Meningen

Het genre spreekt het al.

Ik keek hem dan alleen voor zijn status. We kunnen natuurlijk allemaal zeggen dat Wiseau de film maakt, maar naast Wiseau blijft het nog steeds een extreem zwakke film. Sterker nog, als Wiseau alleen in de regiestoel bleef, was het cijfer exact hetzelfde geweest.

Zo krijgen we al in de eerste minuten te zien dat deze film als een tak op een varken slaat. Al snel worden we gebombardeerd met zwakke scenes, pijnlijke dialogen en onverzorgde romantiek. Alles is perfect in de eerste scene, en plots komt er al een groot probleem 2 minuten daarna.

Wiseau is bovendien natuurlijk slecht, maar zowat het enige wat de film overeind houdt. Alhoewel ik weinig om hem kon lachen, daarvoor was alles te ongemakkelijk, is hij zo'n bizarre verschijning dat het de film nog een beetje vermakelijk houdt.

De dialogen zijn vaak ook bizar slecht, maar ook van een niveau waarvan ik me afvraag of iemand naast Wiseau macht erover heeft gehad. Hier moet je toch een stokje voor steken als de regisseur zelf te blind is om dit te zien? Zinnen als "Hi, bye" en "You're my favourite customer, thanks, bye" zijn toch wel van een zeer bedenkelijk niveau.

Dan zou je denken dat er naast Wiseau nog een beetje talent is, maar die hoop kan je ook al snel laten varen. Ik kan je verzekeren dat de rest net zou houterig en ongemakkelijk is als Wiseau. Op de drugsdealer na. Maar die verliet het toneel al na enkele minuten.

De film slaat voor de rest eigenlijk ook nergens op en het verhaal, zelfs al zou de opzet beter zijn en de acteurs talentvoller zijn, is nog steeds standaard. Het komt niet verder dan de "I have feelings for someone else" opzet. Het is eigenlijk gewoon gedoemd te mislukken als film.

Ergens even een geinig momentje, meestal afkomstig van Wiseau. Maar als ik als kijker niet meer kan zien wanneer de film grappig moet zijn, of dramatisch moet zijn, scoor je automatisch een slecht cijfer. Deze film heeft dan wel een status opgebouwd vanwege Wiseau, maar alles naast deze kerel is nog steeds abominabel.

Wtf.

Schrik ervan dat het nog van een regisseur die nog wel redelijk wat projectjes heeft geregisseerd komt. Dit lijkt echt op een eerste project van een regisseur die het nog wil maken. Als dat zo was geweest had ik wat minder kritisch gekeken. Maar dit lijkt nergens op.

Al vanaf de eerste minuten heb je het gevoel dat er een grote chaos achter het roer was. Het lijkt echt volkomen nergens op. Alhoewel het wel duidelijk is dat er nog bepaalde lijnen in gedachten had zit deze film bomvol rare gebeurtenissen.

In het algemeen zijn de rollen idioot en de sound-editing belabberd. Alle geluiden en stemmen lijken wel door een kind geplakt te zijn. Het lijkt nooit synchroon te lopen met de mondjes en het is veel te apart. Het is gewoon te duidelijk ingesproken en daardoor krijgt het nooit een volledig humaan gevoel.

Het lijkt alsof de regisseur het allemaal wel humaan over wilde brengen, maar ik heb nooit het gevoel gekregen dat er maar een glimp van realisme inzat. De situaties zijn niet bepaald vernieuwend en het gedrag van elk karakter is apart. Niet alleen van Meester.

Acteerwerk is voor de rest ook niet best. Meester speelt te gemaakt. Kelly maakt ook weinig indruk. De betere rollen komen van Gigandet en de kortere rol van Zane. Voor de rest is er weinig soeps. Camerawerk is ook te tam en niet bepaald intens.

Het werkt allemaal ook toe naar een ondermaatse slotfase. Er is veel fout aan deze film. Maar bepaalde scenes hebben nog wel een vorm van sfeer en kundigheid. Alsof er eventjes een andere regisseur inzat. Maar voor de rest is deze film een behoorlijke puinhoop.

Zelfs met betrekkelijk weinig financiële middelen toont regisseur Ti West zich een kundig vakman wanneer het op muziekkeuzes en sfeer moet aankomen. The Roost profiteert dan ook van een opvallend griezelige indruk die geregeld effectief uit de hoek weet te komen. Het compenseert gedeeltelijk de relatief belachelijke bedreiging, die absoluut geen angst aanjaagt eenmaal deze uit de donkere hoekjes komt kruipen. West gaat verder ook wat traagjes om met de snelheid van het geheel, met meerdere beelden die te lang doorgaan en te weinig tonen. Dankzij de akelige muziek en de gecontroleerde spanningsopbouw is er niettemin best wel wat te griezelen, waardoor The Roost een meer dan degelijke voetnoot vormt voor de toekomst van West. Wetende wat hij echter in de toekomst heeft neergezet, is dit nog wat magertjes.

Weinig effectieve griezelfilm met een betrekkelijk gebrek aan spanning en een bekend gegeven. Gelukkig kent regisseur Felipe Vargas enig gevoel voor goede sfeerzettingen en creëert daarmee een best treffende omgeving. Het compenseert tot op zekere hoogte een gebrek aan goed gespook en originaliteit, maar heeft geen antwoord op de matige acteerprestatie vanuit Emeraude Toubia. Als kijker ben je vooral getuige van een langzaam voortkabbelend verhaal met weinig hoogtepunten, waardoor het eindresultaat niet op al te veel punten hoeft te rekenen. Wel leuk is de (ietwat ondankbare) bijrol van David Dastmalchian. Hij verdient beter dan dit.

