Meningen

Mwa.

Baruchel slaat nu voor de verandering eens de horrorkant op. Wie bekend is met Baruchel zal wel weten dat hij altijd wel een beetje komedie door zijn projecten heen moet gooien en zo ook bij deze film. Ik heb er niks op tegen, want het maakt de film wat luchtiger, maar dat is precies wat er hier mis is.

Het is allemaal gewoon niet zo luchtig. Ondanks dat er veel moeite wordt gedaan om van deze film een luchtig tussendoortje te maken wil het er niet van komen. Het voelt nergens vlot, intrigerend of luchtig aan en zo valt de film regelmatig plat. Toch wel bijzonder aangezien je dat van iemand zoals Baruchel niet zou verwachten.

Acteerwerk is verder best matig te noemen. Opvallend grote namen, maar toch is Baruchel de enige die plezier lijkt te hebben in zijn film. Williams en Brewster zijn beide matig, en de rest van de bijrollen zijn niet eens noemenswaardig. Matig uitgevoerd, saaie rollen en platte personages. Zo valt de film al snel een beetje dood.

Toch is het visuele niveau opvallend goed, zeker de eerste 10 minuten zijn wel leuk. Dat Baruchel zijn film een beetje inricht als stripboek kan ik wel waarderen, jammer dus dat hij uiteindelijk niet all-the-way gaat. Verder veel kleurtjes en geslaagde cinematografie, wat voor een hoop aparte scenes zorgt.

De killer is zelf ook wel een grappige verschijning als hij zijn masker nog opheeft. Tijdens de finale boeide me zijn lot echt niet meer. Zijn klungelige houding tegenover moorden vond ik echter leuk, maar dan weet je nog niet echt wie hij nou is. Verder zijn de kills aardig bruut, al blijft het net iets te veel leunen op steekwerk en zijn het de aftermaths die vooral bloederig zijn. Wel een beetje zonde.

Maar verder duurt het niet te lang. Jammer dat Baruchel geen luchtig geheel van de film kan maken. Hij had iets meer all-the-way kunnen gaan, zo'n film als Guns Akimbo is daar een goed voorbeeld van. Beide films delen toch een oliedom concept, dus waarom niet iets meer humor en lol? Het zit er wel in, maar enkel afkomstig van Baruchel (Ezra) zelf. Ach ja, met Baruchel weet je het nooit. Ben wel benieuwd of hij nog eens de regiestoel in gaat stappen.

Ugh.

Rapture Palooza moet wel de meest ongrappige film zijn die ik dit jaar heb gezien, misschien zelfs ooit. Ik heb me in lange tijd niet zo ongemakkelijk gevoeld tijdens het kijken naar een Amerikaanse komedie. Het lage gemiddelde is dan ook verdiend, maar er zal altijd een publiek voor zijn. Power to those people dan..

Het acteerwerk is nog wel aardig en de acteurs hebben er wel degelijk zin in, het probleem is gewoon dat ze niet grappig zijn. Van regisseur Middleditch krijgen ze ook gewoon niets om leuk mee te zijn. Robinson speelt hier zijn slechtste komedierol ooit, Kendrick kan ook weinig verschil brengen in deze film. Ze doet haar best, maar het wil gewoon niet lukken en dat is allemaal eerder te wijten aan het script.

De film begint nog aardig, maar wanneer de komedie de boel dan gaat overnemen gaat het helemaal fout. De film kiest voor een soort komedie die ik nog nooit eerder heb gezien. Normaal kan ik gewoon niet lachen om een film, hier kon ik zowat huilen om de manier van grappen maken. Ronduit ongemakkelijk gewoon, tot het punt dat het echt gaat irriteren.

Visueel is de film ook niet sterk. De effecten zijn oerlelijk en lijken regelrecht uit een YouTube-video te komen voor kinderen. Zo is de komedie niet alleen lui geworden, maar ook de effecten, dus dan heb je al een dubbele combo. De apocalyptische wereld wordt ook lelijk ingevuld met een compleet gebrek aan kleur of flair. Het boeide ze geloof ik echt niet achter de schermen.

Veruit de slechtste Amerikaanse komedie die ik dit jaar heb gezien en misschien zelfs wel ooit. Erg ongemakkelijke en ronduit vervelende film die nooit maar een beetje leuk wil worden. De eerste 10 minuten zijn nog te doen, wat daarna komt is gewoon van dramatisch niveau. Vreselijk gewoon, het zal me benieuwen wat die Middleditch verder nog uitspookt.

Wachten.

Dat is het eerste woord dat bij me opkomt na het zien van deze film. Wachten tot er iets interessants gebeurd. Het verhaal zelf was best leuk bedacht, en had veel beter uitgewerkt kunnen worden. Het idee kan namelijk best angstaanjagend zijn.

Jammer dat de horror ontzettend matig is en het ging aanvoelen als een soort kinderfilm. Vooral dat jochie doet dit naar een kinderfilm lijken. De horror is vrij matig en is nergens spannend. Qua gore zit het hier ook totaal niet goed. Er is 1 moment in de film waar het even op lijkt te leven, dat moment waar die gozer een mes in zijn kop krijgt gegooid. maar helaas, toen kwam de finale al weer.

Al met al zeer tegenvallende kersthorror. Had veel enger, beter en uitdagender gekund in elk opzicht. In het begin was het nog redelijk, maar daarna gaat het erg snel bergafwaarts.

