Rip Tide (2017)

Een aspirant modelletje gaat down under. To return to innocence. Je kan een meisje wel uit NY halen, maar krijg je NY ook uit het meisje? Wanneer je alle clichés misbruikt, gaat het vast lukken, dacht de scriptwriter.

Leuk familie filmpje, meer ook niet.

Eens leuk mss om met de vriendin ofzo naar te kijken.

Ik dacht, zo midden in de winter even een leeghoofdig filmpje met witte stranden, blauwe hemel en gebruinde meiden. En, ehh, ja, dat is het ook wel een beetje. Alleen wel een tikkeltje leeghoofdiger dan ik gedacht had. Dat kan blijkbaar. Als je alle suffe films uit het genre mode en surfer mixt, en daar alles uithaalt dat een beetje afwijkt van het absolute minimum, dan krijg je... dit. En ja, dan is elke andere film met zand, zee en golven al gauw een stuk beter.

Rip Tide

Voorspelbare coming of age film met echt barslecht acteerwerk, en door het matige camerawerk en de slechte cinematografie ziet alles er ook goedkoop uit. De setting (Australië, strand, surfen) vergoedt wel wat, en de film heeft dat heerlijke Australische laid back sfeertje. Debby Ryan en sommige andere dames doen ook geen pijn aan de ogen, maar Rip Tide is voor de rest niet al te best.

Niet eens onaardig. Ook niet bepaald goed te noemen, maar met het heerlijke No-Worries-sfeertje van Australië is dit lange tijd best lekker weg te kijken. Leuk gespeeld wel, relaxed en de film doet lange tijd weinig fout. Jammer alleen van het laatste kwartier waar alle eindjes nog worden worden geknoopt en er nog een bak clichés wordt uitgestrooid waar je misselijk van wordt. Daarom net de verkeerde kant van de streep. 2,5*.

Genietbare en relaxte dramafilm met uiteraard een voorspelbare inhoud, maar evenzeer een erg lekker sfeertje. Regisseuse Rhiannon Bannenberg slaagt erin om de afwisseling tussen het drukke New York en het warme Australië effectief vorm te geven. Onder andere de natuurplaatjes zijn erg fijn om te zien en de opbouw is beheerst, het enige dat de sfeer zelf verzwakt is de matige muziekkeuze die ik niet helemaal kan begrijpen. Het acteerwerk is niet uitzonderlijk, maar Debby Ryan speelt dit soort figuren met haar ogen dicht en de bijpersonages gaan ook enthousiast op in hun rol. Je moet natuurlijk een beetje door de kinderachtigheid en de eenvoud kijken om doorlopend te kunnen genieten, maar dat lukte me gelukkig aardig. Enkel de finale is wat opdringerig en te zoetsappig om de rest van de film passend te ondersteunen, maar dat is te verwachten binnen dit soort resultaten. Ik heb me prima vermaakt en kan de Australische landschappen altijd waarderen op het witte doek.