The Wild Reeds stond oorspronkelijk gepland als onderdeel van een televisieserie, waardoor de originele speelduur van deze film enkel 55 minuten betrof. Later werd er besloten om er toch een langspeelfilm van te maken en dat is een erg verstandige keuze als je de thema's behandelt die hier benoemd worden. Homoseksualiteit, coming-of-age en een stukje oorlogsdrama zijn allemaal onderdelen die je hier zult tegenkomen, maar het is enkel dat eerste thema dat enigszins compleet wordt uitgewerkt. De overige onderwerpen, ook al zijn ze dusdanig relevant voor de vordering van het verhaal, worden uiteindelijk naar de achtergrond gedrukt. Zijsporen zoals het discrimineren van Algerijns-Franse mensen zijn daardoor erg halfbakken en laten de algemene ervaring aanvoelen als een onvoltooid verhaal. Gelukkig wordt er zeer puik geacteerd door de jeugd, waar met name Élodie Bouchez erg opvalt. De zomerse sfeer evenals de ontluikende liefdesrelaties zijn boeiend genoeg, maar regisseur André Téchiné had zich er beter aan gedaan de film op te rekken of minder ambitieus neer te zetten.

Mwa.

Ondanks de reputatie wist deze film me niet bepaald te overtuigen. Sowieso keek ik een beetje tegen de 136 minuten speelduur op, maar gelukkig gingen ze dan ook weer niet zo langzaam voorbij. Gek genoeg is dit pas mijn eerste Polanski ervaring.

De film duurt echt veel te lang, waarbij de eerste 75 minuten eigenlijk niet veel bijdragen en wel 1 grote en lange inleiding lijken. Echt spannend is het nergens en meer een soort familiedrama. Er zitten wel een paar opmerkelijke scenes in zoals Rosemary die op haar bed drijft in de zee maar dat zijn de beste stukken.

Daarna is de toon wat donkerder en krijgt het verhaal wat meer vaart, waarbij de laatste 30 minuten opeens erg sterk zijn en de score dus ook behoorlijk omhoog ging. Farrow speelt 1 van de meest wisselvallige rollen die ik heb gezien, soms is ze wel overtuigend maar soms lijkt ze wel een soort Disneyprinses.

De laatste minuten zijn sterk en vrij beklemmend waardoor ze je een stuk makkelijker meenemen. Alleen hierdoor kwamen er eigenlijk 2 hele punten bij, maar dat was nog niet genoeg voor het uiteindelijke eindresultaat. Polanski mag dan wel een meester zijn, overtuigt doet hij nog niet hier. Maar goed, de Polanski wereld staat nog voor me open.

Dom.

Salva is sowieso niet een al te grote naam geworden, en deze film is eigenlijk een typisch voorbeeld van waarom. Als het verhaal zelf nog niet stompzinnig genoeg is is dit ook veel te slordig uitgewerkt bomvol fouten en ongeloofwaardigheden.

Ze hadden hier meer de tijd voor moeten nemen. Dit komt soms echt uit de lucht vallen. Op minuut 15 staat de jongen al in het huis, en op minuut 25 al bij de buurman op het dak. Soms krijgt de film zelfs een komische lading, omdat het allemaal zo dom aanvoelt en volkomen nergens op slaat. Wie verzint het dan ook, een kwaadaardige krantenjongen. What's next? De kwaadaardige ramenwasser?

Toegegeven, origineel is het dan wel. Helaas is dit niet al te origineel uitgewerkt, waarbij slechts de krantenjongen leuk acteert. McGowan enzovoort maken hiermee een behoorlijk blunder, van het moment dat ze het scherm inloopt weet je het eigenlijk al.

Niet een al te beste horror dit, mist de sfeer en spanning, maar ook de motieven. Dit leek wel komedie te zijn soms, misschien zelfs een parodie. Het idee was leuk, maar het is allemaal zo matig uitgewerkt. Wel een leuk klein twistje aan het einde, maar dat is het dan ook weer. Jammer.

Gemiddeld.

Rough Night vormt een beetje de basis van wat we in Amerikaanse komedies kunnen verwachten. Toch loopt de film nog enigszins rond met een USP, en dat is dat de zaken die hierin worden afgebeeld toch net wat donkerder overkomen, en vooral ook zijn. Onderwerpen zoals moord enzovoort, die zie je niet altijd meteen terug.

Regisseuse Aniello heeft er een redelijk bekende cast bijgetrokken waarbij in het specifiek Johansson me verraste dat ze ertussen zat. Je zou denken dat die zich ondertussen niet echt meer bemoeit met doordeweekse komediefilms. Anderzijds lijkt het wel een plezierige film te zijn geweest, alleen wordt er nog wel niettemin wat moraal en boodschap doorheen gedrukt.

De film beweegt zich redelijk snel van locatie naar locatie, maar weet eigenlijk nooit hilarisch te zijn. Wel erg fris, want de overvolle film gecombineerd met een redelijk onvoorspelbaar plot zorgen ervoor dat Rough Night altijd wel een snelle komedie is om uit te zitten. Het is alleen geen film waar je echt heel hard om zal lachen, zeker omdat de grapjes iets te gescript aanvoelen.

