Meningen

Regisseur Ryûhei Kitamura kondigde deze film aan als een "groots project" en tot op zekere hoogte is Rupan Sansei dat ook wel. Ik kende het bronmateriaal nog niet, maar het is klaarblijkelijk wel erg populair in Japan en dit geheel vormt daar een soort oorsprongsverhaal op. Met de dynamische regie van Kitamura moet dat ook wel tot goed vermaak komen, maar voor zijn doen is de aanpak hier relatief braafjes. Het camerawerk is gelukkig wel ouderwets energiek en de kleurrijke vormgeving van de wereld die hier wordt geschept is leuk, maar de personages komen daarentegen totaal niet van de grond. Nodeloos kinderachtig vormgegeven en vooral oninteressant uitgediept, waardoor de speelduur van 133 minuten relatief snel verzandt in saaiheid. Wat actierijke scenes tussendoor zorgen gelukkig voor wat leven in de brouwerij en Kitamura lijkt duidelijk plezier te hebben met dit project, maar hoger dan een nipte voldoende zal het voor mij niet komen.

Belachelijk.

Ik wist al van tevoren dat ik dit niet heel goed zou vinden, maar met horror in het genre wil ik het nog weleens een kans geven. Helaas had ik dat hier niet moeten doen, maar dat was inderdaad pas na de ontvoering, want het eerste deel is wel sterk.

Ook veel interessanter in het eerste deel, maar de film stort al snel in, wordt al snel saai en mist absoluut alle spanning die het nodig heeft. De regisseur lijkt meer op visueel niveau in te gaan waarmee wat niet echt helpt in deze film.

Rapace speelt slecht, de scenes tussen haar en haar zoon zijn gênant en komt meer over als een halvegare dan als iemand die graag wil overleven. Daarnaast is het niveau van ongeloofwaardigheid soms zo hoog dat het meer een komisch effect krijgt.

Na de zoveelste dialoog van "mag ik mijn zoon terug zien" en "laat me alsjeblief gaan" had ik het dan ook wel gezien. Nergens is het spannend, vrij belachelijk en mist de emotie. Wel soms leuk cameragebruik, vooral in de schachten. Voor de rest is het een zeer matige film die door iedereen over geslagen mag worden.

Beter dan verwacht.

Rush was een film die ik vroeger gewoon niet wou zien. Ik dacht dat het allemaal maar overhyped was, en daarnaast ligt het onderwerp Formule 1 me ook gewoon totaal niet. Ik wilde maar niet geloven dat zo'n film als deze aan zo'n score zou komen. Toen kwam ik er gisteren achter dat het die status best wel verdient eigenlijk.

Maar de eerste 10 minuten deden me even vrezen. Typisch Hollywood-gebeuren wat mij betreft, dat gehypte gedrag rondom James Hunt. Al vanaf het begin vond ik hem maar een nul. Zo'n typerend ventje dat je wel vaker in dit soort biopics ziet. Maar dat kan natuurlijk te maken hebben gehad met het echte personage, die zich mogelijk zo gedroeg. Ik weet het niet zeker.

Hemsworth vind ik lui acteren. Dit soort rollen neemt hij wel vaker aan. Een beetje een arrogant karakter die heel knap kan kijken, maar qua acteren te veel van hetzelfde is. Ook hier weet hij niet echt te overtuigen. Ik zou graag een hele andere rol van Hemsworth willen zien, waarin hij niet zo'n hunk speelt.

Brühl moest ik aan opwarmen. Vooral aan zijn accent dan, ik ben er nooit zo'n voorstander van, zo'n sterk aangezet accent. Uiteindelijk wende ik er wel aan, en dat is zeker een compliment. Normaal blijf ik me er namelijk aan ergeren. Brühl slaagt er echter in om me toch mee te krijgen. Het helpt ook wel dat ik hem als acteur kan waarderen.

Verder heeft de film alles om een heel typerende biopic te zijn. De love-interests worden er weer bijgesleept, de bepalende wedstrijden en de onsympathieke personages zijn er ook bij. Howard maakt het zichzelf niet makkelijk om deze onderwerpen goed op het scherm te krijgen, maar slaagt hier uiteindelijk wel in, tot mijn grote verrassing.

Howard laat namelijk zien dat hij als regisseur toch nog behoorlijk uit de hoek kan komen. Ik dacht dat het een typische klassieke regisseur was, maar hij weet hier qua regie een behoorlijk push te geven. Een push in de vorm van dat het nergens saai wordt en altijd lekker doordendert.

