Meningen

Het officiële vervolg op het succes van het jaar daarvoor brengt dezelfde lelijke stilering, waardoor Ringu 2 vooral een taaie zit vormt. Regisseur Hideo Nakata brengt min of meer alle bekende personages terug, maar dat resulteert voornamelijk in een erg saaie zit. De hoofdpersonages zijn uitermate kleurloos en vervelend, bovendien zijn de nieuwe toevoegingen op conceptueel vlak compleet belachelijk. Uiteraard kende het verhaal altijd supernatuurlijke invloeden, maar dat betekent natuurlijk niet dat je aan de lopende band allerlei onzin hoeft toe te voegen. De verschijning van Sadako blijft niettemin leuk en de finale mag er best wezen, maar verder kent de film niet genoeg spanning en/of sfeer om het op de rails te houden. Het zal mijn ding nooit worden, vrees ik.

Buitengewoon charmant door de klungelige vormgeving, het is erg interessant om te zien hoe de vroegste voorganger van het iconische horrorpersonage werd ingekleurd. Het is echter geen film die opvalt vanwege de visuele of inhoudelijke kwaliteit, want regisseur Chisui Takigawa gaat chaotisch te werk en werkt de griezeligere scenes bedenkelijk uit. Geregeld had ik moeite om mijn lachen in te houden, maar dat maakte er wel een plezierige film van. Katsunori Takahashi speelt bovendien een sympathiek hoofdfiguur, ondanks het soms gebrekkige acteerwerk. De absolute knulligheid van de concepten en de uiterst dommige finale verraden dat er geen groots of ambitieus talent achter de film zat, maar het was hoe dan ook zeer makkelijk uit te kijken.

Hm.

Afgelopen week zag ik The Searchers en die viel me best mee. Hierdoor had ik ergens ook nog wel vertrouwen in Rio Bravo, een western die ook tevens met Wayne is. De plotomschrijving klonk daarnaast ook best interessant. Toch is dit hem niet helemaal geworden voor mij.

Het overweldigende trage tempo is vooral de knoop om de nek van de film. Het wil nergens echt goed op gang komen. We kijken tegen veel dialoog aan tussen personages die niet heel erg boeien. Je hoopt dat er ergens nog een soort Leone-moment komt, maar ook die zijn hier niet te vinden.

De dialogen zijn ook gewoon niet al te interessant. Wayne staat wel oké te acteren en ook de andere rollen zijn helemaal niet slecht, maar er ontbreekt gewoon iets unieks of eigenaardigs. De schurken zijn best saai en de goederikken willen ook nergens echt van de grond komen.

De setting is wel erg geslaagd, leuk opgebouwd decor weer, maar dat moet ook wel bij dit soort westerns. Vaak ook goed in beeld gebracht, al is het allemaal wel veilig geregisseerd. De regisseur neemt weinig risico om een echt bijzondere shot op te nemen. Maar er is genoeg kleur en genoeg detail om dat een beetje te compenseren.

De actie is wat mak, ondanks een redelijk spectaculaire finale. Alles daartussendoor is toch wat makkelijk en vooral snel over. Je zit 141 minuten tegen verhaal aan te kijken, maar met personages die gewoon niet van de grond komen. Het verhaal wordt daarom na een uurtje wel wat saaier. Heel bijzonder is het ook niet, dus zo'n ruime speelduur is niet echt nodig.

Ik mis wat unieks aan de film. Mooi ingekleurd allemaal, goed acteerwerk en een degelijke finale, maar de dialogen zijn wat zwakker, het tempo is te traag en de personages zelf wat saai. Brennan moet de vreemde vogel uithangen, maar zijn type is ook wat herhaald. Jammer, want het had allemaal best leuk kunnen zijn.

Goed.

Niet een meesterwerk, want regisseuse Scherfig brengt het haarzelf soms iets te makkelijk vanaf. Het is ook duidelijk dat dit op een theaterstuk is gebaseerd want dat valt er soms goed af te lezen. Denk maar aan sommige sequenties die zich lang op 1 locatie afspelen.

Scherfig kiest er voor om voor impact te gaan en verwaarloost daarmee verhaalprogressie. Het is allemaal best corny geschreven en vooral een beetje makkelijk. Een band opbouwen met deze club is bijna niet te doen en de types die in de club zitten zijn cliché of onzichtbaar.

Een echte voortgang in de band tussen de jongens is ook moeilijk te bekennen, en ik denk dat Scherfig dit expres niet doet. Maar dit is eigenlijk juist een verkeerd voorbeeld, waardoor de film bij vlagen inderdaad onnodig sadistisch aanvoelt zonder een duidelijk motief. Ik snap de onderliggende boodschap, maar dat maakt het allemaal wel een klein beetje ongeloofwaardig. Door de "slechteriken" enkel en uitsluitend als misbaksels en tuig neer te zetten is wat mij betreft juist minder geloofwaardig.