Uiteindelijk is het een redelijk vlotte film, met genoeg entertainende scenes, alleen geen echte scene die je bij zal blijven. Overigens heb ik zowel Bell als Kravitz nooit briljant gevonden in komedies, vooral Bell komt regelmatig vervelend uit de hoek. Is ook het enige personage dat niet echt realistisch aanvoelt. Al bij al verloopt het snel genoeg, maar bijblijven zal het waarschijnlijk niet.

Gore ok, spanning rammelt.

Om te beginnen kon ik hier niet echt van genieten aangezien ik hem nergens kon krijgen met engelse ondertiteling. Dus heb ik de YouTube versie ( Scandinavisch gesproken) en Servische ondertiteling. Gelukkig moet je niet veel van de film snappen dan 4 karakters die achterna gezeten worden door een soort hillbilly's.

Het camerawerk was een beetje aan de amateuristische kant en het acteerwerk ook niet in dit soort films. Alhoewel ik wel een Dead Snow mannetje herkende. Dus dat was ook wel lollig.

Opnieuw, op sommige stukken komt de film erg amateuristisch over. Maar een prima dosis gore maakt wel een hoop goed. Een leuke film voor iemand die eventjes voor een anderhalf uurtje zijn verstand op 0 wil zetten en wat gore willen zien.

Soort van slecht.

Voelt een beetje aan als een late binnenloper van een 80s slasher. In de tijd van nu moeten er natuurlijk allerlei extraatjes aan komen te hangen, maar dat werkt vooral op een vervelende manier tegen in The Row. Als het gewoon bij de basis was gebleven was het een heel stuk beter te behappen geweest.

Wat een leuke, vermakelijke film had kunnen zijn wordt vooral omver geblazen door een regisseur die bigger wil denken. Zo opent de film met een overval vanuit de politie op een drugslab. Dan doen ze alleen met slechts een paar man en in het lab zelf zitten uiteraard minder mensen dan in mijn ochtendbus. Het geeft direct al de indruk weg dat de film niet bepaald weet waar het precies mee bezig is.

Qua horror is het net aan wat beter door wat leuk bedachte kills. Wederom moet het alleen allemaal weer zo onnodig diep worden gezocht. Zodra de eerste tipjes van de sluier worden gelicht begon ik al enthousiast met mijn ogen te rollen. Ik vroeg me namelijk ten zeerste af hoe je er eigenlijk op kon komen, al is het verhaal weliswaar beter te noemen dan de acteerprestaties, die al helemaal beneden alle peil waren.

Het is dat het nog aardig wegkijkt tijdens de scenes die het wat simpeler houden. Ik vat dit soort films niet zo. Ik snap dat we tegenwoordig origineler moeten denken om het tempo bij te houden, maar als je vervolgens in cirkels gaat denken die gaten bevatten zal je niet snel verder komen vrees ik. Ik kan de film dan ook niet een cijfer geven dat matig aangeeft, want het was echt wel droevig te noemen. Zonde van de potentie om het vermakelijk te maken, want die was er soms zeker.

De herziening bevestigt spijtig genoeg dat The Royal Tenenbaums zich toch niet bij het allerbeste werk van regisseur Wes Anderson kan voegen, er gaat dan ook een halfje van mijn oorspronkelijke cijfer af. Ingekleurd met iets meer gevoel voor balans tussen genres en nog altijd bijzonder stijlvol in beeld gebracht, maar uiteindelijk bekruipt het gevoel je dat deze film vooral een verzameling vormt van malle figuren die niet echt weten te beklijven. Anderson voorziet het gebeuren van een eigenzinnige flair en het acteerwerk is bovengemiddeld, maar toch wil het verhaal niet optimaal boeien. Een aantal personages zitten zelfs tegen het vervelende aan in de eerste helft en de film mist een moment dat echt raakt, maar vanwege de aparte invulling en niet al te lange vertelling komt Anderson er nog wel met een ruim voldoende vanaf.

Eerste Dupieux.

Als regisseur kende ik hem al langer en ik had Rubber een aantal jaar terug in Amerika al voor de helft gezien. Aangezien ik de andere helft nog niet zag had het geen zin om te stemmen. Onlangs kon ik de film dan toch in zijn geheel zien, en net als toen bleek het een erg leuke en heerlijk aparte film te zijn.

Op voorhand lijkt dit vooral een absurde film te zijn in het kader van bijvoorbeeld SyFy. De meest belachelijke ideeën op de meest serieuze manier mogelijk uitwerken. Ondanks dat de toon van Rubber best serieus te noemen is, haalt de film juist zijn humor uit de inhoud en toon. Dupieux mikt (soms wel iets te hard) op originaliteit en weet hier erg goed in te slagen.

Het acteerwerk is helaas een beetje slap met uitzondering van wat namen. Het probleem met dit soort films is dat ze wel goed acteerwerk vereisen aangezien ze best druk uitoefenen op de cast. Dat kan in deze film alleen niet worden volbracht helaas. De echte ster van de show is daarnaast ook de band. Heerlijk aparte verschijning, in een film die op een gekke manier erin slaagt om van deze band een ideale verschijning te maken.

Visueel ziet het er goedkoop, maar ook treffend uit. Ideale details, sterke cameravoering en een toon waar je u tegen zet. Dupieux slaagt erin om met weinig veel te bereiken. Het boeit en intrigeert gewoon, de regie is heerlijk strak. Veel horror zit er misschien niet in afgezien van wat bloederige explosiescenes, maar het draait uiteindelijk ook allemaal om de diepere laag en die werkt goed.