Want qua tempo gaat het allemaal net zo snel als de racewagens op de baan. Howard vertraagt werkelijk nergens, en daardoor raak ik weleens nerveus van de film. Dat is wederom een compliment, dat betekend dat de regisseur adrenaline in de film weet te stoppen. Veel interessante camerastandpunten, flitsende montage en snel in beeld gebrachte races. Howard weet het gewoon te flikken qua powerregie.

Visueel ziet het er voor de rest ook gedetailleerd en fris uit. Ik mag het allemaal wel. Alleen jammer dat ik de personages stukken minder kan waarderen. Een ander kritiekpunt vind ik dat de eindrace met te weinig spanning werd gebracht. Qua tempo gaat het erg snel, maar de spanningsopbouw wil dan weer niet lukken. Voor de rest absoluut een verrassing.

Pff.

Rush Hour doet vraagtekens oproepen bij mij. Vraagtekens in de vorm van Ratners carrière. Qua actie wist enkel X-Men: The Last Stand een voldoende bij mij te scoren, maar tot nu toe vind ik hem qua actieregie serieus een ondermaatse regisseur. En X-Men was voornamelijk omdat ik de effecten zoveel beter vond dan die van Singer. En terwijl hij hier nog jong en fris was. Dan zou er toch juist adrenaline en energie vanaf moeten stralen?

Die energie straalt er in ieder geval niet vanaf. Ik had een beetje gehoopt dat Ratner zijn echte stempel met Rush Hour kon afleveren. Net zoals PTA deed met Boogie Nights. Die frisheid mis ik volop bij Rush Hour. Wat mij betreft had een 70-jarige regisseur dit net zo gedaan. Waarschijnlijk zelfs iets beter.

Rush Hour volgt erg braaf de typerende buddy-cop elementen. De bingokaart voor buddy-copclichés kan er in ieder geval bij gepakt worden want er komen er vast genoeg voorbij om een prijs mee te winnen. Alles in deze film is eigenlijk voorspelbaar. Het enige wat niet te voorspellen was waren de trekjes van Tucker.

Chan is in ieder geval niet al te best qua dialoog. Hij probeert een beetje de komiek uit te hangen hier, maar omdat zijn Engelse accent zo beperkt is is het een beetje ongemakkelijk om naar te luisteren. Tucker leek wel plezier te hebben, maar de humor van zulke types ligt me gewoon wat minder. Grappig, omdat Murphy wel op mijn lachspieren kan werken.

Qua actie is het allemaal niet al te bijzonder. Ik schrik ervan dat het budget nog rond de 40 miljoen lag, want ik kan het me maar moeilijk voorstellen. Ratner slaagt er in geen enkele wijze in om de kijker te betrekken in de actiescènes en qua actie zelf is het allemaal aan de tamme kant. Braaf wapengeweld, wat stofwolkjes en wat Chan-gehuppel.

De leukste scenes komen dan wel weer van de moves van Chan. Die laat af en toe nog wel soepele bewegingen zien. Jammer dat Ratner er niks mee kan doen qua regie. Tijdens de slotfase hoop je ook op iets spectaculairs, waar de film naartoe werkt, maar ook daar blijf je als actiefan op je honger zitten. Vond het maar een matig gebeuren allemaal.

Beter.

Alhoewel Ratner nu flink in de penarie zit was het vroeger een best succesvol regisseur. Met meerdere blockbusters op zijn naam is het geen onbekend regisseur. Maar een bekende regisseur is iets anders dan een goede regisseur, alhoewel Rush Hour 2 beter is dan deel 1.

Ratner lijkt wat te hebben bijgeleerd na de droge actiefilm Rush Hour. Vorige week vond ik dat nog een mislukt resultaat. Droge actie, zoutloos gebeuren. In dat opzicht heeft Ratner wel wat bijgeleerd in dit deel, geholpen door een hoger budget die waarschijnlijk een beetje de doorslag heeft gegeven.

De actiescènes zijn nu wat grootser en epischer. Vooral de finale in het casino heeft nog wel wat in zijn mars. Voor de rest regisseert Ratner nu wat energieker en laat de actie wat lekkerder doordenderen. Het volgt elkaar wat beter op dan in deel 1.

Tucker is een beetje een love-him-or-hate-him geval. Ik neig in ieder geval meer naar het eerste, alhoewel hij wel de 105% geeft. Maar het is niet mijn humor. Chan weet alleen wat toe te voegen met zijn snelle bewegingen, maar qua acteren is het niet al te best.