Rasen werd gemaakt als vervolg op het voorgaande horrorsucces, maar door de gemengde ontvangst werd later besloten om er toch een ander vervolg op te maken. De inhoud liegt er dan ook niet om, want de film neemt zeker richting de tweede helft zijsporen die volkomen nergens op slaan. Je moet bovendien immuun zijn voor het feit dat veel personages die in de vorige film van groots belang waren min of meer compleet uit het geheel worden geschreven. Regisseur George Iida voorziet de film van wat sfeervolle momenten en de mysterieuze eerste helft weet best te boeien, maar eenmaal de fantasierijke randjes van het verhaal uit de doeken worden gedaan verzandt het gebeuren in een soort parodie. Origineel is het tot op zekere hoogte, maar dat bereik je natuurlijk snel met dit soort vergezochte ideeën.

Derde Kurosawa.

Als regisseur niet meteen mijn favoriete keuze, maar met zo'n status vraag je er bijna om om wat meer te zien van deze naam. Rashômon was daarbij een film die opeens op mijn pad verscheen, en dan wordt het me wel makkelijk gemaakt om de film even mee te pakken. Ik vond het in ieder geval wel een voldoende waard.

Rashômon is een film die niet al te moeilijk is om te ontrafelen, maar niettemin waardeer ik de vertelstructuur van Kurosawa. Het verhaaltje wordt door perspectieven van verschillende personages verteld die allemaal hun eigen beeld zien. Daarmee heeft de film een onderliggende boodschap, en neemt een kijkje in het rechtssysteem. Uiteindelijk komt het er op neer dat je iemand op z'n woord moet geloven. Toen was bewijs geen grote zaak.

Het valt moeilijk te ontkennen dat een film als deze een bepaalde status heeft, maar ik vraag me alleen af waarom. Buiten de geweldig opgebouwde setpieces en redelijk vertelstructuur kan ik weinig ontdekken dat deze film briljanter moet maken dan andere, soortgelijke films. Misschien omdat deze film een vorm van fantasie aanneemt na een tijd, maar ik kan het me niet voorstellen.

Ik krijg het gevoel dat de status van deze film enkel zo is omdat het door Kurosawa is geregisseerd. Het ziet er aardig uit, wordt redelijk in beeld gebracht, maar daar eindigt het ook weer. Het acteerwerk maakt me nog steeds horendol ondanks de duidelijke passie van de cast, en het redelijk open einde weet verder weinig verandering te brengen.

Aardig voor wat het is, maar naar mijn mening absoluut niet veel groter dan soortgelijke verhalen en producties. Het mooiste aan deze film is waarschijnlijk de half afgebroken tempel in de stromende regen. Geweldig en overdonderend, maar verder geen film die een grote, blijvende indruk bij me gaat achterlaten.

Grappig concept.

Toch wel altijd een dingetje waar ik wel van hou, zo'n race tussen volwassenen. En met dat idee weet je eigenlijk ook precies wat je krijgt. Stop John Cleese erbij en dan heb je toch wel een vermakelijk filmpje gemaakt, dat nergens uitblinkt.

Wel een goede cast ook weer, met Atkinson, Green, Cleese en meer lui. Het concept pakt niet erg grappig uit maar weet meer dan gewoon te vermaken. De fratsen waar ze mee te maken krijgen levert bijzonder lollige scenes op en is het einde weer zo'n levenslesje.

Wel leuk om een keer gezien te hebben ja, niet meer.

Aparte film.

Toch 1 van de eerste kennismakingen die ik nu heb gemaakt met Bollywood. Ook al heb ik bijna 2800 films gezien, uit India heb ik nog weinig films ontdekt. Deze film werd me ooit online eens aangeraden en is sindsdien op de kijklijst blijven hangen. Onlangs toch kunnen bemachtigen en gekeken.

Bollywood staat wel vaker bekend om de overdreven regiestijl die ze hanteren, en dat is hier niet anders. Het acteerwerk wordt gedaan met grootse gebaren en veel emotie, maar fantastisch wil het nooit worden. Mede omdat ik moeilijk aan het acteerwerk kon wennen, maar ook omdat Vishal een nogal bijzonder personage speelt die veel van zijn problemen met gewelddadige handelingen oplost. Niet dat dit nooit door andere films gedaan wordt, maar hier viel het extra op.

Visueel is alles erg scherp. De beelden zijn van behoorlijke kwaliteit en de cinematografie is vrolijk opgezet. Enkele scenes zien er visueel behoorlijk verzorgd uit, maar tijdens de meer donkere scenes is het net niet spannend of dreigend genoeg. De film houdt toch voornamelijk één enkele toon aan en kan zich moeilijk aanpassen als de film verder van toon verandert.

Diegene die klaarzitten voor een gewelddadige en gruwelijke psychofilm moet ik teleurstellen. Ratsasan gaat inderdaad over een psycho, maar het geweld wordt slim uit beeld gehouden en enkel op foto's of bijna van de beelden af getoond. Jammer, want zo kan de film nooit echt uithalen qua lugubere beelden. Niet dat dat hoeft, maar deze film lijkt daar wel op te willen scoren. Doe het dan ook.

Verder duurt het best lang, ik heb zelf de bioscoopversie gezien. Gelukkig weet het allemaal aardig te vermaken en het verhaal is aan de makkelijke kant dus veel puzzelen hoef je niet. Ergens wel jammer, want het gaat de politie regelmatig best makkelijk af. Het laatste uur wordt namelijk meer besteedt aan de zoektocht zelf, als de clues al op de plaats zijn gevallen. Daarnaast is het eerste uur zowat introductie, dus veel mystery zal je niet vinden hier.