Gelukkig maakt de regie zelf dit allemaal wel een beetje goed, want er wordt scherp geregisseerd met goed oog voor detail. Door zowat elk personage buiten de club zelf wat achtergrond te geven krijg je ook meer impact. Maar ook de strakke regie zelf weet er een goed duwtje aan te geven.

Het acteerwerk is ook zeer on-point, iedereen acteert erg netjes. Claflin past bijvoorbeeld perfect en Irons heeft ook de juiste uitstraling. We zien een aantal bekende gezichten die snel voorbij komen wandelen en iedereen lijkt goed in zijn of haar rol te zitten. Het helpt de boel uiteraard een beetje vooruit.

De soms harde beelden worden ook meedogenloos genoeg getoond, waardoor Scherfig de ballen toont om het ook gewoon in beeld te brengen. De volledige restaurant-sequentie vond ik erg geslaagd omdat het zo strak gefilmd is en sterk opgebouwd wordt. De climax die daarna volgt heeft dan ook zijn impact.

Het is wat corny geschreven en heeft eventjes tijd nodig om op te starten, maar gelukkig zijn er geen irritante types (niet op die manier tenminste). Geen overacting, uitermate naturel gespeeld door de castleden. Met een gezond tempo en sterke montage heb je zo een best geslaagd resultaat die het helaas qua schrijfwerk zichzelf wat te makkelijk maakt. Voor de rest vond ik het best geslaagd.

Genietbare en relaxte dramafilm met uiteraard een voorspelbare inhoud, maar evenzeer een erg lekker sfeertje. Regisseuse Rhiannon Bannenberg slaagt erin om de afwisseling tussen het drukke New York en het warme Australië effectief vorm te geven. Onder andere de natuurplaatjes zijn erg fijn om te zien en de opbouw is beheerst, het enige dat de sfeer zelf verzwakt is de matige muziekkeuze die ik niet helemaal kan begrijpen. Het acteerwerk is niet uitzonderlijk, maar Debby Ryan speelt dit soort figuren met haar ogen dicht en de bijpersonages gaan ook enthousiast op in hun rol. Je moet natuurlijk een beetje door de kinderachtigheid en de eenvoud kijken om doorlopend te kunnen genieten, maar dat lukte me gelukkig aardig. Enkel de finale is wat opdringerig en te zoetsappig om de rest van de film passend te ondersteunen, maar dat is te verwachten binnen dit soort resultaten. Ik heb me prima vermaakt en kan de Australische landschappen altijd waarderen op het witte doek.

Voor NL goed, voor algemeen redelijk.

Van Koningsbrugge overrompelde me meteen met zijn spel. Zijn rol in De Lama's beloofde voor mij niet veel goeds, maar hij laat hier toch echt wel zijn acteerwerk zien. Ook door zijn karakter (goed of slecht) houd de film je scherp.

Acteerwerk is van de rest soms wat matig en stroef. Komt ook een beetje omdat de Nederlandse taal me niet echt pakt in een film zoals deze, maar ja. Setting is wel ok, sfeer voelde ik niet echt. Tweede Wereldoorlog sfeertje kwam nauwelijks op mij over.

Voor Nederlands niveau is dit wel een van de betere natuurlijk, maar krijgt van mij niet meer dan een zesje.

Goedkope misdaadhorrorfilm met een charmant Brits sfeertje, maar waarin een hoop figuren rondlopen die absoluut niet kunnen acteren. Ripper Untold is in de essentie vooral niet interessant, waardoor het basisverhaaltje je al snel gestolen kan worden. Veel makers hebben geprobeerd om het Jack the Ripper-riedeltje naar boven te halen, maar tot nu toe slagen er weinig in om er oprecht succes mee te boeken. Wat regisseur Steve Lawson er vervolgens mee doet, zit tegen het belachelijke aan met een volstrekt idiote plotwending die de hele boel omverblaast. Bonuspunten voor een aardige sfeerzetting, maar er wordt op het vlak van spanning en sensatie bitterweinig mee aangevangen.

Redelijk.

Rise was eerder een film die ik op een dag toevallig had aangeklikt toen ik aan het browsen was op Disney+. De hoogste kwaliteit hoef je nooit van dit platform te verwachten, maar dat neemt niet weg dat je er genoeg klassiekers en toppertjes op kan aantreffen. Rise is een voorbeeld van een film die wel ergens komt, maar er niet helemaal is.

Vooral de regie in termen van visuele beelden ziet er wel strak uit. Genoeg mooie plaatjes, een aantal intrigerende stukken en al bij al een mooi tijdsbeeld van toen. Als kijker voel je je wel degelijk betrokken in de wereld die hier wordt neergezet. Waarschijnlijk omdat die wereld niet ver weg ligt van onze eigen wereld, maar ook omdat de regie het gewoon laat overkomen alsof je er daadwerkelijk staat.

