott eigenlijk altijd als Doug Glatt zijn hoogtepunt zien beleven, de rest van zijn personages zijn altijd maar wat half. Daar behoort deze ook tot toe. Rudd is soms wat vervelend, al zal dat wel zijn personage zijn en niet hemzelf. Toch koste het me grote moeite hier en daar om normaal tegenover zijn personage te staan.

De voortdurende vreemde situaties zorgen ervoor dat de film nooit weet te vervelen, maar dat neemt niet weg dat het te lang duurt voordat we bij de kern aankomen en het moraal tussendoor de film niet echt naar behoren een diepere laag weet te geven. Komedies zoals deze hebben niet veel woorden nodig in een review, maar het vermaakte best. Tot echt schatterlachen kwam het alleen niet.

Mwa.

Flop niveau vind ik het absoluut niet, maar foutloos is deze McTiernan film inderdaad niet. Het maakt onder andere de fout door te standaard te zijn en datgene te ontwijken wat echt belangrijk is in de film, het Rollerball spel zelf.

De Rollerball spelen zelf zijn namelijk het leukst, maar zijn nauwelijks aanwezig. Er zit teveel drama in en natuurlijk keren ze zich tegen de grote baas, alles wat de film dus niet moet doen. Het voelt hiermee aan als een soort derde deel van een reeks die niet geslaagd is.

Voor de rest duurt het inderdaad te lang, en boeit het niet altijd. Minder drama en meer sport hadden de film absoluut goed gedaan, het resultaat hier is niet al te best. McTiernan kan best regisseren, maar dit had beter aangepakt moeten worden.

Toch niet de film die ik hoopte dat het was.

En ook opmerkelijk dat een vakman als Cuarón nog foutjes kan maken in het geluid op het scherm. Hier en daar zag ik kleine foutjes, een auto die meters achter een fanfare rijdt en nog steeds erbovenuit klinkt, gepraat en gelach die van links klinken terwijl de karakters rechts staan en ga zo maar door.

De eerste 5 minuten bestaan letterlijk uit 1 shot op de vloer die dan langzaam wordt schoongemaakt met een plas water. Vanaf dat moment wist ik dat dit niet de normale film zal worden die ik normaal kijk. Maar gewoon door kijken, want Cuarón weet altijd wel iets te doen.

Nou, daarin was ik dan een beetje teleurgesteld. Want buiten de soms mooie fotografie, vond ik het camerawerk vaak alles behalve indrukwekkend. Hij beweegt van links naar rechts, van boven naar beneden maar weinig beweging. Slechts 2 scenes waar hij eindelijk begint de bewegen is het gelijk een stuk beter (De zee en bosbrand).

Dat ik het verhaal rondom de kinderen een stuk leuker vond om te volgen dan het hoofdpersonage zegt eigenlijk ook wel wat, want dan betekend dat er haast geen moer aan was om te volgen. Begrijp me niet verkeerd, want slaapverwekkend was het ook niet, maar geef me dan maar liever het kindergelach en conversaties aan tafel.

En zo zijn de eerste 100 minuten niet helemaal mijn ding. Ik kan geen echte sympathie krijgen voor iemand behalve de lieve kinderen. De laatste 35 minuten is het opeens heel interessant om allemaal te volgen, want waarin de eerste 100 minuten niet veel aan was, gebeurt er in dat deel veel meer. De 5 minuten van het "Corpus Christi Massacre" uit 1971 waren niets minder dan zeer indrukwekkend in beeld gebracht. Dat was trouwens ook de enige reden waarom dit voor 16+ is lijkt me. Komt dankzij de kleur en realistische toon een stuk harder aan.

Jammer dat het dan zo lang duurt, maar visueel is het op het saaie camerawerk na helemaal niet verkeerd. De kinderen acteren sterk, en de rest was ook wel geloofwaardig genoeg, al vond ik de kinderen boven iedereen uitsteken in het tonen van echte emotie. De menselijke beelden soms zijn ook zeer fraai. Dankzij de laatste 35 minuten nog een voldoende, maar van zo'n persoon als Cuarón verwacht ik simpelweg een meesterwerk, en dan is dit toch wat teleurstellend.

Oei.

McKee en Bettis draaien de rollen om, maar als je het mij vraagt mogen ze na het maken van Roman die rollen nog een keer omwisselen. Roman wil maar wat te graag May zijn (een film die ik ook niet geweldig vond) maar faalt hierin behoorlijk. Bijzonder eigenlijk dat ze voor zo'n goedkope aanpak hebben gekozen, want de mensen die hier achter (en voor) de schermen staan zijn toch wel redelijke namen binnen het genre.

Deze film voelt aan alsof ik het zelf nog kan maken, en dat is zeker geen compliment. Soms kan een goedkope uitwerking uitstekend werken en echt wat toevoegen, maar deze film kan dat niet. Roman is een oersaaie en ronduit potsierlijke film die nergens maar een beetje indruk weet te maken. Het leukste dat je voor het grootste gedeelte zal gaan aanschouwen is het feit dat er een regisseur de hoofdrol speelt. Verder is er namelijk niet zo veel.