Killer is trouwens wel gaaf en best origineel bedacht. De finale is daarom ook spannend en leuk genoeg, maar de rest van de film weet hier niet naar op te leven. Soms zijn er ook kleine tekens van onkunde te bekennen, zoals hamers of vuisten die gezichten duidelijk niet raken of wat problemen in de editing en timing. Perfect is Ratsasan niet, maar het is voor een keertje wel te doen.

Aardige kennismaking met Bollywood. Veel meer ben ik niet van plan te kijken, maar soms iets uitproberen kan uiteraard geen kwaad. Ratsasan is een aardige film, maar je zal er in het begin even aan moeten wennen, en vooral voor klaar moeten zitten aangezien je er wel een ruime twee en een halfuur aan kwijt bent.

Tja.

Leuk idee, slecht uitgevoerd. Dit moet wel de slechtste internetfilm zijn die ik tot nu toe heb gezien. Vooraf leek de cast en het verhaal genoeg om de film een kans te geven, maar veel zou ik er niet aan gemist hebben. Ratter is een nogal lege film met een ellenlange opbouw.

Zeker een volledig uur van deze film is een normale dramafilm, waarbij we Benson volgen die haar ding doet. Ze gaat naar school, ze zit op bed, ze belt met vrienden en so on. Veel meer dan dat gebeurt er eigenlijk niet. Hiermee wordt het direct interessanter om zelf even je documentje af te tikken of je avondeten in de pan te gooien terwijl de minuten wegtikken.

Benson is daarnaast ook geen personage die interessant is en regisseur Kramer doet weinig moeite om haar wel interessant te maken. Leuk dat je een "normaal" persoon zo goed mogelijk wil volgen in diens leven, maar een interessante of boeiende film krijg je er niet mee. Soms is het dus wel beter als je gewoon een onrealistisch, maar boeiend personage neerzet.

Eenmaal het meer op de thriller aankomt is het ook wat flauw en spanningsloos. Die stalker is vooral een random verschijning die nergens echt weet op te leven. Uiteindelijk lopen de 80 minuten af en vraag je je als kijker af welke film je eigenlijk beter had kunnen kijken. Internetfilms pakken regelmatig erg leuk uit, maar deze film is zo onopvallend als de pest. Er gebeurt gewoon helemaal niks.

Jammer, want zo'n concept als dat Ratter draagt heeft best potentie. Het is dan ook jammer dat de spanning nergens om de hoek komt kijken en de computer steeds de meest oninteressante momenten uit het leven van Benson meepikt. Ik zie eigenlijk bitter weinig pluspunten in deze film, buiten een wel sfeervol ingericht appartement. Cijfer is er dan ook naar.

Het is natuurlijk altijd even afwachten hoe het talent van een regisseur zich ontwikkelt als ze zich scheiden van hun vriend/partner (Timo Tjahjanto), maar in het geval van Kimo Stamboel is dat helemaal goedgekomen. The Queen of Black Magic profiteert van een lekker freaky gebeuren en veel visuele creativiteit, waardoor zeker de finale uitstekend wegkijkt. Het matige acteerwerk en de weinig interessante aanloop zijn dan wat sneller vergeven, maar Stamboel mag zich nog wel wat verder ontwikkelen met de computereffecten. Eenmaal de horror uit de kast komt ontpopt de film zich tot een fijn weerzien en verveelt geen moment, bovendien voorziet Stamboel het van genoeg smerigheid en gore om een extra beetje op te vallen. Leuk en entertainend griezelplezier met een eigen smoelwerk, zo zie ik het persoonlijk graag.

Geduldig opgebouwde mysteriethriller met een aantal uithalen naar de griezelkant. Het acteerwerk levert binnen deze wereld een duidelijke meerwaarde, met een aardige hoofdrol van William Moseley. Het zijn niet de meest makkelijke personages waar ze mee moeten werken, waardoor het extra positief is dat ze meer dan aardig worden neergezet. Helaas is de inbreng van regisseur Christopher Hatton zelf redelijk miniem, met een gebrek aan sfeer en een aantal slecht tot leven gebrachte computereffecten. Eenmaal aan de kijker wordt duidelijk gemaakt wat er precies gaande is, begint Raven's Hollow langzaam tegen het belachelijke aan te zitten en dan hebben de spaarzame trucages met de montage eigenlijk geen zin meer. Jammer, want daaronder zat een ambitieuze en degelijk uitgewerkte film verborgen.

Mwa.

Ravenous is een aardige toevoeging aan het horrorgenre, vooral omdat de film best origineel te noemen is. Waar je in het begin nog denkt dat je het verhaal kan voorspellen blijkt uiteindelijk wat meer onder de mantel te hebben. Ik kende de regisseuse verder ook niet, dus ik wist eigenlijk niet wat ik precies van deze film kon verwachten.

Deze film begint redelijk mysterieus en wild, om zichzelf later om te bouwen naar een film die nog steeds vervreemdend werkt maar veel rustiger is. Buiten de wilde montages en belachelijk bombastische muziek zit er ook een goede film verscholen. Het concept is origineel, het plot is mysterieus, eigenlijk had Ravenous heel goed kunnen en moeten werken.