Een horrorkomedie van de absurdste soort, die daar ook zijn kracht uit weet te halen. Op voorhand lijkt dit een film die gedoemd is om te falen, maar niets is minder waar. Wel jammer dat de film niet echt de waardering krijgt die het verdient, want de inhoudelijke meerwaarde van Rubber maken deze film tot een van de origineelste van de laatste tijd.

Kinderachtige animatiefilm die het gebruikelijke moraal van zelfacceptatie opratelt en daar op visueel vlak wat schepjes bovenop poogt te doen. Dat komt het eindresultaat echter niet ten goede, want het leidt in de essentie af van de kern die hier opgebouwd moet worden. De stemmencast heeft er gelukkig zin in en stopt een boel energie in de vormgeving van diens personages. Het klinkt overtuigend en met passie ingesproken, helaas kunnen zij ook weinig veranderen aan dit van de pot gerukte verhaal met een gebrek aan hoogtepunten. De actierijke finale is veel te kort, de humor is uitermate flauw en de nuance is ver te zoeken, maar de jongere filmliefhebbers zullen weinig moeite hebben om geïnteresseerd naar dit hyperactieve verhaal te kijken. Bonuspunten voor de vlotte en geregeld spectaculaire animatietechnieken.

Mwa.

Leuk concept, maar niet al te bijzonder uitgewerkt. Ruin Me was de laatste op mijn lijst voor de "extreme haunts" horrorfilms. Jammer dat het niet een goede film was om mee af te sluiten, want ik vind het concept erg tof. De film zelf weet er alleen niet al te veel mee te doen.

Het eerste uur verloopt vlot, zit ook dichter tegen mijn persoonlijke interesse aan. Lekker mystery-gedoe in een horrorsetting. Als ik er zou staan had ik het erg leuk gevonden in ieder geval, en dus was het best leuk om te volgen allemaal. Tussendoor ook genoeg luchtige humor en een leuke locatie om het tempo er wat in te houden.

Acteerwerk is verder niet al te hoogstaand maar het voldoet wel. Dwyer weet alleen niet echt een leuke final girl te zijn en de overige castleden verschuilen zich iets te veel achter hun type waardoor de echte kracht er nooit helemaal uitkomt. Die typetjes zijn iets te vaak gedaan om leuk te blijven.

Horror is verder niet zo spannend, en als je meer van dit soort films hebt gezien kan je wel raden wat je te wachten staat. Heel eng wordt het echter niet en de bloederige stukken stellen erg teleur. Als je het mij vraagt kan de kijkwijzer dicht tegen 12+ aanzitten, maar sommige momenten zijn misschien net een stukje te goed in beeld gebracht daarvoor.

Toch is het eerste uur het leukste als de horror er nog niet per definitie inzit, pas wanneer de horror wel komt stort het wat in omdat het een deel van de entertainment verliest. Het wordt allemaal steeds minder spannend of interessant, als ze de focus echt blijvend op de spelletjes hadden gehouden had ik het stukken leuker gevonden. Bovendien had ik de twist al snel door.

Leuk voor een keertje, maar in zijn soort wel 1 van de zwakste. Dat heeft er vooral mee te maken dat de horror niet echt spannend wil worden en het tweede horrordeel daardoor meer in elkaar laat vallen. Ik vermaakte me uitstekend met de eerste helft, daarna had het niet meer gehoeven van mij.

Leuk.

The Ruins is de tweede recente avonturenhorror die ik zie, en eentje die zich tevens afspeelt in een ver exotisch land. De andere film die ik tamelijk recent heb gezien was Turistas, die ook best vermakelijk was maar het toch niet echt kan halen bij The Ruins. Wel zijn ze beide lekker vlot.

The Ruins neemt een korte inleiding die wel toch net wat langer aanvoelt. Het net wat te trage tempo werkt niet echt in het voordeel en zorgt voor een langdradig gevoel. Eenmaal we de omslag maken naar horror krijgt de kijker wat meer belevenis te bieden. Die belevenis is best belachelijk, maar gelukkig ook erg vermakelijk en vlot.

Visueel kent de film enkele mooie plaatjes en de CGI voldoet net aan. Hier en daar zitten er een aantal lelijk geanimeerde bewegingen in maar in het algemeen ziet het er prima uit. De aankleding van de tempel ziet er verder ook leuk uit. Heel spannend wordt de film verder niet, maar wel tamelijk smerig.

De gore is soms lekker hard en expliciet, alhoewel het nooit prijzen zal gaan winnen. Gelukkig zijn er toch wel pijnlijke momenten te bekennen en ziet het er realistisch genoeg uit. De dreiging zelf is niet bepaald eng verder maar wat het kan doen is dan wel wat enger. Maar vleesetende planten zullen gewoon nooit de engste vijand zijn denk ik zo.

Acteerwerk is verder goed. Ramsey speelt erg sterk, compleet verrassend want normaal gesproken valt ze me niet echt op. Ook Tucker doet het goed. Malone en Ashmore zijn net wat minder dan eerdergenoemde, maar voldoen verder ook. Er wordt in ieder geval geloofwaardig genoeg geacteerd door iedereen.

Leuk filmpje met de nodige smerigheid. Het duurt verder met 93 minutenlang ook niet bepaald lang dus je bent er ook lekker vlot doorheen. Verder voelt het wat langdradig aan hier en daar en spannend is het verre van, maar wel leuk entertainment voor een keertje.