Visueel is het spuuglelijk. Simpel camerawerk, afschuwelijke belichting en een traag en sfeerloos verloop. De soundtrack probeert het allemaal op hopeloze wijze apart en sfeervol te maken, maar faalt hier behoorlijk in. Het verloop is saai en de motieven onduidelijk. Dat zal wel de bedoeling zijn geweest, maar ik vond de film dusdanig niet-effectief dat het allemaal maar storend overkwam, en dus niks wist toe te voegen.

Acteerwerk is nog te doen maar vanwege de aanpak valt overacting al snel op. Daarnaast was Bettis beter in May als de weirde hoofdrol, McKee doet een aardige poging maar weet zijn aparte verschijning niet zo heel veel mee te geven. Met enkel awkward zijn kom je er niet. Beetje simpele invulling, en aangezien er ook niet zo veel mee gedaan wordt valt het nog iets extra op.

Het was een film waar ik bijna niet doorheen kwam. Toen ik op een gegeven moment dacht dat ik nog een klein kwartiertje hoefde te zien stonden er nog 45 minuten op de klok. Zo komt het als resultaat al snel vermoeiend over. Het enige dat ik eigenlijk nog serieus leuk vond was het einde, die de film met een 0,5* naar boven trekt. Verder vond ik dit een talentloze film zonder passie. Vermoeiend, vervelend, simplistisch. Ik zou zeggen: overslaan.

Melige avonturenfilm en een vroeg project voor regisseur Robert Zemeckis, die later een boel projecten evenals klassiekers zou afleveren. Romancing the Stone pakt de zaken voornamelijk luchtig aan en betrekt weinig ambitie om het eindresultaat verder omhoog te krikken. Het is voor iemand als Zemeckis een wat teleurstellende filmervaring, maar niettemin gebeurt er een heleboel om de kijker vermaakt te houden. Het compenseert het gebrek aan chemie tussen Michael Douglas en Kathleen Turner, die eigenlijk niet sterk genoeg acteren om de film op sleeptouw te nemen. Danny DeVito daarentegen speelt echter een leuk bijfiguurtje en past perfect binnen de gecreëerde toonzetting. Dankzij het hoge tempo en de fijne afwisseling tussen gebeurtenissen is het een best amusante film geworden, maar wel één die te lang duurt en de basis niet helemaal onder de controle weet te krijgen. De eindbeoordeling zit dan ook tegen de middelmaat aan.

Net als het debuut van regisseur Paco Plaza valt ook Romasanta niet doorheen te komen, ten koste van Julian Sands' zeer degelijke acteerprestatie. De makers ondernemen van alles om hier een onderscheidend geheel te creëren, maar includeren weinig om een blijvende indruk te maken. Vooral de romantische aspecten zijn tenenkrommend en benodigde chemie is nergens te merken. Wanneer het op de visuele kwaliteiten aankomt, lijkt Plaza zich weinig raad te weten met het tijdperk dat hij hoopt te belichten. De decors ogen goedkoop en de cinematografie is lelijk, waardoor ik de film vooral verveeld heb uitgezeten. De rol van Sands en de poging om iets unieks te maken leveren bonuspunten op, verder is dit beslist geen film die ik ooit nog een keer hoop te zien.

Vreemd.

Baz Luhrmann in zijn eerste echt grotere productie. Als regisseur heeft hij voor zijn filmcarrière ook op het theater gewerkt en ik ben van mening dat hij een aantal van die sfeerzettingen en stijlkenmerken heeft meegenomen naar het witte doek. Dat pakt onderscheidend uit, maar in deze film vind ik het eigenlijk niet zo goed passen.

Dat heeft er vooral mee te maken dat deze film juist in een wat modernere omgeving wordt uitgewerkt. Zo laat de opening je al een kleurrijke omgeving zien die zich duidelijk niet eeuwen terug afspeelt. Toch behoudt Luhrmann het overdreven, theatrale gedeelte die dat soort Shakespeare-verhalen met zich meebrengen. In deze kleurrijke, explosieve omgeving vind ik dat erg botsen.

Ik ben namelijk van mening dat als je een ouder stukje geschiedenis in een modern en nieuw jasje wilt hijsen dat je niet voor de helft kan blijven hangen in verschrikkelijk ouderwetse dialogen en romantiek. Het knalt volledig tegen de energieke, rondtollende stijl aan van Luhrmann. Veel editing, beweging en kleur gaat dus samen met een verhaaltje dat eigenlijk in een erg ouderwetse omgeving gehesen dient te worden.

Acteerwerk is wel oké, maar personages doen erg hedendaagse dingen die ze uitspreken met poëtische zinnen. Ik kan er niet echt bij, en de romantiek kan ik daarom ook nauwelijks serieus nemen ondanks de zwaar aangezette emoties en handelingen. Ze proberen je uit alle macht mee te krijgen in het verhaal, maar het wil gewoon niet zo goed lukken en wederom verwijs ik daarvoor naar mijn eerdere kritiek.