Ondanks dat de film nogal slungelig omgaat met z'n clichés en erg zwaar leunt op de achtergrond van de familie blijft het best vermakelijk. Inhoudelijk blijft het echter ook wel vlakjes, met een gebeuren dat zich zelfs zonder enige voorkennis al vroeg laat raden. We kunnen dit soort films uiteraard voor eeuwig blijven maken en daarom zullen de resultaten altijd op elkaar lijken.

Ik had graag iets meer sport gezien, maar de film blijft zich vooral focussen op de wat dramatischere en zakelijkere kant. Veel wedstrijden zal je niet aantreffen, de focus mag vooral liggen op de ontwikkeling van de familierelatie. Erg interessant is dat niet altijd, maar ik moet toegeven dat toen Agada werd gekozen in de NBA Draft na zo'n avontuur te hebben beleefd ik toch wel een smile op mijn gezicht had. Redelijk gebeuren. Niet briljant, maar wel voldoende.

Originele animatiefilm met een uitgekauwde moraal, maar daartegenover een aantal entertainende sequenties. Rise of the Guardians profiteert voornamelijk van het concept, waarbij diverse kinderlegendes bij elkaar moeten zien te komen om een grootser kwaad te verslaan. Het spijtige is dat de tegenstand in de geanimeerde vorm van Jude Law even nodig heeft om echt op gang te komen en de algemene humor weinig effect kent, maar de technische kant ziet er uiterst verzorgd uit. Regisseur Peter Ramsey dirigeert met genoeg tempo en spektakel, waardoor deze film nergens verveeld. Wel ontbreekt er een echt grootse finale om het memorabel te krijgen, maar voor nu doet het in de basis precies wat het hoort te doen.

Erg indrukwekkend.

Planet of the Apes weleens gezien, en ik was daar nou niet bepaald weg van. Ondanks de mooie aankleding natuurlijk vond ik het daar allemaal niet spannend of vermakelijk genoeg. Deze film was compleet anders en dus veel beter.

CGI is heel soms wat zwak, maar dit merk je niet omdat de film daar niet erg op ingaat. Franco doet het best prima als een rol waarbij hij eens een keer niet zo'n flauwe gozer speelt. Deze film is echt een In Your Face naar de mensen die dieren slecht behandelen, in dit geval dus apen.

Film blijft boeien, geen enorm langdradige stukken ondanks een best lange inleiding. Aan het einde nog een spektakel bij de Golden Gate Bridge dat overigens een geweldige afsluiting was, en het einde is dan ook mooi.

Kijk erg uit naar de 2 vervolgen.

Regisseur Kevin Reynolds heeft ervaring met grootse, dure producties die niet bang zijn om een aantal spectaculaire beelden op het scherm te toveren. Risen begint ook aardig gewelddadig door vrijwel direct te openen met een kleinschalige veldslag. Kijkers die door deze voetnoot zijn aangehaakt, zullen daarna vooral teleurgesteld zijn met de omschakeling naar allerlei onzinnige, oersaaie plotinsteken die qua toonzetting weinig met de eerste beelden te maken hebben. De voorspelbare voortzetting waarin Joseph Fiennes het licht ziet en zich richt op het goede pad is bijzonder clichématig, maar vooral ook onvoorstelbaar oninteressant. Het mysterie wordt verder nergens boeiend uit de doeken gedaan en Reynolds toont nergens de urgentie om eens een keer op te schieten met de inhoud. Het mondt allemaal uit op een weinig innemende finale die vooral laat zien dat Risen volledig is doodgebloed.

Tot zover ik weet heeft regisseur Håfström twee horrorfilms geregisseerd waarvan The Rite duidelijk het onderspit moet delven. Het duurde vooral erg lang voordat ik er een beetje in kon komen, want ondertussen is het exorcismegenre zo uitgekauwd dat het een serieuze uitdaging is voor menig regisseur om nog met iets degelijks op de proppen te komen. Dat Håfström een acteur als Anthony Hopkins heeft weten te strikken belooft gelukkig wat goeds, maar het is niet zo dat Hopkins nu zo kieskeurig is omgegaan met het uitkiezen van nieuwe rollen, dus dan wacht je alsnog in spanning af op het eindresultaat. In ieder geval wordt er aardig een redelijk grauw sfeertje opgeroepen, alleen werkt het pas echt nadat er een vol eerste uur is omgeslagen. Het kostte me vooral moeite om met het personage van O'Donoghue mee te leven, aangezien het een nogal basispersonage is die weinig interessante trekjes meekrijgt. Spannend is de film ook nergens, maar gelukkig slaagt Håfström er gedurende de finale in om een redelijk spectaculair exorcisme tot leven te dirigeren. De cinematografische waarde van de film ligt hoog, maar een grotere dosis spanning en dreiging en vooral interessantere personages hadden The Rite als geheel meer dan goed gedaan.