Visueel ontbreekt het de film niet aan details, maar daar eindigen mijn complimenten ook weer. Ik mis echt overweldigende shots. De editing tijdens spannende scenes is sterk, maar wanneer de film normaal van aard is, verdwijnt het talent van editen. Alsof er verschillende personen achter het knippen zaten. Ook de soundtrack is behoorlijk opgeblazen en heeft net als de editing alleen effect bij scenes die spannend zijn.

Het acteerwerk is slecht, behalve van Carlyle die de sterren van de hemel speelt in een rol die hem de ruimte geeft lekker te schmieren. Pearce loopt er nogal verloren bij en krijgt daarnaast ook totaal niet de ruimte om een leuke rol te spelen. De rest van de personages kan ik me maar moeilijk voor de geest halen. Deze hele film ben ik ook voor zo'n origineel gegeven binnenkort waarschijnlijk weer helemaal vergeten.

Ravenous teert op wat intense beelden die bizar worden opgebouwd en de rol van Carlyle. Ook is het fijn dat je als kijker moeilijk kan voorspellen waar de film precies heen gaat. Het concept is origineel om het pad van de clichés voor een groot deel te ontwijken. Jammer genoeg vond ik het qua regie zelf wat ondergaan, en dat haalt de spanning en de sfeer uit de film.

Niet heel vreselijk.

Goedkoop project, maar niet heel vervelend uitgevoerd. Dit soort films zullen altijd beperkt blijven, maar Ravenswood weet in ieder geval een stuk vermakelijker te zijn dan zijn soortgelijke films. Toch neemt de film uiteindelijk een wending die ze beter niet hadden kunnen doen.

Toch is de eerste helft van de film goed door te komen. Beetje ronddwalen in een oude inrichting, het is niet heel vervelend. Het vermaakt ook best goed, al komen er snel een aantal scenes voorbij die veel effectiever kunnen zijn met de juiste uitwerking. Bijvoorbeeld Dona die even in paniek raakt nadat ze aan dat bed vastzit. Had veel claustrofobischer gekund.

De tweede helft is minder, omdat het daar duidelijk wordt welk pad de film opgaat en die is niet al te interessant. Het gespook verminderd en de film neemt meer een mysteriefilm aan die iets minder weet te boeien. Zowel het tempo als de actie worden opgevoerd, maar het ontbreekt de film vaak aan effectieve spanning.

Acteerwerk is half. Enkelen doen het best redelijk, enkelen doen het weer erg slecht. Niemand irriteert echter dus heel storend is het allemaal niet. Inrichting ziet er verder ook lekker kaal uit, maar het mist wat subtiliteit met het in beeld brengen. De kille sfeer die ervan af zou moeten komen is niet voelbaar, en dat is dan ook het voornaamste pijnpunt van Ravenswood. Het wil niet overkomen.

Niet heel vervelend, het vermaakt best, maar de uitwerking laat veel wensen over. Met een kwalitatieve regisseur en iets meer centjes had dit zo een best kille film kunnen worden, vooral in het eerste gedeelte dan want het tweede gedeelte neemt in iets minder interessante richting aan.

Beter dan verwacht.

En voor wie het kan benieuwen zien we onze eigen grote reus in de openingsscene. Onverwacht maar wel erg leuk om deze Richters te zien, past perfect in een film als Ravers. Zijn optrede mag dan wel kort zijn, maar al bij al dropt de film het niveau nooit. Het weet de lat alleen ook niet erg hoog te leggen aan de andere kant.

Ravers bouwt vooral op het plezier, en weet klaarblijkelijk ook erg goed waar het deze moet vinden. We bevinden ons daarom op een zogenaamde rave. Vervolgens wordt er ook in redelijk tempo naar de kern van het concept gewerkt en duurt het niet lang voordat we ons in de ellende bevinden. Eenmaal daarin kan regisseur Pucher alleen niet genoeg doen.

De gore evenals echt indrukwekkende regietechnieken branden niet los. Veel kleur en een hoop editing, maar nooit echt iets opvallends. Wat ik ook mis zijn personages zoals dat de opening Richters had. Nergens vinden we echt iemand die memorabel is, en aangezien de hoofdpersonages ook totaal niet weten te boeien wordt het toch al snel een wat plat gebeuren.

Ondanks dat de zombies nog wel een soort van origineel zijn mist de film iets fris en wat lef. Meer bloed en wat meer durf dus, want voor nu is alles gewoon te braaf. Wel is het een vermakelijke brave boel, want met alle kleurtjes en de grote hoeveelheden lawaai is het bijna onmogelijk om hier niet van te kunnen genieten. Ik heb me vermaakt, maar het had veel en veel beter kunnen zijn.

Oei.

Het gaat niet bepaald de goede kant uit met de grotere Disneyproducties. Het lijkt er steeds meer op dat Disney z'n films gaat vermengen met normale, Amerikaanse komedies. De toevoeging van Awkwafina bewijst dat in ieder geval, want haar personage is heel anders dan de andere Disneypersonages. Veel luider ook.

Overigens heb ik er weinig problemen mee dat Disney probeert af te wijken van de formule, maar waar ik wel problemen mee heb is de manier waarop. Awkwafina zet namelijk een bloedirritant personage neer die juist geweldig had kunnen zijn. Zo'n draak als hoofdpersonage, het kan eigenlijk alleen maar goede kanten opgaan, maar de regisseurs slagen er helaas (en op wonderbaarlijke wijze) niet in.