Gelukkig zit er wel chemie in het verhaal en zo'n scene als de opening is heerlijk om naar te kijken. Luhrmann pakt uit in uitvoerige, gestoorde en enthousiaste personages en regiestijlen waar ik wel makkelijk tegenaan kon kijken. De veelvuldige aandacht naar audiovisuele flair kan ik altijd waarderen, maar ik ben van mening dat Luhrmann gewoon de verkeerde omgeving ervoor heeft uitgekozen. Met de dialogen zelf heb ik overigens geen problemen, wel met de omgeving waarin ze geplaatst worden. Alsof je een bloederige oorlogsfilm in my little pony plaatst.

Bagger.

Begint inderdaad nog best aardig. Al is het amateurisme al gelijk voelbaar en weet je al vanaf minuut 15 dat dit waarschijnlijk super slecht gaat worden. En dat is dit ook, erg erg slecht. Cohen kan maar beter stoppen, want een simpele low budget horror kan hij niet.

Slechts de opening is wat beter. Daarna gaat de film in een steile lijn naar beneden. Acteren wilde ik in de auto nog wel geloven, daarna gaan ze zich onmenselijk gedragen en is het opeens heel slecht. De aftermath van de kills zijn misschien wel goor, het in beeld brengen ervan is niet aanwezig en heel simpel.

Soms is zelfs de wind hoorbaar in de camera, en daarmee faalt dat ook. De regisseur wil duidelijk zijn talent laten zien, dat is niet gelukt. Vermijden deze bagger, als ik dit wist, was ik er nooit aan begonnen.

Lekker ruig.

Romper Stomper was ook zo'n typisch geval van "wil je deze DVD hebben? Ik heb hem niet meer nodig". Toen is deze film lang in de kast blijven liggen, totdat ik dankzij de huidige situatie maar eens heb besloten hem te bekijken en ben toch wel blij dat ik dit gedaan heb.

Leuk om Crowe in een wat jongere rol te zien. Wat mij betreft ook 1 van zijn betere. Lekker gevaarlijke en ruige uitstraling die hij heeft. Jammer dat zijn karakter zelf weinig verdieping krijgt, waarmee we het vooral met zijn uitstraling en charme zullen moeten doen.

Romper Stomper weet zichzelf vooral op te laten merken door een meedogenloze en harde toon. Het opent in ieder geval al snel ruig en kent een harde scene waarin we een uitgebreid gevecht en achtervolgingen zien. Dat soort scenes maken Romper Stomper tot een zeer vermakelijk geheel.

De genadeloze en brute toon is heerlijk om te zien. Hard, koud en meedogenloos. Zo hoort een film zoals deze te zijn. Echter is het wel een aaneenschakeling van harde beelden met weinig verdieping of lijn en dat is waar Romper Stomper het wat laat afweten.

Vooral een vermakelijke 90 minuten zo, maar heel bijzonder is het natuurlijk niet. Vooral een stevige film met enkele heftige scenes. Maar ook eentje die je op een paar scenes na weer bent vergeten helaas. Veel pogingen tot een serieus verhaal worden er ook totaal niet gedaan.

Mak.

Misschien een film die voor een specifiek publiek erg te waarderen is, ik kan alleen met dit soort simpele projecten niet zoveel. Lachen tijdens komediefilms doe ik sowieso niet veel, maar er zijn wat uitzonderingen. De fratsen van Romy & Michele zijn alleen absoluut niet de magische momenten die me dan wel aan het lachen krijgen.

De film loopt nooit erg lekker en ondanks dat het nooit ronduit vervelend is kan het zich nooit ontpoppen tot een film die zich ergens aan kan vasthouden. Er zit wat komedie in verwerkt, er zit wat drama in verwerkt en zelfs wat korte momenten van romantiek. Het mag dan wel duidelijk zijn dat er wordt gekozen voor een komische aanpak, maar de film kan zich in geen enkele richting echt ontstijgen.

Het acteerwerk is dan wel weer best oké. Erg grappig vond ik de dames niet, maar het valt moeilijk te ontkennen dat er goed wordt geacteerd. Iedereen begrijpt wat hem of haar te doen staat en dat zorgt nog wel voor een duidelijk passiegevoel. Tussendoor zijn de zeer aparte momenten zoals een soort toekomstbeeld ook wel de moeite waard. Dat houdt de oogjes in ieder geval op het scherm in plaats van op de klok.

Ik vond het niet bepaald briljant, maar als film is het absoluut niet vervelend om een keer gekeken te worden. Ik gok dat deze film een echt Amerikaans accentje heeft want op andere (buitenlandse) sites wordt de film heel wat meer in de armen genomen. Dat hebben we als kleine landjes dan goed voor elkaar. Vermakelijk, soms lekker apart, maar in het algemeen niet erg lollig en met een verhaal dat nooit goed uit de verf komt.