Herzien.

Vooral omdat het originele cijfer die ik aan de film gaf, een 3,0*, toch te laag leek te zijn voor wat ik me kon herinneren van de film. En dat vermoeden bleek ook terecht wanneer de film enkel en alleen beter beviel toen ik de film recentelijk herzag. The Ritual is een spannende, best degelijk geregisseerde film afkomstig van Netflix.

Al vanaf de eerste paar scenes wordt het duidelijk dat de film in goede handen is belandt. Regisseur Bruckner heeft de touwtjes op het gebied van spanning lang in de hand, en op visueel gebied zelfs ten alle tijden. De bossen worden goed in beeld gebracht met sterk camerawerk en sfeervolle beelden. Het enige element die qua spanning niet helemaal meewerkt is de soundtrack.

De eerste helft kent een hoop spannende beelden en het feit dat je voor een lange tijd niet weet wat er precies achter de heren aanzit maakt de situatie enkel en alleen spannender. Het bos is een uitstekende plaats voor wat sterke sfeer, de nachtelijke scenes zijn soms nagelbijtend en het acteerwerk is sterk. Daarnaast weet Bruckner ook genoeg kleur aan zijn redelijk plat gekozen locatie te geven, zoals de nachtwinkel tijdens droomsequenties.

Jammer genoeg kantelt de film naarmate we het laatste halfuur benaderen, omdat de film daar een richting kent die toch wat minder interessant is. Dat vervelende gedoe met die mensen had er wat mij betreft gewoon uitgelaten kunnen worden. Monster zelf ziet er wel gaaf uit, maar opnieuw, zodra deze in beeld komt zit de spanning er niet echt meer in.

Het laatste halfuur is het punt waarop het allemaal een beetje fout gaat, verder is dit best een spannende en sfeervolle horrorfilm te noemen die tot het betere werk behoort waar Netflix mee is uitgekomen. Leuk, vermakelijk en niet te lang, Bruckner kan best wel een staaltje regisseren en The Ritual is daarvan het bewijs. Ik ben benieuwd naar zijn volgende horrorproject.

Aardige reconstructie van een "waargebeurde" zaak, die echter in de tweede helft behoorlijk wat kracht verliest. Regisseur David Midell kiest voor een grauwe en realistische aanpak, die de balans goed verdeeld tussen exorcisme en twijfel. Dan Stevens en Al Pacino vormen daarbinnen degelijke hoofdrollen en de film oogt atmosferisch op visueel vlak, maar de tweede helft ondervindt beduidend meer moeite om dat allemaal vol te houden. Er komen op die manier steeds meer fantasierijke invloeden om de hoek kijken en de sceptische houding van Stevens tegenover de dingen die hij ziet begint een frustrerende vorm aan te nemen, daarnaast raakt de spanning ook redelijk verwatert naar de achtergrond. Abigail Cowen maakt een intimiderende indruk als demonisch slachtoffer en de griezelscenes zijn voor een groot gedeelte goed uitgevoerd, maar Midell had meer uit deze film moeten halen om zijn (visuele) aanpak te rechtvaardigen.

Een combinatie tussen allerlei griezelconcepten die door regisseur Howard J. Ford nooit doeltreffend bij elkaar worden gebracht, waarmee hij laat zien toch vooral een vakman te zijn die het van de gefocustere werkjes moet hebben. River of Blood bevat een mengelmoes tussen avontuurlijkere momenten, overlevingsscenes en wat kannibalen die af en toe om de hoek komen kijken. Het problematische is dat geen van die richtingen effectief weten te worden, waardoor het eindresultaat nergens spannend of innemend wordt. Het acteerwerk is daarnaast niet briljant, maar op het vlak van cinematografie oogt het allemaal wel verzorgd. Qua bloedvergieten zijn er bovendien een aantal grafische (alhoewel korte) momenten.

Onderhoudende thriller.

Uiteindelijk, ik geef het toe, vooral voor de kijkwijzer opgenomen. 16+ met zowel geweld als angst en mogelijk grof taalgebruik ligt me standaard altijd wel. Ik ben altijd wel benieuwd wat de film dan zo spannend maakt, dus deze maar gekeken.

Acteerwerk is in het algemeen best prima, al vind ik niemand echt werelds acteren of zo iets dergelijks. Bacon heeft wel wat uitstraling in zijn rol en lijkt er best zin in te hebben. Daarbij is Reilly ook best leuk, en doen Streep, Strathairn en de jonge Mazzello het ook prima.

Film begint echter best saai. De inleiding duurt wel zo iets als 45 minuten voordat enige dreiging pas om de hoek komt kijken. Daarbij heeft de film visueel weinig te zeggen. Pas richting het einde begint het camerawerk interessant te worden en komt de natuur (de rivier) pas goed in beeld.