Ook de overige stemmencast is niet sterk. Tran is niet slecht, maar ook niet bepaald goed. Toch is de stemmencast buiten Awkwafina om niet eens mijn grootste punt van kritiek, dat is namelijk het vermengen van het verhaal met kinderachtige humor en personages. Het verhaal lijkt namelijk aardig serieus te zijn met een paar sterke boodschappen, die volledig worden overschaduwd door kinderachtige onzin.

Zo worden er steeds personages geïntroduceerd die eigenlijk altijd vervelend zijn (de baby, de brede kerel) en zo is het voor mij moeilijk om mezelf in het verhaal te verliezen. Het had zeker kunnen gebeuren, want de animatie is een absolute streling voor het oog en Disney wordt steeds en steeds beter hierin. Raya bewijst dat ze zichzelf nog steeds kunnen verbeteren, en dat is fijn.

Dankzij de overweldigende wijze waarop enkele scenes in beeld worden gebracht wens ik er nog een nipte 2,5* aan te geven, maar eigenlijk is het zo dat hoe mooier de animatie wordt hoe minder de inhoudelijke uitwerking wordt. Raya draagt een belangrijke boodschap, maar die komt er nooit echt uit aangezien de regisseurs zich zo focussen op allerlei vervelende onzin. Jammer.

Leuk!

In het begin had ik er niet veel zin in, maar eenmaal de minuten vorderde vond ik het toch wel een gave actiefilm. Horror is als genre misplaatst op IMDb, dit is echt pure actie. Niet met al te veel budget, maar genoeg om het allemaal stijlvol genoeg te laten zijn. Erg leuke film.

De actie wordt volop in beeld gebracht en regisseur Waller laat elke klap voelen. Misschien gaat het zich uiteindelijk herhalen maar ik had daar totaal geen last van. Het wordt allemaal lekker hard in beeld gebracht en na een tijdje ramt het ook lekker achter elkaar door. Ik hou er wel van, die rauwheid.

Acteerwerk is ook best solide. Bell doet het erg goed en ook Jones is erg leuk bezig. Moest er wel aan wennen hem zonder make-up of pak te zien, maar hij blijft altijd wel een aparte verschijning. De rest van de cast haalt het niet bij eerdergenoemde namen maar doen het ook zeker niet verkeerd.

Locatie is leuk verder, niet bepaald origineel maar bruut en kil genoeg. Ik was vooraf erg teleurgesteld dat we enkel 1-tegen-1 gevechten zagen maar eenmaal het allemaal los begint te komen had ik daar geen last meer van. Vooral omdat het gewoon hard genoeg is en het bloed regelmatig op realistische manier vloeit, dus niet overdreven veel.

Visueel ook solide. Prima belichting, detail en aankleding. Camera zit vrijwel altijd dicht op de actie en personages, maar had soms misschien iets intenser mogen zijn. Geen slechte special effects of lelijke scenes, het ziet er allemaal prima uit behalve dat de centjes soms iets te zichtbaar opraakte.

Verder ook gelukkig niet te veel achtergronddrama of elementen die het plot remmen, het gaat gewoon lekker rechttoeaan door. Marshall probeert het verder als gestoorde verschijning veel te hard, maar dat is 1 van de weinige kritiekpunten. Met Raze heb ik me kostelijk vermaakt. Lekkere doordenderende actie met weinig rustmomenten. Hard en in-your-face. Ik hou er wel van.

Slee weer.

Het blijft zo simpel dit, die Slee verfilmingen. Allemaal, ondanks de verschillende onderwerpen, zijn ze toch hetzelfde. Relatief onbekende tieneracteurs en actrices, niet al te sterk acteerwerk en altijd die gruwelijk voorspelbare karakters weer. Brr.

Leuk dat deze film enkele boeiende onderwerpen op het doek zet, de leraar Thijs (Bob) was bijvoorbeeld een vrij interessant onderwerp om te volgen, evenals de vader van Zandvliet. Helaas spelen zowel Hoes als Zandvliet niet al te sterk, maar krijgen ook echt een vreselijk script.

Probeert realistisch te zijn denk ik, maar Slee moet daarvoor haar karakters wat menselijker op papier schrijven. Dit was gewoon puur ongeloofwaardigheid soms, ondanks deze film dan wel weer wat boeiender is dan de gemiddelde Slee verfilming.

Heerlijk.

Toch wel een hele, hele toffe film dit. Totaal niet verwacht eigenlijk, al had ik wel al verwacht dat ik dit wel kon waarderen. Maar uiteindelijk is het resultaat zelfs nog beter dan verwacht, en is het debuut van deze Gordon toch wel heel leuk.

Vooral een hele gekke film dit, Combs speelt heel leuk als gekke maar geniale Herbert West. Overduidelijk 1 van de leukste horrorpersonags. De rest speelt redelijk, maar haalt het niet bij Combs. De film heeft een lekker gore benadering.

Het verhaal slaat nergens op, maar verveelt ook nergens. De film gaat er lekker op los met zijn vieze en grappige effecten. De 105 minuten waren eigenlijk vrij snel om, het was allemaal heerlijk vermakelijk gebracht. Hier hou ik wel van.

Een van de betere horrorfilms die er zijn, jammer dat het niet wat bekender mocht zijn, want dit vind ik beter dan de meeste klassiekers die er momenteel zijn. Heel leuk allemaal, al zit het jaartal er soms wel dik bovenop.