Ratner zet de actie wel wat beter neer, maar het is nog steeds adrenalineloos. Mede door afstandelijk camerawerk en een veilige manier van filmen. Ratner lijkt zichzelf nooit uit te dagen. De actie blijft altijd op veilige sets en bestaat voornamelijk uit trappen en slaan.

Schurken zijn ook niet erg intimiderend of speciaal. Ziyi ziet er schattig uit, maar qua acteren valt ze door de mand. Ook altijd jammer wanneer de bijrollen zo serieus opgezet worden naast de übermelige hoofdrollen (Sanchez bijvoorbeeld, vreselijke rol trouwens). Het vloekt altijd een beetje en doodt het tempo vaak wat. Het leidt ertoe dat ik na een uur alweer klaar was met de film.

Het is een verbetering ten opzichte van deel 1. Die vond ik zeer ondermaats. Dit is wat beter, filmisch wat frisser. Omdat de film wat beter door weet te denderen krijgt het dus ook een hoger cijfer. Even kijken of Ratner de kaarten wat uitdagender kan spelen bij deel 3. Het budget belooft in ieder geval wat.

Hm.

Rush Hour 3 is een beetje het niveau van het vorige deel. In bepaalde opzichten een stukje uitdagender en grootser, maar in andere elementen weer een stapje terug. Het cijfer komt dus neer op hetzelfde als het voorgaande deel. Waarschijnlijk zal de vierde (als deze nog komt) niet meer geregisseerd worden door Ratner, waar ik niet bedroeft om ben.

Ratner had nog meer budget bij dit deel, wel 140 miljoen zo te zien. Dat schept wel verwachtingen voor de actiescènes, maar Ratner kennende zullen die niet waanzinnig gaan worden. De film kent dan ook weinig verheffende actiemomenten. De locaties zijn opvallender dan de actiemomenten zelf.

Tucker blijft een wat wisselvallige komiek. Het is niet mijn soort komedie en ik kijk er niet al te graag naar, maar ik kan Tucker waarderen voor wat hij doet. Chan is wat ouder geworden hier en dat zie je aan het verminderd in beeld brengen van zijn bewegingen. Qua acteren is het nog steeds hetzelfde als in deel 1 en 2.

Ratner heeft hier en daar eindelijk wat uitstapjes gedaan ipv op sets te filmen en er zit zowaar nog een autoachtervolging in. Eindelijk lijkt Ratner zich een beetje uit te dagen qua actie en probeert hier en daar wat uit. Het probleem is dat hij het nog steeds afstandelijk en adrenalineloos neerzet, ondanks een wat energiekere finale. Het zit hem toch in de timing uiteindelijk dat het niet wil werken.

Ook in Rush Hour 3 zijn de bijfiguren onnodig normaal en serieus. Sommige bijrollen acteren ook werkelijk vreselijk. Denk maar aan Lenoir en Zhang. Ook Von Sydow viel me tegen, maar hij krijgt een zeer ondankbare rol dus ik neem het hem niet zo kwalijk.

Qua creativiteit is het letterlijk een herhaling van de voorgaande delen, met zelfs een twist die al in deel 1 gedaan is. Ze hadden wel creatieve armoede tijdens het schrijven. Het gaat totaal ten koste van het eindresultaat. Ratner had genoeg budget om de reeks beter te maken maar blijft te veel hangen in slordigheid en luiheid.

Uiteindelijk kent de film wel een relatief energieke finale en een paar geslaagde grappen. Moest eindelijk eens glimlachen om een Rush Hour-film. Maar als geheel een herhaling van voorgaande delen en in weinig opzichten beter helaas.

Mwa.

Rushmore is wat mij betreft een iets minder typisch voorbeeld van de films van Wes Anderson. Ik heb vaker bij zijn films neergezet dat zijn latere delen, eigenlijk elke film na deze film, meer hebben ingezet op de presentatie die wordt bijgestaan met droge komedie. Rushmore is echter een wat klassiekere komedie, maar nog steeds kurkdroog.

Uiteraard is het allemaal best aardig neergezet en het feit dat Anderson nog relatief jong was toen hij dit had gemaakt verdient uiteraard complimenten. Waarschijnlijk is dat ook een reden waarom het jongere tienerleven op deze manier wordt neergezet. Best herkenbaar en daarom ook leuk. Jammer genoeg vond ik de humor zelf snel repetitief aanvoelen. Al die "leuke" grapjes met handjobs gingen na een tijdje wel vervelen.