Hanson wil heel graag het raften zelf spannend maken. Het camerawerk is daarbij soms goed, maar vaak wel heel chaotisch waardoor je regelmatig even het overzicht verliest, maar nooit optimaal waardoor het ergens nog wel spannend is.

Daarbij werkt de drama gewoon niet zo goed. Weer zo'n familiedrama dat nooit lekker uit de verf komt. Daarbij zijn er weinig karakters die ondanks de uitstraling echt interessant weten te worden. Daardoor lijkt de film vaak wel lang te duren.

Ook als de dreiging begint te komen is de film nog niet optimaal boeien. Het is vooral wachten dat het raften zelf interessant gaat worden. Echter komt dat pas (eindelijk) in het laatste half uur. Dan is de film pas echt leuk.

En dan krijg je ook wat je wil hebben. Optimale spanning met een sterke sfeer. Alles begint te verbeteren, de sfeer versterkt en de spanning is bijna optimaal. De focus ligt dan optimaal op de film en dan weet je dat je het als film en regisseur goed hebt gedaan.

Het red de hele film zowat, dus daarom nog een voldoende. Jammer dat de inleiding te lang duurde.

Lomp actievehikel met een hoop filmische explosies en sterk aangezette personages. Regisseur Rowdy Herrington mikt vooral op het entertainmentgehalte met tussendoor wat spaarzame momenten van dramatiek en karakterontwikkeling. Veel voegen die momenten echter niet toe, behalve wat extra minuten aan een speelduur die al best breed uitgesponnen is. Patrick Swayze mist daarnaast de uitstraling van een intimiderende en mysterieuze vechtersbaas en komt totaal ongeloofwaardig over wanneer hij het moet opnemen tegen een groep van 5 man. Gelukkig heerst er een breed tempo, een boel opvallend grootse actiemomenten en veel onzin om het vermaak er optimaal in te houden. De finale is echt totaal van de pot gerukt, maar past precies in de toonzetting die de makers met Road House proberen te bereiken.

Absurd, matig geacteerd en vooral totaal van de pot gerukt, maar de bijzonder energieke regie van Doug Liman zorgt daadwerkelijk voor een voldoende binnen deze rommelige productie. Jake Gyllenhaal kiest voor een totaal andere benadering dan Patrick Swayze (wiens zwijgzame personage wat beter werkte) en komt daarmee niet bepaald intimiderend of innemend over. De tegenpartij is overigens niet veel beter, met een kale acteerprestatie vanuit Billy Magnussen en een ronduit saaie verschijning van Daniela Melchior. De enige die écht wat van zijn rol weet te maken is het ongeremde figuur van Conor McGregor. Inhoudelijk slaat het allemaal verder nergens op en het verhaal duurt veel te lang, maar Liman gaat uitzonderlijk kwalitatief te werk binnen de actiemomenten. Snel en overtuigend in beeld gebracht met zeer professionele editing en andere technieken, waardoor Road House best door te komen is en stiekem een beter geheel vormt dan de originele film (albeit op een andere manier).

Halve Mendes.

Als regisseur zonder meer een degelijk iemand om een film als deze mee af te handelen. Het is dan ook niet perse de regie die de film in het koude laat, maar vooral het verhaal. Road to Perdition is namelijk een kinderachtige film overgoten met een volwassen sausje. Dat gaat in deze omgeving alleen niet zo goed samen.

Je kijkt aan de ene hand tegen een best gave, donkere film aan die behoorlijk eigenzinnig is, maar aan de andere kant tegen een soort Disneyfilm met wat bloed en geweerschoten. Hoe ironisch dan ook dat ik deze film op Disney+ heb mogen aanschouwen. Toch was de film ondanks deze kritiek aardig op weg gedurende het eerste uur, maar verloor me in de tweede helft.

Het acteerwerk is aardig, maar briljant alleen niet. Hanks krijgt net te weinig ruimte om zijn personage te laten zien. Voor wat we wel te zien krijgen is het aardig, maar ik proefde weinig vooruitgang tussen hem en zijn zoon. Hierdoor liet hun verhaal me eigenlijk koud, maar ook de overige personages krijgen wat korte dialogen, acties en scenes zonder dat ze echt dichterbij lijken te komen.

Hier en daar mooie, knap geregisseerde beelden. Waar ik zeer over te spreken was is de cinematografie. Mooie filters, fraaie focus en vooral ideaal gespeel met de verlichting. De periode waarin de film zich afspeelt komt zonder meer erg dichtbij en dat is te danken aan de volledige en gedetailleerde regie van Mendes. Hij is zeker een vakman en dat blijkt uit deze film, maar verder kon dit verhaal me niet overtuigen.