Vermakelijk.

Deze film is waarschijnlijk op z'n best tijdens de eerste helft waarin regisseur Milev er van alles en nog wat bij sleept. Fijn ook dat de film duidelijk wat budget in zijn achterzak had zitten, want dat weet enkele lekker rauwe en harde actiescenes tot stand te brengen die bloedvergieten niet schuwen.

Uiteraard is de film flauw, maar ik vond de lekker moderne take op een uitgekauwd genre erg geslaagd. Deze film moet een soort realityshow voorstellen, en stopt er dan ook nog korte reclames in. Jammer echter dat alle logica uit de film wordt gesabbeld, want voor een missie die klaarblijkelijk moest opschieten hebben ze wel steeds de tijd om alles van buitenaf te filmen. Lijkt me niet dat je de tijd hebt om al het apparatuur op te zetten in deze haast.

Als je goed kijkt kan je binnen deze film wat bekende acteurs aanschouwen zoals de enige echte Scott Adkins, maar regisseur Milev kan of wil hem nauwelijks gebruiken. Het plot vervalt ook tijdens de tweede helft wat, waar de film meer overgaat in horror, en gooit daarmee zijn eigen concept zover overhoop dat je plots niet veel meer hebt om van te genieten.

Gelukkig neemt dat niet weg dat de film volgepropt zit met actiescenes die snoeihard de deur plattrappen. De gore mag behoorlijk vloeien en het camerawerk, ook al is het een realityshow, is sterk. Constante energie straalt van de film af en het onderneemt veel om altijd vermakelijk te blijven. Dat lukt niet helemaal, maar de eerste helft in ieder geval wel.

Lekker harde actiehorrorfilm die profiteert van een maf en losgeslagen eerste uur, daarna wordt het allemaal een complete rommel. Het schrijven van de film heeft heel weinig tijd gekost, dat mag duidelijk zijn, maar de adrenaline blijft er ten alle tijden in en dat levert een lekker filmpje op. Niet briljant, maar leuk entertainment voor een keertje met wat creatieve inslagen.

Toch maar herzien nadat ik de film had opgenomen, gelijk een goede voorbereiding op de aanstormende horrorfilm van dit duo. Regisseurs Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett leveren met Ready or Not hun betere werk af, met een sterk oog voor de cinematografie en een consistent gevoel voor goed vermaak. Uiteraard kan een film als deze niet gerecenseerd worden zonder de acteerprestatie van Samara Weaving te noemen, die volledig opgaat in haar rol en er een bijna iconische final girl van maakt. Jammerlijk is verder het wat opdringerig includeren van humor, die niet altijd even lekker samengaat met de horror. Ook de spanning had soms wat opgekrikt mogen worden, want het opvallende kleurenpalet schreeuwt om een goede dosis thriller. Gelukkig mag het de pret verder niet drukken en gaan de 95 minuten lekker snel om. Ik ben nu al benieuwd naar Abigail.

Vermakelijk.

Spielberg is wel een regisseur die me vaak weet te verrassen. Ook Ready Player One stelt daarop niet teleur. Sterker nog, ik vind het een van de betere spielbergs. Ondanks een lange speelduur kon ik hier heel goed naar kijken.

Vooral het begin vond ik eigenlijk sterk, daarna volgt het de lijntjes een beetje met hier en daar wat cliche, maar dat maakte het niet minder vermakelijk. Ook zijn hier verrukkelijk veel verwijzingen naar andere films, muziek en games.

Heb heel veel voorbij zien komen, en heb me volop vermaakt met het Sci-Fi spektakel. Zeker een aanrader

Regisseur Shawn Levy weet zich met het visuele aspect goed te redden, want de robots komen indrukwekkend van de grond en zien er gedetailleerd uit. Real Steel profiteert daarnaast van een interessant concept, waarin de opgebouwde schroothopen een poging doen om elkaar uit de boksring te slaan. Het levert genoeg imponerende actiescenes op die vermakelijk wegkijken en dan is de relatief voorspelbare inhoud natuurlijk stukken makkelijker te vergeven. Jammerlijk is de irritante bijrol van Dakota Goyo (veel te eigenwijs en wijsneuzig om als kijker een band mee op te bouwen) en de plat ingevulde hoofdrol van Hugh Jackman. Levy neemt op inhoudelijk vlak te weinig risico en dat levert geregeld een ietwat eenvoudige kijkervaring op met weinig verrassingen. Dan is een speelduur van ruim 120 minuten natuurlijk te veel van het goede, maar het vermaakt uiteindelijk prima.

Kale, weinig interessante reconstructie van Reality Winner's arrestatie. Het totale gebrek aan sfeer, spanning en/of noemenswaardige voortgangen maken dit vooral een ongeschikt concept om neer te zetten op het witte doek. Het acteerwerk van Sydney Sweeney en de overige leden is gelukkig goed en het mysterie blijft binnen het eerste halfuur aardig overeind, maar na enige tijd begint het redelijk droge gebeuren snel te vervelen. Vanaf dat punt kan regisseuse Tina Satter geen manier meer vinden om het geheel boeiender te krijgen, waardoor de relatief korte speelduur zwaarder valt dan nodig.

Valt reuze mee.

Helemaal geen vervelend filmpje dit, dat ideaal is als horror tussendoortje maar ook als perfect Halloween kijkvoer. De setting van dit filmpje is ideaal voor Halloween. De donkere omgeving, creepy huis en het gebruik van mistmachines hier en daar helpen hier ook bij.