Schwartzman vond ik in tegenstelling tot veel anderen eigenlijk niet zo heel goed acteren. Zijn rol is erg apart waardoor acteurs er veel leuke dingen mee kunnen doen. Bij Schwartzman voelt het eerder aan als altijd hetzelfde. Dezelfde uitdrukking, dezelfde soort dialogen. Zal er uiteraard bij horen, maar dat houdt voor mij geen komedie van meer dan 90 minuten overeind. Eerder geschikt voor een kortfilm.

Bijrollen zijn gelukkig wat beter. Verhaaltje is niet echt mijn ding, maar gezien de goede reacties vinden anderen het een stuk leuker. Het is vooral zo dat Anderson het allemaal gelukkig niet langer maakt dan dat het hoeft te zijn. De film wordt op het juiste moment afgesloten op de juiste manier. Anderson vermengt ook redelijk typerende thema's voor zijn doen in het verhaal, dus ergens is het best herkenbaar.

Het is alleen niet een soort komedie dat me erg aanspreekt, dus het is uiteraard een kwestie van smaak. Ik vond het allemaal te veel een herhaling. Types zoals die van Schwartzman vind ik persoonlijker geschikter als bijrol of voor kortfilms. In een film van 90 minuten gaan dergelijke figuren na enige tijd vervelen, en dan komt het menselijkere tintje te laat. Verder uiteraard redelijk.

Grappig.

Goed kan ik deze film uiteraard niet noemen, die ik via een stream heb meegepikt. Zelf had ik deze film dan ook waarschijnlijk nooit aangezet, dit was een film die ik gewoon op het juiste moment heb kunnen meepakken. Ik had er eigenlijk nog wel plezier mee, maar ja, als ik dit een hoger cijfer geef kan ik mezelf niet meer serieus nemen.

Het acteerwerk is binnen deze film zo slecht dat ik twijfel of het slechte acteerwerk eigenlijk niet geacteerd is. De dialogen rollen er werkelijk vreselijk uit, bijna onwerkelijk gewoon. De personages kunnen vaak slecht Engels of eten elke dag botox voor het ontbijt. Er zit nooit emotie in, of moeite. Ik kan het bijna niet geloven dat je als regisseur dan niet ingrijpt.

De actiescenes zijn hier en daar nog best groots opgezet. De film had genoeg centjes op een helikopter en volledige gebouwen af te huren, en de actiescenes zijn op een of andere wijze vermakelijk dankzij de slechtheid. Het is echt heel slecht, maar daardoor heeft het stiekem wel iets. Iets dat gewoon vermaakt.

Verder duurt deze film verder niet te lang en kan je er als kijker ongetwijfeld hopen aan plezier mee beleven. Dit soort films worden op de dag van vandaag absoluut niet meer gemaakt, dus geniet er van zolang ze er nog zijn. Ik verwacht namelijk dat deze film binnenkort spoorloos is, lijkt me ook geen film die goed verkoopt.

Eigenlijk in alles slecht, maar daardoor regelmatig dolkomisch. Voor een keertje is het wel leuk om een dergelijke film te kijken die als een tang op een varken slaat, en zeker in de juiste bui kan het goed uitpakken. Helaas moet ik er wel een laag cijfer aan uitdelen, een 2,0* is dan ook het hoogste dat ik hieraan wil geven.

Solide.

Rust Creek was een film die ik ineens tegenkwam op Netflix en sindsdien even in de gaten heb gehouden. Binnen de kortste keren bleek de film opeens een hit te zijn en bleef de daadwerkelijke kijkbeurt dan ook niet uit. Het viel me niet tegen, het viel me zelfs heel erg mee en was daarmee een van de leukere films van de week.

Wat opvalt aan Rust Creek is dat het na een minuutje of 30 eigenlijk geen thriller meer is, meer een dramafilm. Het bouwt zich snel op en het survivalaspect van de film begint al heel vroeg waardoor je snel denkt dat dit een 108-minuten durende adrenalinestoot gaat worden, maar dat wordt het dus niet. Na een halfuur keert de film namelijk om naar een rustiger tempo.

Dat kan niet iedereen liggen, ik denk eerlijk gezegd dat een meerderheid van de kijkers zich er ook even bedrogen over voelt. Ik vond het alles behalve erg, omdat de film als thriller niet veel te bieden heeft. Erg spannend is het allemaal en het bos wordt ook niet geweldig gebruikt. Het is dus vooral de chemie van de cast waar de film het van moet hebben.