Het was een film die een emotioneel gedeelte van me moest aanspreken maar dat lukte niet. De tweede helft vond ik daarnaast ook best afstandelijk en wanneer we wel iets moeten voelen gebeurt het niet. Onder de structuur van de film zit iets heel moois verscholen, die er een paar keer in de eerste helft uitpopt. Mooie cinematografie, uitstekende sfeerzetting, maar veel verder dan dat komt Road to Perdition niet voor mij.

Redelijk.

Geslaagder dan American Pie met meer pakkende en betere humor. Ondanks een hoop ook best flauw is zit hier iets minder geschreeuw of scheet, poep en plas humor in. Had hier van tevoren niet veel van verwacht maar ben toch wel verrast.

Green is hier vooral de verassing, zo flauw als hij was in Freddy Got Fingered zo leuk is hij hier. Je kan ook wel duidelijk zien dat de film uit sommige hoeken van Green verteld word. Naakte vrouwen badkamer en de eindscene in de bibliotheek zijn hier een goed voorbeeld van.

Humor pakt je wel degelijk waardoor je soms best moet grijzen, soms is het wat flauw maar vaak wel lollig. Ook gaat de komedie in sneltreinvaart aan je neus voorbij, dat ook best een goed teken is. Een van de betere komedies, aanrader als je van dit soort humor houd.

Matig maar vermakelijk.

eerste deel is natuurlijk veel beter. Rash heeft ook niet veel veelbelovende films gemaakt. Lijkt me meer een regisseur dat van goed HD kwaliteit houd en puberale humor. Precies wat deze film dan ook eigenlijk is. Het mist ook de kracht van Green toen.

Humor is veel minder. Tenzij ze natuurlijk overdreven zijn soms, en bovendien is de film op sommige momenten zelfs saai. Wat de film dan soms wel leuk maakte was de Beer Pong zelf, helaas zijn dit echter maar 2 scenes en zijn de rest was saai en simpel.

Al bij al vermakelijk, maar ik kan er niet meer maken dan 2,0*

Depri.

Goede, machtige film die alleen nooit optimaal weet te boeien. Ondanks dat hij erg intens is, en altijd wel voldoende dreiging weet te leveren, is het echter heel traag en dat heeft in deze film nooit echt meerwaarde. Maar het is ook fijn dat dit niet met de nodige poeha komt.

Actie en spektakel kan je wel vergeten. Ondanks dat de dreiging gelijk goed opent in de eerste minuten weet de film vooral op drama in te gaan. Het is een groot drama, dat zich dan vervolgens afspeelt in een gewelddadige en bedreigende omgeving.

Het onderdeel dat het best gelukt is in de film is ongetwijfeld wel de setting. Een grauwe, deprimerende sfeer die prettig was om naar te kijken. Visueel er er een hoop te genieten en je voelt gelijk dat er iets mis is. Met een dreigende, nare soundtrack is het dan ook compleet.

Acteerwerk van Mortensen was sterk. Smith-McPhee past niet helemaal in de setting, en de rest was ook goed. Vooral de make-up en aankleding was goed gelukt. Ik wist pas later dat dat Pearce was in het einde op het strand. Net als de details in de setting.

Camerawerk is traag, film is behoorlijk traag. Eigenlijk wel iets te traag om heel eerlijk te zijn. Het weet nooit echt optimaal te boeien ondanks er een aantal nare scenes zijn die de aandacht weer terug doen keren. Er gebeurd net genoeg om het allemaal nog kijkbaar te houden eigenlijk.

Hillcoat levert een visueel mooi filmpje op die net wat te traag is. Voor de rest wel goed gelukt eigenlijk. Ik zie wel graag dit soort filmpjes om heel eerlijk te zijn. Maar vrolijk zal je er niet van worden.

Roadkill brengt wat je van tevoren kunt verwachten: een onzinnig verhaal en lelijke computereffecten. Regisseur Johannes Roberts begaat de fout door de zogenaamde Simuroc veelvuldig in beeld te brengen en de houterige animaties dus volop te presenteren. Het fijne is dat de film om dat wezen heen een redelijk vermakelijk geheel vormt, met degelijke acteerprestaties en een verdienstelijk tempo. Tussendoor wordt er wat met de horrorregeltjes gespeeld dat voor enige onvoorspelbaarheid zorgt, maar uiteindelijk pakt het eindresultaat op algemeen vlak weinig kwalitatief uit. Vooral het uitblijven van spanning en/of dreiging zorgt voor een filmervaring die snel vergeten wordt, maar eens in de zoveel tijd is het best te doen.