Het grote minpunt aan de film is vooral de acteurs, ik zal dan eerlijk zijn, de helft van de acteurs. De gijzelaars waren allebei bovengemiddeld, terwijl de gijzelingen ver onder het gemiddelde liggen. Vooral Lundberg was niet om aan te zien. Al krijgen ze een heel beperkt script, je kan hem overtuigend uitvoeren, maar dit was weer van dat irritante abnormale gedrag. Hierdoor hoopte ik meer dat de gijzelaars het gevecht gingen winnen terwijl het omgekeerd moet.

Dan ook een beetje jammer dat de film puntjes laat liggen op geloofwaardigheid. Niet nodig voor een horrorfilm, maar aangezien de toon wel serieus is, valt het extra op. Met korte broekjes de bank beroven en politie die in het begin richting de gijzelingen schiet is hier een voorbeeld van. Maarja.

Er is nergens echt een grote dreiging in de verschijningen in het spookhuis, maar de film kent zijn spannende momentjes. Verrassend goed gebruik van de camera trouwens, enkele shots zijn verrassend goed gedaan en daarmee versterkt de sfeer dus vaak.

Leuk huis ook, lekker mooi vormgegeven. Misschien soms iets te donker belicht, maar voor de rest is het wel goed gekozen voor een horrorfilmpje. De film begint als misdaad , maar zet de toon snel genoeg om in horror om daarna meer in mystery en thriller over te gaan. Alles is eigenlijk dan ook prima vormgegeven en uitgewerkt.

De twist op het einde was erg leuk gedaan. Misschien wat vergezocht, maar ideaal voor een film zoals dit. Heerlijk bedacht gewoon. Jammer dat de laatste scene in de trein met een jumpscare moest eindigen, dat had een ideaal einde geweest zonder de jumpscare. Maar voor de rest redt het de film wel behoorlijk.

Ik heb me nergens verveelt, maar de film laat soms dan ook wel punten liggen. Sfeer mag er soms zijn en spanning is soms wel aanwezig. Deze film kostte volgens IMDB 10 miljoen, maar dat was wel een verspilling aangezien het maar weinig heeft terug verdiend. Maar Daric Gates mag het van mij van harte opnieuw proberen en hopen dat zijn volgende film meer bekendheid krijgt.

Deze film verdient eigenlijk ook meer bekendheid, maar de poster beloofd eigenlijk een beetje een andere film. Maar valt reuze mee, laat je niet terughouden door de lage recensies. Dit valt reuze en reuze mee.

Niet verkeerd.

Gekeken vanwege de cast. Swank is meestal wel prima in haar rollen maar ook Robb had best een interessante rol hier. Al is elke rol wat matig uitgewerkt en vaak wat standaard geschreven, ze worden echt wel keurig uitgevoerd.

Het idee, Bijbelse plagen, ligt me wel. De gebeurtenissen zoals de krekels of luizen zijn echt wel interessant om te volgen, al is de film zelf nergens heel spannend. Daar faalt het ook een beetje mee, maar het interessante concept houdt de film staande.

Cast doet het prima, maar totaal geen dreiging en naar het einde toe met de vuurballen werden de effecten zelfs matig. Voor de rest is deze film best uit te kijken, met meer spanning was dit ongetwijfeld geslaagd geweest.

Tegenvaller.

Voor iemand die zichzelf de Master of Suspense noemt, vond ik dit eigenlijk wel tegenvallen. Sowieso heeft dat wat met het jaartal te maken, en de film krijgt ook zeker geen onvoldoende. Daarvoor is het te boeiend wat er zich allemaal kan afspelen op 1 locatie.

Vooral als de camera langs de verschillende appartementen gaan en verschillende leventjes leuk weergeeft is de film het sterkst. Hitchcock weet zijn film boeiend en vermakelijk te houden, en doet ook niet te moeilijk met onnodige drama en te moeilijke dingen.

Prima film, dat maar mijn mening ook niet bepaald uitblinkt. Stewart heeft nog wel een leuke rol, maar de rest was maar zozo. Ook een paar vrij theatrale en ongeloofwaardige momenten maken deze film niet altijd even geslaagd bij mij.

Uitstekend.

Toch wel een enorm grote verrassing en waarschijnlijk zelfs de grootste verrassing van het jaar 2021. Normaal weet ik vooraf wel wat voor een cijfer ik een film ga geven, bij deze film had ik nooit verwacht dat het cijfer boven de 3,0* zou gaan zitten. Wheatley overstijgt zichzelf qua regie met deze film, totaal niet verwacht.

Vooral omdat ik meer zijn rauwere regiestijl gewend ben, niet dit soort gestileerde regie. Hij staat echter zijn mannetje op behoorlijke wijze, en ik schrik er zelfs van dat dit Hitchcock moet voorstellen. Wat mij betreft ontstijgt dit Hitchcock met gemak. Het mag misschien niet zo innovatief zijn als een Hitchcock, maar het ziet er ontelbaar keer mooier uit.

De stijl is prachtig en de film blinkt uit van de details. Tevens is het knap hoe Wheatley uit elke locatie de juiste sfeer weet te persen. Zowel de zomerse, de chique als de koude sfeer weten in aparte scenes uitmuntend naar voren te komen en zo heb ik er op het vlak van cinematografie niets op aan te merken. Schitterende stijl, met precisie en passie uitgevoerd.