En dat werkt, Paulson en Corfield hebben een sterke chemie samen voor de korte tijd waarin ze samen acteren. Doen ze erg knap, want het is niet elke acteur gegeven. Ook de andere rollen bewijzen zichzelf waardig en kunnen een prima staaltje acteren. Paulson speelt daarbuiten ook een erg intrigerend personage. De schurken weten verder ook moeiteloos de aandacht vast te houden.

Rust Creek is verder ook rauw genoeg en biedt genoeg om de aandacht in het algemeen vast te houden. Jammer van een gebrek aan spanning, want voor een thriller moet de film het wel verdacht veel hebben van de chemie en onderlinge psychologie. Wanneer het echt op overleven aankomt valt de film vies tegen, en dat lijkt me toch niet helemaal de bedoeling. Verder een best goede film.

Mwa.

Williams doet dit soort werk al lang en alhoewel ik zijn overlijden als een serieus groot verlies beschouw moet ik zeggen dat ik zijn hyperactieve en volop komische rollen wat moeilijker kan slikken. Ook RV weet helaas niet te ontsnappen aan zijn iets te gebruikelijke trekjes, maar trekt wel wat voordeel uit andere elementen.

Zoals het avontuur van het gebeuren. RV is nooit echt briljant op het vlak van dit genre, maar het fijne is dat de film nagenoeg altijd wel in beweging is. Veel verschillende scenario's en een redelijk tempo, alleen volgen ze elkaar iets te sloom op. Het voelt daarnaast ook nooit echt aan alsof de familie maar een enkel moment voor een serieuze uitdaging staat.

Het acteerwerk is half. Vanuit de kinderen is het acteerwerk absoluut goed maar Hines vond ik een stuk pijnlijker om te zien. Williams zoals ik al eerder zei kan dit soort personages makkelijk aan, maar echt mijn humor is het niet. Ik vind het allemaal net wat te gescript en gemaakt zonder dat het oprecht aanvoelt, en dat werkt nooit echt voor me. RV werkt daarom dus ook niet voor me.

Het moment dat ook in de poster zit vormt het hoogtepunt van de film, maar erg relevant is dit niet echt. Deze film moet het vooral van de kleinere momentjes hebben, maar daardoor vallen de grotere momenten dood. Het is een vlotte film, maar het blijft een gemis dat de film weinig echte momenten kent waarop je kan terugkijken. Makkelijk tussendoortje, maar nergens hoogstaand.

Matig.

Babaev is klaarblijkelijk onder het publiek dat actief naar dit soort films zoek best een populaire optie, maar in Nederland is deze regisseur (terecht) niet echt opgemerkt. Row 19 is een Russische horrorfilm waarvan ik niet wist dat deze Russisch was, maar toen de Engelse dub over het verhaal stortte wist ik wel dat er wat mis was.

Row 19 dendert redelijk vroeg door het verhaal heen, wat betekent dat het tempo er meteen op ligt. De opening mag er namelijk best zijn. Babaev kiest voor een kleine setting, dus verwacht een film die zichzelf vooral ontrafelt binnen een kleine locatie. Daardoor zijn er waarschijnlijk wat centen overgebleven om de speciale effecten op orde te krijgen, want daarvan zie je er genoeg. En het zijn ook serieus goede effecten.

Acteerwerk is alleen wel zwaar ruk en de personages worden allemaal erg hard in een typetje gedrukt. Ook de uiteindelijke uitkomst van het narratief is best flauw te noemen, maar dat zal je maar even voor lief moeten nemen. Mijn minpunten gaan dan ook vooral uit naar het feit dat de film ondanks de meerdere wendingen nooit vooruit kan bewegen. De spanning werkt niet mee, de bedreigingen zijn niet indrukwekkend en voor een film die zoveel tempo kent en zo kort duurt weet het toch nog saaie momenten te hebben.

Babaev heeft erg de nadruk gelegd op het niet vergeetbaar maken van de film, maar weet toch een film neer te zetten die de gemiddelde horrorfanaat waarschijnlijk snel is vergeten. Een iets minder filmische aanpak had waarschijnlijk wonderen kunnen doen, want regelmatig voelt de film eerder aan als een soort toneelstukje in plaats van volbloed horrorfilm. Toch zit er ergens wel talent in verscholen, maar het wordt alleen niet zo goed verspreidt.