De ervaring van de inmiddels overleden regisseur William Friedkin is rond het jaar 2000 flink verstevigd en dat blijkt uit het eindresultaat van Rules of Engagement. Het is een erg professioneel uitgevoerde en kundig gedirigeerde oorlogsrechtbankfilm die eigenlijk steeds de meest logische keuzes maakt. Dat maakt het uiteindelijke verloop echter wat minder speciaal, zeker omdat deze film zich daarmee amper weet te onderscheiden van soortgenoten. Met name de iets te geforceerde personages en plotwendingen voelen misplaatst aan. Zo zag ik persoonlijk weinig meerwaarde in het oproepen van de Jemenitische dokter of de Vietnamese soldaat. Eerder een voorspelbare zet voor het creëren van een gewichtigere situatie. Het had me sterker geleken als alles werd bediscussieerd vanuit Amerikaans perspectief, want dan kan je pas echt harde kritiek uitdelen of nuance creëren. Daarnaast is de uiteindelijke rechtbankzitting niet erg spannend of intrigerend, waarschijnlijk vanwege de overheersende eerste helft. Friedkin regisseert de aanval op de Jemenitische ambassade werkelijk uitstekend en de directe oorlogsbeelden vormen daarmee de hoogtepunten van Rules of Engagement. Ik vind het knap en bewonderenswaardig van Friedkin dat hij zo'n moeilijk onderwerp op de hak wilde nemen, maar de uiteindelijke tweede helft kon me te weinig bekoren voor een bovengemiddeld eindcijfer.

Kinderhorror dus.

Ik had er niet al te hoge verwachtingen van, maar door het horrorgenre stiekem toch nieuwsgierig geworden, dus ook maar Kamer 213 bekeken. Ik wist dat het erg beperkt zou blijven maar ik was eigenlijk nog wel positief verrast.

Lindblom weet enkele vrij effectieve scenes neer te zetten, het kamp is soms lekker spookachtig, mooie beelden vooral van de nacht in het kamp. Lundgren acteert nogal neutraal, en dat ligt er niet aan dat ze een kind is, want van Fogelstrom is nog wel enthousiasme af te lezen.

Blijft vrij beperkt in het genre, maar heeft wel een aantal leuke scenes. Voor de rest was het einde weer kinderlijk en is de film in het algemeen wat aan de saaie kant. Voor kinderen kan dit denk ik wel zeer spannend zijn, dus opgepast.

Vermakelijke feelgoodfilm vanuit Franse bodem, waarin regisseur en hoofdrolspeler Franck Dubosc goed weet waar hij heen wil gaan. Erg ambitieus is deze Rumba la Vie niet, maar dat is natuurlijk niet altijd een vereiste binnen dit soort werelden. Het acteerwerk kan er zeker mee door en de chemie tussen Dubosc en Louna Espinosa is aanstekelijk, maar de clichématige inhoud biedt spijtig genoeg iets te weinig verrassing. De finale bevat bovendien een gemiste kans door de wedstrijd of een ander competitief alternatief niet met een tweede kans over te doen, waardoor het einde toch wat dromerig wordt afgemaakt. Prima materiaal voor een simpele middag, veel meer pretendeert deze film niet te zijn en is het dan ook niet.

Klein maar fijn.

De tweede film van de jonge regisseur Chaganty is een simpele maar vermakelijke thriller geworden die zich enkel en alleen beperkt tot zijn genre. Dat is best fijn want zo ontwijkt de film trage vormen van drama en dan krijg je al snel een speelduur van enkel 90 minuten. Hier is dat niet meteen een nadeel.

Jammer dat Chaganty is er alleen niet een heel effectief geheel van kan maken. Het heeft enkele korte spannende sequenties en daar eindigt het weer. Dat het kort duurt wil niet meteen zeggen dat het ook effectief is en helaas is Run voor mij niet veel meer dan een anderhalf uurtje aan vermaak. Wel jammer natuurlijk.

Elementen die bijdragen aan een niet al te effectieve thriller zijn vooral de personages zelf. Paulson kiest voor een te theatrale aanpak waardoor het mysterie in ieder geval na 10 minuten al opgelost is. Ook Allen als de dochter kiest voor een net wat te theatrale aanpak waardoor je meteen al twee personages hebt die eigenlijk heel duidelijk gespeeld zijn.

Spannend is het nergens zozeer en de creepyness beperkt zich ook maar tot een handvol aan scenes. De simpelheid van de film draagt verder bij aan het vermaak. Het zorgt er alleen ook voor dat Run snel vergeten is nadat je hem hebt gezien, maar het zorgt wel voor een speelduur die nagenoeg meteen over lijkt te zijn.

Enkele scenes willen nog wel spannend zijn door slimme regietrucjes, maar Run blijft vooral gewoon vermaak. Een film waar je snel doorheen bent en daarna weer vergeten bent helaas. Wel jammer want Chaganty lijkt tot wat meer in staat te zijn. Misschien moet dat dan nog komen, want ik denk dat hij het wel kan.

Ok.

Neeson is weer terug als de actieheld. Tegenwoordig lijkt hij meer de rollen te kiezen die ook een diepere laag aan zijn personage meegeven, maar toch blijft hij altijd die actieheld met de diepe stem. Ook in Run All Night speelt hij uiteindelijk een personage die we wel vaker van hem zien.

Alleen mag hij in het eerste half uur een dronkenlap zijn die maar een treurig bestaan leidt. Ik vind het helemaal prima want Neeson kan goed acteren. Ook deze rol is geen enkel probleem voor hem. Bijrollen zoals die van Kinnaman, Harris of D'Onofrio halen het niet bij Neeson (krijgen er ook minder ruimte voor) maar doen het wel aardig.