Deze vroege televisiefilm van regisseur Robert Rodriguez toont zijn energieke kwaliteiten voordat hij zich later meer ging richten op blockbusterfilms. De gehele vormgeving op inhoudelijk en visueel vlak wordt dermate overdreven dat het bijzonder vermakelijk wegkijkt, ook al valt de duistere finale behoorlijk buiten de luchtige toonzetting. Specifiek de humor komt goed voor de dag, met name omdat de castleden er duidelijk plezier in hadden en hun personages voorzien van genoeg excentrieke eigenschappen. Een echt blijvend gevoel wil deze film verder niet oproepen, maar het kent genoeg hoogtepunten om op z'n minst een vlotte kijkervaring te bieden.

Robert is een typerende filmreeks waarvan de meeste fanaten weleens plaatjes hebben gezien, maar min of meer meteen hebben weggewuifd. Wat mij betreft is dat geen verkeerde benadering, aangezien deze film weinig includeert waar je als kijker blij van kan worden. De pop oogt ridicuul, de spanningsopbouw wordt slordig uitgewerkt en het klassieke spookhuisgebeuren is te angstig om van het bekende pad af te wandelen. Gelukkig gebeurt er tussendoor genoeg om op z'n minst vermaakt te blijven, zeker de liefhebbers van dit soort subgenres zullen er wel doorheen komen. Dat vraagt echter wel dat je enigszins om de goedkope benadering heen kan kijken, want de budgettaire beperkingen zijn al heel vroeg merkbaar. De castleden doen hun uiterste best om een geloofwaardige indruk te maken en voor die inspanningen ken ik een halfje extra toe, maar Robert blijft echter wel brol van de bovenste plank en geïnteresseerden zullen moeten weten dat er weinig wordt ondernomen om dat te verbloemen.

Vreselijk.

Scott is een on en off regisseur bij mij. Af en toe vind ik zijn films geweldig, af en toe wat minder, maar zo vreselijk als deze vond ik ze nooit. Misschien wel de grootste teleurstelling die ik in tijden heb gezien. Onbegrijpelijk dat hier zo veel budget in is gegaan.

Opzicht is de setting niet verkeerd. Grauwe setting, wel een wonderlijke keuze met zo'n budget. Je zou niet denken dat veel mensen hier graag op af komen. Ik ben redelijk bekend met het Robin Hood verhaal maar dit is waarschijnlijk een prequel op de legende.

Acteerwerk is vrijwel niet boeiend. Crowe heeft altijd wel wat charme, maar hier is hij nooit de actieheld of het beeld van de legende. Hij weet de film nooit op z'n schouders te nemen. Isaacs en Strong hebben ook wat ondankbare rollen en de rol van Blanchett is veels te standaard.

De film is simpelweg saai en de actiescènes inspiratieloos. Ze zijn soms groots opgezet, maar heel kort. Daarbuiten zijn er maar zeker 30 minuten in deze 140 minuten (veels te lang) die echt actie bevatten. De film lijkt zich even te herpakken in de slotfase waarbij de Franzen het dorp binnenvallen met verwijzingen naar Idi i Smotri met het brandende schuurtje.

Dan nog gevolgd door een heel groots opgezette, maar te korte en futloze eindfase. De 140 minuten leken nooit over te gaan. De romantiek is afstandelijk, het acteerwerk is saai, de actie is vreselijk en visueel, op een grauwe setting na, bied de film niets.

Scott mag dan wel denken dat hij een topregisseur is, met dit soort werk doe je gewoon iets niet goed. Extra punten voor enkele scenes en de charme van Crowe. Ik heb nu wel heel weinig vertrouwen in het epos Exodus: Gods and Kings dat volgende week op TV komt.

Helaas.

Altijd zo'n zonde als een film met zoveel potentie en talent toch de mist in gaat. Het is namelijk niet echt de regie die hier faalt, maar het belabberde schrijfwerk. Tevens ook de vormgeving van de karakters die nooit aandacht gehad leken te hebben.

Ik vind Egerton in ieder geval een goede keuze voor de lead, maar dit zijn inderdaad niet echt zijn soort rollen. Zijn frisse charme werkt echter altijd goed, net als bij Kingsman bijvoorbeeld. Alleen krijgt zijn rol hier iets minder ruimte om echt charmant of fris te zijn.

Andere rollen zijn wel oké. Hewson ziet er goed uit, Foxx acteert goed. Voor Foxx geldt alleen dat zijn karakter zo beperkt is dat zijn enthousiaste acteerwerk totaal niet van de grond komt. Dat geldt ook voor Mendelsohn en Dornan. Rollen die eigenlijk bijna niet uitgediept worden.

Actiescènes zijn in ieder geval behoorlijk spetterend in elkaar gestoken. Bathurst slaagt er weliswaar in om met pijl & boog spectaculaire scenes neer te zetten. Het zijn maar weinig regisseurs gegeven. Enthousiast in beeld gebracht en met een modern jasje overgoten. Zo ziet de eerste actiescène er al uit als een soort militaire oorlog.