Jammerlijk is het verhaal zelf niet al te boeiend en het laatste halfuur gooit de boel iets te veel op het gaspedaal waardoor het eerste anderhalfuur die meer van de opbouw was wat wordt verwaarloosd. Omdat het verhaal toch al een beetje simplistisch was is het snel deels vergeven, maar voor het slot van de film is het niet bepaald mooi of bevredigend.

Verder is het acteerwerk on-point en heb ik de volledige speelduur genoten van de prachtige beelden en sterke regie. Het mist misschien wat emotionele betrokkenheid, verder heb ik weinig aan te merken op dit romantische mysterie met wat geestenelementen erin. Een erg plezante verrassing en voor mij ook meteen een teken dat ook regisseurs met een eigen stijl andere stijlen klakkeloos kunnen uitvoeren.

Regisseursduo Adil El Arbi en Bilall Fallah hebben zich al meerdere malen capabel getoond in het maken van moderne en flitsende cinema, maar Rebel overtreft hun vorige werk met gemak. Wellicht omdat deze film niet zozeer lijkt op hun voorgaande werk, maar veel meer diepte kent en bovendien een rauwere stilering includeert. Aboubakr Bensaïhi doet het uitstekend in de hoofdrol en hanteert zijn ingetogen en soms naïeve houding perfect, waardoor de zware thematiek extra realistisch overkomt. De oorlogsscenes zijn zeer intens gefilmd en de stoffige wereld van het Midden-Oosten komt vaak akelig dichtbij, alhoewel El Arbi en Fallah zich soms aan iets te veel dramatiek vergrijpen. Toen Amir El Arbi bijvoorbeeld ook naar Syrië trok vond ik het verhaal wel heel ver gaan,, maar de nuance gaat gelukkig nooit verloren. Rebel is een film die het extremisme ten strengste veroordeelt, maar ook probeert de verbroederende kanten van de islam te tonen. Bij vlagen een erg boze film, maar inhoudelijk staat het als een huis en kent een uiterst overtuigende visuele stijl. De rol van Tara Abboud wist me overigens zeker te raken.

In tegenstelling tot de opinie van het volledige internet vind ik dat regisseur Zack Snyder hier juist verbetering toont ten opzichte van het eerste deel, dat aanzienlijk saaier voor de dag kwam. Uiteraard is dat makkelijk gezien de volledige tweede helft van deze film bestaat uit onophoudelijk en explosief geweld. Gelukkig maar, want op inhoudelijk vlak heeft Snyder weinig te melden en zijn personages komen nooit van de grond. Het gebruik van slow-motion is bovendien dermate nadrukkelijk dat het haast een komisch beeld geeft van de kwaliteiten van Snyder. Toch vond ik de actiescenes best onderhoudend en de computereffecten zien er goed uit, waardoor het geheel op entertainend vlak best wat punten scoort. Het is echter niet serieus te nemen dat er plannen zijn om nog meer uren aan dit universum te plakken, want voorspelbaarder en eenvoudiger maken ze dit soort cinema tegenwoordig niet meer.

Het gezeik rond deze film is naar mijn inzien anders meer dan terecht. Regisseur Zack Snyder loopt over van ideeën die vervolgens een eigen universum moeten krijgen, maar vergeet die ideeën ook daadwerkelijk goed uit te werken. Rebel Moon is een ruimtevariant op Seven Samurai en dus wordt er zeker driekwart van de film gespendeerd aan groepsintroductie, maar wel zonder dat er een enkel figuurtje van kan stralen. Ze krijgen allemaal hun eigen exclusieve actiescene (de eerste 4 dan) en daarna springt Snyder alweer naar de volgende planeet. Enkel het eerste halfuur is daarom voorzien van daadwerkelijke rust, daarna is enige vorm van structuur ver te zoeken. Het meest spijtige aan het geheel is dat er weinig coolheid in de actiescenes zit. De omgevingen zijn prachtig versierd en de effecten zijn van hoog niveau, maar niettemin zit er geen enkel stuk tussen waar ik als kijker adrenaline van krijg. Het acteerwerk van in het bijzonder Ed Skrein is sterk en de vormgeving wordt met de volledige overgave verricht, maar persoonlijk vind ik dat Snyder de volgende keer wat meer focus op een enkel deel mag hebben en niet meteen een geheel universum.

Regisseur Jeremy Saulnier heeft duidelijk een comfortabele carrière voor zichzelf opgebouwd, waar hij steeds een zeer eigenzinnige stilering aan mag toevoegen. Dit betekent dat ook Rebel Ridge te kampen heeft met een bijzonder trage en geduldige aanpak voor een tamelijk direct verhaal, helaas zonder overtuigende rechtvaardiging. Nochtans wordt er goed geacteerd, waartussen specifiek Aaron Pierre een zeer positieve indruk maakt als spierbundel met een interessant verleden. De wisselwerking tussen Pierre en de corrupte agenten is dan ook best boeiend, maar in de tweede helft verslikt Saulnier zich in de melodramatische aanpak. Zeker het volledige verhaal rondom AnnaSophia Robb had beter geschrapt kunnen worden en voegt buiten een boel extra speelminuten weinig toe aan het eindresultaat. Hierdoor blijf je als kijker met Rebel Ridge vooral op je honger zitten, maar het eerste uur zit niettemin strak in elkaar.