Het visuele aspect is het gedeelte waar ik de film het meest op kan prijzen. Collet-Serra is kwalitatief een best goede regisseur en weet net wat extra's aan zijn film mee te geven. In dit geval zijn dat de lange en overzichtelijke shots van bijvoorbeeld de stad die op een bepaald punt waar de scene begint stoppen. Kijkers die de film zien zullen weten wat ik bedoel.

Ook de kleurtjes zien er goed uit en de cinematografie oogt verzorgd. Daar eindigt het echter ook weer zo'n beetje. Het verhaal is nogal simpel en slap. De actiescenes zelf zijn ook niet al te overtuigend. Iets te simpele "karakterwisseling" ook met Neeson die eerst op de vlucht is om uiteindelijk een heel bataljon van bad guys af te knallen.

Ik vind het prima dat je een film verder een diepere laag wil geven, maar dat mag iets complexer en aandachtiger dan het soort dat Run All Night te bieden heeft. De actie wil verder ook niet echt een kick geven waardoor je vooral een film hebt die er wel aardig uitziet en wel aardig wegkijkt, maar niet echt kan overtuigen. Neeson doet het goed, maar daar eindigt het dan ook weer zo'n beetje.

Nee, matig.

Verbaasd door de algemeen positieve geluiden over het internet. Toen ik deze keek had het een absurd hoog gemiddelde van een 7,8 uit 3000 stemmen op IMDb. Bovendien betrof het een actiefilm met een schoolschietpartij. Een bijzonder concept als je het mij vraagt, die wel een kijkbeurt verdiende.

De film begint aardig spannend en de opbouw is goed. Een onheilspellende toon overheerst de boel al vroeg, maar eenmaal de actie komt stort de film als kaartenhuis in elkaar. Zeker wanneer je als kijker door begint te krijgen dat deze film een letterlijke kopie gaat worden van Die Hard in een controversiële omgeving.

Niet alleen kiest de film ervoor de meest onrealistische personages erin te verwerken, maar ook de gebeurtenissen zelf te laten lijken op een standaard actiefilm waardoor de keuze om het allemaal als school schietpartij neer te zetten nogal lomp aanvoelt. Alsof ze gewoon een excuus nodig hadden om zoveel mogelijk controverse te verwerven en kijkers te trekken. Nog even en Stallone was met zijn wapens om de hoek komen kijken.

Deze film kent de typische schurkenrol en Brown kiest ervoor zichzelf zoveel mogelijk op een strippersonage te laten lijken. Hij acteert goed, maar het past totaal niet in deze omgeving. Verder bombardeert regisseur Rankin de kijker met ongeloofwaardige elementen. Van het niet horen van geweerschoten naar het niet bestormen van het gebouw door de politie. Daarnaast rijden de daders het raam door met een bus, waarmee ze een open doel zijn voor schutters van buitenaf.

Naast alle ridicule wendingen is de zogenaamde "actie" ook best matig te noemen. Ontzettend tam voor een concept zoals deze. De eerste 35 minuten zijn spannend, daarna gaat de film meer over in thriller die totaal niet spannend in beeld wordt gebracht. Intens is het nergens, hard evenmin. Alle bruutheid komt van de setting zelf omdat het een realistische gebeurtenis betreft, maar zo onrealistisch als de pest wordt neergezet.

Camerawerk en montage zijn verder ook klassiek en je wordt als kijker na een tijdje niet meer in het verhaal gezogen. Alle gebeurtenissen voelen gewoon te gescript en filmisch aan, ik kreeg nergens het idee dat als ik op school zat dit mij mogelijk zou kunnen overkomen. Verder las ik dat deze film uitgebracht werd door een Amerikaanse krant, maar een echt punt maakt deze film niet. Het raakt een hoop maatschappijonderwerpen aan, maar kan er geen enkele op een goede manier uitdiepen.

Verder begint de film nog altijd wel met een harde toon (die uiteindelijk verdwijnt). Het acteerwerk is goed, May en Brown spelen uitstekend ondanks hun onrealistische personages. Het begin van de film is ook sterk, maar de spanning voordat de gebeurtenis plaatsvind is nog altijd beter dan de gebeurtenis zelf. Erg jammer want het concept kan waanzinnig sterk uitpakken.

Een beetje een verspilling dit allemaal. Een film die geweldig had kunnen zijn, maar volstrekt ongeloofwaardig wordt uitgewerkt. Dit is gewoon een actiefilm met tieners die zich afspeelt in een harde setting, maar waar nauwelijks voordelen uit worden gehaald. Run Hide Fight is misschien wel de grootste teleurstelling van dit jaar tot nu toe, omdat ik echt dacht dat dit een waanzinnig zenuwslopende film zou worden.

Niet dus. Niet spannend, niet intens en erg ongeloofwaardig. Ik klink erg zuur nu, maar omdat het toch redelijk vlot wegkijkt en uitstekend acteerwerk kent wens ik het nog een 2,0* te geven. Tevens wil de film iets duidelijk maken, en alhoewel het er niet echt in slaagt is de poging er wel. Daar ook extra credits voor. Jammer dat Run Hide Fight een film is die de angst van een dergelijke gebeurtenis niet over kan brengen.