De actiescènes hadden ook eigenlijk de redding kunnen zijn voor deze film, maar het schrijfwerk en het verhaal maken het wel heel bont. Zo bont dat het de film niet kan redden van een onvoldoende. Dat dit soort verhalen en uitwerkingen eigenlijk nog door de mangel kunnen snap ik niet.

Het gaat er namelijk wel erg rommelig en cliché aan toe hier. Zo'n moment waarop Egerton een opstand stil krijgt met een enkele schreeuw, dat zijn van die stukjes waarvan je je ogen even gaat dichtknijpen. Net als de typische heldenspeeches of Egerton die de zoon van Foxx wil redden zonder hem maar een beetje te kennen. Het is ronduit lui. Andere voorbeelden zijn de Sheriff die vluchtig wordt opgehangen maar Anderson die gespaard (soort van) wordt omdat deze hem ooit heeft gered, terwijl deze laatste toch een stuk gemener overkwam.

Op een gegeven moment neemt de film zichzelf zo serieus in zijn cliché-schrijfwerk dat het gewoon gaat irriteren. En dat is zo'n zonde, want de actiescènes waren oprecht best gaaf. Alleen dus ondersteund met zo'n standaard-gebeuren waarvan je je gaat afvragen die in godsnaam in een ernstige midlife-crisis zat tijdens het maken van het script. Jammer, maar daarvoor toch een onvoldoende.

Tweede Brooks.

Zijn carrière is er eentje waaruit ik ter vermaak nog wel een paar films wil zien, maar Robin Hood was echt wel diegene waar ik het minst naar uitkeek. Vooral omdat je met een parodiefilm in dit genre niet al te veel kan doen, maar gelukkig wist Brooks zich op dat gebied nog aardig te redden.

Bovendien vind ik dit ook beter dan bijvoorbeeld zo'n Young Frankenstein die enkel en alleen scoort op het geschreeuw van de acteurs. Robin Hood is wat droger op dat gebied en de humor is vooral minder subtiel en zeer dom. Dat gaat er dan bij mij goed in, maar na een tijdje was ik er wel weer klaar mee.

Al in de opening heb je direct door dat dit een parodiefilm betreft, en bij vlagen een best leuke. Het is allemaal maar erg simpel vermaak voor diegene die lekker kunnen lachen om de meest domme vorm van humor. Ik kan er zelf ook wel mee lachen, alleen na een tijdje ben ik er wel weer klaar mee. De grappen gaan zichzelf ook een beetje herhalen.

Acteerwerk is redelijk slecht. Er zijn maar weinig rollen die erg grappig zijn, het zijn vooral de droge momenten tussendoor die het hem doen. Daarbuiten heeft de film niet zo veel te bieden. Het gaat niet onnodig veel door in zijn eigen grappen of referenties naar andere films en dat maakt deze film net wat beter dan de gemiddelde parodiefilm.

Helaas duurt het wel erg lang met maar het liefst 104 minuten op de klok. Ik snap niet waarom Brooks in godsnaam zo'n concept als deze tot zo'n speelduur moest rekken. De echt leuke grappen lopen ook niet in lopende band door en daardoor schiet de film net wat vaker mis dan raak. Jammer, want ik heb hier en daar best wel kunnen lachen. Wel moet je zo'n film als deze in een melige bui kijken, dan kan je ook harder lachen denk ik zo.

Geslaagde Sci-Fi/Actie.

Zeer geslaagd zelfs. Voor het jaartal 1987 heb ik zelden een uiterst vermakelijke film gezien. Komt omdat ik weinig uit de eighties kijk maar ook omdat ik ze meestal nogal saai vind. Deze film was eigenlijk geen enkel moment saai.

Verhoeven maakte al snel indruk op mij met Starship Troopers, waar in mijn mening deze film niet tegenop kan. De remake kan hier ook met geen enkel moment tegenop. De lol en satire zijn ook erg speciaal in deze film, en dat maakt het wel een van onze eigen bodem regisseur film.

Actie is grappig en over the top, acteurs zijn niet slecht en de film is zo ongelooflijk fout dat je je echt nergens aan het vervelen bent. Zeker een aanrader.

Matige remake.

Als je van een film een remake maakt, doe het dan wel goed. Al het RoboCop gevoel is compleet afwezig en deze veel te brave en op geld beluste remake voegt ook vrij weinig toe als de heerlijke Verhoeven actie / scifi knaller.

Visueel mag het dan flink verbeterd zijn, de film zelf is absoluut niet beter. Kinnaman is niet bepaald een briljante RoboCop en de vervelende familiedrama tussendoor voegt helemaal niets toe. Soms gelukkig nog wel een leuke actiescene hier en daar.

Het had gewoon lomper moeten zijn en helemaal niet PG-13. Dit is niet meer de RoboCop zoals ik hem eigenlijk gewend ben en dan heb je alleen nog maar de visueel aantrekkelijke actie die dan overblijft. Ach ja.