Frustrerende en oninteressante uitwerking van een halfbakken thrillerverhaal. Regisseuse Daina Reid doet allesbehalve een sfeerzetting creëren of spanning ontwikkelen, waardoor je als kijker opgescheept zit met een verwend ettertje en een moeder die alles klakkeloos toelaat met een schouderklopje. Bij vlagen is het echt ongelooflijk hoe Sarah Snook (die overigens als actrice wel doet wat ze kan op emotioneel en fysiek vlak) uiteindelijk in haar situatie raakt, aangezien de kijker vooral het gevoel besluipt dat ze dit volledig aan haarzelf te danken heeft. De muziekkeuzes zijn effectief en het acteerwerk netjes, maar Run Rabbit Run vormt uiteindelijk allesbehalve een plezante filmervaring.

Middelmatige thrillerfilm met overtuigend acterende leden, maar een wat dwaze uitwerking. Voor een lange tijd dacht ik naar een hele serieuze film te kijken, maar dan komt de boosdoener naar voren met sullige CGI. Mijn wenkbrauwen moesten er wel van krullen. Daarnaast is het ook opvallend dat er nooit echt een dreiging afkomt van de scenes. Hierdoor wordt je als kijker zeker in de eerste helft vooral in de wachtrij gezet, maar boost de film zichzelf wel voorwaarts eenmaal alle introductie achterwege is. Bijzonder spannend is de film nergens, maar op z'n minst is het een vermakelijk geheel waarvan de tweede helft best een lekker tempo kent. Tegen die tijd is er echter wel al te veel tijd verstrekken en voelt het niet bepaald bevredigend meer aan, ongeacht de meer dan degelijke slotfase.

Slecht.

Toch wel teleurstellend aangezien dit afkomstig is van Sigismondi. Regisseuse die 10 jaar later een best sfeervolle horrorfilm naar het grote doek wist te dirigeren. Deze film is echter totaal anders, dat misschien aan het feit kan liggen dat dit een regiedebuut betekende. Dat betekent dus klaarblijkelijk ook makkelijk scoren met rauwe beelden.

Het acteerwerk wordt verzorgd door twee namen die behoorlijk carrière hebben gemaakt. Niettemin zijn het allebei ontzettend saaie personages waar geen enkel moment wat leven uitkomt. Het weet maar weinig te broeien. Ik snap de dramatiek van hun personages, maar ik vind het vooral twee vreemde vogels die wel ergens komen maar als actrices geen moment de moeite nemen om dit leuk neer te zetten. Vooral aan expressie een totaal gebrek.

Verder erg lelijk, opmerkelijk voor een regisseuse die ook fotograaf is. Fotografie voelt namelijk maar stoffig en makkelijk aan. Kwestie van de lelijkste locaties en outfits kiezen, die indruk krijg ik vooral van The Runaways. Aardig rauwe invulling aan de overige film, maar niets dat daardoor echt weet aan te slaan. Bovendien komt de film op emotioneel vlak ook niet binnen.

Het heeft wel pluspunten en enkele opmerkelijke scenes, verder is het echter vooral afwachten totdat de actrices hun gezichtsuitdrukking eens veranderen terwijl ze rondwandelen in een saaie wereld. Vervolgens krijg je dus ook een saaie film. Misschien dat de film goed weet te werken als je je in de wereld kan verplaatsen. In mijn geval kon ik me goed in de aftiteling verplaatsen.

Best oké.

Zeker voor Nederlandse begrippen een nogal opmerkelijke film. Het werd ook eens tijd dat een regisseur eens het heft in eigen hand nam en een lekker eigenzinnig project neerzette. Dit mag dan wel gebaseerd zijn op een serie, maar die serie is dus klaarblijkelijk ook bijzonder genoeg om er vervolgens een bijzondere film uit te persen.

Het weet best aardig te werken, maar dan vooral dankzij de stilering. Door middel van interessante kleurtjes, versieringen en camerastandpunten worden we in de wereld van Van de Velde gezet. Als acteur kan hij alleen de toonzetting van de film niet bijhouden, ik vond het vooral erg gemaakt geacteerd. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de overige rollen, die zelfs in de excentriekste personages platte en saaie figuren zijn.

Heel af en toe komt er een glimlachje vanaf, verder was de droge humor vooral iets om je schouders voor op te halen. Ach, als het aanslaat, dan slaat het aan. Ik kon vooral genieten van de vele aparte situaties, een aardig tempo en een stilering die de hele film lang keurig weet aan te houden. Als de film wat korter had geduurd, had deze een ruim voldoende gekregen.

Minste Berg tot nu toe.

Peter Berg, een naam die nou niet echt bekend staat vanwege zijn ontzettend hoogstaande films. Wel erg dure actie, oorlog of sciencefiction films. En daar lijkt Berg ook op in te willen gaan, het grote publiek, en dat doet hij prima.

Johnson dus weer in de hoofdrol, en dat zorgt dus weer voor een prima actiefilmpje. Daarnaast zorgt Scott soms voor een komische noot maar heb ik het meest kunnen lachen om Walken, die gewoon een grappige charme heeft.

Dawson was wat irritant omdat ze zo standaard is en haast geen charme heeft in haar rol. De actiescenes hebben soms een mankement in visueel niveau en is het allemaal toch helaas wel behoorlijk voorspelbaar, iets waar Berg wat meer aandacht in mocht doen.

Ook had ik wel wat meer Jungle willen zien, want voor een film die zich onder andere in de jungle afspeelt, vond ik er weinig aan qua beelden. Voor de rest is dit gewoon een vermakelijke popcornfilm die nergens uitblinkt en vrij weinig nieuwe dingen doet.

Fout.

Behoorlijk foute film die eigenlijk een beetje een tegenvaller is. Schwarzenegger is absoluut een van mijn favoriete acteurs, maar een echte serieuzere rol kan die eigenlijk niet. Daarbij valt hij nog wat te vaak door de mand bij de dialogen en romantiek.

Het idee is absoluut leuk, ook vooral in het begin leuk gedaan. Dawson speelt erg leuk als de presentator en is eigenlijk de enige die het ook goed doet. Alfonso is wat minder en komt niet erg overtuigend over. De film is vaak lomp maar mist het gespat met bloed wel een beetje waardoor het al snel naar het goedkope neigt.

De film verveelt niet zo snel, maar mist wel een beetje het spektakel. De 'belagers' zijn absoluut lollige karakters in hun strakke badpakjes. Jammer dat ze eigenlijk alleen kunnen schreeuwen inplaats van echt vechten, maar qua actie zit het in het algemeen wel goed.

Prima lompe film, die soms wat verveelt, met hilarisch slecht acteerwerk en foute dialogen. In het algemeen is het ondanks dat toch wel een prima filmpje geworden met een verhaal die altijd welkom is hier bij mij.

Erg teleurstellende film waar regisseur Edgar Wright amper iets aan lijkt te hebben toegevoegd. Zijn gevoel voor moderne techniek lijkt compleet verloren te zijn gegaan binnen The Running Man, die indrukwekkend overkomt qua wereldschepping, maar nergens stoer of vernieuwend is. Glen Powell onderneemt een boel om zijn personage overtuigend tot leven te wekken en komt daarbinnen een heel eind, maar toch laat het scenario zijn aanwezigheid na enige tijd aanvoelen als ronduit clichématig. Tussendoor passeren een aantal maffe figuren de revue, maar alle actiescenes die daaruit worden voortgebracht zijn toch erg braaf en bekend. Zeker iemand als Wright zou hier originele dingen mee kunnen doen, maar al zijn eigenzinnigheid lijkt te zijn verleerd. Ook de wat grootsere momenten zien er niet altijd even overtuigend uit en de finale is nogal abrupt en afgeraffeld. Het maakt van The Running Man een vermakelijk, maar erg tegenvallend en bizar eindgeheel. Bonuspunten voor het zeer hoge tempo en het vermogen om zo'n duur gevoelsmatig erg kort te houden.

Interessant.

Opgezet omdat ik vele berichten heb gelezen dat dit erg gewelddadig, rauw en hard was. Op z'n tijd is zo'n actiefilm best lekker om eens te zien dus ging ik maar even kijken wat het was. Ik verwachtte daarmee niet gelijk dat dit op visueel niveau een veel leuker filmpje is.

Een hoop negatieve berichten over het acteerwerk van Walker, maar om eerlijk te zijn vond ik Walker 1 van de sterkere elementen in de film. Wat overdreven, maar erg enthousiast in zijn rol waardoor hij veel toevoegt aan de sfeer. Farmiga was ook eindelijk eens echt goed. In het algemeen doet iedere gangster, pooier of schurk het ook goed en de kleine kinderen doen vrolijk mee. De pedofielen waren ook goed trouwens.

Visueel misschien nog het leukst, al blijft het vaak wat beperkt. Eerste half uur blinkt uit in cameragebruik, montage en vaart. Daarna, ondanks enkele leuke trucjes met het licht of de camera, blijft de film wat "normaler" in zijn genre en is het gewoon een actiefilm met vaart.

Vaart blijft er de hele film uitstekend in waardoor het nooit saai wordt. In tijden niet op het puntje van mijn stoel gezeten vanwege een film trouwens, maar dit had echt pittige hou-je-adem-in momenten ertussen, waarbij de scene met de pedofielen compleet uitblonk in frustratie en spanning.

Wat wel jammer is, is dat ikzelf de film qua geweld en hardheid nog wat mee vond vallen. Het opent wel gelijk met een toon, maar alles daarna moet het meer van de vuiligheid op straat hebben en de realistische zaken die eromheen lopen waarmee we in het echte leven ook voor moeten oppassen. Qua bloederigheid zit er wel wat bruuts hier en daar maar de film gaat er nooit compleet op in.

Fijn dat de film zichzelf ook niet verliest in het visuele niveau, wat ik bijvoorbeeld iets te veel vond in films zoals Crank . Geen enorm overdreven types of ADHD-scenes, die blijven hier nagenoeg uit terwijl het tempo er nog steeds dik in blijft. Wat de film dan ook overeind houdt eigenlijk.

De fout die de film maakt is vooral de twist en de happy ending. Op die manier wordt alles wel erg ongeloofwaardig, met alle poespas die er dan doorheen komt spoken, wat ook wel afdoet aan het verhaal, want de finale op de ijsbaan was echt leuk tot de twist kwam. Alles is daarmee dan wel gezegd. Leuke, soms harde maar nooit gestoorde actiefilm.

Rommelige misdaadfilm zonder enige structuur of coherentie. Alle scenes lijken willekeurig door elkaar gehusseld en regisseur Jason Cabell blijft steeds nieuwe figuren introduceren, ondanks het standpunt dat ze nooit veel bijdrage leveren aan de inhoud. Laurence Fishburne en Nicolas Cage vormen verder schaarse lichtpuntjes in deze volstrekt chaotische productie die totaal niet weet te boeien. Cabell zal zelf ook wel gedacht hebben dat de bekende namen direct zorgen voor een positief eindresultaat en daarmee wat dollars in de kassalade, maar niets is minder waar. Running with the Devil vormt al bij al een erg vermoeiende zit met te weinig meerwaarde om menig filmliefhebber aan te raden.